Эстебан де Хесус: Пуэрто-Риколық боксшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Пуэрто-Риколық боксшы (1950–1989)

Эстебан де Хесус (2 тамыз 1950 – 11 мамыр 1989) – пуэрто-риколық әлем чемпионы, жеңіл салмақтағы боксшы. Пуэрто-Риконың Каролина қаласында туған Де Хесус Уилфред Бенитестің жаттығу әріптесі болды және Бенитестің әкесі Грегорио Бенитестен жаттықтырылды. Ол Роберто Дуранды кәсіпқой боксшы ретінде жеңген алғашқы боксшы және Дуранның жеңіл салмақтағы чемпиондығы кезінде оны жеңген жалғыз боксшы. Оның карьерасы дауларға, проблемаларға және скандалдарға толы болды.

Кәсіби мансап

Де Хесус 1969 жылы кәсіпқой боксшы ретінде дебют жасады, алғашқы жиырма жекпе-жегін жеңіп, он үшін нокаутпен жеңді. Содан кейін ол сыныптық деңгейін көтерді, 1971 жылы болашақ әлем чемпионы Жозеу Маркеспен жұдырықтасып, оны он екі раундтық шешіммен жеңіп, Пуэрто-Риконың жеңіл салмақтағы ұлттық чемпионы атанды. Келесі жекпе-жегінде Виктор Ортизді төртінші раундта нокаутқа түсірді. Одан кейін Маркеспен қайта жұдырықтасты, ол да он екі раундтан кейін жеңіліп, Пуэрто-Риконың жеңіл салмақтағы титулын сақтады. Содан кейін Венесуэланың Каракас қаласындағы алғашқы халықаралық жекпе-жегінде төрт мәрте әлем чемпионы атанған Леонель Эрнандеспен кездесті. Де Хесус он раундтық жекпе-жекті бір ауыздан жеңіп, Венесуэладағы төрт жекпе-жек сапарының бастауын берді. Венесуэлалық бұл кампаниясы Каракаста бұрынғы әлем чемпионы Антонио Гомеске қарсы он раундтық жеңіспен аяқталды. 1972 жыл Де Хесус мансабындағы маңызды жыл болды. Ол алты жекпе-жекті қатарынан жеңіп, соның ішінде үшінші жекпе-жекте Маркесті он екі раундта нокаутқа түсіріп, Пуэрто-Риконың жеңіл салмақтағы титулын сақтап қалды, ал он раундта Дуг МакКлендонды шешіммен жеңді. Барлық жеңістеріне қарамастан, ол көптеген бокс жанкүйерлеріне беймәлім болды. Бұл 1972 жылы Мадисон Сквер Гарден аренасында жеңіліссіз жаңа әлемнің жеңіл салмақтағы чемпионы Роберто Дуранмен өткен соңғы жекпе-жегінде тез өзгерді. "Дюран – Де Хесус трилогиясының" бастауын берген теледидардағы жекпе-жекте Де Хесус бірінші раундта Дуранды еденге құлатты және он раундтық шешіммен Дуранның алғашқы жеңілісін тіркеді. 1973 жылы ол күш-жігері үшін марапатталды, Солтүстік Америка Бокс Федерациясының жеңіл салмақтағы белбеуі үшін Рей Лэмпкинмен күресу мүмкіндігіне ие болды. Ол Лэмпкинды он екі раундтық шешіммен жеңіп, бос титулдың иегері атанды. Одан кейін Джонни Гант пен Рауль Монтойяны он раундтық шешімдермен жеңіп, Нью-Йорктегі реванш жекпе-жегінде Лэмпкинды шешіммен жеңді. 1973 жылды бірінші раундта нокаутпен жеңіспен аяқтады. 1974 жылы Пуэрто-Риконың Сан-Хуан қаласында бұрынғы әлемнің кіші велтер салмақтағы чемпионы Альфонсо "Пепперминт" Фрейзерді он раундта нокаутқа түсірді, содан кейін Панама қаласына барып, өзінің алғашқы әлем чемпионы атағын алуға және Дуранмен трилогиясының екінші жекпе-жегіне қатысуға мүмкіндік алды. Ол бірінші раундта тағы да Дуранды еденге құлатты, бірақ бұл жолы Дуран қалпына келді және жекпе-жекті басып алып, он бірінші раундта нокаутпен жеңіске жетті. Ол сол жеңілістен кейін жыл соңына дейін тағы екі жеңіске жетті. 1975 жылы ол қысқа уақытқа салмағын көтерді, ал Джесси Лараны үш раундта нокаутқа түсіргеннен кейін, Колумбияның Антонио Сервантеспен әлемнің кіші велтер салмақтағы титулы үшін Панама қаласына оралды, он бес раундтық шешіммен жеңілді. Ол сол жылы бесінші раундта нокаутпен Руди Барросты жеңіп, 1976 жылды екінші раундта нокаутпен Валентин Рамосты жеңіп бастады. Содан кейін ол үшінші рет әлем чемпионы атағын қорғауға тырысты, WBC жеңіл салмақтағы әлем чемпионы Жапонияның Исимацу Судзуки Пуэрто-Рикоға Де Хесуспен күресу үшін келді. Үшінші рет Де Хесус үшін сәтті болды, ол Судзукиді он бес раундтық шешіммен жеңіп, әлем чемпионы атанды. Ол жетінші раундта нокаутпен Хектор Мединаға қарсы титулын сақтап қалды. Де Хесус боксшы мансабында есірткі қолданғанын ашық мойындады. Ол өзінің ағасы Энрикемен бірге бокс мансабының басында кокаин мен героин қолдана бастады. 1977 жылы ол алтыншы раундта нокаутпен Buzzsaw Yamabe-ге қарсы және он бірінші раундта нокаутпен Vicente Mijares Saldivar-ге қарсы титулын сақтап қалды. 1978 жыл Дуранмен трилогиясының үшінші және соңғы тарауымен басталды. Лас-Вегастағы титулды біріктіру жекпе-жегінде Дуран өзінің билігінің шыңында болды, жүйелі түрде Де Хесусты сындырып, он екінші раундта нокаутқа түсірді. Де Хесус сол жылдың соңына дейін үш жеңіске жетті, оның ішінде бұрынғы әлем чемпионы Эдвин Вируетті жеңді. 1979 жылы тағы екі жеңіске жетті, оның ішінде Джимми Блевинске қарсы. 1980 жылы Сан-Хуан қаласында жетінші раундта Хосе Вальехоны нокаутқа түсіргеннен кейін, ол Блумингтонға, Миннесотаға, Ларри Холмс пен Скотт Ле Дукстың ауыр салмақтағы әлем чемпионатының қосымша жекпе-жегінде Сауль Мамбидің WBC әлемнің кіші велтер салмағындағы титулы үшін күресуге барды. Оның соңғы жекпе-жегінде ол он үшінші раундта нокаутпен жеңілді. Оның көрсеткіші 57 жеңіс және 5 жеңіліс, оның 32 жеңісі нокаутпен.

De Jesús debuted as a professional in 1969, he won his first twenty fights, thirteen by knockout. He then stepped up in class, for the first time, when he boxed future world title challenger Josue Marquez in 1971, beating him in a twelve round decision to claim the Puerto Rican national Lightweight championship His next fight was a fourth round knockout victory over Victor Ortíz. After that, there was a rematch with Marquez, who was beaten again, also over twelve rounds, to retain the Puerto Rican Lightweight title. Next came his first international fight, in Caracas, Venezuela, against the future four time world title challenger Leonel Hernandez. De Jesús won the ten round fight by unanimous decision in what was the start of a four fight tour of Venezuela. That Venezuelan campaign ended with a ten round decision loss against former world champion Antonio Gomez in Caracas. 1972 was a pivotal year in de Jesús' career. He won six fights in a row, including a twelve round knockout win in a third fight with Marquez to again retain the Puerto Rican Lightweight title, and a ten round decision over Doug McClendon. Despite all the wins, he was virtually unknown to most boxing fans. That changed quickly in his last fight of 1972 against the undefeated new world's Lightweight champion Roberto Durán at the Madison Square Garden arena. In a televised bout that marked the beginning of the "Durán de Jesús trilogy", de Jesús dropped Durán in round one and went on to inflict Durán's first defeat in a ten round decision. In 1973, he was rewarded for his efforts, receiving a chance to challenge Ray Lampkin for the North American Boxing Federation lightweight belt. He won the vacant title by beating Lampkin in a twelve round decision. He went on to beat Johnny Gant and Raul Montoya in ten round decisions and beat Lampkin by decision in a rematch in New York. He finished 1973 with a first round knockout win over fringe contender Al Foster. He began 1974 by knocking out former world Jr. Welterweight champion Alfonso "Peppermint" Frazer in ten rounds in San Juan, Puerto Rico, after which he traveled to Panama City to receive his first world title shot and, at the same time, face Durán in the second fight of their trilogy. He once again dropped Durán in round one, but this time Durán rebounded and dominated the bout, retaining the title in an eleventh round knockout. He recovered from that defeat with two more wins before the end of the year. In 1975, he went up in weight briefly, and after beating Jesse Lara by a knockout in three, he returned to Panama City to challenge Colombia's Antonio Cervantes for the world's Jr. Welterweight title, losing in a fifteen round decision. He beat Rudy Barros by knockout in round five to end that year, and started 1976 by beating Valentin Ramos by knockout in round two. Next came his third world title try when the WBC's world Lightweight champion Ishimatsu Suzuki of Japan traveled to Puerto Rico to defend his title against de Jesús. The third time proved to be the charm for de Jesús, who won the world title by beating Suzuki in a fifteen round decision. He retained the title against Hector Medina with a knockout in round seven. De Jesús admitted publicly to using drugs during his boxing career. He began using cocaine and heroin early in his boxing career with an older brother, Enrique. In 1977, he retained the title against Buzzsaw Yamabe by knockout in round six and against Vicente Mijares Saldivar by knockout in round eleven. 1978 began with the third and final chapter of his trilogy with Durán. In a title unification bout in Las Vegas, which displayed Durán at the peak of his power, Durán systematically broke down de Jesús resulting in a twelfth round knockout. De Jesús rebounded with three wins before the end of that year, including one over former world title challenger Edwin Viruet. In 1979, he had two more wins, including one over Jimmy Blevins. After beating José Vallejo by a knockout in round seven in San Juan to start 1980, he traveled to Bloomington, Minnesota, to challenge Saoul Mamby for Mamby's WBC world Jr. Welterweight title, in the major supporting event of the Larry Holmes Scott Le Doux world heavyweight championship bout's undercard. In what turned out to be his last fight, he was beaten by a knockout in thirteen rounds. His record was 57 wins and 5 losses, with 32 wins by knockout.

Кәсіби бокс жазбасы

Жоқ. (No) НәтижеRecordOpponentTypeРаунд, уақытКүніОрналасқан жерЕскертулер62Жеңіліс57–5Саул Мамби61Жеңіс57–4Хосе Вальехо60Жеңіс56–4Руби Ортис59Жеңіс55–4Джимми Блевинс58Жеңіс54–4Эдвин Вируэт57Жеңіс53–4Чучу Эрнандес56Жеңіс52–4Пабло Баэс55Жеңіліс51–4Роберто Дуран54Жеңіс51–3Джеймс Бракетт53Жеңіс50–3Висенте Михарес52Жеңіс49–3Баззау Ямабе51Жеңіс48–3Эктор Хулио Медина50Жеңіс47–3Гатс Ишимацу49Жеңіс46–3Валенте Рамос48Жеңіс45–3Руди Барро47Жеңіліс44–3Антонио Сервантес46Жеңіс44–2Джесси Лара45Жеңіс43–2Хавьер Аяла44Жеңіс42–2Херардо Феррат43Жеңіліс41–2Роберто Дуран42Жеңіс41–1Альфонсо Фрейзер41Жеңіс40–1Аль Фостер40Жеңіс39–1Мигель Майан39Жеңіс38–1Радамес Чеко38Жеңіс37–1Рэй Лампкин37Жеңіс36–1Раул Монтойя36Жеңіс35–1Джонни Гант35Жеңіс34–1Рэй Лампкин34Жеңіс33–1Роберто Дуран33Жеңіс32–1Док МакКлендон32Жеңіс31–1Раймундо Диас31Жеңіс30–1Чак Уилбурн30Жеңіс29–1Анхель Робинсон Гарсия29Жеңіс28–1Хосуэ Маркес28Жеңіс27–1Джордж Фостер27Жеңіс26–1Перси Хейлс26Жеңіс25–1Милтон Мендес25Жеңіс24–1Джонни Харп24Жеңіс23–1Фрэнк Лерой23Жеңіс22–1Хосуэ Маркес22Жеңіс21–1Виктор Ортис21Жеңіс20–1Хосуэ Маркес20Жеңіс19–1Армандо Мендоса19Жеңіс18–1Леонель Эрнандес18Жеңіс17–1Густаво Брисено17Жеңіліс16–1Антонио Гомес16Жеңіс16–0Хосе Льянос15Жеңіс15–0Джонни Сандовал14Жеңіс14–0Хосе Хименес13Жеңіс13–0Коверли Кид Дэниелс12Жеңіс12–0Айк Эстрада11Жеңіс11–0Хосе Хименес10Жеңіс10–0Бобби Парнелл9Жеңіс9–0Браулио Родригес8Жеңіс8–0Чино Герреро7Жеңіс7–0Рамон Домингес6Жеңіс6–0Ивелау Истман5Жеңіс5–0Томми Шеффилд4Жеңіс4–0Рамон Монтес3Жеңіс3–0Джонни Сандовал2Жеңіс2–0Франсиско Мальдонадо1Жеңіс1–0Браулио Родригес

Қылмыс, жазаны жеңілдету және өлім жазасы

1980 жылы 27 қарашада Пуэрто-Рикода кеңінен танымал болған оқиғада, де Хесус өзіне кокаин егуден кейін 17 жасар Роберто Цинтрон Гонсалеспен жол аясындағы жанжалға түсті, нәтижесінде де Хесус Гонсалестің басына оқ атқан. Де Хесус өмір бойына түрмеге кесілді. Түрмеде ол бейсболда да көзге түсті, Пуэрто-Риконың түзеу жүйесінің үш мәрте жұлдыздық құрамасына енді. 1984 жылы ол дінге қайта оралып, өмірін өзгерте бастады, уағызшы болды. 1985 жылы ол өзінің інісі Энрикенің ЖИТС-тен қайтыс болғанын естіді. Де Хесус вирустың оң нәтижесін көрсетті және симптомдар пайда бола бастады. Де Хесус ВИЧ жұқтырғаны және ЖИТС-ке шалдыққаны жұртқа белгілі болғаннан кейін, губернатор Рафаэль Эрнандес Колон оның жазасын жеңілдетті. Отбасымен соңғы күндерін өткізгеннен кейін, де Хесустың қасына көптеген танымал адамдар келді, олардың ішінде бейсболдан даңқ алған Орландо Сепеда, сальса музыкасының жұлдызы Чео Фелисиано және оның бұрынғы қарсыласы Роберто Дуран болды. Дуран де Хесусты құшақтап, сүйді және оның қызынан да солай істеуін сұрады. Бұл оқиғаның куәсі Хосе Торрес, ол Дуранның осы мейірімді әрекетіне таңырқады, оның де Хесусты төсектен көтеріп, ЖИТС туралы көп білмеген және қатты қорқынышпен қараған кезде құшақтағанын айтты. Эстебан де Хесус босатылғаннан кейін бір айдан кейін, 38 жасында қайтыс болды.