Кіріспе

Америкалық I класс темір жолы (1846–1968)

Пенсильвания темір жолы (репортаждық белгісі PRR), заңды атауы The Pennsylvania Railroad Company, сондай-ақ "Pennsy" деп те аталады, 1846 жылы құрылған және штаб-пәтері Филадельфияда орналасқан американдық I класты темір жол болды. Ол құрылған штаттың атымен аталған. 1882 жылы өзінің ең жоғары деңгейінде Пенсильвания темір жолы ең үлкен темір жол (көлік және табыс бойынша), ең үлкен көлік кәсіпорны және әлемдегі ең ірі корпорация болды. Өзінің өмір сүру барысында Пенсильвания темір жолы кем дегенде 800 басқа темір жол желілерін мен компанияларын сатып алды, біріктірді немесе олардың бір бөлігіне ие болды. 1926 жылдың соңында ол темір жол желісімен жұмыс істеді; 1920 жылдары ол салыстырмалы ұзындықтағы басқа темір жолдар, мысалы, Юнион-Пацифик және Атчисон, Топека және Санта-Фе темір жолдары сияқты көлік қозғалысын үш есеге жуық көтерді. Оның жалғыз айтарлықтай бәсекелесі - Нью-Йорк орталық темір жолы (NYC), ол Пенсидің тонналық милясының үштен төрт бөлігін тасымалдайтын. 1968 жылы Пенсильвания темір жолы Нью-Йорк Орталықпен бірікті, ал темір жол ақырында Penn Central Transportation Company немесе қысқаша "Penn Central" деп аталды. Бұрынғы бәсекелестердің желілері бір-бірімен нашар интеграцияланды, ал темір жол екі жыл ішінде банкротқа ұшырады. Банкроттық жағдай жалғасты, 1976 жылы 1 сәуірде темір жол өздерінің темір жол активтерін, солтүстік-шығыстағы басқа да бірнеше құлдыраушы темір жол активтерімен бірге Consolidated Rail Corporation немесе Conrail деп аталатын жаңа темір жолға тапсырды. Conrail өзі сатып алынып, 1999 жылы Norfolk Southern Railway және CSX Transportation арасында бөлінді, Norfolk Southern жүйеге 58 пайызды, оның ішінде қалған бұрынғы Пенсильвания темір жолының барлық жолдарын алды. Amtrak Harrisburg-тен шығысқа қарай Main Line магистралінің электрлендірілген бөлігін алды. Penn Central Corporation бірнеше теміржол емес активтерге ие болды, олар Conrail құрылғаннан кейін де басқаруды жалғастырды. Ол 1994 жылы American Premier Underwriters ретінде қайта ұйымдастырылды, ол мүлік және жазатайым оқиғаларды сақтандыру компаниясы ретінде жұмыс істеуін жалғастырды.

Басталуы

1825 жылы Эри каналы ашылғанда және 1828 жылы Чесапик және Огайо каналының құрылысы басталғанда, Филадельфияның кәсіпкерлік топтары Филадельфия портының трафигін жоғалтуы мүмкін деген алаңдаушылық білдірді. Штат заң шығарушы органы Пенсильвания арқылы канал салуға басымдық жасады, осылайша 1826 жылы Қоғамдық жұмыстардың Басты желісі іске қосылды. Бірақ тез арада бір ғана каналдың тиімді болмайтыны анық болды, сондықтан бірнеше теміржол, көлбеу жазықтықтар мен каналдардан тұратын жүйе ұсынылды. Бұл маршрут Филадельфия мен Колумбия темір жолынан, Сускеханна және Джуниата өзендеріндегі каналдардан, «Аллегей Портаж» деп аталатын көлбеу теміржолдан, Аллегей таулары арқылы салынған туннельден және Коннемо және Аллегей өзендері арқылы Огайо өзеніне шығатын Питтсбург, Пенсильванияға дейінгі каналдардан тұрды; ол 1834 жылы аяқталды. Жүк пен жолаушыларды бірнеше рет көлікте ауыстыру қажет болды және қыста каналдар мұзымен қатып қалғандықтан, жүйе қиын екені және жақсырақ шешім қажет екені анық болды. 1846 жылы Пенсильвания заң шығарушы органына екі өтініш түсті. Біріншісі – Гаррисбург пен Питтсбург, Пенсильвания арасында желі салуға ниеттенген «Пенсильвания теміржол компаниясы» деп аталатын жаңа теміржол құру туралы. Екіншісі – Мэриленд штатының Камберленд қаласынан Питтсбургке дейін салуды көздеген Балтимор және Огайо темір жолы (B&O) болды. Екі өтініш те шарттармен қабылданды. Егер Пенсильвания темір жолы бір жыл ішінде жеткілікті капитал жинап, құрылыс келісімшарттарын жасаса, B&O жобасы күшіне енеді және Пенсильвания теміржолының құқығы жойылады, осылайша B&O Пенсильванияға және Питтсбургке дейін желі салуға мүмкіндік алады. Пенсильвания темір жолы талаптарды орындады және 1847 жылдың 25 ақпанында Пенсильвания губернаторы патенттік хаттарға қол қойды. Губернатор келесі тамызда B&O-ның құқықтарын күштен шығарды.

Алғашқы жылдар

1847 жылы Пенсильвания темір жолының директорлары Ж. Эдгар Томсонды, Джорджия темір жолының инженерін, желіні зерттеу және салу үшін таңдады. Ол Сускехана өзенінің батыс жағалауымен солтүстікке қарай, Джуниата өзенінің сағасына дейін, содан кейін Пенсильвания штатының Альтуна қаласына айналған жерге дейін, Аллегейни тауларының етегіне дейін бағыт таңдады. Тауларды басып өту үшін желі екі тау шатқалының арасындағы бөлініске жеткенше орташа көлбеуге көтерілді. Бұл шатқалдар толыстырылып, жол 220 градустық қисыққа – «Жылқының ілгегі» деп аталатын – көтерілді, бұл көлбеуді 2 проценттен кем ұстауға мүмкіндік берді. Таудың ең биік нүктесі Галлицин туннельдері арқылы бұрылып өтілді, содан кейін жол Джонстаунға қарай орташа көлбеумен төмен түсті. Желінің батыс бөлігі Питтсбургтен шығысқа қарай Аллегейни және Конемо өзендері бойымен Джонстаунға дейін, ал шығыс бөлігі Харрисбургтен Альтунаға дейін салынысты. 1848 жылы Пенсильвания темір жолы Харрисбург, Портсмут, Маунтджой және Ланкастер темір жолымен (HPMtJ&L) келісімшарт жасасып, екі жолда да жабдықты сатып алу және пайдалану құқығын алды, бұл Харрисбургтен шығысқа қарай Ланкастерге дейін қызмет көрсетуге мүмкіндік берді. 1851 жылы Питтсбург пен Джонстаун арасындағы жолдар аяқталды. 1852 жылы Филадельфия мен Питтсбург арасында Пенсильвания темір жолының рельстерімен қатар бірнеше компаниялардың рельстері арқылы үздіксіз темір жол желісі құрылды. 1853 жылы Пенсильвания темір жолына Филадельфия мен Колумбия арасында жол жүру құқығы берілді, бұл екі қала арасында байланыс орнатып, Ланкастер мен Колумбияда HPMtJ&L-мен қосылуға мүмкіндік берді. 1854 жылы Пенсильвания темір жолы Харрисбургтен Питтсбургке дейінгі желісін аяқтады, Аллегейни Портаж темір жолының көлбеу жазықтықтарын пайдалану қажеттігін жойды. 1857 жылы PRR Пенсильвания штатынан Қоғамдық жұмыстардың негізгі желісін сатып алды. Бұл сатып алуға каналдар, Филадельфия және Колумбия темір жолы және Жаңа Портаж темір жолы (қазіргі тасталған Аллегейни Портаж темір жолын алмастырған) кірді. Пенсильвания темір жолының өз желісі пайда болғандықтан, Пенсильвания темір жолы 1857 жылы Жаңа Портаж темір жолының көп бөлігін тоқтатты. 1861 жылы Пенсильвания темір жолы Питтсбург пен Филадельфия арасындағы жолдың барлық бөлігін бақылауға алу үшін HPMtJ&L-ді жалға алды. Джонстаун мен Питтсбург арасындағы каналдың бөлігі 1865 жылы тоқтатылды, ал қалған каналдар 1866 жылы Пенсильвания канал компаниясына сатылды. Негізгі желі бастапқыда екі рельсті болды, ғасыр соңына қарай үшінші және төртінші рельстер қосылды. Келесі 50 жыл ішінде Пенсильвания темір жолы акцияларды сатып алу және 999 жылдық жалға алу арқылы басқа темір жолдарды бақылауға алып, кеңейді. Бірінші жылдық жұмысынан кейін Пенсильвания темір жолы дивиденд төледі және 1946 жылға дейін үзіліссіз дивиденд төлеуді жалғастырды.

Кеңейту

Пенсидің жарғысы 1853 жылғы 23 наурызда басқа штаттардағы темір жолдардың акцияларын сатып алуға және облигацияларына кепілдік беруге рұқсат беру үшін толықтырылды, бұл оның капитал қорының белгілі бір пайызына дейін шектелді. Содан кейін Пенси, қосымша трафик алу мақсатында бірнеше желілерге көмек көрсетті. 1854 жылдың соңына қарай Пенси Огайо және Пенсильвания, Огайо және Индиана, Мариетта және Цинциннати, Мейсвилл және Биг Сэнди, сондай-ақ Спрингфилд, Маунт-Вернон және Питтсбург темір жолдарының акцияларын сатып алды, олардың жалпы құны 1,450,000 долларды құрады (қазіргі шақта ). Стейбенвилл және Индиана темір жолына Пенси 500 000 долларлық облигацияларға кепілдік беру арқылы көмек көрсетті. 1856 жылы Камберленд аңғары темір жолының бақылау үлесі сатып алынды және Пенси Филадельфияда қосымша желілер салды. 1857 жылы аталған Қоғамдық жұмыстардың негізгі желісі 7,500,000 долларға (қазіргі шақта ) сатып алынды.

Империялық көлік компаниясы

Империялық көлік компаниясы 1865 жылы Жозеф Д. Поттс құрды және Пенсильвания темір жолының көп салалы жүк тасымалдау еншілес компаниясына айналды. Ол мұнай танкерлеріне ие болды және оларды 1870-ші жылдары Джон Д. Рокфеллер мен «Стандартты мұнай» компаниясының мұнай өңдеу зауыттарын біріктіру кезеңінде, көбінесе тәуелсіз мұнай өңдеушілер үшін тазартылған мұнай тасымалдауға пайдаланды. Компания сондай-ақ Ұлы көлдерде астық тасымалдайтын кемелерге және Пенсильванияның мұнайлы аймақтарындағы мұнай құбырларына ие болды. 1877 жылы компания мұнай өңдеу зауыттарын сатып алып, салуға тырысқанда, «Стандартты мұнай» компанияны сатып алды.

Негізгі желі

Пенсильвания штатындағы Филадельфия қаласынан Питтсбург қаласына дейін Пенсидің басты магистралі созылған.

Нью-Йорк, Филадельфия, Балтимор және Вашингтон желілері

1861 жылы Пенсильвания темір жолы Солтүстік Орталық темір жолын бақылауына алды, бұл оған Балтимор, Мэриленд қаласына және Сускехана өзені бойындағы нүктелерге Колумбия, Пенсильвания немесе Харрисбург, Пенсильвания қалалары арқылы қол жеткізуге мүмкіндік берді. 1871 жылдың 1 желтоқсанында Пенсильвания темір жолы Біріккен Нью-Джерси темір жолы және канал компаниясын жалға алды, оған Камден, Нью-Джерси қаласынан (Филадельфиядан Делавэр өзені арқылы) Оңтүстік Амбой, Нью-Джерси қаласына (Нью-Йорк қаласынан Рэритан шығанағы арқылы) дейінгі алғашқы Камден және Амбой темір жолы, сондай-ақ Трентон, Нью-Джерси арқылы Филадельфиядан Джерси-Сити, Нью-Джерсиге, Нью-Йоркқа жақын жаңа желі кірді. Филадельфиядағы рельстік байланыс Пенсильвания темір жолының қосылатын темір жолы және бірлесіп иеленетін Джункшн темір жолы арқылы жасалды. Пенсильвания темір жолының Балтимор және Потомак темір жолы 1872 жылдың 2 шілдесінде Балтимор мен Вашингтон арасында ашылды. Бұл бағыт Балтимордағы басқа солтүстікке қарайтын бағыттарға көшу үшін атпен жүруді қажет етті. 1873 жылдың 29 маусымында Балтимор арқылы Балтимор және Потомак туннелі аяқталды. Пенсильвания темір жолы Солтүстік Орталық темір жолы және Колумбия, Пенсильвания арқылы Пенсильвания әуе желісі қызметін ("әуе желісі" сол кезде тіке және тегіс бағыт ретінде, "көзбен көргендей" қашықтыққа ұқсас деп түсінілді) бастады. Бұл қызмет бұрынғы бағыттан 88,5 шақырымға ұзын болды, бірақ Балтимордағы көшуден сақтады. 1873 жылдың 24 шілдесінде Одақ темір жолы ашылды. Бұл бағыт Балтимордағы көшуді жойды. Пенсильванияның өкілдері осы желіге қол жеткізу үшін Юнион темір жолымен және Филадельфия, Уилмингтон және Балтимор темір жолымен (PW&B) келісім жасады. Пенсильвания темір жолының Нью-Йорк – Вашингтон пойыздары келесі күні осы бағытты пайдалана бастады, бұл Пенсильвания әуе желісі қызметін тоқтатты. 1880-жылдардың басында Пенсильвания PW&B темір жолы акцияларының көп бөлігін сатып алды. Бұл әрекет Балтимор және Огайо темір жолын (B&O) Филадельфияға қол жеткізуді сақтау үшін Балтимор және Филадельфия темір жолын салуға мәжбүр етті, онда ол Нью-Йоркқа бағытталған бәсекелес Royal Blue Line жолаушылар пойыздарымен байланысты. 1885 жылы PRR Нью-Йорк қаласынан Филадельфия арқылы Вашингтонға дейін шектеулі тоқталымдармен жолаушылар пойызы қызметін бастады. Бұл қызмет "Конгресс лимитті экспресі" деп аталды. Қызмет кеңейді, және 1920-жылдарға қарай Пенсильвания темір жолы Нью-Йорк, Филадельфия және Вашингтон арасында сағат сайын жолаушылар пойызы қызметін жүргізді. 1952 жылы Нью-Йорк пен Вашингтон арасындағы Таңғы Конгресс және Түстен кейінгі Конгресс, сондай-ақ Бостоннан Вашингтонға бағытталған Сенатор пойыздарына 18 вагондық тот баспайтын болаттан жасалған жылдам пойыздар енгізілді.

Нью-Йорк-Чикаго

1869 жылдың 1 шілдесінде Пенсильвания темір жолы бұрын инвестиция салған Питтсбург, Форт-Уэйн және Чикаго темір жолын (PFtW&C) жалға алды. Бұл жалдау шарты Пенсиге солтүстік Огайо және Индиана арқылы тікелей маршрутты толық бақылауға, сондай-ақ Чикаго қаласына (Иллинойс штаты) кіруге мүмкіндік берді. PFtW&C бойындағы сатып алынулар: Эри және Питтсбург темір жолы, Кливленд және Питтсбург темір жолы, Толедо, Колумбус және Огайо өзені темір жолы, сондай-ақ Питтсбург, Янгстаун және Аштабула темір жолы Пенсиге Эри көлі арқылы темір кені тасымалдауға қол жеткізді. 1887 жылдың 15 маусымында «Пенсильвания Лимитед» пойызы Нью-Йорк пен Чикаго арасында жүре бастады. Бұл сонымен қатар, әрбір жолаушы вагонының соңындағы жабық платформа – вестибюльдің енгізілуі болды, ол бүкіл пойызға қауіпсіз кіруге мүмкіндік берді. 1902 жылы «Пенсильвания Лимитед» пойызы «Пенсильвания Специал» пойызымен, ал 1912 жылы «Бродвей Лимитед» пойызымен алмастырылды, ол Пенсильвания темір жолының ең танымал пойзына айналды. Бұл пойыз Нью-Йорк қаласынан Чикагоға, Филадельфия арқылы қатынайтын, ал Харрисбург пен Вашингтон арасында қосымша бөлім болды (кейіннен бұл бөлім жеке Вашингтон-Чикаго пойызы ретінде, «Либерти Лимитед» атымен іске қосылды).

Нью-Йорк-Сент-Луис

1890 жылы Пенсильвания темір жолы Питтсбург, Цинциннати, Чикаго және Сент-Луис темір жолын (PCC&StL) бақылауына алды, ол Огайо, Индиана және Иллинойс штаттарындағы көптеген кіші теміржолдардың бірігу нәтижесі болды. Көбінесе «Panhandle Route» деп аталатын бұл теміржол Питтсбургтен Брэдфорд, Огайоға дейін батысқа қарай созылды, онда ол екіге бөлінді: бір тармағы Чикагоға, екіншісі Индианаполис, Индиана арқылы Сент-Луис, Иллинойсқа дейін жалғасты. 1905 жылы Вандалия теміржолын сатып алу Пенсильвания темір жолына Миссисипи өзені арқылы Сент-Луис, Миссуриге қарай өтуге мүмкіндік берді. Көп бөлігінде екі рельстік болған бұл желі, Оңтүстік Иллинойстағы көмір өндіру аймағына қызмет етті және Пенсильвания теміржолының «Көк лента» деп аталатын жолаушылар пойыздары – The St. Louisan, The Jeffersonian және Spirit of St. Louis үшін бағыт болды.

Электрмен жабдықтау

ХХ ғасырдың басында Пенсильвания темір жолы пойыздарында электр қуатын сынап көрді. Алғашқы әрекеті Нью-Йорк терминалында болды, онда туннельдер мен көмірді жағуды шектеу туралы қалалық заң бу локомотивтерін пайдалануға мүмкіндік бермеді. 1910 жылы теміржол 650 вольт тұрақты ток (DC) жүйесін іске қосты, оның үшінші рельсі Пенсильвания локомотивтерін (және LIRR жолаушылар вагондарын) Гудзон өзенінің туннельдері арқылы Нью-Йорктегі Пенн станциясына жеткізді. Электрлендірілген келесі аймақ Филадельфия терминалы болды, онда Пенсильвания қызметкерлері Broad Street стансасынан жүретін қала маңы пойыздарына электр қуатын жеткізу үшін әуе желілерін пайдалануға шешім қабылдады. Нью-Йорк терминалынан айырмашылығы, әуе желілері 11 000 вольт 25 герц ауыспалы ток (AC) қуатын жеткізді, бұл болашақ орналымдар үшін стандартқа айналды. 1915 жылдың 12 қыркүйегінде Филадельфиядан Паолиге (Пенсильвания) дейінгі жолды электрлендіру аяқталды. Филадельфиядағы басқа желілер де электрлендірілді: Чеснатт-Хилл тармағы (30 наурыз 1918), Уайт-Марш (1924), Вилмингтонға, Делавэр штатына (30 қыркүйек 1928), Батыс Честерге (2 желтоқсан 1928), Трентон желісі (29 маусым 1930), ал 1930 жылдың 20 шілдесінде жұмысы аяқталды. 1928 жылы PRR президенті Уильям Уоллес Атербери Нью-Йорк, Филадельфия, Вашингтон және Харрисбург арасындағы желілерді электрлендіру жоспарларын жариялады. 1933 жылдың қаңтарында Нью-Йорк пен Филадельфия/Уилмингтон/Паоли арасындағы магистральдық қызмет іске қосылды. Филадельфия мен Вашингтон арасындағы электр пойызының алғашқы сынақ жүрісі 1935 жылдың 28 қаңтарында өтті. 1 ақпанда екі бағыттағы Конгресс лимитері Нью-Йорк пен Вашингтон арасында тұрақты электрмен жұмыс істейтін алғашқы пойыз болды, оларды GG1 типіндегі локомотивтердің біріншісі тартты. 1934 жылы Пенсильвания 1928 жылы басталған электрлендіру жобасын аяқтау үшін «Жаңа мәміле» аясындағы Қоғамдық жұмыстар басқармасынан 77 миллион доллар көлемінде несие алды. 1937 жылдың 27 қаңтарында Паолиден Харрисбургке дейінгі негізгі желіде жұмыс басталды; Морисвилльден Колумбия арқылы Пенсильваниядағы Энола Ярдына дейінгі төменгі дәрежелі жүк желісі; Перривилльден, Мэрилендтен Колумбияға дейінгі Порт Роуд филиалы; Джеймсбург филиалы және Монмут Анкшеннен Оңтүстік Амбойға дейінгі Амбой екіншілік жүк желісі; сондай-ақ Лэндоверден, Мэрилендтен, Вашингтон арқылы Вирджиниядағы Александриядағы Потомак Ярдына дейінгі Лэндовер Оңтүстік Соңы жүк желісі. Бір жыл өтпей-ақ, 1938 жылдың 15 қаңтарында Филадельфиядан Харрисбургке дейінгі жаңадан электрлендірілген желіде алғашқы жолаушылар пойызы – «Метрополитен» іске қосылды. 15 сәуірде Харрисбург пен Энола Ярдынан шығысқа қарай электрлендірілген жүк тасымалы қызметі басталды, осылайша Пенсильванияның шығыс жағалауын электрлендіру бағдарламасы аяқталды. Темір жол 2677 миль (4308 км) жолды электрлендірді, бұл елдегі электрмен жұмыс істейтін стандартты темір жолдардың 41% құрады. Электрлендірілген жолдың бөліктері әлі де қолданыста, оларды Amtrak иеленеді және басқарады, сондай-ақ SEPTA және NJ Transit пайдаланады.

Жабдық

Пенсильвания темір жолының корпоративтік символы – кілт тас, Пенсильвания штатының мемлекеттік символы, ішінде "PRR" әріптері өрілген. Түсі қызыл болғанда, күміс сұр түсті контурмен және әріптермен боялған.

Жүк вагондары

1849 жылы Пенсильвания темір жолы өзінің алғашқы 75 жүк вагонын сатып алды. Екі жыл өткен соң Пенсильвания темір жолында 439 жүк вагоны болды. 1857 жылға қарай 1861 вагоны, ал 1866 жылға қарай 9379 вагоны болды. Жүк вагондары жабдықтары жаңадан құрылысшылардан сатып алынды немесе темір жолдың өзі жасады. Пенсильвания темір жолы өзіне қосылған темір жолдардан да көптеген вагондар алды. Кейде жеке меншіктегі вагондар құрылысшылардан немесе темір жол арқылы сатып алынды. Мұндай мысалдың бірі – 1877 жылы Империя тасымал тауарлық және мұнай вагондарын сатып алу.

Бояу схемалары

Жоғарыда айтылғандай, Пенси түстері мен бояу схемалары стандартталған. Локомотивтер қараға жуық, өте қою жасыл түске боялған. Бұл түстің ресми атауы DGLE (Қара жасыл локомотив эмалі) болған, бірақ көбінесе "Брансуик жасылы" деп аталды. Локомотивтердің шассисі қара түске боялған, оны "Шын қара" деп атады. Пенсидің жолаушылар вагондары тоскан қызылына боялған, ол кірпіштей қызыл түс. Кейбір электр локомотивтері және көптеген жолаушы тасымалдайтын дизель локомотивтері де тоскан қызылына боялған. Пенсидің жүк вагондарының өзіндік түсі болды, ол "Жүк вагонының түсі" деп аталды, және темір оксидінің қызыл түсіне жақын еді. Жолаушы локомотивтері мен вагондарындағы әріптер мен контурлер бастапқыда нағыз алтын жапырақтарымен жасалған. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін әріптер Buff Yellow деп аталатын, алтын түстің ашық тонымен жазылды.

Бу

Пенсильвания темір жолы өзінің көп бөлігінде локомотивтерді таңдауда консервативті болды және локомотивтер түрлерінде де, олардың құрамдас бөліктерінде де стандарттауды ұстанды. АҚШ темір жолдарының арасында жалғыз болып, Пенсильвания темір жолы өзінің көптеген булы локомотивтерінің жобаларын өзі жасады. Олардың көпшілігін ол Altoona Works-те салды, тек Pennsy мүмкіндіктері теміржолдың қажеттіліктерін қанағаттандыра алмаған жағдайларда ғана аутсорсингке тапсырды. Мұндай жағдайларда PRR жобалары бойынша құрылыс жүргізу үшін қосалқы мердігерлер шақырылды, бұл көптеген темір жолдардан өзгеше, олар кең талаптарға сәйкес тапсырыс беріп, жобалаудың көп бөлігін құрылысшыға қалдыратын. Пенсильвания темір жолы 1957 жылы Пенсильвания штатының Нортумберленд қаласында өкілді булы локомотивтердің толық жиынтығын сақтап, ондаған жылдар бойы сақтап келді. Бұл локомотивтердің барлығы, I1sa #4483-тен басқа (ол Нью-Йорк штатының Гамбург қаласында қойылған), қазір Пенсильвания штатының Стресбург қаласындағы Пенсильвания теміржол мұражайында орналасқан. Керісінше, Нью-Йорк орталық теміржолының президенті Альфред Э. Перлман барлық булы локомотивтерді, екі локомотивтен басқа (ескісі – L2d), әдейі жоюға тырысты, ол жазатайым оқиғаның нәтижесінде ғана сақталды. 1987 жылдың 18 желтоқсанында Пенсильвания штаты Пенсильвания теміржолының K4s локомотивтерін ресми штаттық бу локомотивтері деп жариялады. Қалған екі K4 локомотиві – No. 1361, ол Алтунадағы Теміржолшылар ескерткіш мұражайында жөндеуден өтіп, жұмыс жағдайына келтірілуде, және No. 3750, ол Стресбургтегі Пенсильвания теміржол мұражайында тұрақты түрде қойылған. 2020 жылғы мәліметтер бойынша, Пенсильвания теміржолының жұмыс істейтін жалғыз булы локомотиві – B4a классының #643 локомотиві, ол 1901 жылдың шілдесінде Алтунада салынған. 643-ші локомотивті Харрисбургтен тыс жердегі Уильямс Гроув тарихи бу локомотивтері қауымдастығының еріктілері күтіп ұстайды және оны әр жазда бірнеше демалыс күндері пайдаланады. 2020 жылдан бастап, 2014 жылдан бері ірі құрылыс жобасы жүргізіліп келеді, ол 5550 нөмірі бар T1 классының жаңа, жұмыс істейтін локомотивін жасауды көздейді, өйткені барлық түпнұсқа T1 классы локомотивтері жойылған. Жобаны Пенсильвания теміржолының T1 бу локомотивтері сенімі жүзеге асырып жатыр және оның 2030 жылға дейін аяқталуы күтілуде.

Электрлік

Хадсон өзенінің туннельдері мен Нью-Йорктегі Пенн станциясының құрылысы кезінде қолданылатын электр локомотивтерінің түрі маңызды мәселе болды. Сол кезде тек бірнеше электр локомотивтері ғана болды. Теміржол және Вестингхаус инженерлері бірнеше тәжірибелік локомотивтерді жобалап, Вест-Джерси және Теңіз жағалауы темір жолының жолында сынақтан өткізді. Осы сынақтардың нәтижесінде DD1 класы жасалды. FF1 1917 жылы пайда болды және Аллегейни тауларында электрлендіруге дайындық ретінде бірнеше жыл бойы тәжірибелік режимде жұмыс істеді, бірақ бұл жоба ешқашан іске аспады. Оның айнымалы ток индукциялық қозғалтқыштары және бүйірлік таяқшалы жетегі алты оське қуат берді. 1924 жылы тағы бір бүйірлік таяқшалы локомотив жобаланды: (L5 класы). Одан кейін P5A келді, бұл сәл ауыр конструкция, жылдам қозғала алатын және сүйреу күші жоғары локомотив. Барлығы 89 дана осындай локомотивтер салынды. Алғашқылары 1932 жылы пайдалануға берілді. Келесі жылы құрылысы жүріп жатқан соңғы 28 локомотивтің конструкциясы өзгертіліп, кабинасы аэродинамикалық етіп жасалды. Кейбір локомотивтер жүк тасымалы үшін қайта жабдықталды. Pennsy екінші дизель локомотивін, тағы бір маневрлік локомотивті 1941 жылдың қазан айында сатып алды: EMD NW2 (Pennsy ES10 класы). Соғыс кезеңіндегі шектеулер локомотивтер құрастырушылардың жүк тасымалына арналған дизель локомотивтерін өндіруін шектеді. Дегенмен, Pennsy 15 Baldwin және бір EMD маневрлік локомотивтерін сатып алуға қол жеткізді. Соғыстан кейін Pennsy дизель локомотивтерін белсенді түрде сатып ала бастады. 1945 жылдан 1947 жылға дейін теміржол әртүрлі өндірушілерден шамамен 100 маневрлік, жүк және жолаушылар дизель локомотивтерін сатып алды, ал 1948 және 1949 жылдары тағы 800-ге жуық (барлығы) сатып алды. Pennsy сонымен қатар 24 Baldwin DR 12 8 1500/2 локомотивтерін сатып алды, олар "Centipedes" деп аталды және Pennsy компаниясы BP60 деп жіктеді. "Centipede" локомотивінің салмағы өте зор болды және бастапқы сүйреу күші 205 000 фунтқа жетеді. Сенімсіз және күтіп ұстауға қымбат болғандықтан, олар тез арада көмекші локомотивтерге ауыстырылды. 1950 жылдан 1952 жылға дейін Pennsy 74 EMD E8A локомотивтерін сатып алды, бұл E7 локомотивтерінің жаңаруы болды және олар EP22 деп жіктелді. Сонымен қатар PRR компаниясы 40 қос мақсаттағы EMD FP7 локомотивтерін сатып алды, олар E7/8 локомотивтеріне ұқсас болды, бірақ 6 орнына 4 осьті пайдаланды.

Жүк тасымалы бірліктері

1940 жылдардың соңынан бастап 1968 жылы Нью-Йорк Орталықпен бірігуге дейін Pennsy шамамен 1500 дизельдік жүк вагондарын сатып алды. Бұл бірліктердің 2/3-і EMD компаниясымен, негізінен F3, F7, GP9, GP35, SD40 және SD45 үлгілерімен жасалды. Жүк вагондарын дизельдендірудің бастапқы кезеңінде Pennsy Alco, Baldwin, EMD және Fairbanks Morse компанияларынан кабиналық локомотивтер сатып алды. 1950 жылдарға қарай Pennsy өзінің паркіне дизельдік локомотивтерді қосуды жалғастырды. EMD-ді артық көретін Pennsy FA және BLH RF 16 "Акулалар" моделін де қосты. 1956 жылы Pennsy локомотивтердің үлкен партиясын жеткізу үшін тендерлерді қабылдады. GM/EMD Pennsy-ге жаңа, сенімді GP9 локомотивтеріне ерекше жағдай жасады және барлық тапсырысты алды. Келесі жылы осы үлкен дизельдік тапсырыс келгеннен кейін Pennsy қалған барлық бу локомотивтерін пайдаланудан шығарды. Жеңіліске ұшыраған компаниялардың бірі – Pennsy локомотивтерін ұзақ жылдар бойы жеткізіп келген Baldwin Locomotive Works – жұмыстың кем дегенде бір бөлігін жеңіп алуға үміттенген. Бірақ EMD барлық тапсырысты алғаннан кейін, 126 жылдық тарихы бар Baldwin банкротқа ұшырады. Pennsy-дің соңғы онжылдығында (1960-шы жылдар) Pennsy 4 осьтік қуатты локомотивтерге тапсырыс берді, Alco-ның 'Century' сериялы локомотивтерін, жаңа General Electric (GE) U25B және EMD GP30 және GP35 локомотивтерін сатып алды. Алайда 1965 жылға қарай Pennsy толығымен 6 осьтік қуатқа көшті, Alco-ның C628 және C630, GE-нің U25C, U28C және U30C, EMD-нің SD35, SD40 және SD45 локомотивтерін сатып алды. Мұндай сигналдар, үлкен дөңгелек нысанаға ие болып, оның ішінде сегізге дейін сары түсті шамдар шеңберге орналасқан және ортасында біреуі бар, түрлі мәлімдемелерді жеткізу үшін әртүрлі схемаларда жарықтандырылуы мүмкін, тұманды күндерде жақсы көрінетін және шамдардың бірі істен шыққанда да тиімді болып қалатын. Мұндай "қызыл көз" линзалары Филадельфия маңындағы Overbrook қиылысына уақытша орнатылды.

Алтуна құрылыстары

1849 жылы Пенсильвания компаниясының қызметкерлері Альтунада жөндеу кешенін салу жоспарларын жасады. Құрылыс 1850 жылы басталды, жақын арада бірнеше шағын ғимараттарда машина жасау, ағаш өңдеу, ұста шеберханасы, локомотив жөндеу шеберханасы және құйма зауыты орналасты. Бұл кешендер кейіннен кеңейту үшін бұзылып, жаңалары салынды. 1926 жылға қарай Альтуна кешені төрт бөлімнен тұрды: Альтуна машина жасау шеберханасы, Альтуна вагон жасау шеберханасы, Джуниата шеберханасы және Оңтүстік Альтуна құйма зауыттары. Альтуна машина жасау шеберханасы оннан астам ғимараттан тұрады және локомотивтерді жөндеумен қатар, локомотивтерге қажет бөлшектерді және металл емес құймаларды жасады. Альтуна вагон жасау шеберханасы 1869 жылдан бастап салынып келді. 1926 жылға қарай онда ондаған ғимараттар болды, онда жолаушылар мен жүк вагондары жасалып, жөнделді. Джуниата шеберханасы 1889 жылы Альтунадағы кеңістік жетіспеуінен туындаған қажеттіліктен құрылды. Бұл шеберхана 10 ғимараттан тұрады, локомотивтер құрастырылып, күрделі жөндеу жұмыстары жүргізілді. Оңтүстік Альтуна құйма зауыттары да 1904 жылы Альтунада кеңістік қажеттілігінен салынды. Зауыт негізінен сұр темір құймаларын өндірді. 1875 жылы Альтуна кешенінде Пенсильвания компаниясының жабдықтарын сынау бөлімі ашылды. Келесі жылдары Пенсильвания темір жолы темір жол саласы үшін практикалық құнды зерттеулер мен сынақ процедураларын әзірлеуде көшбасшы болды. Сынақ құрылғыларын пайдалану 1968 жылы тоқтатылды. 1957 жылға қарай бұл әлемдегі ең ірі автоматты жіктеу станциясы болды. Crestline Yard 1863 жылы Питтсбург, Форт-Уэйн және Чикаго темір жолымен салынды және 1920 жылдардың басында Пенсильвания компаниясы Чикагоға жөнелтілімдерді жылдамдату және Форт-Уэйндегі шығыс және батыс бағытындағы жүк жіктеуін жою мақсатында оны жақсартты. Crestline Питтсбург пен Чикагоның арасында, Огайо штатының Крестлайн қаласында орналасқан және 1600-нан астам вагонды қабылдай алады. Enola Yard 1900 жылдардың басында салынды және Харрисбургтен Сусквехана өзенінің арғы бетінде жатыр. 12 жолдан бастап, аула мыңдаған жүк вагонын қабылдай алатын, 1940 жылдары әлемдегі ең үлкен жүк теміржол ауласына айналды.

Негізгі жолаушылар станциялары

Пенси бірнеше үлкен жолаушылар станцияларын жеке немесе басқа теміржолдармен бірлесіп салды. Бұл сәулет шедеврлері, олардың қала атауы көбінесе "Пен станциясы" деп аталатын, PRR жолаушылар қызметінің торабы болды. Көптеген станциялар бүгінде де Amtrak және аймақтық жолаушылар тасымалымен қызмет етеді.

Балтимор, МД
Пен станциясы – Балтимордың басты вокзалы. Бұл Beaux Arts стиліндегі ғимарат 1911 жылы архитектор Кеннет МакКензи Мёрчисонның жобасы бойынша салынған. Қазіргі уақытта Amtrak және MARC қалалық жолаушылар қызметтері осы станцияны пайдаланады. Станцияға екі бағыттан да туннельдер арқылы кіруге болады: оңтүстік жақтан B&P туннелі, солтүстік жақтан Union туннелі.

Чикаго, Иллинойс
Union Station – PRR, Milwaukee Road және Burlington Route бірлесіп салған Чикагоның Union Station станциясы, қаланың ескі вокзалдарының ішінде қалааралық пойыз қабылдайтын жалғыз станция. Оны Graham, Anderson, Probst & White архитектуралық фирмасы Beaux Arts стилінде жобалап, 1925 жылы ашқан.

Нью-Йорк, Нью-Йорк
Пен станциясы – Пенсильвания станциясының алғашқы дизайнын McKim, Mead and White архитектуралық фирмасы жасаған. Станция 1910 жылы ашылды, бұл Нью-Джерсиден Манхэттенге паромсыз өтуге мүмкіндік берді, соның арқасында Пенси оңтүстіктен Нью-Йорк қаласына кіретін жалғыз теміржол компаниясы болды. Станцияға Пенсидің өз пойыздарымен қатар, оның еншілес компаниясы Лонг-Айленд теміржолының пойыздары да қызмет көрсетті. 1963 жылы станцияның бас ғимараты қайта құру мақсатымен бұзылып, орнына жаңа құрылыстар салынды. Алайда, станцияның теміржол инфрақұрылымының көп бөлігі (платформалар, жолдар, дәліздер, күту залы) және баспалдақтар жер астында қалды және қазіргі Пенсильвания станциясы ретінде сақталды. Станция жер астында жұмыс істейді (Amtrak, New Jersey Transit және LIRR қызметтерін ұсынады) және АҚШ-тағы ең көп жолаушы тасымалдайтын қалааралық теміржол станциясы болып табылады.

Ньюарк, Нью-Джерси
Пен станциясы – Ньюарк пен Пенсильвания станциясының дизайнын McKim, Mead and White жасаған. Ол 1935 жылы ашылып, 1937 жылы аяқталды және 2007 жылы қайта жаңартылды. Станцияның стилі арт-деко мен неоклассикалық стильдердің үйлесімінен тұрады. Барлық Amtrak пойыздары осы станцияда тоқтайды, сонымен қатар үш қалалық жолаушылар желісіне, PATH жылдам транзитіне (Джерси Сити мен Манхэттенге) және Ньюарк жеңіл теміржолына қызмет көрсетеді.

Филадельфия, Пенсильвания
Broad Street Station – Пенси салған үлкен жолаушылар станцияларының алғашқысы. 1881 жылы 4,272,268.53 долларға (қазіргі шамамен 190 миллион доллар) салынған станция 1890 жылдардың басында танымал Филадельфия сәулетшісі Фрэнк Фурнесспен кеңейтілді. Өмірлік жолының көп бөлігінде қала әкімшілігімен бірге Филадельфия сәулетінің ең бағалы мүсіні болды және 1923 жылғы өртке дейін әлемдегі ең үлкен теміржол сарайына (91 метр көпір) ие болды. Бұл Филадельфиядағы Пенсильванияның терминалы болды, пойыздар қала орталығына Broad және Filbert көшелерімен кіретін. Станция 1953 жылы Пенси жолаушылар қызметін 30th Street станциясына көшіргеннен кейін бұзылды.

Филадельфия, Пенсильвания
30th Street Station – 30th Street станциясы өзінің салтанатты және дәстүрлі сәулет стилін орасан зор күту залы мен вестибюльдері арқылы көрсетеді. Станция архитектуралық классицизмге қарамастан, 1933 жылы ашылды, сол кезде модерн және арт-деко стильдері танымал болды. Оның құрылысы қалааралық және қала маңындағы жолаушылар ағынының артуына байланысты қажет болды. Бұл 32nd Street станциясын (Батыс Филадельфия) алмастырды. Қазір бұл Филадельфиядағы негізгі теміржол станциясы, алыс қашықтыққа және қала маңындағы пойыздарға қызмет көрсетеді.

Питтсбург, Пенсильвания
Пен станциясы – Түпнұсқа станция 1865 жылы салынған және 1877 жылы Питтсбург тәртіпсіздіктері кезінде өртеніп қираған. Уақытша станция тез құрылды, бірақ 1900 жылдардың басына дейін қызмет етті, содан кейін 1898-1903 жылдары қазіргі станция салынды, 1954 жылы жаңартылды және 1988 жылы ішінара қайта құрылды. Станция бастапқыда "Union Station" деп аталды, ол Allegheny Valley, PFtW&C және Пенсильвания теміржолының терминалы болды.

Вашингтон, округ Колумбия
Union Station – B&O компаниясымен бірлесіп салынған Union Station, Pennsy жолаушылар қызметтері үшін астанадағы торап болды, B&O және Southern Railway компанияларымен байланысқан. Станцияны архитектор Дэниел Бернхам жобалап, 1908 жылы ашқан. Ричмонд, Фредериксбург және Потомак теміржолы Ричмондқа, Вирджинияға, оңтүстікке қарай 161 километрлік қашықтыққа байланыс қамтамасыз етті, онда Атлантик жағалау және Теңіз жағалау әуе желілері Солтүстік және Оңтүстік Каролинаға, Джорджияға және Флоридаға қызмет көрсетті. Бүгінде Union Station Amtrak штаб-пәтерінің орналасқан жері болып табылады және Amtrak және аймақтық қалалық теміржолдарға (MARC және VRE) қызмет көрсетеді.

Мұралық бірліктер

Норфолк Саузерннің 30 жылдығына арналған іс-шаралар аясында 20 жаңа локомотив бұрынғы түс схемаларымен боялды. NS #8102, GE ES44AC локомотиві Пенсильвания RR түс схемасына боялды. 2019 жылы Нью-Джерси Транзитінің 40 жылдығына орай үш локомотив бұрынғы түс схемаларымен боялды. Bombardier ALP 46A #4636 локомотиві Пенсильвания RR түс схемасына жабылды.