Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Old Main Line Subdivision - АҚШ-тың Мэриленд штатындағы CSX Transportation компаниясына тиесілі және басқаратын темір жол желісі. Желі батысқа қарай Релейден (Балтимордан тыс) Рокстің нүктесіне дейін созылады. Ол бір кездері Балтимор мен Огайо темір жолының негізгі желісі болды. Оның шығыс шетінде Капитал субдивизиясы мен Балтимор терминалы субдивизиясымен түйісулері бар; оның батыс шетінде Метрополитен субдивизиясымен түйісулері бар.
The Old Main Line Subdivision is a railroad line owned and operated by CSX Transportation in the U. S. state of Maryland. The line runs from Relay (outside Baltimore) west to Point of Rocks, and was once the main line of the Baltimore and Ohio Railroad, one of the oldest rail lines in the United States. At its east end, it has junctions with the Capital Subdivision and the Baltimore Terminal Subdivision; its west end has a junction with the Metropolitan Subdivision.
Тарих
Балтимор мен Огайо темір жолының (B&O) алғашқы бағыты Патапско өзенінің аңғарынан батысқа қарай Балтимордан басталды, ал алғашқы бөлім (қазіргі Мэриленд штатының Элликотт қаласына) 1830 жылы қызмет көрсетуге ашылды. Сызық аңғардан шығып, Парр қырқасын кесіп өтті, ол еңіс ұшақтарды пайдаланудың сәтсіз әрекетінен кейін, Айри тауы арқылы айналдыру арқылы кесілді. Ол батысқа қарай Харперс-Ферриге, Батыс Вирджинияға дейін жалғасты, Фредериктің оңтүстігінен өтіп кетті. Бұл желі 1870 жылдары Вашингтоннан Рокс нүктесіне дейін Метрополитен бөлімшесі салынғанға дейін Балтимордан батысқа қарай жалғыз жол болды. Релей (Вашингтон бөлімшесі басталған) мен Пойнт-оф-Рокс арасындағы бастапқы бағыттың бөлігі "Ескі негізгі желі" (ОМЛ) деп аталды, бұл оның еншілес мәртебесіне сілтеме жасап, CSX кестелерінде Ескі негізгі желісі деп аталады.
The initial route of the Baltimore and Ohio Railroad (B&O) followed the Patapsco River valley west out of Baltimore, with the first section (to what is now Ellicott City, Maryland) opening for service in 1830. The line left the valley to cross Parr's Ridge, which, after an abortive attempt to use a system of inclined planes, was crossed via a more round about routing through Mount Airy. It continued west to Harper's Ferry, West Virginia, passing south of Frederick on the way. This line was the only route west out of Baltimore until the Metropolitan Branch was constructed from Washington, DC to Point of Rocks in the 1870s. The section of the original route between Relay (where the Washington Branch began) and Point of Rocks became known as the "Old Main Line" (OML), alluding to its subsidiary status, and continues to be known as the Old Main Line Subdivision in CSX timetables.
Алғашқы жақсартулар
Темір жол технологиясы әлі де жаңадан пайда болған кезде, B&O инженерлері көптеген жобалау шешімдерін қабылдады, бірақ олар тез арада қате болып шықты. Мысалы, жол қисықтығы есебінен жолдың қисықтығын азайту үшін салынған, бірақ келесі ғасырда осы шешімнен туындаған өткір қисықтарды жою және айналып өту үшін көпiрлер мен туннельдер салынды. Паррс Ридж үстіндегі ұшақтар да осы ойлаудан туындады, содан кейін тарихтағы алғашқы темір жолдың негізгі желісінен бас тартудың бірі болу ерекшелігі пайда болды. Бастапқыда гранит рельстер мен белбеу рельстер жүйесі артықшылыққа ие болды, бірақ уақыт, шығындар және жеткілікті гранит алудың қиындықтары 1840 жылдары бастап, жолдың көп бөлігін ағаш байламдар мен ауыр "Т рельстер"мен ауыстыруға әкелді. 1850 жылдары Бенджамин Генри Латроб ІІ бас инженер болған кезде, осы кемшіліктерді жою қажеттілігі айқын болды және теміржолдың сол кездегі шектеулі ресурстарына байланысты әртүрлі жақсартулар жасалды. Барлық гранитті таспалар мен белдік рельстер ауыстырылды және кейбір түзетулер жасалды. Олардың ішінде "Элисвилл кесуі" болды, онда өзеннің оңтүстік жағындағы өткір қисықты айналып өту үшін екі көпір салынды. Бұл өзгерістердің нәтижесінде ескі құрылыстар жай ғана тасталып кетті. Бастапқы жолдың гранитті жиектері жай ғана орнында қалдырылып, көмілді. B&O өзінің алғашқы туннелін 1850 жылы Генритон қаласында салды. Генритон туннелі 1865 жылы Азамат соғысынан кейін қос жолға кеңейтілді.
With railroad technology in its infancy, the engineers of the B&O made many design decisions that quickly proved to be mistaken. For instance, the route was laid out to minimize grades at the expense of curvature; over the next century, however, to eliminate and bypass the sharp curves that resulted from this decision, bridges and tunnels were constructed. The planes over Parr's Ridge also resulted from this same thinking, and subsequently gained the distinction of becoming one of the first railroad main line right of way abandonments in history. Initially, a system of granite stringers and strap rail was preferred, although time, expense, and difficulty in obtaining sufficient granite led to the substitution of wooden ties and heavier "T rails" for much of the route, beginning in the 1840s. In the 1850s, when Benjamin Henry Latrobe, II was chief operating engineer, the need to address these deficiencies became acute, and a variety of improvements were made, subject to the railroad's limited resources at the time. All of the granite stringers and strap rail were replaced, and certain realignments were made. Among these was the "Elysville cutoff," where a pair of bridges were constructed to bypass a sharp curve on the south side of the river. In making these improvements, older structures were simply abandoned. The granite stringers of the original roadbed were simply left in place and buried. B&O built its first tunnel in 1850 at Henryton. The Henryton Tunnel was widened for double track in 1865, after the Civil War.
1868 жылғы су тасқыны
1868 жылы қатты дауылда Патапско өзенін су батып, темір жолға қатты зақым келтірілді, сонымен қатар көптеген клиенттерін алып кетті. Темір жолдың көп бөлігі қайта салынды, бірақ сақталған құрылымдарға көптеген өзгерістер енгізілді. Мысалы, Ильчестердегі Паттерсон виадугының бір аркасынан басқасының бәрі сумен жуылды; темір жол виадукты алмастырған Болман торсы көпірінің тіректері ретінде пайдалану үшін қалған арканы сақтады.
In 1868, a freak storm flooded the Patapsco and severely damaged the railroad, as well as washing away many of its customers. Most of the railroad was rebuilt, but with many alterations to the surviving structures. For instance, all but one arch of the Patterson Viaduct at Ilchester were washed away; the railroad retained the remaining arch to use as an abutment for the Bollman truss bridge which replaced the viaduct.
Станция ғимараты
Жолдың алғашқы бекеті 1830 жылы Элликотт-Ситиде салынған, жылдар бойы бұл бекет өзгертіліп, кеңейтілді және ол осы күнге дейін сақталған. Келесі станция 1831 жылы Фредерик қаласында салынған жүк қоймасы болды. Тағы бір қарапайым станция М. Ауалы, ол да тіршілік етеді. 1870 және 1880 жылдары теміржол станса салу бағдарламасын қолға алды. Олардың көпшілігін Э. Фрэнсис Болдуин жобалаған, ал Ескі магистраль желісінің бірнеше қалалары ағаштан немесе кірпіштен салынған осындай станцияларды алған. Олардың ішіндегі ең танымал - Point of Rocks әлі күнге дейін OML мен Метрополитен субдивизионының арасындағы жолдарда қолданылуда. Басқа станциялар Сайксвилл, Ильчестер және Вудсток қалаларында салынды, бірақ барлығы сақталмаған.
The first station on the line was built in Ellicott City in 1830, Over the years this station was modified and enlarged, and it survives to this day. The next station erected was a freight depot in Frederick, built 1831. Another simple station was built in Mt. Airy, which also survives. In the 1870s and 1880s, the railroad undertook a program of station building. Most of these were designed by E. Francis Baldwin and several towns on the Old Main Line received such stations, erected in either wood or brick. The most famous of these, Point of Rocks, still stands and is still in use in the wye between the OML and the Metropolitan Subdivision. Other stations were built at Sykesville, Ilchester, and Woodstock, though not all survive.
Леонор Ф. Лоридің басшылығымен жасалған жақсартулар
1901 жылы Леонор Ф. Лори теміржолдың президенті болып тағайындалды. Басқа жобалардың ішінде ол ескі магистралды қайта бағалауды бастады, бұл жүйелі жақсартулар жобасына әкелді. Бастапқы бағыттың көп бөлігі және көптеген бағыттар аңғар бойымен жаңа бағыттар пайдасына тасталды. Көптеген жаңа туннельдер қазылып, жаңа бағытта жаңа көпірлер салынды. Әсіресе, Mt. Аэри Котф Паррдың қырқасы арқылы туннель жасап, Мунт арқылы ескі желісін қысқартты. Ауасы жақсы. (Көрініп тұрғандай, шыршаның батыс шетінде 3-аяқ, бастапқы еңіс жазықтық жүйесінің батыс жартысының ортасында негізгі сызық кездесті.) B&O 1957 жылға дейін шығыс шетін тастап кеткенге дейін бұранда ретінде сақтады. Желідің батыс жағында Адамстаун кесілген жері ОМЛ арқылы көмір сүйрейтін машиналарды пайдалануға мүмкіндік беру үшін, көмекшілерді барынша азайту үшін салынған. Осыны қамтамасыз ету үшін Рилс Миллге су және көмірді тоқтату пункті қосылды. Іс жүзінде операция сәтті болмады, ал кесілген жерлер онжылдықтар бойы тартылмаса да, тоқтатылды.
In 1901, Leonor F. Loree was installed as president of the railroad. Among other projects, he initiated a reassessment of the Old Main Line which led to a project of systematic improvements. Much of the original route and many reroutings were abandoned in favor of new routes along the valley. Many new tunnels were cut, and new bridges were built along new alignments. In particular, the Mt. Airy Cutoff tunnelled through Parr's Ridge and reduced the old line through Mt. Airy to a spur. (Ironically the west end of the spur met the main line at the base of Plane 3, the middle of the western half of the original inclined plane system.) B&O maintained the spur as a loop until 1957, when the eastern end was abandoned. At the west end of the line, the Adamstown Cutoff was built to allow operation of coal drags over the OML, minimizing the use of helpers. A water and coaling stop was added at Reels Mill to support this. In practice the operation was not successful, and the cutoff was discontinued, though it was not pulled up for decades.
Ауысу және Агнес даулымынан болған залал
1873 жылы Метрополитен бөлімшесінің ашылуынан кейін B&O жолаушылар пойыздарын Вашингтон арқылы қайта бағыттады, ал OML жолаушылар қызметі қатаң жергілікті болды. 1928 жылы Балтимордан ОМЛ арқылы күн сайын үш жолаушы пойызы ғана шығатын болды. Бұл аймақта өнеркәсіптің жетіспеушілігі болды, ал аңғардың шығыс жағындағы гранит кен орындары ұзаққа созылмады, сондықтан қызмет үнемі төмендей түсті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде көлік қозғалысы күрт өсті, ал Балтимор қаласындағы тығырықтан алыс қозғалтқыштарға қызмет көрсету үшін Гайтерде жаңа су және көмір станциясы қосылды. Соғыс біткеннен кейін бұл нысандар жабылып, жолаушылар қызметі тоқтатылды. 1959 жылы туннельдер арқылы жолдың кеңдігін арттыру үшін желі бір жолға қысқартылды және орталықтандырылған жол қозғалысын бақылау (CTC) енгізілді. 1972 жылы Агнес атты дауыл қайтадан аңғарды су басып, жолдың үлкен бөлігін алып кетті. B&O желіден бас тартуды қарастырды және қызмет қалпына келтірілмей бірнеше жыл өтті. Көптеген жылдар бойы желідің көп бөлігі қараңғы болып қалды (яғни сигналсыз жұмыс істеді), бірақ ақыр соңында бүкіл желі қайтадан белгіленді.
Following the opening of the Metropolitan Branch in 1873, the B&O rerouted its through passenger trains via Washington, and passenger service on the OML became strictly local. By 1928, only three passenger trains left Baltimore on the OML each day. The area lacked industry, and the granite mines at the east end of the valley did not last, so service declined steadily. During World War II, however, traffic rose dramatically, and a new water and coal station was added at Gaither to allow engines to be serviced away from the congestion of Baltimore City. These facilities were closed shortly after the end of the war, and all passenger service ended soon after. In 1959, the line was reduced to single track to increase the clearance through the tunnels, and Centralized Traffic Control (CTC) was introduced. In 1972, Hurricane Agnes flooded the valley again, washing out large portions of the line. The B&O considered abandoning the line, and several years passed before service was restored. For many years much of the line remained dark (i. e. operating without signals), but eventually the entire line was re signalled.
MARC қызметі
OML 2001 жылдың желтоқсанында жолаушылар теміржол қызметін қайтадан көрді, MARC Фредерикке Фредерик бөлімшесіндегі екі жаңа станция арқылы қызмет көрсетті. Брансуик желісінен Point of Rocks-те тармақталатын қызмет 1990 жылдары Фредерик пен Вашингтон арасындағы жолаушылардың айтарлықтай өсуіне жауап ретінде басталды. Қызметтің басталуынан бұрын ОМЛ мен Митрополиттік филиал арасындағы Пойнт-оф-Рокстағы жолға Фредерик пен Вашингтон арасында жүретін пойыздарға екі жолдың арасында тікелей қозғалыс жасауға мүмкіндік беру үшін аяқ қосылды. Бұл қызмет OML-де жолаушылар тасымалы бойынша жалғыз жоспарлы қызмет болып табылады.
The OML saw the return of passenger rail service in December 2001, when MARC added service to Frederick via two new stations on the Frederick Branch. The service, which branches from the Brunswick Line at Point of Rocks, was started in response to the substantial growth of commuters between Frederick and Washington during the 1990s. Prior to the start of the service, a leg was added to the wye between the OML and the Metropolitan Branch at Point of Rocks to allow trains traveling between Frederick and Washington to make a direct movement between the two lines. This service remains the only scheduled passenger operation on the OML.