Канада саяхатшысы: Эдмонтонның тұңғыш әйел мэрі Джанис Реймер
Jan Reimer
Жаниc Ример – Эдмонтонның тұңғыш әйел мэрі (1989-1995). Саясаткер, жаңа демократ, әкесі – Альберта жаңа демократиялық партиясының жетекшісі. Эдмонтон қалалық кеңесінің депутаты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық саясаткер
Canadian politician
Дженис Риа Реймер (Janice Rhea Reimer) (1952 жылдың 23 мамырында туған) – канадалық саясаткер және Альберта провинциясының Эдмонтон қаласының тұңғыш әйел мэрі, ол 1989 жылдан 1995 жылға дейін осы лауазымда қызмет еткен. Ол өмірінің басынан бері Жаңа демократ болғанымен, ешқашан провинциялық немесе федералдық деңгейде сайлауға түскен емес.
Janice Rhea Reimer (born May 23, 1952) is a Canadian politician and the first female mayor of Edmonton, Alberta, having served in that capacity from 1989 until 1995. Although she has never sought office at the provincial or federal levels, she is a lifelong New Democrat.
Ерте өмір
Реймер 1952 жылы Эдмонтонда, Альбертаның Жаңа Демократиялық партиясын кейін басқарған Нил Реймердің қызы ретінде дүниеге келді. 1973 жылы Альберта университетін бакалавр дәрежесімен бітірді. Әр округтен екі кандидат сайланатындықтан, бұл нәтиже оған Эдмонтон қалалық кеңесіне сайлануы үшін жеткілікті болды. Алдермен ретінде Реймер қалыпты жағдайдың көптеген аспектілерін ашық түрде сынады. Ол қаланың жерді дамыту компанияларына тым көп жеңілдіктер беріп жатқанын айтты, сондай-ақ құрылыс салушылар кеңестің осы жеңілдіктерді беру шартымен орындамайтынына қайырды. Ол кеңестің маңызды шешімдерді жасырын түрде қабылдауын сынады. Қалалық заңгер жыныстық қысым көрсетуге байланысты даудың нәтижесінде отставкаға кеткен кезде және кеңес онымен 160 000 долларлық келісімге келгенде, Реймер қаланың заң департаменті қала басшысының қарауында болмауына наразылық білдірді, себебі ол келісімнің осылай жақсырақ шешілетініне сенді. Ол сондай-ақ Эдмонтонның 1979 жылы айналасындағы жартылай ауылдық жерлерді қосып алуының қателік болғанын айтты, осылай мәлімдеді: «Бұл Эдмонтонға ешқандай пайда әкелмеді; жаңа аудандарда жолдарды күтіп-жөндеуге және қарды тазалауға жылдар бойы төлейтін боламыз». Алдермен ретінде Реймер алдермендердің лауазымын «кеңесші» деп өзгертуді қолдады, атау оны ренжітпесе де, басқалардың сезімталдығына құрмет көрсету үшін оны өзгерту керек екенін айтты. Өзінің үшінші мерзімінің басында ол және Хейтер бірлесіп Эдмонтонның округтер жүйесін реформалауды ұсынды. Атап айтқанда, Реймер округтер санын алтыдан он екіге дейін арттыруды және әр округтегі алдермендер санын екіден бірге дейін азайтуды қолдады. Бұл ұсыныс қабылданбады, өйткені қала әкімі Лоренс Декор реформаның қажет емес деп ойлағанын айтты. (Бұл өзгеріс 2010 жылы жасалды.)
Reimer was born in Edmonton in 1952, the daughter of Neil Reimer, who would go on to lead the Alberta New Democratic Party. In 1973, she graduated with a Bachelor of Arts from the University of Alberta. As two candidates were elected per ward, this showing was good enough for her to be elected to the Edmonton City Council. As an alderman, Reimer was an outspoken critic of many elements of the status quo. She argued that too many concessions were made to land development companies by the city, and also questioned why developers often failed to fulfill the conditions on which council made these concessions contingent. She was critical of council's habit of making important decisions in camera. When the city's solicitor resigned due to a sexual harassment scandal, and council negotiated a $160,000 settlement with him, Reimer expressed frustration that the city's law department was not under the jurisdiction of the city manager, where she felt that the settlement would have been better handled. She also argued that Edmonton's 1979 annexation of surrounding semi rural land had been a mistake, asserting that it "[hadn't] benefited Edmonton at all; we'll be paying years down the road for road maintenance and snow clearing in the new areas". As an alderman, Reimer supported changing aldermen's titles to "councillor", stating that while the title didn't offend her, it should be changed out of respect for others' sensibilities. Early in her third term, she and Hayter jointly called for reform of Edmonton's ward system – specifically, Reimer supported increasing the number of wards from six to twelve and halving the number of aldermen per ward to one. The proposal was defeated, in part because Mayor Laurence Decore said he thought the reform wasn't needed. (The change would finally be made in 2010.)
1989 жылғы сайлау
1988 жылы мэр Лоренс Декор Альберта либералдық партиясын басқару үшін отставкаға кетті, ал Терри Каванаг оның мерзімін аяқтау үшін кеңес тарапынан таңдалып алынды. Реймер 1989 жылғы сайлауда Кавананың қызметін сақтап қалу ниетін сынға алды. Науқан қызыл тілге толы болды: Кавана Реймердің Канада мемлекеттік қызметкерлер одағының қолдауын "оппонент үшін дауыс жинауға жасалған ашық әрекет" деп атады және Реймердің "социалистік құпия мақсаттары" бар екенін, ал ол сайланса қала "Редмонтон" деп аталатынын айтты. Реймер дауыс беруге қатысқандардың жартысынан сәл астам дауыс алып, сенімді жеңіске жетті. Реймердің сайлау науқанының құны 139 000 доллардан асып, соңғы кездегі сәтті қала әкімдігіне үміткерлердің ең төменгі шығындарының бірі болды. Ол кезде қалалық сайлау науқанына қаржыландыру ережелері болмағанмен, Реймер 3750 доллардан астам қаржылық көмек қабылдаудан өз еркімен бас тартты және 375 доллардан жоғары барлық қаржылық көмекті жариялады. Ол провинциялық сайлаудағы 375 доллар мөлшерін, федералды сайлаудағы 100 долларға қарағанда, қарсыластарын да осылай істеуге ынталандыру үшін таңдады, бірақ ешкім одан үлгі алмады.
In 1988, mayor Laurence Decore resigned to lead the Alberta Liberal Party, and Terry Cavanagh was selected by council to complete his term. Reimer challenged Cavanagh's bid to keep the job in the 1989 election. The campaign was acrimonious: Cavanagh called Reimer's endorsement by the Canadian Union of Public Employees a "blatant attempt to muscle votes for an opponent," and suggested that Reimer harboured a "socialist hidden agenda" and that the city would become known as "Redmonton" if she was elected. Reimer won a solid victory although with barely more than half the votes cast. The cost of Reimer's campaign, just over $139,000, was one of the lowest of any successful mayoral candidate in recent times. Despite the lack of municipal campaign finance rules at the time, Reimer voluntarily refused to accept donations of more than $3,750, and disclosed all donations above $375. She chose $375, the requirement in provincial elections, rather than $100, the requirement in federal elections, in the hopes that it would be more likely to entice her opponents to follow suit; however, none did.
Мэр
Реймер билікке амбициялық бағдарламамен келді, бірақ қалалық кеңестің бөлінуіне байланысты оның көп бөлігін іске асыра алмады. Әйгілі болғандай, кеңесші Шила Маккей даудың бір қызыстырында кеңесші Брайан Мейсонның басына су құйды; кейін Маккей оның бұл әрекетін Реймердің Мейсонды (кейіннен НДП депутаты және провинциялық министр болған) «ауызын жап» деуіне байланысты деп түсіндірді. Бөлінген және кейде жауласып тұратын қалалық кеңеспен бетпе-бет келген Реймер өзінің бағдарламасының көп бөлігін кеңестің Атқару комитетінде ілгерілетуге тырысты, бірақ бұл үшін бұрынғы одақтасы және кеңесші Патриция Маккензи оны сынға алды, Реймер кеңестің құзырын шектеуге тырысып жатыр деп мәлімдеді. Кеңес оның бағдарламасын іске асыру мүмкіндігіне одан әрі кедергі келтірді, тұрақты комитеттердің төрағаларын қала әкімі тағайындамай, комитеттердің өзі сайлап алды; Реймер қала әкімінің барлық тұрақты комитет мүшесі ретіндегі артық құқығын пайдаланып, әр комитетке қатысып, өзінің кандидаттарына дауыс беруді қарастырды, бірақ соңында «өздері шешуі керек» деп шешті. Реймер консервативті провинциялық үкіметпен қарым-қатынасты жақсартуға тырысты, оның Эдмонтонмен қарым-қатынасы 1989 жылғы провинциялық сайлауда Альберта заң шығарушы жиналысының он жеті мандатының он бесі оппозициялық партияларға (НДП және Либералдық партия) берілгеннен кейін шиеленісті болды. Ол кеңестің үкіметтік фракциясымен (бұл фракцияда тек Нэнси Бетковски мен Даг Мейн болды) мезгіл-мезгіл кездесуін қайта жаңғыртты. Сонымен қатар, ол бәсекелес Калгаримен байланыс орнатуға тырысты, оның мэрі Аль Дюеррмен ерте кездесіп, кездесуден кейін қалалар арасындағы бәсекелестік, сөзсіз, «бір-бірін кемсітудің орнына, қалалардың күшті жақтарына негізделуі керек» деп мәлімдеді. 1974 жылы Ивор Дент қызметтен кеткеннен кейін қаланың алғашқы социал-демократиялық мэрі болған Реймер бірқатар солшыл инициативаларды іске қосты, олардың кейбіреулері оған сын тудырды. Даулы қадам ретінде ол құндылықты білдіретін және сусардың терісінен жасалған қаланың рәсімдік тізбегін киюден бас тартты. Ол қалалық әкімшілікті дәстүрлі түрде кемсітілген топтардан көбірек қызметкерлерді жұмысқа алу стратегиясын әзірлеуге тапсырды, бірақ жұмысқа алу квоталарын енгізуді талап етпеді; нәтижесі шамалы болды. Ол Лубикон Кри тайпасының жерлерінде мұнай мен газды өндіруді сынға алды, бұл үшін ол (өзі мұнай мен газды өндіруді қолдаған) кеңесші оны «қаланың құзыретіне жатпайтын мәселелер бойынша пікір білдіруден аулақ болуға» шақырды. Реймер мэрлік қызметі кезеңінде кездескен маңызды мәселелердің қатарында қоқыс басқару және жаңа полигонды ашу қажеттілігі болды. Қалалық әкімшілік «NIMBY» көңілін қоздырмау үшін есептелген, бірақ қымбат және Солтүстік Саскачеван өзенін ластау қаупі бар жерді ұсынды. Бұл жерге қарсы шыққандардың қатарында Эдмонтонның төменгі ағысында орналасқан Саскачеванның бірнеше қауымдастықтары (олар ауыз суын Солтүстік Саскачеваннан алады), провинциялық Қоршаған орта министрі Ральф Клейн және бірнеше экологиялық сарапшылар болды.
Reimer entered office with an ambitious agenda, but she was unable to implement much of it due to a fractured city council. Notoriously, alderman Sheila McKay dumped a pitcher of water over the head of alderman Brian Mason during one heated dispute; McKay later blamed her actions in part on Reimer's failure to censure Mason (who later was an NDP MLA and provincial cabinet minister) for telling her to "shut up". Faced with a divided and at times hostile city council, Reimer attempted to advance much of her agenda in the council's Executive Committee but was criticized for this by alderman and former ally Patricia MacKenzie, who alleged that Reimer was attempting to disempower council. Council further impeded her ability to implement her agenda by changing the rules such that the chairs standing committees were elected by standing committees rather than appointed by the mayor; Reimer considered using the mayor's ex officio status as a member of every standing committee to show up and vote for her preferred candidate, but ultimately decided that "it was best they try to sort it out among themselves." Reimer tried to improve relations with both the Conservative provincial government, whose relations with Edmonton were strained after fifteen of the city's seventeen seats in the Legislative Assembly of Alberta had gone to opposition parties (NDP and Liberal) in the 1989 provincial election. She resumed the deprecated tradition of having the council meet periodically with the city's government caucus (though the caucus consisted only of Nancy Betkowski and Doug Main). She also tried to build bridges with rival Calgary, meeting early with its mayor Al Duerr and proclaiming after the meeting that competition between the cities, while inevitable, "should be healthy and based on cities' strengths instead of running down the other city." As the city's first social democratic mayor since Ivor Dent left office in 1974, Reimer pursued a number of left wing initiatives, some of which earned her criticism. In a controversial move, she refused to wear the city's ceremonial chain of office, which was made from a beaver pelt. She instructed the city administration to develop a strategy to recruit more employees from traditionally disadvantaged groups, but stopped short of calling for hiring quotas; little change resulted. She criticized oil and gas development on lands claimed by the Lubicon Cree, for which she was criticized by an alderman (who had himself endorsed the oil and gas development) who urged her "to refrain from expressing views on matters that do not fall within [the city's] mandate." Major issues faced by Reimer during her term as mayor included waste management and the need to open a new landfill. The city administration had proposed a site calculated to minimize NIMBY ism, but which was expensive and which would run the risk of polluting the North Saskatchewan River. Critics of the site included several communities in Saskatchewan downstream of Edmonton which drew their drinking water from the North Saskatchewan, provincial Environment Minister Ralph Klein, and several environmental experts.
Саяси өмірден кейінгі өмір
Орыннан кеткеннен кейін Реймер Альберта қарттар жөніндегі кеңесінде консультант болып жұмыс істеді, кейін Альберта әйелдер үйлері кеңесінің атқарушы директоры болды. Ол көбінесе қалалық саясаттан тыс қалды, бірақ қалалық кеңесші Роберт Ноустың бұрын муниципалдық меншікте болған Эдмонтон телефон компаниясын сатудан түскен қаражат есебінен операциялық тапшылықты жабу үшін қарыз алу туралы ұсынысын сынады. Реймер қалалық кеңес инженерлерге шығын туралы шешімдер қабылдауда тым құрмет көрсетуді азайту керек және қаланың кеңейіп жатуын шектеу арқылы шығындарды қысқартуды қарастыру керек деген пікірде болды. 2004 жылы ол «Ғасыр адамы – Эдмонтондық» атағымен марапатталды, ал 2006 жылы генерал-губернатор Мишель Жан оны әйелдер теңдігіне қосқан үлесі үшін «Адамдар ісін еске алу» генерал-губернатор сыйлығымен марапаттады. Ол Бойл Макколи денсаулық орталығының дәрігері доктор Хьюберт Каммерерге үйленген және екі баласы бар. Ол екі баласын да қызмет еткен кезінде дүниеге әкелді және Эдмонтон тарихында екі баласы бар кезде мұндай іс жасаған жалғыз кеңесші болып қала береді.
After leaving office, Reimer worked as a consultant for the Alberta Council on Aging, and later became the Executive Director of the Alberta Council of Women's Shelters. She largely stayed out of municipal politics, but did criticize a suggestion from alderman Robert Noce that the city borrow from the fund created by the sale of the formerly municipally owned Edmonton Telephones to cover operating shortfalls; Reimer took the position that city council should be less deferential towards engineers on spending decisions, and that it should consider cutting costs by reducing urban sprawl. In 2004, she was honoured as an Edmontonian of the Century, while in 2006 she was recognized by Governor General Michaëlle Jean with the Governor General's Award in Commemoration of the Persons Case for her contributions to women's equality. She is married to Dr. Hubert Kammerer, a physician at the Boyle McCauley Health Centre, and has two children. She gave birth to both of her children while in office and remains the only alderman in Edmonton history to do so with two children.