Кіріспе

Мексика генералы Леонардо Маркес Араухо (1820 жылы 8 қаңтар - 1913 жылы 5 шілде) - консервативті Мексика генералы. Ол Бенито Хуарес бастаған либералдыларға қарсы күштерді басқарды, бірақ Реформа соғысындағы жеңілістен кейін партизан соғысына мәжбүр болды. Кейіннен ол консервативті идеяны қалпына келтіруге көмектесетін француздарға көмектесті. Алайда олардың жеңілісі оны өмірінің қалған бөлігін жер аударылуға мәжбүр етті.

Мансап

Ол 1846-1848 жылдардағы Мексика-Америка соғысында АҚШ-қа қарсы соғысты және 1849 жылғы революциялық қозғалыста консервативті генерал Антонио Лопес де Санта-Аннаның көрнекті қолдаушысы болды. Санта-Аннаның 1854-55 жылдары Аютала төңкерісі кезінде либералдар билікке келгеннен кейін Маркес Бенито Хуарес либералдық үкіметке қарсы реформа соғысында (1858-60) консервативті үкіметті қолдады. Консерваторлардың жетекші генералы Мигель Мирамонмен Маркес бастапқыда либералды әскерге қарсы жеңіске жетті, бірақ 1860 жылы жағдай өзгерді, либералдылар шайқаста жеңіске жетті. 1859 жылы 11 сәуірде болған Такубая шайқасына сілтеме жасап, оны "Такобаяның жолбарысы" деп атады. Маркес консервативтер шайқаста жеңілгеннен кейін Сьерра-Гордада партизандық соғыс жүргізді; ол көрнекті либералдар Мельхор Окампо мен генерал Леандро Валленің өлтірілуі үшін айыпталады. 1862 жылы ол консервативті саясаткерлердің жоспарларына қатыспаса да, Мексика императоры болуға Максимилиан Габсбургке консервативті шақыруды қолдады. Ол алғашқы шабуыл кезінде генерал Шарль де Лоренцтің қол астындағы француз әскерлеріне қосылды. 1864 жылы Маркеске Константинополға тапсырма берілді. Осы уақытта Мексикада француздар бастаған соғыс бұрылып, либералдар өз аумақтарын қайтара бастады, ал француз императоры енді жалпы соғыс жақтарының жағымды және жағымсыз жақтарын қарастырды. 1866 жылдың қазан айында Максимилиан оны Мехико қаласының айналасындағы күштердің дивизия командирі етіп тағайындады, бірақ Маркес әскерлерді мәжбүрлеп шақыру (лева) және астана тұрғындарынан қорғаныс ақшасын талап ету арқылы келіспеушілікке себепші болатынын білмеді. Француз генералы Базейн Маркестің жауынгерлерді тарту әдістерін айыптап отырды. 1867 жылдың наурыз айында Максимилиан оны Мехикоға кабинет құруға және сол кезде қоршауда болған Кверетароны жеңілдету үшін әскер жинауға жіберді. Маркес Мигель Мирамонның бәсекелесі болды және жиі онымен келіспейді. Мирамон республика әскеріне олар бөлінген кезде шабуыл жасауды ұсынған болатын, бірақ Маркес бұл идеяға қарсы шықты, мүмкін, тек Мирамон ұсынғандықтан. Ол Кверетарода Максимилианға қосылды және қоршаудағыларды бұзып, мемлекет астанасына жақындады. Ол қалаға жетуден бұрын жеңілді және Мексика қаласына оралды, онда оны либералды генерал Порфирио Диас қоршап алды. Ол императордың орнын алмастыру үшін күштерді ұйымдастыру мақсатында Мексика қаласына жол тартты. Мұны мүмкін емес деп тапқан ол оңтүстік штаттарда өзінің тәуелсіз үкіметін құру жоспарын жасады, оның астанасы Пуэбла қаласы болды, бұл консервативті істі жалғастыру үшін француздармен бірге құлап бара жатқан сияқты. Алайда, тым кеш болды, император 1867 жылы 21 маусымда тұтқындалды, Маркес бірнеше ай жасырынғаннан кейін Вера-Крузға, содан кейін Гаванаға жол тартты, ал Максимилиан мен адал консервативті генералдар Мигель Мирамон мен Томас Мехия Кверетарода атылған. Ол 1870 жылы Хуарес рақымшылық етуінен тікелей алынып тасталды. 1895 жылы Мексикаға оралуға рұқсат етілді, бірақ оның танымалдылығы сақталмай қалғандықтан, 1901 жылы Кубаға жер аударылды. Ол империядағы өз рөлін қорғауын жалғастырды және Мексика революциясының басталуын және қырық жыл бұрын империяның жеңілісінде маңызды рөл атқарған Порфирио Диаздың құлауын көруге жеткілікті өмір сүрді. Маркес 1913 жылы 93 жасында Гаванада қайтыс болды.