Кіріспе

Old Main Line Subdivision - АҚШ-тың Мэриленд штатындағы CSX Transportation компаниясына тиесілі және басқаратын темір жол желісі. Желі батысқа қарай Релейден (Балтимордан тыс) Рокстің нүктесіне дейін созылады. Ол бір кездері Балтимор мен Огайо темір жолының негізгі желісі болды. Оның шығыс шетінде Капитал субдивизиясы мен Балтимор терминалы субдивизиясымен түйісулері бар; оның батыс шетінде Метрополитен субдивизиясымен түйісулері бар.

Тарих

Балтимор мен Огайо темір жолының (B&O) алғашқы бағыты Патапско өзенінің аңғарынан батысқа қарай Балтимордан басталды, ал алғашқы бөлім (қазіргі Мэриленд штатының Элликотт қаласына) 1830 жылы қызмет көрсетуге ашылды. Сызық аңғардан шығып, Парр қырқасын кесіп өтті, ол еңіс ұшақтарды пайдаланудың сәтсіз әрекетінен кейін, Айри тауы арқылы айналдыру арқылы кесілді. Ол батысқа қарай Харперс-Ферриге, Батыс Вирджинияға дейін жалғасты, Фредериктің оңтүстігінен өтіп кетті. Бұл желі 1870 жылдары Вашингтоннан Рокс нүктесіне дейін Метрополитен бөлімшесі салынғанға дейін Балтимордан батысқа қарай жалғыз жол болды. Релей (Вашингтон бөлімшесі басталған) мен Пойнт-оф-Рокс арасындағы бастапқы бағыттың бөлігі "Ескі негізгі желі" (ОМЛ) деп аталды, бұл оның еншілес мәртебесіне сілтеме жасап, CSX кестелерінде Ескі негізгі желісі деп аталады.

Алғашқы жақсартулар

Темір жол технологиясы әлі де жаңадан пайда болған кезде, B&O инженерлері көптеген жобалау шешімдерін қабылдады, бірақ олар тез арада қате болып шықты. Мысалы, жол қисықтығы есебінен жолдың қисықтығын азайту үшін салынған, бірақ келесі ғасырда осы шешімнен туындаған өткір қисықтарды жою және айналып өту үшін көпiрлер мен туннельдер салынды. Паррс Ридж үстіндегі ұшақтар да осы ойлаудан туындады, содан кейін тарихтағы алғашқы темір жолдың негізгі желісінен бас тартудың бірі болу ерекшелігі пайда болды. Бастапқыда гранит рельстер мен белбеу рельстер жүйесі артықшылыққа ие болды, бірақ уақыт, шығындар және жеткілікті гранит алудың қиындықтары 1840 жылдары бастап, жолдың көп бөлігін ағаш байламдар мен ауыр "Т рельстер"мен ауыстыруға әкелді. 1850 жылдары Бенджамин Генри Латроб ІІ бас инженер болған кезде, осы кемшіліктерді жою қажеттілігі айқын болды және теміржолдың сол кездегі шектеулі ресурстарына байланысты әртүрлі жақсартулар жасалды. Барлық гранитті таспалар мен белдік рельстер ауыстырылды және кейбір түзетулер жасалды. Олардың ішінде "Элисвилл кесуі" болды, онда өзеннің оңтүстік жағындағы өткір қисықты айналып өту үшін екі көпір салынды. Бұл өзгерістердің нәтижесінде ескі құрылыстар жай ғана тасталып кетті. Бастапқы жолдың гранитті жиектері жай ғана орнында қалдырылып, көмілді. B&O өзінің алғашқы туннелін 1850 жылы Генритон қаласында салды. Генритон туннелі 1865 жылы Азамат соғысынан кейін қос жолға кеңейтілді.

1868 жылғы су тасқыны

1868 жылы қатты дауылда Патапско өзенін су батып, темір жолға қатты зақым келтірілді, сонымен қатар көптеген клиенттерін алып кетті. Темір жолдың көп бөлігі қайта салынды, бірақ сақталған құрылымдарға көптеген өзгерістер енгізілді. Мысалы, Ильчестердегі Паттерсон виадугының бір аркасынан басқасының бәрі сумен жуылды; темір жол виадукты алмастырған Болман торсы көпірінің тіректері ретінде пайдалану үшін қалған арканы сақтады.

Станция ғимараты

Жолдың алғашқы бекеті 1830 жылы Элликотт-Ситиде салынған, жылдар бойы бұл бекет өзгертіліп, кеңейтілді және ол осы күнге дейін сақталған. Келесі станция 1831 жылы Фредерик қаласында салынған жүк қоймасы болды. Тағы бір қарапайым станция М. Ауалы, ол да тіршілік етеді. 1870 және 1880 жылдары теміржол станса салу бағдарламасын қолға алды. Олардың көпшілігін Э. Фрэнсис Болдуин жобалаған, ал Ескі магистраль желісінің бірнеше қалалары ағаштан немесе кірпіштен салынған осындай станцияларды алған. Олардың ішіндегі ең танымал - Point of Rocks әлі күнге дейін OML мен Метрополитен субдивизионының арасындағы жолдарда қолданылуда. Басқа станциялар Сайксвилл, Ильчестер және Вудсток қалаларында салынды, бірақ барлығы сақталмаған.

Леонор Ф. Лоридің басшылығымен жасалған жақсартулар

1901 жылы Леонор Ф. Лори теміржолдың президенті болып тағайындалды. Басқа жобалардың ішінде ол ескі магистралды қайта бағалауды бастады, бұл жүйелі жақсартулар жобасына әкелді. Бастапқы бағыттың көп бөлігі және көптеген бағыттар аңғар бойымен жаңа бағыттар пайдасына тасталды. Көптеген жаңа туннельдер қазылып, жаңа бағытта жаңа көпірлер салынды. Әсіресе, Mt. Аэри Котф Паррдың қырқасы арқылы туннель жасап, Мунт арқылы ескі желісін қысқартты. Ауасы жақсы. (Көрініп тұрғандай, шыршаның батыс шетінде 3-аяқ, бастапқы еңіс жазықтық жүйесінің батыс жартысының ортасында негізгі сызық кездесті.) B&O 1957 жылға дейін шығыс шетін тастап кеткенге дейін бұранда ретінде сақтады. Желідің батыс жағында Адамстаун кесілген жері ОМЛ арқылы көмір сүйрейтін машиналарды пайдалануға мүмкіндік беру үшін, көмекшілерді барынша азайту үшін салынған. Осыны қамтамасыз ету үшін Рилс Миллге су және көмірді тоқтату пункті қосылды. Іс жүзінде операция сәтті болмады, ал кесілген жерлер онжылдықтар бойы тартылмаса да, тоқтатылды.

Ауысу және Агнес даулымынан болған залал

1873 жылы Метрополитен бөлімшесінің ашылуынан кейін B&O жолаушылар пойыздарын Вашингтон арқылы қайта бағыттады, ал OML жолаушылар қызметі қатаң жергілікті болды. 1928 жылы Балтимордан ОМЛ арқылы күн сайын үш жолаушы пойызы ғана шығатын болды. Бұл аймақта өнеркәсіптің жетіспеушілігі болды, ал аңғардың шығыс жағындағы гранит кен орындары ұзаққа созылмады, сондықтан қызмет үнемі төмендей түсті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде көлік қозғалысы күрт өсті, ал Балтимор қаласындағы тығырықтан алыс қозғалтқыштарға қызмет көрсету үшін Гайтерде жаңа су және көмір станциясы қосылды. Соғыс біткеннен кейін бұл нысандар жабылып, жолаушылар қызметі тоқтатылды. 1959 жылы туннельдер арқылы жолдың кеңдігін арттыру үшін желі бір жолға қысқартылды және орталықтандырылған жол қозғалысын бақылау (CTC) енгізілді. 1972 жылы Агнес атты дауыл қайтадан аңғарды су басып, жолдың үлкен бөлігін алып кетті. B&O желіден бас тартуды қарастырды және қызмет қалпына келтірілмей бірнеше жыл өтті. Көптеген жылдар бойы желідің көп бөлігі қараңғы болып қалды (яғни сигналсыз жұмыс істеді), бірақ ақыр соңында бүкіл желі қайтадан белгіленді.

MARC қызметі

OML 2001 жылдың желтоқсанында жолаушылар теміржол қызметін қайтадан көрді, MARC Фредерикке Фредерик бөлімшесіндегі екі жаңа станция арқылы қызмет көрсетті. Брансуик желісінен Point of Rocks-те тармақталатын қызмет 1990 жылдары Фредерик пен Вашингтон арасындағы жолаушылардың айтарлықтай өсуіне жауап ретінде басталды. Қызметтің басталуынан бұрын ОМЛ мен Митрополиттік филиал арасындағы Пойнт-оф-Рокстағы жолға Фредерик пен Вашингтон арасында жүретін пойыздарға екі жолдың арасында тікелей қозғалыс жасауға мүмкіндік беру үшін аяқ қосылды. Бұл қызмет OML-де жолаушылар тасымалы бойынша жалғыз жоспарлы қызмет болып табылады.