Charles Varnum

Кіріспе

Чарльз Альберт Варнум (21 маусым 1849 - 26 ақпан 1936) - АҚШ армиясының офицері. Ол Ұлы Сиу соғысы кезінде Джордж Армстронг Кастердің Литл Бигхорн жорығындағы скауттарының командирі ретінде танымал болды (ол Ұлы Сиу соғысы кезінде табиғи себептермен қайтыс болған соңғы офицер болды), сондай-ақ Дрексел миссиясындағы жауыздықтағы әрекеттері үшін Құрмет медалімен марапатталды.

Өмірбаян

Варнум Нью-Йорк штатының Троя қаласында белгілі әскери отбасында дүниеге келген. Ол Флорида штатының Пенсакола қаласына қоныс аударған Азамат соғысы майоры Джон Варнумның ұлы болды. Варнум Флорида штатының әскери академиясына курсант болып тағайындалды және 1872 жылы 14 маусымда бітірді. Ол 57 оқушыдан 17-ші орын алды. Екінші лейтенант шенін алған ол Американың батысындағы Дакота территориясына АҚШ-тың 7-ші кавалерия полкінің А ротасына қосылуға барды. Ол көптеген экспедицияларға қатысқан, оның ішінде Йеллоустоун экспедициясы (1873) және Блэк-Хиллс экспедициясы (1874). Ол және полк Форт-Абрахам Линкольн қаласында орналасты. 1876 жылы Сиу соғыстарының соңғы кезеңі басталғанда Варнум 7-ші атқыштар дивизиясын Форт-Линкондан Йеллоустоун өзеніне дейін, содан кейін Роузбадтың сағасына дейін жер арқылы жүрді. Варнумның басқаруы астында тыңшы-құтқарушылар болды. Оның міндеті барлаушыларды жіберіп, олардың есептерін үйлестіру болды. Кіші Бигхорн экспедициясы кезінде Варнум мен оның бөліміндегі Кроу тыңшылары және бірнеше Арикара жүздеген күркелері бар үлкен үнді ауылының орнын тапты. Арикараның барлаушысы Қызыл Жұлдыз Кастерге жаңалықты жеткізді және оны Қарға ұясы деп аталатын көрнекті жерге алып барып, оған лагердің ауқымдылығын көрсетті, бірақ Кастер өзінің барлаушылары көріп жатқанды көре алмады. Олардың ескертуіне мән бермей, Кастер ұрыс жоспарын жасап, шабуыл жасауға шешім қабылдады. Кейбір индейлер Варнумның барлаушылары кетіп қалды, ал басқалары өлім әндерін айтып, шайқасқа дайындала бастады. Кейінгі шайқаста бірнеше адам қаза табады. Варнум Маркус Рено мен Фредерик Бентиннің әскерлерін ертіп жүріп, шайқастан аман қалды. Варнум 1876 жылдың қарашасынан 1879 жылдың қазанына дейін полк квартермейстері болып қызмет етті. 1877 жылы ол Нез Перси соғысына қатысып, Каньон-Крик шайқасында және 30 қыркүйек - 4 қазан аралығында Bear Paw шайқасында шайқасты. Ол әртүрлі форттарда шекарада қызмет етуді жалғастырды және Мэри Элис Мурға (1865-1935 жж.) үйленді. Олардың үш баласы болды, оның бірі 1889 жылы туғаннан кейін екі аптадан кейін қайтыс болды. 1890 жылы капитан Варнум 29-желтоқсанда Вундид-Кни қырғында 7-ші кавалерияның B ротасына басшылық етті, ол қартайған Сиухтар басшысы Биг-Фут пен оның 350-ге жуық ізбасарларына қарсы болды. Келесі күні, Дрексел миссиясы кезінде, оның ерлігі әскерлерінің қауіпсіз шегінуін қамтамасыз етуге көмектесті. Осы әрекеті үшін ол 1897 жылы 22 қыркүйекте Ең үздік ерлік үшін Армияның құрмет медалімен марапатталды. 1901 жылы 1 ақпанда Варнумды майор, ал 1905 жылы сәуірде подполковник атағына көтерілді. 1905 жылдың қыркүйегінде Сан-Францискодан Филиппинге кетуге бұйрық алды. Варнум 1907 жылы 31 қазанда мүгедектігі үшін Регламенттік армиядан зейнеткерлікке шықты, тағы бір жыл Айдахо ополчениесының әскерлерінде қызмет етті. Әскери қызметтен шыққаннан кейін ол Мэн университетінде әскери ғылым профессоры болды, ал 1912 жылдан бастап ол резервте офицер болып қызмет етті. Ол белсенді қызметке шақырылды және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Форт-Мейсон қаласында қаржы және төлемақы офицері болып, полковникке көтерілді. 1919 жылы 8 сәуірде тағы да зейнеткерлікке шықты. 1936 жылы 86 жасында Сан-Францискодағы Президиодағы Леттерман ауруханасында қайтыс болған кезде, Варнум Кіші Бигхорн шайқасына қатысқандардың соңғы тірі офицері болды, бірақ соңғы тірі жанкүйер емес. Ол Сан-Франциско ұлттық зиратында жерленген.

Varnum was born to a prominent military family in Troy, New York. He was the son of Civil War major John Varnum, who relocated to Pensacola, Florida, and became a political and civic figure. Varnum was appointed as a Florida cadet to the United States Military Academy and graduated June 14, 1872. He ranked 17th in a class of 57. Given the brevet rank of second lieutenant, he went to the Dakota Territory of the American West to join Company A of the U. S. 7th Cavalry Regiment. He was involved in a number of expeditions and excursions of the regiment, including the Yellowstone Expedition (1873) and Black Hills Expedition (1874). He and the regiment were stationed at Fort Abraham Lincoln. With the eruption of the latest round of the Sioux Wars in 1876, Varnum accompanied the 7th Cavalry as it proceeded overland from Fort Lincoln to the Yellowstone River, and then to the mouth of the Rosebud. Varnum was in charge of the scouts, who were civilians, army personnel, Crow Indians, and Arikaree Indians. His duty was to delegate scouting missions and coordinate the resulting reports. During the Little Bighorn expedition, Varnum and the Crow scouts in his unit and a few Arikaras discovered the location of a huge Indian village with hundreds of lodges. Arikara scout Red Star carried the news to Custer and brought him up to a prominent point known as the Crow's Nest to show him the enormousness of the encampment, but Custer could not spot what his scouts were seeing. Ignoring their warning, Custer developed a battle plan and decided to attack. Some of Varnum's Indian scouts departed, while others began chanting their death songs and adorning themselves for battle. Several would die in the subsequent fighting. Varnum accompanied the troops of Marcus Reno and Frederick Benteen and survived the battle. Varnum served as Regimental Quartermaster from November 1876 through October 1879. In 1877, he participated in the Nez Perce War, fighting at the Battle of Canyon Creek, as well as the Battle of Bear Paw from September 30,–October 4,. He continued to serve on the frontier in various forts and married Mary Alice Moore (1865–1935). They had three children, one of whom died two weeks after being born in 1889. In 1890, Captain Varnum commanded Company B of the 7th Cavalry at the Wounded Knee Massacre on December 29, against the aging Sioux Chief Big Foot and some 350 of his followers. The following day, during the Drexel Mission Fight at White Clay Creek, his heroics helped ensure a safe withdrawal for his troops. For his action, he received the Army Medal of Honor for Most Distinguished Gallantry on September 22, 1897. Varnum was promoted to major on February 1, 1901, then to lieutenant colonel in April 1905. He sailed under orders for the Philippines from San Francisco in September 1905. Varnum was retired from the Regular Army for disability on October 31, 1907, continued serving with Idaho militia troops for another year. After leaving active service, he was a professor of military science at the University of Maine, and from 1912, he served as a recruiting officer in the reserves. He was recalled to active duty and promoted to colonel during World War I as finance and disbursing officer at Fort Mason, California. He retired again on April 8, 1919. When he died in 1936 at Letterman Hospital in the Presidio of San Francisco at the age of 86, Varnum was the last surviving officer of those who had participated in the Battle of the Little Bighorn, although not the last surviving combatant. He was buried in the San Francisco National Cemetery.