Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нейроғылым және тіл білімі саласындағы зерттеулер – нейролингвистиканың академиялық саласы.
Neuroscience and linguistics related studies
the academic field of neurolinguistics
Нейролингвистика – адам миындағы тілді түсіну, өндіру және меңгеруді қамтамасыз ететін нейрондық механизмдерді зерттейтін ғылым. Нейролингвистика – салааралық ғылым болып табылады және нейроғылым, тіл білімі, когнитивтік ғылым, сөйлеу кемістіктері және нейропсихология сияқты салалардан әдістер мен теорияларды пайдаланады. Зерттеушілер әртүрлі тәжірибелік техникалармен қатар, әртүрлі теориялық көзқарастармен осы салада қызмет етеді. Нейролингвистикадағы көптеген жұмыстар психолингвистика мен теориялық тіл білімінің модельдеріне негізделген және тілді өндіру және түсіну үшін қажетті процестерді ми қалай іске асыратынын зерттеуге бағытталған. Нейролингвистер мидың тілге қатысты ақпаратты өңдеудің физиологиялық механизмдерін зерттейді және афазиология, миді бейнелеу, электрофизиология және компьютерлік модельдеуді қолдана отырып, тіл білімі мен психолингвистикалық теорияларды бағалайды.
Neurolinguistics is the study of neural mechanisms in the human brain that control the comprehension, production, and acquisition of language. As an interdisciplinary field, neurolinguistics draws methods and theories from fields such as neuroscience, linguistics, cognitive science, communication disorders and neuropsychology. Researchers are drawn to the field from a variety of backgrounds, bringing along a variety of experimental techniques as well as widely varying theoretical perspectives. Much work in neurolinguistics is informed by models in psycholinguistics and theoretical linguistics, and is focused on investigating how the brain can implement the processes that theoretical and psycholinguistics propose are necessary in producing and comprehending language. Neurolinguists study the physiological mechanisms by which the brain processes information related to language, and evaluate linguistic and psycholinguistic theories, using aphasiology, brain imaging, electrophysiology, and computer modeling.
Тарих
Нейролингвистика тарихи тұрғыдан 19 ғасырда дамыған афазиологияға қатысты, ол – ми зақымдануының нәтижесінде туындайтын тілдік кемшіліктерді (афазияларды) зерттеу саласы. Мидың белгілі бір аймағы мен тілдік процестер арасындағы байланысты алғаш рет анықтағандардың бірі – француз хирургі Пол Брока. Ол сөйлеу қабілеті бұзылған көптеген адамдардың қабірлерін ашып, олардың көпшілігінде мидың сол жақ алдыңғы бөлігінде зақымдану (немесе жарақат) болғанын тапты. Бұл аймақ қазір Брока аймағы деп аталады. 19 ғасырдың басындағы френологтар мидың әртүрлі аймақтары әртүрлі функцияларды атқарады және тіл көбінесе мидың алдыңғы бөліктерімен басқарылады деген болжам жасаған. Алайда, Броканың зерттеулері осындай байланысқа алғашқы эмпирикалық дәлелдерді ұсынған және нейролингвистика мен когнитивтік ғылымдар үшін "шешуші" болды. Кейіннен Карл Вернике, оның құрметіне Вернике аймағы деп аталған, мидың әртүрлі аймақтары әртүрлі тілдік міндеттерге маманданғанын ұсынды. Брока аймағы сөйлеудің моторлық жағын, ал Вернике аймағы естілетін сөйлеуді түсінуді басқарады. Афазиологиядағы алғашқы жұмыстарға 20 ғасырдың басында Корбиниан Бродманның үлесі де зор болды. Ол мидың бетін "картаға түсіріп", әр аймақтың цитоархитектурасы (жасуша құрылымы) мен функциясына сәйкес нөмірленген аймақтарға бөлді. Бұл аймақтар Бродман аймақтары деп аталады және бүгінгі таңда неврологияда кеңінен қолданылады. "Нейролингвистика" терминін 1940-1950 жылдары Эдит Кроуэлл Трагер, Анри Хекаен және Александр Лурия қолданған. Лурияның 1976 жылғы "Нейролингвистиканың негізгі мәселелері" кітабы "нейролингвистика" деген сөзбен аталатын алғашқы кітаптардың бірі болуы мүмкін. Гарри Уитакер 1970-ші жылдары АҚШ-та нейролингвистиканы танымал етіп, 1974 жылы "Ми және тіл" журналын құрды. Нейролингвистиканың тарихи ядросы – афазиология болғанымен, соңғы жылдары бұл сала жаңа миді бейнелеу технологияларының (мысалы, ПЭТ және фМРТ) және уақытқа сезімтал электрофизиологиялық әдістердің (ЭЭГ және МЭГ) пайда болуының арқасында едәуір кеңейді. Бұл технологиялар адамдар тілдік тапсырмаларды орындаған кезде мидың белсенділігінің үлгілерін анықтауға мүмкіндік береді. N400 тілге қатысты алғашқы оқиғаға байланысты потенциал ретінде анықталды және оның ашылуынан бері ЭЭГ және МЭГ тілдік зерттеулер жүргізу үшін кеңінен қолданылады.
Neurolinguistics is historically rooted in the development in the 19th century of aphasiology, the study of linguistic deficits (aphasias) occurring as the result of brain damage. One of the first people to draw a connection between a particular brain area and language processing was Paul Broca, a French surgeon who conducted autopsies on numerous individuals who had speaking deficiencies, and found that most of them had brain damage (or lesions) on the left frontal lobe, in an area now known as Broca's area. Phrenologists had made the claim in the early 19th century that different brain regions carried out different functions and that language was mostly controlled by the frontal regions of the brain, but Broca's research was possibly the first to offer empirical evidence for such a relationship, and "pivotal" to the fields of neurolinguistics and cognitive science. Later, Carl Wernicke, after whom Wernicke's area is named, proposed that different areas of the brain were specialized for different linguistic tasks, with Broca's area handling the motor production of speech, and Wernicke's area handling auditory speech comprehension. Early work in aphasiology also benefited from the early twentieth century work of Korbinian Brodmann, who "mapped" the surface of the brain, dividing it up into numbered areas based on each area's cytoarchitecture (cell structure) and function; these areas, known as Brodmann areas, are still widely used in neuroscience today. The coining of the term neurolinguistics in the late 1940s and 1950s is attributed to Edith Crowell Trager, Henri Hecaen and Alexandr Luria. Luria's 1976 book "Basic Problems of Neurolinguistics" is likely the first book with "neurolinguistics" in the title. Harry Whitaker popularized neurolinguistics in the United States in the 1970s, founding the journal "Brain and Language" in 1974. Although aphasiology is the historical core of neurolinguistics, in recent years the field has broadened considerably, thanks in part to the emergence of new brain imaging technologies (such as PET and fMRI) and time sensitive electrophysiological techniques (EEG and MEG), which can highlight patterns of brain activation as people engage in various language tasks. The N400 was the first language relevant event related potential to be identified, and since its discovery EEG and MEG have become increasingly widely used for conducting language research.
Қарастырылған тақырыптар
Нейролингвистикалық зерттеулер бірнеше мәселені қарастырады, оның ішінде тілдік ақпараттың қайда өңделетіні, тілдік өңдеудің уақыт бойынша қалай дамығаны, ми құрылымдарының тілді игеру мен оқуға қалай қатысы бар, және нейрофизиология сөйлеу және тіл бұзылыстарын емдеуге қалай көмектесе алады.
Neurolinguistics research investigates several topics, including where language information is processed, how language processing unfolds over time, how brain structures are related to language acquisition and learning, and how neurophysiology can contribute to speech and language pathology.
Тіл процестерінің локализациясы
Нейролингвистика саласындағы көптеген зерттеулер, Брок пен Вернике жасаған алғашқы тыңдалымдар сияқты, мидағы нақты тілдік "модульдердің" орналасқан жерін анықтауға бағытталған. Зерттеулердің маңызды сұрақтары: тілдік ақпарат ми арқылы өңделгенде қандай жолмен жүзеге асады, нақты аймақтар белгілі бір ақпарат түрлерін өңдеуге маманданған-ды, жоқ-па, тілді өңдеу кезінде мидың әртүрлі бөліктері қалай өзара әрекеттеседі, сондай-ақ субъект өзінің ана тілінен өзге тілді қолданғанда немесе түйсінгенде ми қызметінің орналасуы қалай өзгереді.
Much work in neurolinguistics has, like Broca's and Wernicke's early studies, investigated the locations of specific language "modules" within the brain. Research questions include what course language information follows through the brain as it is processed, whether or not particular areas specialize in processing particular sorts of information, how different brain regions interact with one another in language processing, and how the locations of brain activation differ when a subject is producing or perceiving a language other than his or her first language.
Тіл процестерінің уақыт ағымы
Нейролингвистика әдебиетінің тағы бір саласы тілдің уақыт бойынша жылдам өңделуін талдау үшін электрофизиологиялық техникаларды қолдануды қамтиды. Ана тілін меңгеру саласындағы зерттеулер көрсеткендей, барлық тілдік ортадағы нәрестелер ұқсас және болжамды кезеңдерден өтеді (мысалы, әуелетіп сөйлеу), ал кейбір нейролингвистикалық зерттеулер тіл дамуының және ми дамуының кезеңдері арасындағы байланысты табуға бағытталған. Басқа зерттеулер екінші тілді үйрену кезінде мидың күйінде болатын физикалық өзгерістерді (нейропластичность деп аталады) зерттейді, яғни ересектер жаңа тіл үйренген кезде мидың өзгеруін. Нейропластичность екінші тілді меңгеру және тілді үйрену тәжірибесінің нәтижесінде байқалады, соның нәтижесінде балалардың, жастардың және егде жастағы адамдардың миындағы сұр және ақ заттардың көлемі артады.
Another area of neurolinguistics literature involves the use of electrophysiological techniques to analyze the rapid processing of language in time. Research in first language acquisition has already established that infants from all linguistic environments go through similar and predictable stages (such as babbling), and some neurolinguistics research attempts to find correlations between stages of language development and stages of brain development, while other research investigates the physical changes (known as neuroplasticity) that the brain undergoes during second language acquisition, when adults learn a new language. Neuroplasticity is observed when both Second Language acquisition and Language Learning experience are induced, the result of this language exposure concludes that an increase of gray and white matter could be found in children, young adults and the elderly.
Тіл патологиясы
Нейролингвистикалық әдістер афазия және дислексия сияқты тілдегі бұзылулар мен қиындықтарды, сондай-ақ олардың мидың физикалық ерекшеліктерімен байланысын зерттеу үшін де қолданылады. Нейролингвистикада қолданылатын миды зерттеу әдістерін гемодинамикалық, электрофизиологиялық әдістерге және ми қабығын тікелей стимуляциялайтын әдістерге бөлуге болады.
Neurolinguistic techniques are also used to study disorders and breakdowns in language, such as aphasia and dyslexia, and how they relate to physical characteristics of the brain. Brain imaging methods used in neurolinguistics may be classified into hemodynamic methods, electrophysiological methods, and methods that stimulate the cortex directly.
Гемодинамикалық
Гемодинамикалық әдістер мидың бір бөлігі қандай да бір жұмыс атқағанда, сол аймаққа оттегі жеткізу үшін қан жіберілетінін пайдаланады (бұл Қандағы оттегі деңгейіне тәуелді жауап, немесе BOLD деп аталады). Мұндай әдістерге ПЭТ және фМРТ жатады. Бұл әдістер жоғары кеңістіктік ажыратымдылықты қамтамасыз етеді, зерттеушілерге мидағы белсенділіктің орнын нақты анықтауға мүмкіндік береді. Мидың қай бөліктері нақты тілдік тапсырмаларды немесе есептеулерді атқаруға қатысатынын көрсетумен қатар, гемодинамикалық әдістер мидың тілдік архитектурасының құрылымы мен тілге қатысты белсенділіктің таралуы тілдік тәжірибеге байланысты уақыт өте қалай өзгеретінін көрсету үшін де қолданылды, соның арқасында әртүрлі аймақтардың өзара әрекеттесуі туралы түсініктер пайда болады. Функционалдық жақын инфрақызыл спектроскопия (fNIRS) – тілдік тапсырмаларда қолданылатын тағы бір гемодинамикалық әдіс.
Hemodynamic techniques take advantage of the fact that when an area of the brain works at a task, blood is sent to supply that area with oxygen (in what is known as the Blood Oxygen Level Dependent, or BOLD, response). Such techniques include PET and fMRI. These techniques provide high spatial resolution, allowing researchers to pinpoint the location of activity within the brain; In addition to demonstrating which parts of the brain may subserve specific language tasks or computations, hemodynamic methods have also been used to demonstrate how the structure of the brain's language architecture and the distribution of language related activation may change over time, as a function of linguistic exposure. thus providing insight into how different areas interact. Functional near infrared spectroscopy (fNIRS) is another hemodynamic method used in language tasks.
Электрофизиологиялық
Электрофизиологиялық әдістер мидағы нейрондар тобы бірдей оқшау атқанда, олар электр диполын немесе тоқ тудыратынын пайдаланады. ЭЭГ техникасы бас терісіне орнатылған сенсорлар арқылы осы электр тоғын өлшейді, ал МЭГ осы тоқтардың құратын магниттік өрістерін өлшейді. Дегенмен, ЭЭГ-де ми қызметінің орналасқан жерін анықтау қиын болуы мүмкін; сондықтан бұл әдіс көбінесе тілдік процестер қалай жүзеге асырылатынын, оның қайда екенін емес, анықтау үшін қолданылады. ЭЭГ және МЭГ қолданылатын зерттеулер көбінесе оқиғаға байланысты потенциалдарға (ERP) назар аударады. Маңызды және көп қолданылатын ERP компоненттерінің қатарында N400 (шамамен 400 миллисекундтік кешігумен болатын теріс потенциал) және латералды дайындық потенциалы бар.
Electrophysiological techniques take advantage of the fact that when a group of neurons in the brain fire together, they create an electric dipole or current. The technique of EEG measures this electric current using sensors on the scalp, while MEG measures the magnetic fields that are generated by these currents. On the other hand, the location of brain activity can be difficult to identify in EEG; consequently, this technique is used primarily to how language processes are carried out, rather than where. Research using EEG and MEG generally focuses on event related potentials (ERPs), Some important and common ERP components include the N400 (a negativity occurring at a latency of about 400 milliseconds), and the lateralized readiness potential.
Эксперименттік әдістер
Нейролингвистер мидың бейнелеу әдістерін пайдаланып, тіл мида қалай ұсынылған және өңделгені туралы қорытындылар жасау үшін әртүрлі тәжірибелік техникаларды қолданады. Бұл техникаларға азайту парадигмасы, сәйкессіздік дизайны, бұзушылық негізіндегі зерттеулер, примингтің түрлі формалары және миды тікелей стимуляциялау кіреді.
Neurolinguists employ a variety of experimental techniques in order to use brain imaging to draw conclusions about how language is represented and processed in the brain. These techniques include the subtraction paradigm, mismatch design, violation based studies, various forms of priming, and direct stimulation of the brain.
Алу
Көптеген тілдік зерттеулер, әсіресе фМРТ-де, азайту парадигмасын қолданады, онда тілдік өңдеудің кейбір аспектілерін қамтиды деп есептелетін тапсырмадағы мидың белсенділігі, ұқсас тілдік емес процестерді қамтиды, бірақ тілдік процестерді қамтамайтын базалық тапсырмадағы белсенділікпен салыстырылады. Мысалы, қатысушылар сөздерді оқыған кездегі белсенділік, қатысушылар кездейсоқ әріптер тізбесін оқыған кездегі базалық белсенділікпен салыстырылуы мүмкін (нақты сөздерді өңдеуге, яғни лексикалық өңдеуге байланысты белсенділікті бөліп шығару мақсатында), немесе қатысушылар күрделі синтаксистік құрылымды сөйлемдерді оқыған кездегі белсенділік, қатысушылар қарапайым сөйлемдерді оқыған кездегі базалық белсенділікпен салыстырылуы мүмкін.
Many language studies, particularly in fMRI, use the subtraction paradigm, in which brain activation in a task thought to involve some aspect of language processing is compared against activation in a baseline task thought to involve similar non linguistic processes but not to involve the linguistic process. For example, activations while participants read words may be compared to baseline activations while participants read strings of random letters (in attempt to isolate activation related to lexical processing—the processing of real words), or activations while participants read syntactically complex sentences may be compared to baseline activations while participants read simpler sentences.
Сәйкестік парадигмасы
Дұрыс келмеу терістігі (MMN) – нейролингвистикалық эксперименттерде жиі қолданылатын, мұқият құжатталған ЭРҚ компоненті. Бұл – мида субъект бірқатар бірдей сезімтал «стандарттар» арасында «өзгеше» стимулды естіген кезде туындайтын электрофизиологиялық жауап (мысалы, s s s s s s s d d s s s s s s d s s s s s d тізбегіндегідей). MMN тек басқа стимулдар жиынтығында сирек кездесетін «ерекше» стимулға жауап ретінде ғана туындайды, сондықтан спикерлердің дыбыстарды қабылдауын және стимулдарды категориялық түрде ұйымдастыруын тексеру үшін қолданылады. Мысалы, Колин Филлипс және әріптестерінің маңызды зерттеуінде дұрыс келмеу терістігі субъекттерге акустикалық параметрлері бар сөйлеу дыбыстарының тізбегі ұсынылғанда, акустикалық өзгеріс кезінде де барлық дыбыстарды /t/ немесе /d/ ретінде қабылдады деген дәлел ретінде пайдаланылды, бұл адам миында абстрактілі фонемалардың ұсынылғандығын көрсетеді, яғни, субъекттер нақты акустикалық ерекшеліктерді емес, тек абстрактілі фонемаларды «естіген».
The mismatch negativity (MMN) is a rigorously documented ERP component frequently used in neurolinguistic experiments. It is an electrophysiological response that occurs in the brain when a subject hears a "deviant" stimulus in a set of perceptually identical "standards" (as in the sequence s s s s s s s d d s s s s s s d s s s s s d). Since the MMN is elicited only in response to a rare "oddball" stimulus in a set of other stimuli that are perceived to be the same, it has been used to test how speakers perceive sounds and organize stimuli categorically. For example, a landmark study by Colin Phillips and colleagues used the mismatch negativity as evidence that subjects, when presented with a series of speech sounds with acoustic parameters, perceived all the sounds as either /t/ or /d/ in spite of the acoustic variability, suggesting that the human brain has representations of abstract phonemes—in other words, the subjects were "hearing" not the specific acoustic features, but only the abstract phonemes.
Құқық бұзушылыққа негізделген
Нейролингвистика саласындағы көптеген зерттеулер эксперименттік стимулдардағы синтаксистік немесе семантикалық ережелердің аномалияларын немесе бұзушылықтарын пайдаланады, сондай-ақ субъект осы бұзушылықтарды кездестірген кезде туындайтын мидың реакцияларын талдайды. Мысалы, *бақша жұмыс істегенде* сияқты сөйлемдер, ағылшын тілінің сөз тіркесі ережесін бұзады және көбінесе мидың ерте сол жақ алдыңғы теріс (ELAN) деп аталатын жауабын тудырады. Бұзу әдістері кем дегенде 1980 жылдан бері қолданылып келеді. 1992 жылы Ли Остерхаут ұқсас әдістерді қолдана отырып, синтаксистік аномалияларға P600 жауабын алғаш рет хабарлады. Бұзушылық дизайны гемодинамикалық зерттеулерде (fMRI және PET) де қолданылған: мысалы, Эмбик және оның әріптестері fMRI көмегімен мидағы синтаксистік өңдеу орнын зерттеу үшін грамматикалық және орфографиялық бұзушылықтарды пайдаланды.
Many studies in neurolinguistics take advantage of anomalies or violations of syntactic or semantic rules in experimental stimuli, and analyzing the brain responses elicited when a subject encounters these violations. For example, sentences beginning with phrases such as *the garden was on the worked, which violates an English phrase structure rule, often elicit a brain response called the early left anterior negativity (ELAN). Violation techniques have been in use since at least 1980, Using similar methods, in 1992, Lee Osterhout first reported the P600 response to syntactic anomalies. Violation designs have also been used for hemodynamic studies (fMRI and PET): Embick and colleagues, for example, used grammatical and spelling violations to investigate the location of syntactic processing in the brain using fMRI.
Бастапқы
Психолингвистика және нейролингвистикада приминг – бұл құбылыс, онда адамға жақында мағынасы ұқсас сөз көрсетілсе, ол сөзді жылдамырақ тани алады, сондай-ақ күрделі құрылымды сөйлемдердің қалай өңделетініне де қатысты.
In psycholinguistics and neurolinguistics, priming refers to the phenomenon whereby a subject can recognize a word more quickly if he or she has recently been presented with a word that is similar in meaning and how structurally complex sentences are processed.
Көтермелеу
Транскраниалды магниттік стимуляция (ТМС) – мидың қызметін зерттеудің жаңа, инвазивті емес әдісі. Ол басқа сыртынан миға күшті магниттік өрістерді қолдану арқылы жұмыс істейді. Бұл нақты және бақыланатын жерде ми қызметін қоздыру немесе тоқтату әдісі, соның арқасында зерттеуші мидың қай бөліктерін тексеруге көбірек мүмкіндік алып, афазия симптомдарын модельдеуге болады. ТМС және тікелей кортикальды стимуляцияның логикасы афазиологияның логикасына ұқсас: егер мидың белгілі бір аймағы бұзылған кезде нақты бір тілдік функция нашарласа, онда бұл аймақ сол тілдік функциямен байланысты болуы керек. Бүгінгі күнге дейін нейролингвистикалық зерттеулерде ТМС сирек қолданылған.
Transcranial magnetic stimulation (TMS), a new noninvasive technique for studying brain activity, uses powerful magnetic fields that are applied to the brain from outside the head. It is a method of exciting or interrupting brain activity in a specific and controlled location, and thus is able to imitate aphasic symptoms while giving the researcher more control over exactly which parts of the brain will be examined. The logic behind TMS and direct cortical stimulation is similar to the logic behind aphasiology: if a particular language function is impaired when a specific region of the brain is knocked out, then that region must be somehow implicated in that language function. Few neurolinguistic studies to date have used TMS;
Тақырып бойынша тапсырмалар
Көптеген нейролингвистикалық эксперименттерде қатысушылар жай ғана тыңдап немесе қарап отырмайды, сонымен қатар оларға стимулдарға жауап ретінде белгілі бір тапсырма орындау нұсқауы беріледі. Қатысушылар осы тапсырмаларды (электрофизиологиялық немесе гемодинамикалық) жазбалар жасалып жатқан кезде орындайды, көбінесе стимулдарға назар аударып отыруын қамтамасыз ету мақсатында. Кем дегенде бір зерттеу қатысушының орындайтын тапсырмасы мидың реакцияларына және эксперимент нәтижелеріне әсер ететінін көрсеткен.
In many neurolinguistics experiments, subjects do not simply sit and listen to or watch stimuli, but also are instructed to perform some sort of task in response to the stimuli. Subjects perform these tasks while recordings (electrophysiological or hemodynamic) are being taken, usually in order to ensure that they are paying attention to the stimuli. At least one study has suggested that the task the subject does has an effect on the brain responses and the results of the experiment.
Лексикалық шешім
Лексикалық шешім тапсырмасында қатысушылар оқшау сөзді көріп немесе естіп, оның нағыз сөз болатынын не болмайтынын анықтау керек. Бұл тапсырма приминг зерттеулерінде жиі қолданылады, себебі қатысушылардың байланысты сөзбен алдын ала шақырылған сөзді (мысалы, "дәрігер" сөзі "медбике" сөзін шақыру арқылы) тезірек анықтайтыны белгілі.
The lexical decision task involves subjects seeing or hearing an isolated word and answering whether or not it is a real word. It is frequently used in priming studies, since subjects are known to make a lexical decision more quickly if a word has been primed by a related word (as in "doctor" priming "nurse").
Грамматикалық үкім, қабылдаушылық үкім
Көптеген зерттеулер, әсіресе бұзуға негізделген зерттеулерде, қатысушылар стимулдардың "қабылдануын" (әдетте грамматикалық немесе семантикалық қабылдануын) бағалайды. Мұндай тапсырма көбінесе қатысушылардың сөйлемдерді мұқият оқып, тәжірибеші күткендей, дұрыс және бұрыс сөйлемдерді ажырататынына көз жеткізу үшін қолданылады.
Many studies, especially violation based studies, have subjects make a decision about the "acceptability" (usually grammatical acceptability or semantic acceptability) of stimuli. Such a task is often used to "ensure that subjects [are] reading the sentences attentively and that they [distinguish] acceptable from unacceptable sentences in the way the [experimenter] expect[s] them to do."
Белсенді алаңдату және қос тапсырма
Кейбір эксперименттер қатысушыларға "аудармалы" тапсырма береді, бұл қатысушылардың тәжірибелік стимулдарға саналы түрде назар аудармағанын қамтамасыз етеді; мұның мақсаты мидағы белгілі бір есептеудің қатысушы назар ресурстарын жұмсаған-жұмсамағанына қарамастан, автоматты түрде жүзеге асырылатынын тексеру болуы мүмкін. Мысалы, бір зерттеуде қатысушылар бір құлақпен тілдік емес дыбыстарды (ұзақ сигналдар мен гулдарды), ал екінші құлақпен сөйлеуді тыңдады және дыбыста өзгеріс сезгенде түйме басуға тапсырылды; бұл қатысушылардың сөйлеу стимулындағы грамматикалық қателерге назар аудармауы керек еді. Бірақ қатысушылар сәйкессіздік реакциясын (MMN) көрсетті, бұл грамматикалық қателерді өңдеудің назардан тыс, автоматты түрде жүріп жатқанын көрсетеді.
Some experiments give subjects a "distractor" task to ensure that subjects are not consciously paying attention to the experimental stimuli; this may be done to test whether a certain computation in the brain is carried out automatically, regardless of whether the subject devotes attentional resources to it. For example, one study had subjects listen to non linguistic tones (long beeps and buzzes) in one ear and speech in the other ear, and instructed subjects to press a button when they perceived a change in the tone; this supposedly caused subjects not to pay explicit attention to grammatical violations in the speech stimuli. The subjects showed a mismatch response (MMN) anyway, suggesting that the processing of the grammatical errors was happening automatically, regardless of attention