Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Рихард Штраустың "Симфония Доместика" үлкен оркестр үшін тоновый поэмасы, Оп. 53, Рихард Штраустың үлкен оркестр үшін жазған тондық поэмасы. Бұл шығарма композитордың өзі бағалаған қауіпсіз тұрмыстық өмірдің музыкалық көрінісі болып табылады және ол күнделікті оқиғалар мен отбасылық өмірді үйлесімді түрде жеткізеді.
Tone poem for large orchestra by Richard Strauss
Symphonia Domestica, Op. 53, is a tone poem for large orchestra by Richard Strauss. The work is a musical reflection of the secure domestic life so valued by the composer himself and, as such, harmoniously conveys daily events and family life.
Тарих және құрамы
1898 жылы Штраус Берлиндегі Корольдік соттың операсының бас дирижері болды. Бұл кезеңде композитор өзінің жағдайына қатты қызығушылық танытып, өзінің мәртебесі мен жеке тарихына назар аударды. Ол "Үйшілік симфониясын" құрастыруға кіріскенде, оны "Ейн Хелделебеннің" жалғасы ретінде, қазірдің өзінде табысты өнер адамының автобиографиясының келесі бөлімін жасауды көздеді. Ол бұл шығарманы 1903 жылы Шарлоттенбургте жаңа жыл қарсаңында аяқтады. Дегенмен, спектакль үлкен жетістікке қол жеткізді, сондықтан оны Нью-Йорктегі Ванамейкер дүкенінде 16 және 18 сәуірде тағы екі спектакль өткізуге көндірді. Үлкен оркестрдің орын алуы үшін бүкіл сауда алаңын тазарту керек болды, ал концерттер 6000 адамнан тұратын аудиторияны тартты. Нью-Йорк пен Германия баспасөздері бұл көрмелерге ғана емес, сонымен қатар жұмыстың өзіне де қатты сын айтты, оларды музыканың қасиетті өнерін және отбасылық өмірдің тығыздығын коммерцияландыру деп қарады. Штраус: "Нағыз өнер осы Залды абыройлы етеді, ал оның әйелі мен баласы үшін сыйлы ақы алу тіпті суретші үшін де ұят емес", - деп жауап берді. Доместиканың Венада тұсаукесерін Гюстав Малер 1904 жылы 23 қарашада өткізді. Әнді орындау шамамен қырық төрт минутқа созылады. 1924 жылы Штраус өзінің ұлы Францтың Элис Грэб Херманнсвертпен үйлену тойына арналған екі гармонияға арналған "Трудовый прелюдия" (Trv 247) шығармасын жазды. 1925 жылы Штраус Пауль Витгенштейнге сол қол фортепианосы мен оркестр үшін "Парергон зюр Симфония Доместика" атты "Симфония Доместика" пьесасын жазды. 73-ке дейін.
In 1898, Strauss became the chief conductor of the Royal Court Opera in Berlin. It was at this point in his life that the composer took a keen interest in his own circumstances and turned his attention to his status and personal history. When he began composing the Symphonia Domestica, he intended it to be the sequel to Ein Heldenleben, the next installment of the autobiography of the now successful artist. He worked on the piece during 1903, finishing it on New Year's Eve, in Charlottenburg. Nevertheless, the performance was a great success, so much so that he was prevailed upon to conduct two more performances in Wanamaker's department store in New York, on 16 and 18 April, for a fee of $1,000. An entire sales floor had to be cleared to make way for the huge orchestra, and the concerts attracted audiences of 6,000 people. The New York and German press were very critical, not just of these exhibitions but of the very work itself, regarding them as a blatant commercialization of the sacred art of music and the intimacy of family life. Strauss responded: "True art ennobles this Hall, and a respectable fee for his wife and child is no disgrace even for an artist". The Viennese premiere of the Domestica was conducted by Gustav Mahler on 23 November 1904. A typical performance of the work lasts approximately forty four minutes. In 1924 Strauss wrote the Wedding Prelude for two harmoniums (Trv 247) for the occasion of the wedding of his son Franz with Alice Grab Hermannswörth, based largely on themes found in the Symphonia Domestica. In 1925, Strauss wrote a piece for Paul Wittgenstein for piano left hand and orchestra, again using themes from the Symphonia Domestica, titled Parergon zur Symphonia Domestica, Op. 73.