Мелани Кляйн: Балалар психоанализінің негізін қалаушысы
Melanie Klein
Мелани Кляйн (1882-1960) – австрия-британдық психоаналитик, балалар психоанализі мен объектілер қатынасы теориясын дамытушы. Ерте жастағы қорқыныш пен сананың қалыптасуы туралы зерттеулер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австриялық британдық психоаналитик (1882–1960)
Austrian British psychoanalyst (1882–1960)
Мелани Клейн (туған аты Рейз; 30 наурыз 1882 – 22 қыркүйек 1960) – австриялық британдық автор және психоаналитик, балалар психоанализі саласындағы еңбектерімен танымал. Ол объектілік қатынастар теориясының дамуындағы маңызды тұлға болды. Клейн балалық шақтағы сөз алдындағы экзистенциалдық үлкен қорқыныштың санасыздың қалыптасуына ықпал еткенін, нәтижесінде әлемнің жақсы және жаман идеалдарға санасыздықпен бөлінуіне әкелгенін айтты. Оның теориясына сәйкес, баланың осы бөліністі қалай шешетіні баланың бойындағы қасиеттеріне және оған көрсетілген күтімнің сипатына байланысты. Бұл бөліністі шешудің нәтижесі адамның өмірінде кейіннен туындайтын қиындықтардың болуына, болмауына және олардың түріне әсер етеді.
Melanie Klein (née Reizes; 30 March 1882 – 22 September 1960) was an Austrian British author and psychoanalyst known for her work in child analysis. She was the primary figure in the development of object relations theory. Klein suggested that pre verbal existential anxiety in infancy catalyzed the formation of the unconscious, which resulted in the unconscious splitting of the world into good and bad idealizations. In her theory, how the child resolves that split depends on the constitution of the child and the character of nurturing the child experiences. The quality of resolution can inform the presence, absence, and/or type of distresses a person experiences later in life.
Өмір
Мелани Клейн еврей отбасында дүниеге келіп, өмірінің көп бөлігін Венада өткізді. Ол дәрігер Мориц және Либусса Рейзестердің төртінші және соңғы баласы еді. Гимназияда білім алған Клейн медицинаны оқымақшы болған, алайда отбасының қаржылық жағдайы нашарлаған соң жоспарларын өзгертті. 21 жасында ол өнеркәсіптік химияшы Артур Клейнге тұрмысқа шығып, көп ұзамай Мелитта атты тұңғыш қызын дүниеге әкелді. 1907 жылы Ханс есімді екінші баласы, ал 1914 жылы үшінші және соңғы баласы Эрих дүниеге келді. Осы екі баладан кейін Клейн клиникалық депрессияға ұшырады, себебі жүктілік оған ауыр тиді. Бұл және бақытсыз некесі оны ем іздеуге итермеледі. 1910 жылы отбасы Будапештке көшкеннен кейін, Клейн психоаналитик Сандор Ференциден терапия ала бастады. Осы кезде Клейн психоанализді зерттеуге қызығушылық танытты. Ференцидің ынталандыруымен Клейн өз балаларын бақылап, зерттеу жүргізе бастады. Сол кезде балалар психоанализі туралы аз ғана мәлімет болды. Сондықтан Клейн осы мүмкіндікті пайдаланып, өзінің "ойын арқылы емдеу" әдісін жасады. Клейннің пікірінше, ойын – ересектердегі түстер мен еркін ассоциациялар сияқты, түсіндіріліп, талдауға болатын бейсаналық материалдың символы. Кейіннен оның зерттеулері ойын терапиясының дамуына үлкен үлес қосты. 1921 жылы, некесі ажырасып, Клейн Берлинге көшіп, Карл Абрахамның жетекшілігімен Берлин психоаналитикалық қоғамына қосылды. Абрахам оның балалармен жасаған жаңалықтарын қолдағанмен, Клейн мен оның идеялары Берлинде көп қолдау таппады. Ажырасқан әйел және академиялық білімі бакалавр дәрежесіне де жетпеген Клейн, ер адамдар басымдығы бар мамандықтағы консерваторлық көзқарастың символы болды. Дегенмен, Клейннің ерте жұмыстары психоанализдің теориясы мен әдістерін дамытуға, әсіресе Ұлыбританияда, зор әсер етті. Оның адам дамуы және қорғаныс механизмдері туралы теориялары Фрейдтің даму теорияларымен қақтығысқа түсіп, даму психологиясы саласында көп пікірталас тудырды. Клейн өз идеяларын ұсынған шақта Анна Фрейд та солай істеді. Екеуі де Клейн мен Фрейдтің ізбасарлары арасындағы ұзақ пікірталастарда белсенді қатысушыларға айналды. Осы "даулы талқылаулар" нәтижесінде Британдық психоаналитикалық қоғам үш жеке оқу бөліміне бөлінді: (1) Клейниандық, (2) Фрейдиандық және (3) Тәуелсіз. Бұл пікірталастар балалар талдауы саласындағы оқытудың екі бағытты қамтитын келісімімен аяқталды.
Melanie Klein was born into a Jewish family and spent most of her early life in Vienna. She was the fourth and final child of parents Moriz, a doctor, and Libussa Reizes. Educated at the Gymnasium, Klein planned to study medicine. However, her family's loss of wealth caused her to change her plans. At the age of 21, she married an industrial chemist, Arthur Klein, and soon after gave birth to their first child, Melitta. Klein then had her second child, Hans, in 1907 and her third and final child, Erich, in 1914. After having those two additional children, Klein suffered from clinical depression as these pregnancies took a toll on her. This and her unhappy marriage soon led Klein to seek treatment. Shortly after her family moved to Budapest in 1910, Klein began a course of therapy with psychoanalyst Sándor Ferenczi. It was during their time together that Klein developed an interest in the study of psychoanalysis. Encouraged by Ferenczi, Klein began her studies by observing her own children. During this time, there was little documentation on the topic of psychoanalysis in children. So, Klein took advantage of this by developing her "play technique". According to Klein, play is symbolic of unconscious material that can be interpreted and analyzed in the same way that dreams and free associations are in adults. Later, her research contributed to the development of play therapy. During 1921, with her marriage failing, Klein moved to Berlin where she joined the Berlin Psycho Analytic Society under the tutelage of Karl Abraham. Although Abraham supported her pioneering work with children, neither Klein nor her ideas received much support in Berlin. As a divorced woman whose academic qualifications did not even include a bachelor's degree, Klein was a visible iconoclast within a profession dominated by male physicians. Nevertheless, Klein's early work had a strong influence on the developing theories and techniques of psychoanalysis, particularly in Great Britain. Her theories on human development and defense mechanisms were a source of controversy, as they conflicted with Freud's theories on development, and caused much discussion in the world of developmental psychology. Around the same time Klein presented her ideas, Anna Freud was doing the very same. The two became unofficial rivals of sorts, amid the protracted debates between the followers of Klein and the followers of Freud. Amid these so called 'controversial discussions', the British Psychoanalytical Society split into three separate training divisions: (1) Kleinian, (2) Freudian, and (3) Independent. These debates finally ceased with an agreement on a dual approach to instruction in the field of child analysis.
Психоанализге қосқан үлесі
Клайн жас балаларға дәстүрлі психоанализді қолданған алғашқылардың бірі болды. Ол өзінің әдістерінде (мысалы, балалармен ойыншықтар арқылы жұмыс істеу) және нәрестелердің дамуы туралы теорияларында жаңашыл болды. Академиялық қауымдастықтың құрметіне ие болып, Клейн психоанализ бойынша өте беделді оқу бағдарламасын құрды. Балалардың ойындарын және өзара әрекеттесуін бақылап, талдау арқылы Клейн Фрейдтің санасыз рухы туралы жұмысына үстеме жасады. Оның нәрестелердің санасыз рухына терең бойлауы ерте Эдип кешенінің және суперэгоның даму тамырларын ашты. Клейннің теориялық еңбегі Фрейдтің өлім импульсінің бар екендігіне сенуін қамтиды, бұл барлық тірі организмдердің «бейорганикалық» күйге, демек, бір жолмен өлімге ұмтылуын көрсетеді. Психологиялық тұрғыдан алғанда, Эрос (өмір импульсі), өмірді сақтап және біріктіретін қағида, осылайша, өмірді тоқтатуға және жоюға ұмтылатын Танатос (өлім импульсі) күшімен жұптасқан деп есептеледі (Фрейд өзінің еңбектерінде «Танатос» терминін пайдаланбаған болса да). Фрейд және Клейн бұл «биоментальді» күштерді психиканың негізі деп санады. Бұл бастапқы санасыз күштер, ақыл-ой матрицасы – «ид» – «эго» – «тәжірибелі өзіндік» белсенділігіне түрткі береді. «Ид», «эго» және «суперэго», әрине, өте күрделі және көбінесе зерттелмеген психодинамикалық процестерді білдіретін (инстинкттерге ұқсас) ғана қысқаша атаулар болды.
Klein was one of the first to use traditional psychoanalysis with young children. She was innovative in both her techniques (such as working with children using toys) and her theories on infant development. Gaining the respect of those in the academic community, Klein established a highly influential training program in psychoanalysis. By observing and analyzing the play and interactions of children, Klein built onto the work of Freud's unconscious mind. Her dive into the unconscious mind of the infant yielded the findings of the early Oedipus complex, as well as the developmental roots of the superego. Klein's theoretical work incorporates Freud's belief in the existence of the death pulsation, reflecting the notion that all living organisms are inherently drawn toward an "inorganic" state, and therefore, somehow, towards death. In psychological terms, Eros (properly, the life pulsation), the postulated sustaining and uniting principle of life, is thereby presumed to have a companion force, Thanatos (death pulsation), which seeks to terminate and disintegrate life (although Freud never used the term 'Thanatos' in his own writing). Both Freud and Klein regarded these "biomental" forces as the foundations of the psyche. These primary unconscious forces, whose mental matrix is the id, spark the ego—the experiencing self—into activity. Id, ego and superego, to be sure, were merely shorthand terms (similar to the instincts) referring to highly complex and mostly uncharted psychodynamic operations.
Сәбилерді бақылау
Клейннің нәрестелерді бақылаудың маңыздылығы туралы жұмысы 1935 жылы емізуді тоқтату туралы публично лекциямен басталды. Клейн ана мен нәресте арасындағы қарым-қатынас, нәрестеге тамақ беру мен байланысты дамытудан гөрі, көбірек нәрсеге негізделгенін айтады; ананың баласына деген сүйіспеншілігі мен байланысы, тіпті одан да маңызды. Клейн бұл тұжырымға өзі және таныс аналарының нақты байқаулары арқылы келді. Ол нәрестелердің аналарының бет-әлпетіне қызығушылық танытуын, аналарының қолына тиісуін, сондай-ақ, аналарының кеудесін ұстаудан ләззат алуын сипаттады. Бұл қарым-қатынас туғаннан кейін көп ұзамай пайда болатын сүйіспеншілікке құрылған. Клейннің сөзінше, екі айлық нәресте анасына тамақтан басқа да қызығушылық танытады. Ол нәрестенің анасына жиі күлімсіреп, кеудесіне жабысатынын байқаған. Нәресте анасының көңіл-күйі мен сезімдеріне қалай ден қойып, жауап беретіні, көрсеткен сүйіспеншілігі мен қызығушылығы – бұл объектілік қатынастың көрінісі. Клейн сондай-ақ, нәрестелер өздерінің жетістіктері, мысалы, жүгіру және тұру, ата-аналарына қуаныш сыйлайтынын сезінеді. Бір байқауында Клейн нәрестенің өз жетістіктері арқылы анасының сүйіспеншілігі мен қуанышын оятқысы келетінін айтады. Клейннің пікірінше, нәресте өз күлімсіреуі анасын бақытты ететінін және оның назарын аудартатынын байқайды. Сондай-ақ, нәресте жылаудан гөрі күлімсіреудің мақсаты артық екенін түсінеді. Клейн «бейқам» бала туралы да айтады. Оның айтуынша, тамағын жақсы көріп, аздап жылайтын баланы бақытты деп жаңылысу оңай. Кейінірек даму көрсеткендей, осындай жайлы балалардың кейбіреулері шын мәнінде бақытты емес. Олардың жыламауының себебі – апатия болуы мүмкін. Жастың эмоциялық жағдайын бағалау қиын, себебі эмоциялар өте күрделі. Осы балаларды қадағалағанда, көптеген қиындықтар көрінеді. Бұл балалар көбінесе адамдардан ұялады, сыртқы әлемге, ойынға және оқуға деген қызығушылықтары шектеледі. Олар жүруге және тұруға баяу үйренеді, себебі оларды ынталандыратын күш аз. Даму барысында олар невроз белгілерін көрсетеді.
Klein's work on the importance of observing infants began in 1935 with a public lecture on weaning. Klein states that mother–infant relationships are built on more than feeding and developing the infant's attachment; the mother's attachment and bond with her baby is just as important, if not more. Klein came to this conclusion by using actual observations of herself and mothers that she knew. She described how infants show interest in their mothers' face, the touch of their mothers' hands, and the infants' pleasure in touching their mothers' breast. The relationship is built on affection that emerges very soon after birth. Klein says that as early as two months, infants show interest in the mother that goes beyond feeding. She observed that the infant will often smile up at the mother and cuddle against her chest. The way the infant reacts and responds to their mother's attitude and feelings, the love and interest which the infant shows, accounts for an object relation. Klein also goes on to say that infants recognize that their achievements, such as crawling and walking, give their parents joy. In one observation, Klein says that the infant wishes to evoke love and pleasure in their mother with their achievements. Klein says that the infant notices that their smile makes their mother happy and results in the mothers attention. The infant also recognizes that their smile may serve a better purpose than their cry. Klein also talks about the "apathetic" baby. She says that it is easy to mistake a baby that enjoys their food and cries a little for a happy baby. Development later shows that some of these easy going babies are not happy. Their lack of crying may be due to some kind of apathy. It is hard to assess a young person's state of mind without allowing for a great complexity of emotions. When these babies are followed up on we see that a great deal of difficulty appears. These children are often shy of people, and their interest in the external world, play, and learning is inhibited. They are often slow at learning to crawl and walk because there seems to be little incentive. They are often showing signs of neurosis as their development goes on.
Балаларды талдау
Фрейдтің балаларға қатысты идеялары көбінесе ересек пациенттермен жұмыс істеуден туындаса, Клейн екі жастағы балалармен тікелей жұмыс істеуде жаңашылдық танытты. Клейн балалардың ойын ойнауын олардың эмоциялық байланыс құралының басты түрі деп қарастырды. Клейн қуыршақтар, жануарлар, пластилин немесе қарындаш пен қағаз сияқты ойыншықтармен ойнаған балаларды бақылап, олардың іс-әрекеттерін және өзара қарым-қатынасын тіркеді. Содан кейін ол олардың ойындарының артындағы санасыз мағынасын түсіндіруге тырысты. Фрейдтің ізбасарлығымен ол баланың қиялындағы ата-аналардың маңызды рөлін атап өтті және Фрейдтің Эдип кешенінің уақыты дұрыс емес деген қорытындыға келді. Фрейдке қарсы тұрып, ол супер-эгоның туған кезден бастап қалыптасатынын айтты. Өте жас және психикалық бұзылыстары бар балаларда жеккөрушілік, қызғаныш және ашкөздік сияқты өте агрессивті қиялдарды зерттегеннен кейін Мелани Клейн адам психикасының моделін ұсынды, ол психикалық күйдің айқын тербелістерін Эрос немесе Танатос импульстарымен байланыстырды. Ол өмірді сақтап қалу принципінің басым болатын сананың күйін депрессивті позиция деп атады. Депрессивті позиция – жақсы мен жаманның біртіндей екенін түсіну. Баланың қиялында жойылған адамдардың тағдыры туралы қорқыныш пен алаңдаудың бәрі сонда жинақталады. Бала қиял мен мінез-құлқы арқылы анасын жақсы жағдайға келтіруге тырысады, депрессиясы мен уайымын жеңеді. Ол сүйіспеншілік пен қалпына келтіруді бейнелейтін қиялдарды қолданады, бұрын жойылған нәрсені қайта жаңғыртуға ұмтылады. Мораль депрессиялық көзқарасқа негізделген. Клейн оны депрессивті позиция деп атады, себебі зақымдалған нысанның тұтастығын қалпына келтіруге жасалған әрекеттер депрессиямен және үмітсіздікпен бірге жүреді. Ақырында, бала өзінің келтірген барлық зиянын түзетуге күмәнданады. Көптеген адамдар осыны психоаналитикалық философияға оның ең маңызды үлесі деп санайды. Кейіннен ол өмірдің ыдырау тенденциясына сәйкес келетін ерте даму психологиялық күй туралы идеяларын дамытты, оны параноидты-шизоидтық позиция деп атады. Клейн «параноидты-шизоидтық қорғаныс» терминін қолданып, баланың алаңдаулары қалай қуғыншылық қиялдары түрінде көрінетінін және оның қалай өзін қорғайтынын көрсетті. Параноидты-шизоидтық позиция туған кезден бастап дамиды және бұл жиі кездесетін психоздық жағдай. Клейннің балаларды талдағанда агрессияны өз алдына маңызды күш ретінде қарастыруға талап етуі оны Фрейдтің қызы Анна Фрейдпен қақтығысқа түсірді, ол Еуропадағы басқа да танымал бала психотерапевтінің бірі болған, бірақ 1938 жылы Клейннің бірнеше жылдан бері жұмыс істеп жүрген Лондонға көшіп келді. Осы қақтығыстан көптеген даулар туды, олар көбінесе даулы талқылаулар деп аталады. Екі тараптың арасындағы күрес соғыс уақытындағы Ұлыбританияда ғылыми мақалаларды ұсынып, олардың ұстанымдарын және қайда ерекшеленетінін анықтау арқылы жүрді. Ақырында үш бөлек оқу тобы құрылған Британдық психоаналитикалық қоғамда келісімге қол жеткізілді, Анна Фрейдтің ықпалы АҚШ-та басым болды.
While Freud's ideas concerning children mostly came from working with adult patients, Klein was innovative in working directly with children, often as young as two years old. Klein saw children's play as their primary mode of emotional communication. While observing children as they played with toys such as dolls, animals, plasticine or pencils and paper, Klein documented their activities and interactions. She then attempted to interpret the unconscious meaning behind their play. Following Freud, she emphasized the significant role that parental figures played in the child's fantasy life and concluded that the timing of Freud's Oedipus complex was incorrect. Contradicting Freud, she proposed that the superego was present from birth. After exploring ultra aggressive fantasies of hate, envy, and greed in very young and disturbed children, Melanie Klein proposed a model of the human psyche that linked significant oscillations of state, with the postulated Eros or Thanatos pulsations. She named the state of the mind in which the sustaining principle of life dominates the depressive position. A depressive position is the understanding that good and evil things are one. The fears and worries about the fate of the people destroyed in the child's fantasy are all in the latter. The child tries to repair his mother through phantasm and behavior therapy, overcoming his depression and anxiety. He employs phantasies representing love and restoration to restore the others he destroyed. Morality is based on the standpoint of depression. Klein named it the depressive position because the efforts to restore the integrity of the damaged object are accompanied by depression and despair. After all, the child doubts whether it can fix everything it hurts. Many consider this to be her most significant contribution to psychoanalytic philosophy. She later developed her ideas about an earlier developmental psychological state corresponding to the disintegrating tendency of life, which she called the paranoid schizoid position. Klein coined the term "paranoid schizoid defense" to emphasize how the child's worries manifest as persecution fantasies and how he defends himself against persecution by separating. The paranoid schizoid position develops at birth is a common psychotic condition. Klein's insistence on regarding aggression as an important force in its own right when analyzing children brought her into conflict with Freud's daughter Anna Freud, who was one of the other prominent child psychotherapists in continental Europe but who moved to London in 1938 where Klein had been working for several years. Many controversies arose from this conflict, and these are often referred to as the controversial discussions. Battles were played out between the two sides, each presenting scientific papers, working out their respective positions and where they differed, during war time Britain. A compromise was eventually reached whereby three distinct training groups were formed within the British Psychoanalytical Society, with Anna Freud's influence remaining largely predominant in the US.
Нысан қатынас теориясы
Клайн объект қатынастары теориясының негізін қалаушылардың бірі ретінде танымал. Бұл психоанализ теориясы барлық адамның ішінде, негізінен санасыз қарым-қатынастардың қалыптасқан әлемі бар деген болжамға негізделген. Бұл қарым-қатынастар тек жеке тұлғаны қоршаған әлемге ғана емес, сонымен қатар, оны қоршаған басқа адамдарға да қатысты. Объект қатынастары теориясы адамдардың басқалармен өзара әрекеттесуіне, осы әрекеттесулердің қалай ішкілендірілуіне және осы ішкіленген объект қатынастарының адамның психологиялық құрылымына қалай әсер ететініне баса назар аударады. "Объект" термині қорқыныш, құштарлық, қызғаныш сияқты немесе осыған ұқсас эмоциялардың белгілі бір нысандағы көрінісін білдіреді. Объект пен субъект бөлек қарастырылады, бұл клиникалық жағдайда қажеттіліктері толық қанағаттандырылмаған салаларды қарапайым тәсілмен шешуге мүмкіндік береді. Клейннің көзқарасы Анна Фрейдтің эго психологиясынан ерекшеленеді. Клейн құрылымдық модельдің жеке тұлғааралық аспектісін зерттеді. 1920 жылдардың ортасында ол қорғаныстың алғашқы механизмі туралы өзгеше ой пікір білдірді. Клейн оны шығарып тастау деп санады, ал Фрейд оның тежелу екенін болжады (Штейн, 1990). Клейн нәресте туған сәттен бастап анасымен қарым-қатынас жасай алатынын, оны "жақсы" немесе "жаман" деп қабылдап, архаикалық бөлік объектісі ретінде ішкілендіретінін және осылайша нәрестеде қиялдар әлемін дамытатынын айтты. Осы болжамға сүйене отырып, Клейннің сенімдері нәресте туғаннан бастап эгоның бар екенін жариялауды талап етті, бұл нәрестеге өмірінің алғашқы кезеңдерінде басқалармен қарым-қатынас жасауға мүмкіндік береді (Ликиерман және Урбан, 1999).
Klein is known to be one of the primary founders of object relations theory. This theory of psychoanalysis is based on the assumption that all individuals have within them an internalized, and primarily unconscious realm of relationships. These relationships refer not only to the world around the individual, but more specifically to other individuals surrounding the subject. Object relation theory focuses primarily on the interaction individuals have with others, how those interactions are internalized, and how these now internalized object relations affect one's psychological framework. The term "object" refers to the potential embodiment of fear, desire, envy or other comparable emotions. The object and the subject are separated, allowing for a more simplistic approach to addressing the deprived areas of need when used in the clinical setting. Klein's approach differed from Anna Freud's ego psychology approach. Klein explored the interpersonal aspect of the structural model. In the mid 1920s, she thought differently about the first mode of defense. Klein thought it was expulsion while Freud speculated it was repression (Stein, 1990). Klein suggested that the infant could relate – from birth – to its mother, who was deemed either "good" or "bad" and internalized as archaic part object, thereby developing a phantasy life in the infant. Because of this supposition, Klein's beliefs required her to proclaim that an ego exists from birth, enabling the infant to relate to others early in life (Likierman & Urban, 1999).
Феминизмге әсері
Дороти Динерштейннің "Көңілді қыз бен Минотавр" (1976) кітабында (Ұлыбританияда "Бесік тірлігі мен әлемді билеу" деп жарияланды), Зигмунд Фрейдтің психоанализінің, әсіресе Клейн дамытқан тұжырымдарының негізінде, Динерштейн сексизм мен агрессияның бала тәрбиесін тек әйелдерге жүктеудің қажетсіз салдары екенін айтты. Клейн баланың ең алғашқы және маңызды алаңы – өзінің ашуынан жойылмақтан қорқу екенін, мысалы, анасының қанағаттандырмауынан туындаған ашудан қорқуын айтады. Осы мәселені шешу үшін Динерштейн ерлер мен әйелдердің нәресте күтімі мен бала тәрбиесіне теңдей жауапкершілікті бөлісуін ұсынды. Оның пікірінше, егер ерлер әйелдермен бірдей бала күтіміне қатысса, олар нәрестелік кезеңдегі параноидалық және депрессивтік алаңдаулармен байланысты қиялдарға да бірдей қатысатын болады. Осы алаңдаулармен санасудың және ерлер мен әйелдерге қатысты шынайы көзқарас қалыптастырудың басқа жолы болмас еді. Бұл кітап АҚШ-тың екінші толқыны феминизмінің классикасына айналды және кейін жеті тілге аударылды. Клейннің еңбегін сынаған феминистер жыныс, гендер және құштарлық арасындағы табиғи себеп-салдарлық байланыс туралы негізсіз болжамдарға, стереотиптік гендерлік сипаттамаларға және жалпы гетеросексуалдық қатынастардың нормативтік басымдығына назар салды.
In Dorothy Dinnerstein's book The Mermaid and the Minotaur (1976) (also published in the UK as The Rocking of the Cradle and the Ruling of the World), drawing from elements of Sigmund Freud's psychoanalysis, particularly as developed by Klein, Dinnerstein argued that sexism and aggression are both inevitable consequences of child rearing being left exclusively to women. Klein concluded that the infant's first and major concern is fear of being annihilated by the anger it feels, for example, when it is frustrated by the mother. As a solution, Dinnerstein proposed that men and women equally share infant and childcare responsibilities. She argues that if men shared childcare equally with women, they would be equally involved in the phantasies associated with infancy's paranoid and depressive worries. There would then be no way out of dealing with these anxieties and creating a more realistic attitude toward both men and women This book became a classic of U. S. second wave feminism and was later translated into seven languages. Feminists critical of Klein's work have drawn attention to an unwarranted assumption of a natural causality connecting sex, gender and desire, stereotypical gender descriptions and in general a prescriptive normative privileging of heterosexual dynamics.
Танымал мәдениетте
Мелани Клейн Николас Райттың 1988 жылғы «Миссис Клейн» атты пьесасының тақырыбы болды. 1934 жылы Лондонда өтетін пьеса Мелани Клейн мен оның қызы Мелита Шмидберг арасындағы қақтығысты көрсетеді, бұл қақтығыс Меланидің ұлы Ханс Клейн қайтыс болғаннан кейін туындайды. Пьесада Мелани Клейн бейнесі өте жағымсыз болып көрсетілген: Ханстың өлімі өз-өзіне қол жұмсау нәтижесі екені айтылады, сондай-ақ Клейн осы екі баласын талдағандығы да ашық көрсетіледі. Лондонның Коттслоу театрында Гиллиан Бардж Мелани Клейн рөлін ойнаса, Зои Ванамакер мен Франческа Аннис қосалқы рөлдерді сомдады. 1995 жылы Нью-Йорктегі қайта қойылымда Мелани Клейн рөлін Ота Хаген орындады, ол бұл рөлді ойнауға тағдырланғанын айтты. Пьеса 2008 жылы британдық BBC 4 радиостанциясынан хабарланды, ал 2009 жылғы қазан айында Лондондағы Алмейда театрында Клэр Хиггинс Мелани Клейн рөлінде қайта қойылды. «Volcano Suns» инди-тобы өзінің алғашқы «The Bright Orange Years» альбомын балалық шақтағы агрессия туралы зерттеулері үшін Клейнге арнады. Шотландиялық жазушы Александр Макколл Смит «44 Шотландия көшесі» сериясында Мелани Клейн мен оның теорияларын кеңінен пайдаланады. Кейіпкерлердің бірі, Айрин, Клейн теориясына әуес және оны ұлы Бертиді тәрбиелеуде «жолбасшы» ретінде қолданады.
Melanie Klein was the subject of a 1988 play by Nicholas Wright, entitled Mrs. Klein. Set in London in 1934, the play involves a conflict between Melanie Klein and her daughter Melitta Schmideberg, after the death of Melanie's son Hans Klein. The depiction of Melanie Klein is quite unfavorable: the play suggests that Hans' death was a suicide and also reveals that Klein had analysed these two children. In the original production at the Cottesloe Theatre in London, Gillian Barge played Melanie Klein, with Zoë Wanamaker and Francesca Annis playing the supporting roles. In the 1995 New York revival of the play, Melanie Klein was played by Uta Hagen, who described Melanie Klein as a role that she was meant to play. The play was broadcast on the British radio station BBC 4 in 2008 and revived at the Almeida Theatre in London in October 2009 with Clare Higgins as Melanie Klein. The indie band Volcano Suns dedicated their first record "The Bright Orange Years" to Klein for her work on childhood aggression. Scottish author Alexander McCall Smith makes extensive use of Melanie Klein and her theories in his 44 Scotland Street series. One of the characters, Irene, has an obsession with Kleinian theory, and uses it to "guide" her in the upbringing of her son, Bertie.