Кіріспе
Мидың өзін қалай қалыптастыратыны және уақыт өте келе қалай маманданғандығы туралы теория Нейроконструктивизм - бұл филогенетикалық даму процестері, мысалы, гендер мен гендердің өзара әрекеттесуі, гендер мен қоршаған ортаның өзара әрекеттесуі сияқты. Мидың модульділігі белгілі бір жүйке жүйесінің кортикальді микросхемаларындағы синаптылық байланыстың алдын ала белгіленген үлгісін қажет етеді. Оның орнына, Анет Кармилов Смит мидың микробайланысы онтогенетикалық дамудың біртіндеп процесінен туындайды деп болжады. Модульдік теорияның жақтаушылары оқу қабілеті бұзылған адамдардың тестілеулердегі қалыпты нәтижелеріне алданып қалуы мүмкін. Когнитивтік қызмет тек белгілі бір салаларда бұзылуы мүмкін, бірақ бұл сынақта функционалдық ақау болуы мүмкін. Мидағы зақымданудың деңгейін бағалау үшін қолданылатын көптеген стандартталған тапсырмалар негізгі себептерді өлшемейді, оның орнына күрделі процестердің статикалық соңғы жағдайын көрсетеді. Бұл қалыпты тест нәтижелерін түсіндірудің басқа түсіндірмесі адамның басқа ми аймақтарын пайдалану арқылы өтемақы беру қабілеті болуы мүмкін, олар әдетте мұндай тапсырма үшін пайдаланылмайды. Мысалы, вентральды және дорсальды ағындар тек нейрондардың өңдеу жылдамдығының туа біткен айырмашылығынан пайда болады, ал тиісті нейрондар вентральды немесе дорсальды болу үшін туа біткен таңдау емес. Бұл алдыңғы жалпы және нақты бағыттардағы тәсілдерге қарама-қарсы. Жалпы домендік негізде когнитивтік жұмыс істеудегі айырмашылықтар мидың барлық нейрондарындағы айырмашылықтарға байланысты. Ал домендік ерекшелікпен қарастырғанда, адамның дамуын тікелей бақылайтын гендердегі ерекшеліктерді қарастырады. Бұл домендік ерекшелікті жоққа шығара алмаса да, бұл "тағдырдың шектеулеріне" әкеледі, онда кейінгі оқыту ерте білімнен гөрі шектеулі болады. Бұл эпигенезді дамудың ықтималдық көзқарасы, экспрессияға дейінгі алдын ала белгіленген жолды ұстанғаннан гени организмнің мінез-құлқы мен ортасымен өзгертіледі деп болжайды. Сонымен қатар, бұл өзгерістер қоршаған ортаға әсер етіп, қоршаған ортаға әсер ететін гендер қоршаған ортадағы өзгерістерге әсер ететін себептік шеңберді жасайды.
Neuroconstructivism is a theory that states that phylogenetic developmental processes such as gene–gene interaction, gene–environment interaction Modularity of the brain would require a pre specified pattern of synaptic connectivity within the cortical microcircuitry of a specific neural system. Instead, Annette Karmiloff Smith has suggested that the microconnectivity of the brain emerges from the gradual process of ontogenetic development. Proponents of the modular theory might have been misled by the seemingly normal performances of individuals who exhibit a learning disability on tests. While it may appear that cognitive functioning may be impaired in only specified areas, this may be a functional flaw in the test. Many standardized tasks used to assess the extent of damage within the brain do not measure underlying causes, instead only showing the static end state of complex processes. An alternative explanation to account for these normal test scores would be the ability of the individual to compensate using other brain regions that are not normally used for such a task. For example, the ventral and dorsal streams only arise because of innate differences in processing speed of neurons, not an innate selection to be either ventral or dorsal by the respective neurons. This contrasts the previous domain general and domain specific approaches. In the domain general framework, differences in cognitive functioning are attributed to overarching differences in the neurons across the entire brain. The domain specific approach in contrast argues for inherent, specific differences within the genes which directly control a person's development. While it cannot rule out domain specificity, This leads to "restrictions of fate" in which later learning is more restricted than earlier learning. This probabilistic epigenesis view of development suggests that instead of following a predetermined path to expression, genes are modified by the behavior and environment of an organism. Furthermore, these modifications can then act on the environment, creating a causal circle in which genes influencing the environment are re influenced by these changes in the environment.
Жасылдандыру
Жасушалар оқшауланып дамымайды. Нейрондарға жас кезінен бастап қоршаған орта (мысалы, басқа нейрондар) әсер етеді. Уақыт өте келе нейрондар өздігінен немесе белгілі бір сезімтал ынталандыруға жауап ретінде нейрондық желілерді қалыптастыру үшін өзара әрекеттеседі. 128 миллиардқа дейін. Бұл үлкен нейрондық желіге жол ашады, нәтижесінде "адам миының сақтау қабілеті". Нейрондар арасындағы бәсекелестік байланыстардың нақты үлгісін орнатуда маңызды рөл атқарады. Нейронның синапстары, аксондары мен дендриттері арқылы жүзеге асатын нейрондық нейрондық байланыс арқылы әртүрлі нейрондар бір-біріне әсер етіп, нейрондық желіде өзгерістерге әкелуі мүмкін. Бұл ақпаратты өңдеу және жаңа материалды үйрену үшін маңызды. Бұл нейронның өзара әрекеттесуі арқылы мүмкін болады. Нәтижесінде, белгілі бір жүйке құрылымдарының ішкі морфологиясы мен байланысы үлгілерінің негізінде белгілі бір жүйке белсенділігі үлгілері пайда болуы мүмкін. Олар кейіннен қолданыстағы бейнелеулер енгізген морфологиялық өзгерістермен өзгертілуі мүмкін. Нейрондық құрылымдарды басқару арқылы организмнің тәжірибесі арқылы біртіндеп күрделі үлгілер пайда болуы мүмкін. әр өңірдің дамуын шектеу және нақтылау. Мысалы, соқыр адамдардың негізгі көру қабығы тактильді ақпаратты өңдейді. Кортикальды аймақтардың қызметі осы сезімталдық кіріс пен кортикальды кеңістік үшін бәсекелестік нәтижесінде пайда болады. "Бұл интерактивті мамандандыру көзқарасы қабықша аймақтарының бастапқыда жауаптарында ерекшеліктері болмауы мүмкін екенін білдіреді, бірақ олардың функционалдық мамандандырылуы оларды жағдайлардың тар жиынтығына шектейтіндіктен, олардың жауаптарын біртіндеп шектеуі мүмкін". Созылмалы стресс мидың құрылымы мен қызметінде ұзақ мерзімді өзгерістерге әкеледі. Бұл стресс миелинді өндіретін жасушалардың көбеюіне және нейрондардың азаюына әкелуі мүмкін. Созылмалы стресс нейронға айналатын дің жасушаларының санын азайтады, бұл оның оқу мен есте сақтау қабілетіне қалай әсер ететінін түсіндіреді. Осыны айтсақ, мидың нейрондық желісі пластикалық болуына байланысты үнемі өзгеріп отырады. Созылмалы стресс, ой-өрісі мен мінез-құлқы ешқашан шешілмейді. Нейропластикалық қуат мидың өмір бойы бойы оның пішіні мен қызметін өзгертуге мүмкіндік береді.
Тіршілік ету
Миды денеге кіруі де шектейді. Ми ағзадағы рецепторлардан (мысалы, соматосенсорлық жүйе, көру жүйесі, есту жүйесі және т.б.) ақпарат алады. Бұл рецепторлар миға ақпарат көзі ретінде қызмет етеді. Нәтижесінде олар мидың нейрондық белсенділік үлгілерін, ал содан кейін оның құрылымын өзгертеді, бұл мидағы бейнелеу құрылысына әсер етеді. Сезім жүйелері ми қабылдай алатын ақпаратты шектейді, сондықтан сүзгі ретінде әрекет етеді. Алкоголь мидың нейрондық байланыстарды құру қабілетін төмендетеді және нейрондардың белгілі бір әрекеттері мен жолдарын басып тастайды. Алкоголь жасөспірім шақтағы дамуы жоғары және 21 жасқа дейін өсіп отыратын алдыңғы жасушаға шабуыл жасайды. Нейробиолог Джей Гиддтің зерттеулері синапты пластикалық дамудың екінші кезеңін дәлелдейді. Ол жасөспірім балаларының жағдайын зерттеді. Ол жасөспірімдердің дұрыс шешім қабылдамауының себебі олардың миы әлі толық жетілмегендігінде деп түсіндіреді. Мидың қайта құру қабілеті бар деген идеяны растайтын дәлел Такаши Онишидің музыканттар мен музыкант еместерде итальяндық оркестр ойнаған кезде мидың қандай бөліктері белсенді екенін тексеру үшін жүргізген зерттеуінде табылды. Бұл зерттеу музыкант еместердің оң жақ сопақша жасушасы мен есту қабыршағының екінші бөлігі сол жақ сопақша қабыршағы мен сол жақ префронтальді қабыршақта белсенділік танытқан музыканттардың миларымен салыстырғанда белсенділік танытқандығын көрсетті.
Өкілдіктердің сипаты
Жоғарыда аталған шектеулердің барлығы өзара әрекеттесіп, мидағы танымдық бейнелеуді қалыптастырады. Негізгі принцип - контекстке тәуелділік, өйткені қалыптасу бәсекелестік пен ынтымақтастық арқылы жүзеге асырылады. Бәсекелестік даму компоненттерінің мамандануына әкеледі, содан кейін жаңа бейнелеулер қалыптасады. Ал ынтымақтастық, екінші жағынан, бар білімді қайта пайдалануға мүмкіндік беретін, бар ақыл-ой бейнелерінің бірігуіне әкеледі. Өкілдіктердің құрылысы адамның қоршаған ортаны зерттеуіне де байланысты. Алайда, осы белсенділікпен алынған тәжірибелер ақыл-ой бейнелері ішіндегі ықтимал бейімделулер ауқымын шектейді. Мұндай прогрестік мамандандыру өткен және қазіргі оқу ортасының шектеулерінен туындайды. Өңдеулерді өзгерту үшін қоршаған орта қазіргі психикалық күйге кішкентай толықтырулар енгізу арқылы жақсартуды талап етеді. Бұл ересектерде кездеседі деп болжанатын тұрақты емес, ішінара бейнелеуге әкеледі. Нейроконструктивизм мұндай соңғы өнімдер жоқ деп айтады. Мидың пластикалық қасиеттері жеке белсенділігі мен қоршаған ортаның әсері арқылы әрдайым өзгеріп отыратын психикалық бейнелеуге әкеледі. Мұндай көзқарас кез келген қазіргі ақыл-ойының бейнелеуі белгілі бір орта үшін оңтайлы нәтиже болып табылады. Мысалы, аутизм сияқты даму бұзылыстарында, қалыпты дамумен бірдей, өзара әрекеттесетін бірнеше шектеулерге бейімделудің салдарынан атипиялық даму пайда болады. Алайда, шектеулер әр түрлі, сондықтан да соңғы өнім әр түрлі болады. Бұл көзқарас бұған дейінгі теорияларға тікелей қарама-қайшы келеді, олар бұзылулар белгілі бір функционалдық модульдердің оқшауланған сәтсіздіктерінен туындайды деп болжады.