Кіріспе
1860 жылғы жарияланым АҚШ-тың Азамат соғысына қатысты Оңтүстік Каролинаның бөліну туралы декларациясы, ресми түрде Оңтүстік Каролинаның Федералды одақтан бөлінуіне себепші және ақталатын тікелей себептердің декларациясы деп аталады, бұл Оңтүстік Каролина үкіметі 1860 жылы 24 желтоқсанда АҚШ-тан бөліну себептерін түсіндіру үшін шығарған жарияланым. Бұл 20 желтоқсанда шығарылған қысқаша бөліну туралы жарлықтан кейін болды. Декларация - штаттық үкімет Абрахам Линкольн АҚШ президенті болып сайланғаннан кейінгі айда ұйымдастырған конвенцияның нәтижесі, онда ол Кристофер Меммингер басқарған комитетте жасалды. Декларацияда Оңтүстік Каролинаның АҚШ-тан бөлініп шығуының негізгі себебі көрсетілген, ол "құлдық институтына құл иеленбейтін штаттардың жаушылығының өсуі" ретінде сипатталған. Декларацияда былай делінген: "Одақ бойынша географиялық сызық тартылды, ал сол сызықтан солтүстікке қарай орналасқан барлық штаттар Құрама Штаттардың президенті лауазымына пікірлері мен мақсаттары құлдыққа қарсы болатын адамды сайлауда бірікті".
The South Carolina Declaration of Secession, formally known as the Declaration of the Immediate Causes Which Induce and Justify the Secession of South Carolina from the Federal Union, was a proclamation issued on December 24, 1860, by the government of South Carolina to explain its reasons for seceding from the United States. It followed the brief Ordinance of Secession that had been issued on December 20. The declaration is a product of a convention organized by the state's government in the month following the election of Abraham Lincoln as U. S. president, where it was drafted in a committee headed by Christopher Memminger. The declaration laid out the primary reasoning behind South Carolina's declaring of secession from the U. S., which was described as "increasing hostility on the part of the non slaveholding States to the Institution of Slavery". The declaration states, in part, "A geographical line has been drawn across the Union, and all the States north of that line have united in the election of a man to the high office of President of the United States, whose opinions and purposes are hostile to slavery."
Өмірбаян
1860 жылы қарашада АҚШ президенті ретінде Абрахам Линкольн сайланғаннан кейін Оңтүстік Каролинада құлдықтың АҚШ аумақтарына кеңеюіне қарсы платформада ресми сецессиялық конвенция өтті. 1860 жылы 20 желтоқсанда конвенция штаттың одақтан шығуын жариялайтын сецессия туралы жарлық шығарды. Қаулы қысқаша және заңды сипатта болды, онда делегаттардың шешімінің негіздері туралы түсініктеме берілмеген: Біз, Оңтүстік Каролина штатының халқы, Конвенцияда жиналған біз жариялаймыз және тағайындаймыз, және бұл осымен жариялаймыз және тағайындалады, Біз Конвенцияда қабылдаған Қаулы, біздің Иеміз бір мың жеті жүз сексен сегіз жылы мамыр айының жиырма үшінші күні, Америка Құрама Штаттарының Конституциясы ратификацияланды, сондай-ақ осы штаттың Бас Ассамблеясының барлық актілері мен актілерінің бөліктері, аталған Конституцияға түзетулерді ратификациялады, осымен жойылады; және Оңтүстік Каролина мен басқа штаттар арасындағы "Америка Құрама Штаттары" атауымен қазіргі кездегі одақ бұзылады. Конвенция бұған дейін олардың негіздемесін қорытындылайтын жеке мәлімдеме жасау туралы келісті және бұл тапсырманы жеті мүшесінен тұратын комитетке берді.
We, the People of the State of South Carolina, in Convention assembled do declare and ordain, and it is hereby declared and ordained, That the Ordinance adopted by us in Convention, on the twenty third day of May in the year of our Lord One Thousand Seven hundred and eighty eight, whereby the Constitution of the United States of America was ratified, and also all Acts and parts of Acts of the General Assembly of this State, ratifying amendment of the said Constitution, are here by repealed; and that the union now subsisting between South Carolina and other States, under the name of "The United States of America," is hereby dissolved. The convention had previously agreed to draft a separate statement that would summarize their justification and gave that task to a committee of seven members comprising Christopher G. Memminger (considered the primary author