Нейропсихология: Мидың қызметі мен психикалық процестерді зерттеу
Neuropsychology
Нейропсихология – мидың қалай ойлау мен мінез-құлыққа әсер ететінін зерттейтін психология саласы. Ми жарақаттарының салдары мен неврологиялық ауруларды диагностикалау.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мидың нақты психологиялық процестер мен мінез-құлыққа қатысты зерттелуі, ғылыми журнал.
Study of the brain related to specific psychological processes and behaviors
the academic journal
Нейропсихология – адамның танымдық қабілеттері мен мінез-құлқының ми мен қалған жүйке жүйесімен байланысын зерттейтін психологияның бір саласы. Осы сала мамандары мидың жарақаттануы немесе ауруларының танымдық және мінез-құлық функцияларына қалай әсер ететінін зерттейді. Бұл пациентке бағытталған психологияның тәжірибелік және клиникалық саласы болып табылады. Осы арқылы мінез-құлық пен танымның мидың жұмысына қалай тәуелді екенін түсінуге ұмтылады. Сондай-ақ, бұл неврологиялық аурулардың мінез-құлық және танымдық салдарларын диагностикалау және емдеумен де айналысады. Классикалық неврология жүйке жүйесінің патологиясына назар бөлсе, классикалық психология одан көбінесе алшақтатады. Ал нейропсихология неврологиялық науқастарды зерттеу арқылы ми мен сананың арасындағы байланысты анықтауға тырысады. Осылайша, ол нейропсихиатриямен және жалпы мидың мінез-құлық саласымен ұғымдар мен мәселелерді бөліседі. Нейропсихология термині адамдар мен жануарлардағы зақымдануларды зерттеуде қолданылады. Сонымен қатар, ол жоғары приматтардағы (адамдарды қоса алғанда) жеке жасушалардың (немесе жасушалар тобының) электрлік белсенділігін тіркеуге жасалған әрекеттерде де қолданылды. Іс жүзінде нейропсихологтар зерттеу орталықтарында (университеттер, зертханалар немесе ғылыми-зерттеу институттары), клиникалық орталарда (медициналық ауруханалар немесе оңалту орталықтары, көбінесе нейропсихологиялық проблемалары бар науқастарды бағалауға немесе емдеуге қатысады) және сот-медициналық салаларда немесе өнеркәсіпте (көбінесе орталық жүйке жүйесінің жұмысы маңызды болатын клиникалық сынақтар бойынша кеңесшілер ретінде) жұмыс істейді.
Neuropsychology is a branch of psychology concerned with how a person's cognition and behavior are related to the brain and the rest of the nervous system. Professionals in this branch of psychology focus on how injuries or illnesses of the brain affect cognitive and behavioral functions. It is both an experimental and clinical field of patient focused psychology. Thus aiming to understand how behavior and cognition are influenced by brain function. It is also concerned with the diagnosis and treatment of behavioral and cognitive effects of neurological disorders. Whereas classical neurology focuses on the pathology of the nervous system and classical psychology is largely divorced from it, neuropsychology seeks to discover how the brain correlates with the mind through the study of neurological patients. It thus shares concepts and concerns with neuropsychiatry and with behavioral neurology in general. The term neuropsychology has been applied to lesion studies in humans and animals. It has also been applied in efforts to record electrical activity from individual cells (or groups of cells) in higher primates (including some studies of human patients). In practice, neuropsychologists tend to work in research settings such as (universities, laboratories, or research institutions), clinical settings (medical hospitals or rehabilitation settings, often involved in assessing or treating patients with neuropsychological problems), and forensic settings or industry (often as clinical trial consultants where CNS function is a concern).
Тарих
Нейропсихология – психология ғылымындағы салыстырмалы түрде жаңа сала. Бұл саланы анықтаған алғашқы оқулық, «Адам нейропсихологиясының негіздері», 1980 жылы Колб пен Уишоу еңбектері арқылы жарық көрді. Дегенмен, оның даму тарихы ежелгі Египеттің үшінші династиясына, тіпті одан да бұрынғы кездерге дейін жетеді. Әр түрлі органдардың қызметін қашан қарастыра бастағаны туралы көптеген пікірлер бар. Ғасырлар бойы миге қатысы жоқ деп есептелді және оны жерлеу рәсімдері мен қабір ашу кезінде жиі тастап кететін. Медицина адам анатомиясы мен физиологиясын түсінуді дамытқан сайын, организмнің неге осылай жұмыс істейтініне қатысты әртүрлі теориялар пайда болды. Көп жағдайда организмнің қызметіне діни көзқараспен қаралып, аномалияларға жаман рухтар мен құдайлар кінәлі деп айтылды. Ми әрқашан организмнің басқару орталығы деп есептелмеген. Ми туралы білімімізді және оның мінез-құлқымызға қалай әсер ететінін түсіну үшін жүздеген жылдар қажет болды.
Neuropsychology is a relatively new discipline within the field of psychology. The first textbook defining the field, Fundamentals of Human Neuropsychology, was initially published by Kolb and Whishaw in 1980. However, the history of its development can be traced back to the Third Dynasty in ancient Egypt, perhaps even earlier. There is much debate as to when societies started considering the functions of different organs. For many centuries, the brain was thought useless and was often discarded during burial processes and autopsies. As the field of medicine developed its understanding of human anatomy and physiology, different theories were developed as to why the body functioned the way it did. Many times, bodily functions were approached from a religious point of view, and abnormalities were blamed on bad spirits and the gods. The brain has not always been considered the center of the functioning body. It has taken hundreds of years to develop our understanding of the brain and how it affects our behaviors.
Ежелгі Мысыр
Ежелгі Мысырда медицина туралы жазбалар діни қызметкер Имхотептің дәуіріне дейін жетеді. Олар медицина мен ауруларға көбірек ғылыми көзқараспен қарады, миды, жарақаттарды, қалыптан тыс жағдайларды және болашақ дәрігерлерге сілтеме үшін емдеу жолдарын сипаттады. Бұған қарамастан, мысырлықтар жанның орны ми емес, жүрек деп есептеген.
In ancient Egypt, writings on medicine date from the time of the priest Imhotep. They took a more scientific approach to medicine and disease, describing the brain, trauma, abnormalities, and remedies for reference for future physicians. Despite this, Egyptians saw the heart, not the brain, as the seat of the soul.
Аристотель
Аристотель Мысырдан бастау алған жүрекке деген осы назарды нығайтты. Ол жүректің ой-сана процестерін басқаратынына сенді, ал миды, оның белсенділігі аз екендігіне байланысты, жүрек тудырған қызуды салқындату механизмі ретінде қарастырды. Ол өз қорытындыларын жануарларды эмпирикалық түрде зерттеу негізінде жасады. Ол олардың миының суық екенін, сондай-шарпығанда тигенде ешқандай қозғалыс болмайтынын, ал жүректің жылы және белсенді екенін, көңіл-күйіне қарай жылдамдығын өзгертетінін анықтады. Гиппократ "жанның ордасы" саналған жүрек емес, миға назар аударды, бірақ оның қалай жұмыс істейтіні туралы толыққанды мәлімет бермеді. Дегенмен, медициналық қауымдастықтың назарын миға аударған арқасында, оның теориясы біздің мінез-құлқымызға жауапты орган туралы ғылыми жаңалықтарға жол ашты. Келер жылдары ғалымдар ағзаның қызметтерін зерттеуге және қалыпты және қалыптан тыс мінез-құлықтардың нақты себептерін табуға ұмтылды. Ғылыми жаңалықтар оларды дененің әртүрлі функцияларын түсіндіру үшін табиғи және органикалық себептер бар деген сенімге итермеледі, және олардың бәрі миға байланысты болуы мүмкін. Гиппократ сана ұғымын енгізді, ол көптеген адамдардың пікірінше, нақты ми мүшесінен бөлек, жеке функция болып саналды.
Aristotle reinforced this focus on the heart which originated in Egypt. He believed the heart to be in control of mental processes, and looked on the brain, due to its inert nature, as a mechanism for cooling the heat generated by the heart. He drew his conclusions based on the empirical study of animals. He found that while their brains were cold to the touch and that such contact did not trigger any movements, the heart was warm and active, accelerating and slowing dependent on mood. Apart from moving the focus from the heart as the "seat of the soul" to the brain, Hippocrates did not go into much detail about its actual functioning. However, by switching the attention of the medical community to the brain, his theory led to more scientific discovery of the organ responsible for our behaviors. For years to come, scientists were inspired to explore the functions of the body and to find concrete explanations for both normal and abnormal behaviors. Scientific discovery led them to believe that there were natural and organically occurring reasons to explain various functions of the body, and it could all be traced back to the brain. Hippocrates introduced the concept of the mind – which was widely seen as a separate function apart from the actual brain organ.
Рене Декарт
Философ Рене Декарт бұл идеяны кеңейтті және ақыл-дене проблемасы бойынша еңбегімен ең көп танылды. Декарттың идеялары көбінесе тым философиялық және жеткілікті ғылыми негізі жоқ деп есептелді. Декарт анатомиялық тәжірибелерінің көп бөлігін миды зерттеуге арнады, әсіресе қызығушылық танытқан пінеал безі – оның пікірінше, осы без "жанның орны" болатын. Ғылыми әлемге рухани көзқараспен келгендіктен, дене өлшекті, ал жан өлмейтін деп саналды. Сонда, пінеал безі – ақылдың, өлшекті және машина тәрізді денемен өзара әрекеттесетін орны деп есептелді. Сол кезде Декарт ақылдың дене мінез-құлқына бақылау жасайтынына (адамды басқаратынына) – бірақ сонымен қатар дененің ақылға әсер ете алатынына сенді, бұл дуализм деп аталды. Ақылдың денеге басымдылығын, бірақ дененің қарсылық көрсетуге немесе тіпті басқа мінез-құлыққа әсер етуге қабілетті екенін көрсететін бұл идея, көптеген физиологтардың миды қарау әдісінде маңызды өзгеріс болды. Ақылдың мүмкіндіктері жай ғана реакция жасаудан гөрі, сонымен қатар ұтымды және ұйымдасқан, ойлы түрде жұмыс істеуге қабілетті екені байқалды – ол жануарлар әлемінен гөрі әлдеқайда күрделі болды. Бұл идеялар, көптеген адамдар тарапынан қабылданбағанмен және жылдар бойы елеусіз қалғанмен, медициналық қауымды ми туралы өз түсініктерін кеңейтуге және мидың жұмысының қаншалықты күрделі екенін, сондай-ақ оның күнделікті өмірге қандай әсер ететінін, және дисфункционалды ақыл-ойы бар адамдарға көмектесу үшін қандай емдеулер тиімді болатынын жаңаша түсінуге итерді. Рене Декарттың бастамасымен туған ақыл-дене проблемасы осы күнге дейін оның идеяларына қатысты көптеген философиялық пікірталас тудырып келеді. Олар қанша даулы болса да, Декарт ұсынған жаңа және жан-жақты ойланған көзқарас медицинаның, психологияның және тағы басқа салаларға ұзақ мерзімді әсер етті, әсіресе байқалатын мінез-құлықты түсіндіру үшін ақылды денеден ажыратуға баса назар аударды.
Philosopher René Descartes expanded upon this idea and is most widely known for his work on the mind–body problem. Often Descartes's ideas were looked upon as overly philosophical and lacking in sufficient scientific foundation. Descartes focused much of his anatomical experimentation on the brain, paying special attention to the pineal gland – which he argued was the actual "seat of the soul." Still deeply rooted in a spiritual outlook towards the scientific world, the body was said to be mortal, and the soul immortal. The pineal gland was then thought to be the very place at which the mind would interact with the mortal and machine like body. At the time, Descartes was convinced the mind had control over the behaviors of the body (controlling the person) – but also that the body could have influence over the mind, which is referred to as dualism. This idea that the mind essentially had control over the body, but the body could resist or even influence other behaviors, was a major turning point in the way many physiologists would look at the brain. The capabilities of the mind were observed to do much more than simply react, but also to be rational and function in organized, thoughtful ways – much more complex than he thought the animal world to be. These ideas, although disregarded by many and cast aside for years led the medical community to expand their own ideas of the brain and begin to understand in new ways just how intricate the workings of the brain really were, and the complete effects it had on daily life, as well as which treatments would be the most beneficial to helping those people living with a dysfunctional mind. The mind–body problem, spurred by René Descartes, continues to this day with many philosophical arguments both for and against his ideas. However controversial they were and remain today, the fresh and well thought out perspective Descartes presented has had long lasting effects on the various disciplines of medicine, psychology, and much more, especially in putting an emphasis on separating the mind from the body in order to explain observable behaviors.
Томас Уиллис
ХVІІ ғасырдың ортасында нейропсихология саласына тағы бір маңызды үлес қосушы пайда болды. Томас Уиллис Оксфорд университетінде оқып, ми мен мінез-құлыққа физиологиялық тұрғыдан қарады. Ми туралы айтқанда, «жарымшар» және «лабо» сөздерін алғаш рет қолданған Уиллис болды. Ол «нейрология» және «психология» терминдерін алғаш қолданғандардың бірі еді. Адамдардың ғана рационалды ойлауға қабілетті екен деген пікірді жоққа шығарып, Уиллис мидың мамандандырылған құрылымдарын зерттеді. Ол әсіресе маниялық және гистериялық бұзылыстары бар адамдарға қызығушылық танытты. Оның зерттеулері психиатрия мен неврологияның алғаш рет бірігіп, жеке тұлғаларды зерттеуіне негіз болды. Ми мен мінез-құлықты терең зерттеу нәтижесінде Уиллис, тыныс алу, жүрек соғу және басқа да әртүрлі моторлық қызметтер сияқты автоматты реакциялар мидың төменгі бөлігінде жүзеге асырылатынын анықтады. Оның көптеген жұмыстары қолданыстан шыққанмен, оның идеялары мидың бұрынғыдан гөрі күрделірек екенін көрсетті және болашақ зерттеушілерге оның теорияларын түсінуге және дамытуға, әсіресе мидағы бұзылулар мен дисфункцияларды қарастыруда көмектесті. Бұл теория сол кездегі көптеген теорияларға ұқсас болды, себебі көптеген ғалымдар бет-пішіннің, дене бітімінің, бас өлшемінің, анатомиялық құрылымының және интеллект деңгейінің физикалық ерекшеліктерін ескеретін. Тек Галл ғана негізінен миға назар аударды. Дегенмен, Галлдың тұжырымдарының дұрыстығына қатысты көптеген пікірталастар болды, өйткені ол жиі болжамдарында жаңылысты. Бірде оған Рене Декарттың бас сүйегінің қалыптамасы жіберілді, және ол френология әдісі арқылы, субъектінің ойлау қабілетінің шектеулі және жоғары танымдық қабілеттерінің нашар болғанын айтты. Галлдың көптеген тұжырымдары даулы және жалған болғанымен, оның мидың қыртыстық аймақтарын және локальды белсенділікті түсінуге қосқан үлесі миды, тұлғаны және мінез-құлықты түсінуді одан әрі дамытты. Оның еңбегі нейропсихология саласында берік негіз қалау үшін маңызды деп есептеледі, ол келесі онжылдықтарда өркендеді.
It was in the mid 17th century that another major contributor to the field of neuropsychology emerged. Thomas Willis studied at Oxford University and took a physiological approach to the brain and behavior. It was Willis who coined the words 'hemisphere' and 'lobe' when referring to the brain. He was one of the earliest to use the words 'neurology' and 'psychology'. Rejecting the idea that humans were the only beings capable of rational thought, Willis looked at specialized structures of the brain. He was particularly interested in people with manic disorders and hysteria. His research constituted some of the first times that psychiatry and neurology came together to study individuals. Through his in depth study of the brain and behavior, Willis concluded that automated responses such as breathing, heartbeats, and other various motor activities were carried out within the lower region of the brain. Although much of his work has been made obsolete, his ideas presented the brain as more complex than previously imagined, and led the way for future pioneers to understand and build upon his theories, especially when it came to looking at disorders and dysfunctions in the brain. This theory was like many circulating at the time, as many scientists were taking into account physical features of the face and body, head size, anatomical structure, and levels of intelligence; only Gall looked primarily at the brain. There was much debate over the validity of Gall's claims however, because he was often found to be wrong in his predictions. He was once sent a cast of René Descartes' skull, and through his method of phrenology claimed the subject must have had a limited capacity for reasoning and higher cognition. As controversial and false as many of Gall's claims were, his contributions to understanding cortical regions of the brain and localized activity continued to advance understanding of the brain, personality, and behavior. His work is considered crucial to having laid a firm foundation in the field of neuropsychology, which would flourish over the next few decades.
Жан-Батист Буйло
19 ғасырдың соңына қарай, адамның бас сүйегінің мөлшері оның интеллектуалдық деңгейін анықтай алады деген сенім ғылым мен медицинаның дамуымен жоққа шығарылды. Жан Батист Буйло деген дәрігер Галлдың идеяларын дамытып, мидың кортикаль аймақтарының әрқайсысының жеке қызметі бар екенін терең зерттеді. Буйло әсіресе сөйлеуге қызығушылық танытты және мидың алдыңғы бөлігі сөйлеу процесіне жауапты екендігі туралы көптеген жарияланымдар жасады, бұл жаңалық Галлдың зерттеулерінен туындаған. Ол сондай-ақ зерттеулер үшін үлкен көлемдегі сынамаларды қолданғандардың бірі болды, бірақ бұл әдіс қабылдануына көп уақыт кетті. Жүзден астам түрлі жағдайды зерттеу арқылы Буйло сөйлеудің мидың әртүрлі аймақтары арқылы жүзеге асырылып, түсінілетінін анықтады. Миы зақымданған адамдарды бақылау оның теориясын нақтылады. Буйло, сол заманғы көптеген басқа да пионерлермен бірге неврология саласында, әсіресе функцияның локализациясы бойынша үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Мұндай жаңалықтар үшін кімге көбірек құрмет көрсету керектігі туралы көптеген пікірталастар бар, көбінесе кейбір есімдер еске алынбайды, бірақ Поль Брока – нейропсихологияға ең танымал және белгілі үлес қосушылардың бірі, оны көбінесе осы ғылымның "әкесі" деп атайды.
Towards the late 19th century, the belief that the size of ones skull could determine their level of intelligence was discarded as science and medicine moved forward. A physician by the name of Jean Baptiste Bouillaud expanded upon the ideas of Gall and took a closer look at the idea of distinct cortical regions of the brain each having their own independent function. Bouillaud was specifically interested in speech and wrote many publications on the anterior region of the brain being responsible for carrying out the act of ones speech, a discovery that had stemmed from the research of Gall. He was also one of the first to use larger samples for research although it took many years for that method to be accepted. By looking at over a hundred different case studies, Bouillaud came to discover that it was through different areas of the brain that speech is completed and understood. By observing people with brain damage, his theory was made more concrete. Bouillaud, along with many other pioneers of the time made great advances within the field of neurology, especially when it came to localization of function. There are many arguable debates as to who deserves the most credit for such discoveries, and often, people remain unmentioned, but Paul Broca is perhaps one of the most famous and well known contributors to neuropsychology – often referred to as "the father" of the discipline.
Пол Брока
Мидың жергілікті функциялары саласындағы үлкен жетістіктерге шабыттанған Пол Брока өз зерттеулерінің басым бөлігін сөйлеудің қалай түсінілетіні және қалай жасалатыны құбылысына арнады. Оның зерттеулері нәтижесінде біз сөйлеуді сол жартышардың көмегімен жүзеге асыратынымыз анықталды және осы мәліметтер кеңейтілді. Броканың байқаулары мен әдістері нейропсихологияның танымал және беделді ғылым ретінде қалыптасуының бастауы деп есептеледі. Мидың нақты, тәуелсіз аймақтары сөйлеуді жасауға және түсінуге жауапты екенін түсіну арқасында мидың мүмкіндіктері күрделі және аса күрделі орган екендігі мойндалды. Брока, мәні бойынша, френология идеяларынан толыққанды бас тартып, миды ғылыми және психологиялық тұрғыдан зерттеуге алғашқы қадам жасады.
Inspired by the advances being made in the area of localized function within the brain, Paul Broca committed much of his study to the phenomena of how speech is understood and produced. Through his study, it was discovered and expanded upon that we articulate via the left hemisphere. Broca's observations and methods are widely considered to be where neuropsychology really takes form as a recognizable and respected discipline. Armed with the understanding that specific, independent areas of the brain are responsible for articulation and understanding of speech, the brains abilities were finally being acknowledged as the complex and highly intricate organ that it is. Broca was essentially the first to fully break away from the ideas of phrenology and delve deeper into a more scientific and psychological view of the brain.
Карл Верникке
Карл Верникке – 19 ғасырдағы аса ықпалды нейропсихиатр, оның басты қызығушылығы мидың нақты аймақтарындағы бұзылыстардың қалай орналасатындығын түсіну болды. Бұрынғы теориялар мидың қызметін біртұтас процесс ретінде қарастырған, бірақ Верникке мидың қызметін сезімдік және моторлық функцияларға байланысты мидың әртүрлі аймақтарына жатқызған алғашқы ғалымдардың бірі болды. 1873 жылы Верникке ауыр инсульттан кейін сөйлеу және есту қабілеті бұзылмаған, бірақ тілді түсіну қабілеті нашарлаған пациентті байқады. Өлімнен кейін жасалған талдау мидың сол жақ жартышарындағы, самай-шақпақ аймағындағы есту аймағына жақын зақымдануды көрсетті. Бастапқыда сенсорлық афазия деп аталған бұл аймақ кейін Верникке аймағы деп аталды. Пауль Брокамен бірге Верниккенің еңбегі тілдің дамуы және сол жақ жартышардың функцияларын анықтау туралы қазіргі білімді едәуір кеңейтті.
Carl Wernicke was an influential nineteenth century neuropsychiatrist specifically interested in understanding how abnormalities could be localized to specific brain regions. Previously held theories attributed brain function as one singular process but Wernicke was one of the first to attribute brain function to different regions of the brain based on sensory and motor function. In 1873, Wernicke observed a patient presenting with poor language comprehension despite maintaining intact speech and hearing following a severe stroke. Post morbid analysis revealed a lesion near the auditory region of the brain in the parietal temporal region of the left hemisphere. Originally named sensory aphasia, this region later became known as Wernicke's area. Along with Paul Broca, Wernicke's contributions greatly expanded the present knowledge of language development and localization of left hemispheric function.
Карл Спенсер Лэшли
Лэшлидің еңбектері мен теориялары оның «Ми механизмдері және интеллект» кітабында жинақталған. Лэшлидің энграм теориясы оның зерттеулерінің көп бөлігін қозғаушы күш ретінде қызмет етті. Энграм – мидың белгілі бір естелікті сақтайтын бөлігі деп есептелді. Ол Францтың үйреткен әдісін пайдалануды жалғастырды. Ол тышқанды лабиринттің жолын жаттауға үйретті, содан кейін жүйелі зақымдаулар жасап, ми қабығының тінінің бөліктерін алып тастау арқылы тышқанның жаттап алғанын ұмытып кеткенін тексерді. Зерттеулерінің нәтижесінде ол ұмытудың мөлшері алынған тіндерге байланысты екенін, ал қай жерден алынғанына емес екенін анықтады. Ол бұл құбылысты «жаппай әрекет» деп атады және ми тінінің жауап беруі оқыту түріне қарамастан, жалпы ереже бойынша жүзеге асады деп сенді. Бірақ қазір біз «жаппай әрекеттің» оның эмпирикалық нәтижелерін дұрыс түсінбеу болғанын білеміз, өйткені тышқандар лабиринттің жолын табу үшін бірнеше ми қабығы аймақтарының қатысуы қажет болды. Ми қабығының кішкентай бөліктерін кесу тышқанның миына көп зиян келтірмейді, бірақ үлкен бөліктерді алып тастау бірнеше ми қабығы аймақтарын бірден жояды, көру, қозғалыс координациясы және есте сақтау сияқты әртүрлі функцияларға әсер етеді, нәтижесінде жануар лабиринтті дұрыс жүруге қабілетсіз болады. Лэшли сондай-ақ функционалдық аймақтың бір бөлігінің, қалған бөлігі алынып тасталған жағдайда да, бүкіл аймақтың қызметін атқара алатынын ұсынды. Ол бұл құбылысты «эквипотенциалдық» деп атады. Қазір біз оның мидың пластикалық қасиеттерін көргенін білеміз: белгілі бір шектеулерде мидың кейбір аймақтары басқа аймақтардың функцияларын қабылдауға қабілетті, егер олар сәтсіздікке ұшыраса немесе алынып тасталса, бірақ Лэшли бастапқыда айтқандай емес.
Lashley's works and theories that follow are summarized in his book Brain Mechanisms and Intelligence. Lashley's theory of the Engram was the driving force for much of his research. An engram was believed to be a part of the brain where a specific memory was stored. He continued to use the training/ablation method that Franz had taught him. He would train a rat to learn a maze and then use systematic lesions and removed sections of cortical tissue to see if the rat forgot what it had learned. Through his research with the rats, he learned that forgetting was dependent on the amount of tissue removed and not where it was removed from. He called this mass action and he believed that it was a general rule that governed how brain tissue would respond, independent of the type of learning. But we know now that mass action was a misinterpretation of his empirical results, because in order to run a maze the rats required multiple cortical areas. Cutting into small individual parts alone will not impair the rats' brains much, but taking large sections removes multiple cortical areas at one time, affecting various functions such as sight, motor coordination, and memory, making the animal unable to run a maze properly. Lashley also proposed that a portion of a functional area could carry out the role of the entire area, even when the rest of the area has been removed. He called this phenomenon equipotentiality. We know now that he was seeing evidence of plasticity in the brain: within certain constraints the brain has the ability for certain areas to take over the functions of other areas if those areas should fail or be removed although not to the extent initially argued by Lashley.
Стандартталған нейропсихологиялық тестілер
Бұл тапсырмалар орындалу нәтижесін нақты нейрокогнитивтік процестермен байланыстыру үшін жасалған. Бұл тесттер әдетте стандартталған, яғни жеке клиникалық жағдайларда қолдану алдында олар белгілі бір адамдар тобына (немесе топтарына) жүргізіледі. Стандарттау нәтижесінде алынған деректер нормативтік деректер деп аталады. Бұл деректер жиналып, талданғаннан кейін, жеке нәтижелерді салыстыру үшін салыстырмалы стандарт ретінде қолданылады. Нейропсихологиялық тесттердің мысалдары: Векслер есінде сақтау шкаласы (WMS), Векслер ересектердің интеллектуалдық шкаласы (WAIS), Бостон атын атау тесті, Висконсин карталарын сұрыптау тесті, Бентон визуалды есінде сақтау тесті және бақыланатын ауызша сөз қатысуы. Нейропсихологиялық тестілеуді түсіндіру кезінде диагноздың эмпирикалық негізде болуы маңызды, бұл анықталған когнитивтік жетіспеушіліктердің дұрыстығын анықтау үшін қажет. Сәттікпен жасалған жалғандық және симптомдарды күшейту жеке тұлғаға маңызды пайда әкелуі мүмкін, соның ішінде, бірақ олармен шектелмейтін, айтарлықтай қаржылық өтемақы, жарақат бойынша сот процесі, мүгедектік талаптары және қылмыстық жазалар. Осы әлеуетті пайдалардың болуына байланысты, дұрыс емес диагноз қоюды болдырмау үшін нейропсихологиялық тесттерде жалғандық анықталуы керек. Slick, Sherman және Iverson (1999) жасаған жалған нейрокогнитивтік дисфункция (MND) критерийлері, әртүрлі өнімділік туралы тестерде (PVT) және симптомдық туралы тестерде (SVT) жалғандықты анықтау мүмкіндігін дамытты, осылайша көптеген нейропсихологиялық жағдайлар мен ауруларда қолданылады. Бұл тесттер нейропсихологиялық дисфункция деңгейінен төмен нәтижелерді анықтау арқылы жалғандықты анықтайды.
These tasks have been designed so the performance on the task can be linked to specific neurocognitive processes. These tests are typically standardized, meaning that they have been administered to a specific group (or groups) of individuals before being used in individual clinical cases. The data resulting from standardization are known as normative data. After these data have been collected and analyzed, they are used as the comparative standard against which individual performances can be compared. Examples of neuropsychological tests include: the Wechsler Memory Scale (WMS), the Wechsler Adult Intelligence Scale (WAIS), Boston Naming Test, the Wisconsin Card Sorting Test, the Benton Visual Retention Test, and the Controlled Oral Word Association. When interpreting neuropsychological testing it is important that the diagnosis is empirically informed in order to determine if the cognitive deficits presented are legitimate. Successful malingering and symptom exaggeration can result in substantial benefits for the individual including but not limited to significant financial compensation, injury litigation, disability claims, and criminal sentencing. Due to the nature of these potential benefits, it is imperative that malingering is identified in neuropsychological tests in order to avoid making an invalid diagnosis. The Slick, Sherman, and Iverson (1999) criteria for Malingered Neurocognitive Dysfunction (MND) has pioneered the ability to detect malingering in a variety of performance validity tests (PVT) and symptom validity tests (SVT) across multiple neuropsychological contexts and disorders. These tests detect malingering by identifying performance that is below the level of probability for neuropsychological dysfunction.
Миды сканерлеу
Мидың құрылымын немесе жұмысын зерттеу үшін миды сканерлеуді пайдалану кең таралған, әсіресе жоғары сапалы суреттер арқылы мидың зақымдануын дәл бағалау үшін немесе мидың әртүрлі аймақтарының салыстырмалы белсенділігін қарастыру үшін. Мұндай технологияларға fMRI (функционалдық магниттік-резонанстық томография) және позитрондық эмиссиялық томография (ПЭТ) – жұмыс істеуге қатысты мәліметтер беретін, сондай-ақ МРТ (магниттік-резонанстық томография), есептелген осьтік томография (CAT немесе CT) және диффузиялық тензорлық томография (DTI) – құрылымдық мәліметтер беретін әдістер жатады.
The use of brain scans to investigate the structure or function of the brain is common, either as simply a way of better assessing brain injury with high resolution pictures, or by examining the relative activations of different brain areas. Such technologies may include fMRI (functional magnetic resonance imaging) and positron emission tomography (PET), which yields data related to functioning, as well as MRI (magnetic resonance imaging), computed axial tomography (CAT or CT), and diffusion tensor imaging (DTI) which yields structural data.
Дүниежүзілік ми жобасы
Егешқұйрық және маймылдың ми модельдері жұмыс жады мен назарға қатысты теориялық нейроғылым негізінде жасалған, сондай-ақ мидың әртүрлі қабаттарындағы нейрондық белсенділіктің өлшеулерімен расталған уақыт константаларына сүйенген ми белсенділігінің картасын шығарады. Бұл әдістер екі жауапты қамтитын қарапайым мінез-құлық тапсырмаларындағы шешімдерді де көрсетеді.
Brain models based on mouse and monkey have been developed based on theoretical neuroscience involving working memory and attention, while mapping brain activity based on time constants validated by measurements of neuronal activity in various layers of the brain. These methods also map to decision states of behavior in simple tasks that involve binary outcomes.
Электрофизиология
Жүйке жүйесімен туындайтын электрлік немесе магниттік өрісті өлшеу арқылы мидың қызметін анықтауға бағытталған электрофизиологиялық өлшемдердің қолданылуы. Мұндай өлшемдерге электроэнцефалография (ЭЭГ) немесе магнитоэнцефалография (МЭГ) жатуы мүмкін.
The use of electrophysiological measures designed to measure the activation of the brain by measuring the electrical or magnetic field produced by the nervous system. This may include electroencephalography (EEG) or magneto encephalography (MEG).
Эксперименттік тапсырмалар
Компьютермен басқарылатын, көбінесе реакция уақыты мен нақтылықты өлшейтін және нақты нейрокогнитивтік процеске қатысты деп саналатын жобаланған тәжірибелік тапсырмаларды қолдану. Мысалы, Кембридж нейропсихологиялық сынақтардың автоматтандырылған жиынтығы (CANTAB) немесе CNS Vital Signs (CNSVS).
The use of designed experimental tasks, often controlled by computer and typically measuring reaction time and accuracy on a particular tasks thought to be related to a specific neurocognitive process. An example of this is the Cambridge Neuropsychological Test Automated Battery (CANTAB) or CNS Vital Signs (CNSVS).