Кіріспе
Герман композиторы Хельмут Фридрих Лахенманн (27 қараша 1935 жылы туған) – қазіргі заманғы классикалық музыканың неміс композиторы. Оның туындылары "аспаптық musique concrète" деп аталады.
Helmut Friedrich Lachenmann (born 27 November 1935) is a German composer of contemporary classical music. His work has been associated with "instrumental musique concrète".
Өмір жолы және шығармашылығы
Лахенманн Штутгартта дүниеге келді және Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін (11 жасында) жергілікті шіркеу хорында ән айта бастады. Ол музыкаға ертеден бейім екенін көрсетіп, жасөспірім шағында-ақ композиция жасай бастады. 1955-1958 жылдары Штутгарттың Музикохсшулесінде Юрген Ухдемен фортепиано, Иоганн Непомук Дэвидпен композиция және теорияны оқыды және 1958-1960 жылдары Венецияда итальян композиторы Луиджи Нононың алғашқы жеке оқушысы болды. Ол сондай-ақ 1965 жылы Гент университетінің электрондық музыка студиясында қысқа уақыт жұмыс істеді, сол кезеңде өзінің жалғыз басылған Szenario таспасын жазды, бірақ одан кейін тек қана аспаптық музыкаға ғана назар аударды. Музыкасының қатыгездігі Франсиско Эстевесті өз шығармаларын Фрэнсис Бэконның суреттерімен салыстыруға итермеледі. Лахенманн өз композицияларын musique concrète instrumentale деп атаған, бұл дәстүрден тыс ойнау техникалары арқылы қол жетімді барлық дыбыс әлемін қамтитын музыкалық тілді білдіреді. Композитордың айтуынша, бұл музыка, сондықтан оның музыкасы негізінен дыбыстардың ең қарапайым түрлерінен алынған, олар күшейту процестері арқылы кеңейтілген шығармалардың негізі болып табылады. Оның ноталары орындаушыларға үлкен талап қояды, себебі ол жел, қола және струнный аспаптар үшін көптеген жаңа техникаларды ойлап тапты. Оның маңызды шығармалары: опера "Das Mädchen mit den Schwefelhölzern" (1990-96, Ханс Кристиан Андерсен, Леонардо да Винчи және Гудрун Энсслин шығармалары бойынша), оркестрлік шығармалар "Schwankungen am Rand" (1974-75, сегіз қола аспап, екі электр гитарасы, екі пиано, төрт дауыл жапырағы және 34 струнный аспап үшін), "Accanto" (1975-76, кларнет, үлкен оркестр және таспа үшін), "NUN" (1997-99, флейта, тромбон, ерлер хоры және үлкен оркестр үшін), ансамбльдік шығармалар "Mouvement (vor der Erstarrung)" (1982-84, үш және 14 орындаушы үшін), "Zwei Gefühle", "Musik mit Leonardo" (1992 [кейін "Das Mädchen mit den Schwefelhölzern" операсына енгізілген], Леонардо да Винчи шығармалары бойынша, екі диктор және 22 орындаушы үшін), үш скрипкалық квартет (Gran Torso, 1971, 1976 жылы қайта қарастырылған, 1988; Reigen seliger Geister, 1989; Grido, 2001), сондай-ақ оркестрлік, ансамбльдік және камералық шығармалар, алты пианино шығармасы. 1978 жылдан бері Дармштадт жаңа музыка жазғы мектебінде лекция оқып келеді. 1976 жылдан 1981 жылға дейін Ханновердегі Музикохсшуледе музыка теориясы, музыкалық есту және композиция пәнінен сабақ берді, ал 1981 жылдан 1999 жылға дейін Штутгарттағы Музикохсшуледе композиция пәнінен сабақ берді. Ол өзінің мақалалары, эсселері және лекцияларымен де танымал, олардың көпшілігі Musik als existentielle Erfahrung (Музыка – экзистенциалдық тәжірибе) (Breitkopf & Härtel, Wiesbaden, 1996) жинағында жарияланды. Лахенманн 1972 жылы Гамбург қаласының Бах сыйлығы, 1997 жылы Эрнст фон Сименс музыка сыйлығы және 2010 жылы BBVA Foundation Frontiers of Knowledge сыйлығы сияқты көптеген марапаттарға ие болды. Ол жапон пианисті Юкико Сугавараға үйленген.
His music is therefore primarily derived from the most basic of sounds, which through processes of amplification serve as the basis for extended works. His scores place enormous demands on performers, due to the plethora of techniques that he has invented for wind, brass and string instruments. His more important works include his opera Das Mädchen mit den Schwefelhölzern [The Little Match Girl] (1990–96, after Hans Christian Andersen, Leonardo da Vinci and Gudrun Ensslin), the orchestral pieces Schwankungen am Rand (1974–75, for eight brass, two electric guitars, two pianos, four thunder sheets, and 34 strings), Accanto (1975–76, for clarinet, large orchestra and tape), and NUN (1997–99, for flute, trombone, male chorus, and large orchestra), the ensemble works Mouvement ( vor der Erstarrung) (1982–84, for three ad hoc players and 14 players), and " zwei Gefühle ", Musik mit Leonardo (1992 [later incorporated in opera Das Mädchen mit den Schwefelhölzern], after Leonardo da Vinci, for two speakers and 22 players), and three string quartets (Gran Torso, 1971, revised 1976, 1988; Reigen seliger Geister, 1989; Grido, 2001), as well as other orchestral, ensemble and chamber works and six piano pieces. He has regularly lectured at the Darmstadt New Music Summer School since 1978. From 1976 to 1981, he taught music theory, ear training and composition at the Musikhochschule Hannover, and from 1981 to 1999, he taught composition at the Musikhochschule Stuttgart. He is also noted for his articles, essays and lectures, many of which appear in Musik als existentielle Erfahrung (Music as Existential Experience) (Breitkopf & Härtel, Wiesbaden, 1996). Lachenmann has received many distinguished awards such as the Bach Prize of the Free and Hanseatic City of Hamburg in 1972, the Ernst von Siemens Music Prize in 1997, and the 2010 BBVA Foundation Frontiers of Knowledge Award in the Contemporary Music Category. He is married to Japanese pianist Yukiko Sugawara.