Кіріспе
Композиторлар тобы Дармштадт мектебі - Дармштадт қаласында 1950 жылдардың басында 1960 жылдардың басында Дармштадт халықаралық жаңа музыка жазғы курстарына (Darmstädter Ferienkurse) қатысқан және кейбір эстетикалық көзқарастарын бөліскен композиторлар тобы. Бастапқыда бұл топқа Пьер Булез, Бруно Мадерна, Луиджи Ноно және Карльхейц Стокхаузен ғана кірді, бірақ кейінірек басқалар да қосылды. Бұл термин білім беру ұйымына қатысты емес. 1946 жылы Вольфганг Штайнеке бастаған Darmstädter Ferienkurse 1970 жылға дейін жыл сайын, одан кейін екі жылда бір рет өткізіліп, композиция мен интерпретация оқытуды қамтиды, сондай-ақ жаңа шығармалардың премьераларын қамтиды. 1961 жылы Штайнеке қайтыс болғаннан кейін курстарды (196281), Фридрих Фердинанд Хоммель (198194), Сольф Шефер (19952009) және Томас Шефер (2009) жүргізді. Осы курстардың арқасында Дармштадт қазіргі заманғы музыканың, әсіресе неміс композиторларының негізгі орталығы болып табылады және "әдетте жаңа дыбыс технологиясымен айналысатын жас ұрпақ жүргізген зерттеуші музыкалық жұмыстың әлемдік эпицентрі" деп аталады.
Darmstadt School refers to a group of composers who were associated with the Darmstadt International Summer Courses for New Music (Darmstädter Ferienkurse) from the early 1950s to the early 1960s in Darmstadt, Germany, and who shared some aesthetic attitudes. Initially, this included only Pierre Boulez, Bruno Maderna, Luigi Nono, and Karlheinz Stockhausen, but others came to be added, in various ways. The term does not refer to an educational institution. Initiated in 1946 by Wolfgang Steinecke, the Darmstädter Ferienkurse, held annually until 1970 and subsequently every two years, encompass the teaching of both composition and interpretation and also include premières of new works. After Steinecke's death in 1961, the courses were run by (1962–81), Friedrich Ferdinand Hommel (1981–94), Solf Schaefer (1995–2009), and Thomas Schäfer (2009– ). Thanks to these courses, Darmstadt is now a major centre of modern music, particularly for German composers, and has been referred to as "the world epicenter for exploratory musical work, which was driven by a younger generation mostly engaged with new sound technology".
Тарих
1958 жылы Луиджи Нононың "Die Entwicklung der Reihentechnik" лекциясында) Дармштадт мектебі Пьер Булез, Бруно Мадерна, Карльхенц Стокгаузен (Ноно өзінің лекциясында өзін қоса атап өткен үш композитор), Лучиано Берио, Альдо Клементи, Франко Донатони, Николо Кастиглиони, Франко Евангелисти, Карел Гойверц, Маурицио Кагель, Готфрид Майкл Кениг, Джакомо Манцони және Анри Пуссер сияқты композиторлар жазған серістіксіз сериялы музыканы сипаттайды. Екі жылдан кейін Дармштадт мектебі музыкалық айырмашылықтарға байланысты тиімді түрде тарады, бұл Нонноның 1960 жылы Дармштадт лекциясында "ТекстМузыкаГесанг" деген сөзінде тағы да айтылды. Дегенмен, 1960 жылдардың басында Дармштадтта жұмыс істеген композиторлар, мысалы, Штайнеккеның мұрагері Эрнст Томас кейде кеңейту арқылы қосылады. Алайда бір дереккөзге сай, Мессиан 1949 жылы курстарға "қысқа уақытқа" барса да, "онда студенттерге сабақ бермейді де, дәріс бермейді де".
Бастапқы тарихы, ықпал етуі
Булез, Стокгаузен және Ноно сияқты композиторлар өз музыкаларын Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін жазып отырды, оның ішінде Ричард Штраус сияқты көптеген композиторлар өз музыкаларын Үшінші рейх саясаттастырды. Француз сыншылары Булестің Дармштадтпен байланысы үшін, әсіресе оның "Penser la musique d'aujourd'hui" кітабын алғаш рет неміс тілінде жариялағаны үшін, оның прозасын нацистердің бұзық тілімен жалған байланыстырды. Мұның бәрі Булездің vokal музыкасына ешқашан неміс мәтіндерін енгізбегенімен, мысалы, Le marteau sans maître үшін Рене Шардың өлеңдерін таңдады, ол соғыс кезінде француз қарсыласының мүшесі және Бас Альпінде маки көшбасшысы болған. Дармштадт мектебінің негізгі әсері Веберн мен Варезедің еңбектері болды, олар Дармштадтқа 1950 жылы Нономен кездескенде ғана келді.