Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ армиясының жауынгерлік мектебі 2000 жылы сол кездегі бірінші сыныптық сержант Мэтт Ларсенмен құрылған және 69-құрылыста орналасқан, Форт-Беннинг, Джорджия. Бұл оқу орнында АҚШ армиясына тән "Қазіргі заманғы жауынгерлік күрес" (MAC) деп аталатын жекпе-жек өнері оқытылады.
The US Army Combatives School was founded in 2000 by then Sergeant First Class Matt Larsen and is located at building 69, Fort Benning, Georgia. It teaches a martial art unique to the United States Army called Modern Army Combatives (MAC).
Тарих
75-ші рейнджер полкінің қолмен қолға бағдарламасын әзірлеуден кейін Ларсенді Рейнджерлер оқу бригадасына, сол кездегі Combatives-тің қолдаушысы, FM 21 150 далалық нұсқаулығын қайта жазуға тағайындады. Оны 2002 жылы FM 3 25.150 (Combatives) деп жариялағаннан кейін, 11-ші жаяу әскер полкі (TRADOC бөлімшесі) одан өз кадрларына арналған оқу курсын әзірлеуді сұрады. Combatives ілімін қорғау 11-ші жаяу әскер полкіне ауыстырылды, ол SFC Larsen-ді ұстанды. Осы мектептің орнына Джорджия штатының Форт-Беннинг қаласындағы ескі, пайдаланылмайтын қойма салынды. Көп ұзамай бүкіл армияның бөлімшелері осы курсқа солдаттарды жіберіп жатты. Келесі бірнеше жылда бағдарлама әр бөлімге жергілікті оқытушы кадрларды даярлау арқылы бірліктердегі іс жүзінде өзін-өзі қамтамасыз ететін жауынгерлік бағдарламаларды құру идеясы бойынша жасалды. Бұл әдістің табысты жалғасуымен мектеп бүкіл АҚШ армиясының білім беру көзіне айналды.
After years of developing the elite 75th Ranger Regiment's hand to hand program, Larsen was assigned to the Ranger Training Brigade, the Combatives proponent at the time, to rewrite the Field Manual FM 21 150. Upon finishing this, it was published in 2002 as FM 3 25.150 (Combatives), he was asked by the 11th Infantry Regiment (a TRADOC unit) to develop a training course for their cadre. Advocacy for the Combatives doctrine was transferred to the 11th Infantry Regiment to follow SFC Larsen. An old, disused warehouse in Fort Benning, Georgia became the site of the school. Soon, units from around the Army were sending Soldiers to this course. Over the next several years the program was developed around the idea of building virtually self sustaining Combatives programs within units by training cadres of instructors indigenous to each unit. With the continued success of this approach, the school became the recognized source of instruction for the entire US Army.
Оқыту
Ларсен қазіргі заманғы армиялық жауынгерлік бағдарламаны әзірлеу кезінде алдыңғы бағдарламалардың бірдей проблемалармен күрескенін мойындады. Әдетте, әдіс қарапайым, тиімді, оңай үйренетін әдістердің шағын жиынтығын таңдап, оларды оқыту күнтізбесінде берілген уақыт ішінде оқыту болды. "Терминалдық оқыту" әдісі, оқыту жоспарын жалғастырудан басқа, шектеулі сандағы әдістерді жалғастырудан басқа ештеңе ұсынбаған, өткенде сәтсіздікке ұшырады, өйткені ол жалғастырған оқытудың жолын немесе мотивациясын ұсынбады. Оның орнына, оның әдісі институционалдық оқыту уақытының шектеулі мөлшерін Армияның айналасында әрқашан нақты оқытудың негізін қалау үшін пайдалану болды. Негізгі әдістер қарапайым және тиімді болғандықтан ғана емес, сонымен қатар олар әдістер кластарының өкілі болғандықтан таңдалды. Бұл негізгі әдістер бірнеше қарапайым жаттығулар түрінде жасалды, сондықтан күнделікті дене шынықтыру жаттығулары кезінде немесе жылыту жаттығулары кезінде қайталау арқылы солдаттар негізгі әдістерді жаттап қана қоймай, игеруге де болады.
Larsen recognized in the development of the Modern Army Combatives Program that previous programs had suffered from the same problems. Invariably, the approach had been to pick a small set of what were deemed simple, effective, easy to learn techniques and train them in whatever finite amount of time was granted on a training calendar. This “terminal training” approach, which offered no follow on training plan other than continued practice of the same limited number of techniques, had failed in the past because it did not provide an avenue or the motivation for continued training. Instead, his approach was to use the limited amount of institutional training time to lay a foundation for ever more realistic training around the Army. Basic techniques were selected not simply because they were simple and effective, but also because they were representative of classes of techniques. These basic techniques were put together in a series of simple drills so that through repetition, such as during daily physical training or as a warm up exercise, Soldiers could be expected to not only memorize but master the basic techniques.
Ұсыну әдістері
Ұстаздарды бағындыру әдістері жиі ұрыс-керіске тікелей тоқтата алады немесе оларды сәтті қолданатын сарбаз үшін бірден пайда әкеледі, сондықтан олар соққыдан гөрі көбірек ұнайды. Сыншылар тапсыру техникасына назар аудару жауынгерлер үшін қауіпті болуы мүмкін деп санайды. Ең тиімді әдіс - бұл тұншықтырып ұстап тұру. Оқушыларға әр түрлі тұншықтыру әдістері үйретіледі және дұрыс қолданылған тұншықтырудың сезімін үйретеді, сондықтан олар бірден сындыру немесе мойынсұну керек тұншықтыру мен егер олар өздерінің мойынсұну үшін ашылуы болса, оны елемеуге болатын тұншықтыру арасындағы айырмашылықты біледі. Дұрыс қолданған қанды тұншықтырып, қанның миға және одан шығуына кедергі келтіреді, нәтижесінде шамамен 4-10 секунд ішінде адам есінен тайды. Бұған ең танымал мысал - артқы жалаңаш тұншықтығы. Жетістіктік төмен, бірақ тиімді әдістер - буындық бұғаттауыштар. Бірлескен құлыптар жауды шабуылдаудың ең жақсы әдісі емес, өйткені олар жауды толығымен сөндіре алмайды. Бүйір бұғаттауышы үлкен мөлшерде ауырсынуды тудырады және жаудан бағынуды қамтамасыз ете алады. Бұл оларды қарсыластарды бақылау кезінде, көпшілікті бақылау операциялары кезінде немесе біреуді анық қауіп төндірген кезде, бірақ оларды өлтіруге тыйым салатын ережеде пайдалы етеді. Егер сәйкестікті қамтамасыз ету мүмкін болмаса немесе қажет болмаса, буынның тұйықталуы толықтай кеңейтіліп, тиісті буынның бұзылуы мүмкін. Оқушыларға буындардың бұзылуының алдын ала белгіленетін ауырсыну мен жай ғана ыңғайсыздықтың айырмашылығын үйретеді. Жауынгерлік ұрыс-керістерде ең көп таралған буындық тұйықталу - бұл тік қолдың арқасы. Кіші буындар мен омыртқаның кілтін бекітуге болады, бірақ олар әдетте ұрыс курстарында оқытылмайды. Кішігірім буындық бұғаулар ұрыс-керісті тоқтатудың дәлелденген әдісі емес, сондай-ақ олар ерекше мүгедектікке ұшыратады. Спайнальды бұғаттауыш жауды мүлдем зақымдай алады немесе өлтіре алады, бірақ бұл әдістерді қолдану қауіпсіз емес және сондықтан үйретілмейді.
Since submission techniques can often directly end a fight or cause an immediate benefit for the soldier that successfully applies them, they are very much preferred over striking. Critics argue that focusing on submission techniques could be hazardous for soldiers in combat zones (as opposed to controlled tournament type fights), as it temporarily prevents forward motion and increases vulnerability to multiple attackers. The most beneficial category of submission technique is the chokehold. Students are taught a variety of different chokes and are taught how a properly applied choke feels so that they know the difference between a choke that they must break or submit to immediately and one that they can safely ignore if they have an opening for a submission hold of their own. A properly applied blood choke will prevent the flow of blood to and from the brain, resulting in unconsciousness in approximately 4 10 seconds. The best known example of this is the rear naked choke. Less preferred, but also effective techniques are joint locks. Joint locks are not the preferred method for attacking an enemy, because they do not completely disable the enemy. Joints locks do inflict large amounts of pain and can secure compliance from the enemy. This makes them especially useful in controlling opponents during crowd control operations or when someone is being clearly threatening, but the rules of engagement prohibit killing them. If compliance cannot be secured or is not desired, the joint lock can be extended fully, breaking the applicable joint. Students are taught the difference between pain that signals a joint lock is in progress and simple discomfort. The most common joint lock in combatives is the straight armbar. While small joint locks and spinal locks are applicable, they are generally not taught in the combatives courses. Small joint locks are not proven methods of ending fights, nor are they especially disabling. While spinal locks can completely disable or kill an enemy, practicing these methods are not safe and thus are not taught.