Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
91-ші типті қол гранатасы (九一式手榴弾) - Жапон императорлық армиясының 10-шы типті фрагментациялық қол гранатасы / мылтық гранатасының жетілдірілген нұсқасы. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, оны қолмен лақтыратын қару ретінде 97 типті қару алмастырғанмен, оны Екінші қытай-жапон соғысындағы бөлімшелер және резервтік күштер, сондай-ақ Жапон әскери-теңіз флотының арнайы теңіз десанттық күштері әлі де қолданды.
The Type 91 hand grenade (九一式手榴弾) was an improved version of the Type 10 fragmentation hand grenade/rifle grenade of the Imperial Japanese Army. Although superseded as a hand thrown weapon by the Type 97 by the start of World War II it was still used by units in the Second Sino Japanese War and by reserve forces, as well as the Japanese Navy's Special Naval Landing Forces.
Тарих
Жапон армиясы гранаталардың қысқа қашықтықтағы қару екенін ескеріп, бұл қаруды жаяу әскерге жақын жердегі шайқасқа ыңғайластыруға кірісті. Бірінші қолмен лақтырылған фрагментациялық граната 10-типті болды. 10-типті гранаталар майдан шебіндегі жауынгерлерге енгізілгеннен кейін көп ұзамай бірқатар мәселелер туындады. Қолмен лақтырылғанда, тұрақсыздық және фиутч механизмі дәлсіздіктері 10-түрді лақтырушыға да, алушыға да қауіп төндірді. Сонымен қатар, қарудың көлемі аз және өлімге әкелетін қабілеті жоқ деп саналды. Жапон армиясы соғыстар арасында мылтық пен қол гранаталарымен тәжірибе жүргізуді жалғастырды және жалпыға бірдей бейімделу қабілеті бар бөлшектеу гранаталарының отбасын қабылдады. 1931 жылы енгізілген 91-ші типті фрагментациялық гранатаны қолмен лақтыруға болады, оны тостаған үлгісіндегі граната лақтырушыдан (100-ші тип), жеңіл миномет тәрізді проектормен (89-шы типтегі граната лақтырушы немесе тізе миномет) атып тастауға болады. немесе қанатты құйрықты құрастырмамен жабдықталған және шүмекті винтовка граната лақтырушыдан атылған.
The Japanese Army, noting that grenades were short ranged weapons, began efforts to optimize these weapons for close in infantry fighting. The first hand thrown fragmentation grenade was the Type 10. Soon after introduction of the Type 10 grenade to front line combat troops, a number of issues arose. When hand thrown, instability and inaccuracy of the fuse mechanism made the Type 10 almost as much of a menace to the thrower as to the recipient. Furthermore, the weapon was regarded as undersized, and lacked desired lethality. The Japanese Army continued to experiment with rifle and hand thrown grenades between the wars and would adopt a family of fragmentation grenades with almost universal adaptability. Introduced in 1931, the Type 91 fragmentation grenade could be thrown by hand, fired from a cup type grenade launcher (the Type 100), discharged by a lightweight mortar like projector (the Type 89 grenade discharger, or knee mortar). or fitted with finned tail assembly and fired from a spigot type rifle grenade launcher.
Дизайн
91-ші типтегі гранатаның конструкциясы 10-шы типтегі гранатамен бірдей болды. Негізгі айырмашылық - 91-ші типтің күмбезді шатыры, ал 10-шы типтің тісті шатыры. 10-типтегі сияқты, корпустың төменгі жағында орналасқан резеңкелі тұйықтан 89-типті гранаталарды түсіру құрылғысында қолдануға арналған қосымша қозғалтқыш канистрын бекітуге мүмкіндік берді. Қауіпсіздік шынасын алып, қақпақтың жоғарғы жағына соққы беру арқылы іске қосылатын, соққымен іске қосылатын кідірту түрі болатын. Граната жарылу алдында 7/8 секунд кідіріспен жарылды. Бұл мүмкіндік Type 91-дің басқа пайдалануларының бір бөлігі ретінде винтовка гранатасы немесе Type 89 гранатасын атушыдан атылған снаряд ретінде енгізілген, өйткені ұзақ кідіріс алыс нысаналарға ұшып кету уақытын ұзартты. Оқ-дәрі гранатасы ретінде пайдаланылғанда, оқшаулау автоматты түрде іске қосылады, өйткені штанга ұшыру күшімен әлсіз серпіліс пружинасына қарсы итеріледі. Сонымен қатар, 91-түрлі қаптаманы қауіпсіздік шынасын алып тастап, еденге немесе орындыққа қою арқылы қаптама ретінде пайдалануға болады. Жапондықтар граната лақтыратын құрылғыларды қолданды. Бұл гранатометтерді жапондық әскери-теңіз күштері танкіге қарсы (бос заряд) қанатты гранаталарды атқылау үшін қолданды. Олар сондай-ақ құйрық қанаты құрамаларымен жабдықталған 91-түрлі қол гранаталарын жылжыту үшін пайдаланылды. Бұл гранаталардың құйрық қанаты құрамында ағаштан жасалған оқ-дәрілер салынған оқтағыш патрондары болған. Қаруларды мылтықтан атып, ағаш оқтарды құйрық қанаты құрамалары тұтқындап, гранатаны іске қосып, қаруландырады. Бұл пулеметтер нөмірленбеген, өндіріс көрсеткіштері жоқ және шлангілі граната лақтыру қондырғыларының мысалдары сирек кездеседі. 89 типті разрядтаушы 1939 жылы енгізілді, 91 типті фрагментациялық граната отын базасы мен уақыт сөндіргішімен жабдықталды. Ол ұшқанда жарылмайды, бірақ ұшып бара жатқанда тұтануға арналған. Гранатты ату механизмі ішіндегі әлсіз серпіліс пружинасы ату шынайысын ату кезінде кері тастауға мүмкіндік берді, бұл 7 8 секунд кешіктірімелі уақыт сөндіргішін тұтандырды. Бұл жүйені қолдану арқылы 91 типті гранаталарды джунглидің астына немесе кішкентай саңылаулар арқылы жіберуге болады, егер граната нысанаға бара жатқан кезде бір затты соқса, ерте жарылу қаупі жоқ. Type 89 бір адаммен атылуы мүмкін болса да, әдетте ол үш адамнан тұратын экипажмен жұмыс істеді, бұл оған минутына 25 рев-қа жетуіне мүмкіндік берді. 100 типті граната шығарушы 1939 жылы 91 және 99 типті қол гранаталары үшін Арисака мылтықтарында граната шығарушы ретінде енгізілді. Оқуға түсіруші құрылғы біршама ерекше, өйткені ол газ тұтқыны жүйесі, яғни баррельдің артық газын тартып, гранатаны баррельден ығысқан ыдыстан ұшыратын ұңғыма ұшыру жүйесі. Бұл стандартты мылтық патрондарын стандартты қол гранаталарымен бірге қолдануға болатындығымен, логистиканы жеңілдеткен, салмақтың артуы мен тиімділіктің төмендеуі есебінен. Алайда, 91-түрдегі, сондай-ақ басқа жапондық қол гранаталары, оқшаулау, граната корпусы және жарылғыш қоспаның өндірісі мен өндірісінде ақауларға ұшырады, нәтижесінде тұрақсыз жарылыс, оқшаулаудың әр түрлі күйіп кету уақыты және граната корпусының толық емес немесе әр түрлі бөлшектенуі пайда болды. Соғыс кезінде бұл өндіріс мәселелері шешілмеген болып қалды.
The design of the Type 91 grenade was almost identical to the earlier Type 10. The main difference was the Type 91's domed top as opposed to the Type 10's serrated top. As with the Type 10, a threaded socket in the bottom of the body allowed for the attachment of an auxiliary propellant canister for use in a Type 89 grenade discharger. The fuse was a percussion activated delay type, initiated by pulling out a safety pin and striking the top of the cap. The grenade incorporated a 7–8 second delay before detonation. This feature was incorporated as part of the Type 91's other uses as a rifle grenade or as a shell fired from the Type 89 grenade discharger, as the long delay enabled longer time in flight to distant targets. When used as a rifle grenade the fuse activated automatically, as the plunger was pushed in against a weak creep spring by the force of the launch. Additionally, the Type 91 could be used as a booby trap by removing the safety pin and setting under a floorboard or chair. The Japanese military used spigot type grenade launchers. These grenade launchers were used by Japanese Naval Landing Forces to launch an anti tank (hollow charge) finned grenade. They were also used to propel Type 91 hand grenades fitted with tail fin assemblies. These grenades had wood bulleted launching cartridges stored in their tail fin assemblies. The cartridges are fired from the rifle and the wooden bullets are trapped by the tail fin assemblies launching and arming the grenade. These launchers are not numbered, and production figures are not available and examples of spigot grenade launchers are rarely encountered. The Type 89 discharger was introduced in 1939, the Type 91 fragmentation grenade was fitted with a propellant base and time fuse. It did not explode upon contact, but was designed to ignite its fuse while in flight. A weak creep spring inside the grenade firing mechanism allowed the firing pin to be thrown back upon launching, igniting a time fuse with a 7 8 second delay. Using this system, the Type 91 grenades could be launched through jungle cover or through small openings without the danger of premature detonation in the event the grenade struck an object on its way to the target. Although the Type 89 could be fired by a single person, it was typically operated with a crew of three, enabling it to reach a rate of fire of about 25 rounds per minute. The Type 100 grenade discharger was introduced in 1939 as a grenade discharger on Arisaka rifles for Type 91 and Type 99 hand grenades. The launcher is somewhat unusual in that rather than using the more common cup designs it is a gas trap system, meaning that it incorporates a barrel extension which taps off excess propellent gases to launch the grenade from a cup offset from the barrel. This has the advantage that standard rifle cartridges could be used along with the standard hand grenades which simplified logistics, at the expense of increased weight and decreased efficiency. However, the Type 91, as well as other Japanese hand grenades suffered from faults in manufacturing and production of the fuse, grenade body, and explosive compound, resulting in inconsistent detonation, variable fuse burning times, and incomplete or variable fragmentation of the grenade body. During the war, these manufacturing issues remained unresolved.
Нұсқалар
Қолдан лақтырылған граната ретінде, Type 91-дің 78 секундтық кідірісі шынайы ұрыста тым ұзақ болып шықты, жау гранатаны алып, кері лақтыруға мүмкіндік берді. Бұл мәселені шешу үшін қолмен лақтыратын 97-түрлі фрагментациялық граната қолданылды. Төрт секундтық кідіртуден басқа, 97-типте граната проекторымен атыс үшін қозғалтқыш базаны бекіту туралы ереже жоқ еді. Бұл өзгерістер соңғы рөлдерде кездейсоқ пайдалануды болдырмады, сонымен қатар өндірісті жеңілдетті. Type 97 қысқару мерзімімен өндіріске енгізілгенде және майданның алдыңғы қатардағы жауынгерлік бөлімшелеріне жеткізілгенде, Жапон армиясы рульдік қару ретінде бұрынғы Type 91 гранаталарын, сонымен қатар мылтық пен граната проекторларын пайдалануды жалғастырды. Көптеген 91-ші типті гранаталар оқшаулауды 4-5 секундқа қысқарту, негізін бұрғылау және денеге кішкентай кеңейтулерді дәнекерлеу арқылы өзгертілді, сондықтан ол 10-шы немесе 89-шы типті гранаталарды шығарушыға сыймады және төменгі беті ақ бояумен боялды. Нәтижесінде өзгертілген 91-ші типті модель ақ түстегі базасынан басқа 97-ші типпен бірдей болды.
As a hand thrown grenade, the 7 8 second delay of the Type 91 proved too long in actual combat, enabling the enemy to pick up and throw the grenade back. To resolve this, the Type 97 fragmentation grenade was adopted for hand thrown use. In addition to a four second delay, the Type 97 had no provisions for attaching a propellant base for firing by grenade projector. These changes prevented accidental usage in the latter roles while simplifying production. When the Type 97 with its shortened delay came into production and was being delivered to front line combat units, the Japanese Army continued to use the older Type 91 grenades as hand thrown weapons, in addition to rifle and grenade projector use. Many of the Type 91 grenades were modified by shortening the fuse to a four to five second delay, drilling out the base, and welding small extensions on the body, so that it could not fit into the Type 10 or Type 89 grenade discharger, and painting the bottom white. The resulting modified Type 91 was visually almost identical to the Type 97 except for its white base.
Жауынгерлік іс-әрекет
91-типті (өзгертілген) жапондық жаяу әскерге екінші қытай-жапон соғысында және Екінші дүниежүзілік соғыстың әртүрлі науқандарында стандартты қол гранатасы ретінде берілді.
The Type 91 (modified) was issued as a standard hand grenade to Japanese infantrymen in the Second Sino Japanese War and throughout the various campaigns of World War II.