Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Түтінсіз ұшқыш, оқ-дәрінің орнына қолданылады.
Smokeless propellant, used to replace gunpowder
Кордит – 1889 жылдан бері Ұлыбританияда қара ұнтақты әскери қарудың ұшқыш ретінде алмастыру үшін жасалған түтінсіз ұшқыштар отбасы. Қазіргі оқ-дәрі сияқты, кордит те жарылғыш заттардың қатарына жатады, себебі оның жану жылдамдығы төмен, демек, жарылғыш күші де аз. Олар жарылғыш заттардың тудыратын дыбыстан асып түсетін жарылыс толқыны емес, субсоникалық дефлаграция толқынын тудырады. Оқ-дәрі немесе кордиттің жануынан пайда болатын ыстық газдар оқтың немесе снарядтың нысанаға жеткеніне жеткілікті қысымды жасап, бірақ қарудың түтігін үнемі бұзуға жеткілікті жылдамдықпен емес. Кордит бастапқыда 1891 және 1915 жылдар аралығында .303 British, Mark I және II стандартты мылтық патронында қолданылған. Бірінші дүниежүзілік соғыста кордит тапшылығы ағылшын-шотланд шекарасында "Шайтанның қамыры" (HM Factory, Gretna) атты қару-жарақ фабрикасының құрылуына әкелді, ол аптасына шамамен 800 тонна кордит өндірді. Ұлыбритания сонымен қатар мылтық патрондарына қолдану үшін АҚШ-та жасалған кейбір түтінсіз ұнтақтарды импорттады. Кордит ірі қару-жарақтар үшін де қолданылды, мысалы, танктердің қарулары, артиллерия және теңіз қарулары. Оны негізінен осы мақсатта 19-шы ғасырдың соңынан бастап Ұлыбритания және Британ Достастығы елдері қолданды. Оның қолданылуы Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын және әуе шабуылына қарсы қаруды іске қосу үшін айналдырылмаған снарядтар ретінде дамыды. Мартин Бейкер компаниясы жасаған катапульді орындықтар үшін кішкентай кордит зымырандық зарядтары да жасалды. Кордит 1945 жылдың тамызында Хиросимаға тасталған "Little Boy" атом бомбасының жарылу жүйесінде де қолданылды. "Кордит" термині соғыс аралық жылдары ресми жарияланымдардан көбінесе жоғалып кетті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қос негізді ұшқыштар кеңінен қолданылды, ал артиллерияда үш негізді ұшқыштар қолданылды. Үш негізді ұшқыштар соғыстан кейінгі оқ-дәрілерді жасауда қолданылды және Ұлыбритания қарулары үшін өндірісте қалды; екінші дүниежүзілік соғыс қоры соғыстан кейін жұмсалғандықтан, көптеген қос негізді ұшқыштар қызметтен шықты. Шағын қару үшін олар басқа ұшқыштармен алмастырылды, мысалы, Improved Military Rifle (IMR) экструдированный ұнтақтарының желісі немесе қазіргі 5.56×45mm NATO патронында қолданылатын WC844 шар ұшқышы. Ұлыбританияда өндіріс 20-шы ғасырдың соңында, екінші дүниежүзілік соғыс кордит зауытының соңғысы ROF Bishopton жабылған кезде тоқтатылды. Ұлыбританиядағы қызмет үшін үш негізді ұшқыш (мысалы, 105 мм L118 жеңіл зеңбірегі) қазір Германияда өндіріледі.
Cordite is a family of smokeless propellants developed and produced in Britain since 1889 to replace black powder as a military firearm propellant. Like modern gunpowder, cordite is classified as a low explosive because of its slow burning rates and consequently low brisance These produce a subsonic deflagration wave rather than the supersonic detonation wave produced by brisants, or high explosives The hot gases produced by burning gunpowder or cordite generate sufficient pressure to propel a bullet or shell to its target, but not so quickly as to routinely destroy the barrel of the gun. Cordite was used initially in the .303 British, Mark I and II, standard rifle cartridge between 1891 and 1915. Shortages of cordite in World War I led to the creation of the "Devil's Porridge" munitions factory (HM Factory, Gretna) on the English Scottish border, which produced around 800 tonnes of cordite per week. The UK also imported some United States–developed smokeless powders for use in rifle cartridges. Cordite was also used for large weapons, such as tank guns, artillery, and naval guns. It has been used mainly for this purpose since the late 19th century by the UK and British Commonwealth countries. Its use was further developed before World War II, and as Unrotated Projectiles for launching anti aircraft weapons. Small cordite rocket charges were also developed for ejector seats made by the Martin Baker Company. Cordite was also used in the detonation system of the Little Boy atomic bomb dropped over Hiroshima in August 1945. The term "cordite" generally disappeared from official publications between the wars. During World War II, double base propellants were very widely used, and there was some use of triple base propellants by artillery. Triple base propellants were used in post war ammunition designs and remain in production for UK weapons; most double base propellants left service as World War II stocks were expended after the war. For small arms it has been replaced by other propellants, such as the Improved Military Rifle (IMR) line of extruded powder or the WC844 ball propellant currently in use in the 5.56×45mm NATO. Production ceased in the United Kingdom around the end of the 20th century, with the closure of the last of the World War II cordite factories, ROF Bishopton. Triple base propellant for UK service (for example, the 105 mm L118 Light Gun) is now manufactured in Germany.
Батырманың орнына (қара ұнтақ)
Оқ-дәрі – күкірт, көмір және калий нитратының (тұздық деп те аталады) жарылғыш қоспасы. Ол қару және фейерверктерде бастапқы итергіш ретінде қолданылды. Шамамен 10-шы немесе 11-ші ғасырдан бастап пайдаланылғанмен, көп мөлшерде түтін шығару сияқты кемшіліктері болды. 19-шы ғасырда азот қышқылының қоспалары целлюлоза және глицерин сияқты материалдармен әрекеттесуіне негізделген түрлі "нитрожарылғыш заттар" дамығаннан кейін, оқ-дәріні алмастыру іздестіріліне бастады.
Gunpowder, an explosive mixture of sulfur, charcoal and potassium nitrate (also known as saltpeter), was the original propellant employed in firearms and fireworks. It was used from about the 10th or 11th century onward, but it had disadvantages, including the large quantity of smoke it produced. With the 19th century development of various "nitro explosives", based on the reaction of nitric acid mixtures on materials such as cellulose and glycerin, a search began for a replacement for gunpowder.
Еуропаның алғашқы түтiнсiз ұнтақтары
Алғашқы түтiнсiз ұнтақты 1865 жылы Иоганн Эдвард Шульце жасаған. Осы үлкен жетістікке қол жеткізген кезде Шульце Пруссия артиллериясының капитаны болды. Ол кейін полковник шеніне дейін көтерілді. Оның құрамында нитролигноза (нитратталған ағаш ұнтақтарынан алынған) және тұздық немесе барий нитраты болды. 1882 жылы Стоумаркеттегі «Жарылғыш компаниясы» EC ұнтағын ұсынды, ол эфир спиртімен желатинденген дәнге нитро мақта және калий мен барий нитраттарын қамтиды. Оның дәншелері басқа нитроцеллюлоза ұнтақтарына қарағанда ірілеу болды. Ол мылтықтар үшін жарамсыз болып шықты, бірақ ұзақ уақыт бойы оқ атуға қолданылып, кейін гранаталар мен сынық бомбаларында пайдаланылды. 1884 жылы француз химигі Пол Вийль біршама сәттілікке жеткен түтiнсiз қозғалтқыш құралды жасады. Ол коллодионнан (этанол мен эфирде еріген нитроцеллюлозадан) жасалды, нәтижесінде пластикалық коллоидты зат пайда болды, ол өте жұқа қабаттарға оралды, содан кейін кептіріліп, ұсақ сынықтарға бөлінді. Француз әскері оны дереу өздерінің Mle 1886 жылғы жаяу әскер мылтығына қабылдады және қара ұнтақтан (доңғалақтан) ажырату үшін Poudre B (powdre blanche немесе ақ ұнтақ) деп атады. Осы ұнтақты пайдалану үшін жасалған мылтық пен оқ 8 мм Лебель деп аталды, оның 8 мм толық металл қаптамалы оғын жасаған офицердің құрметіне. Келесі жылы, 1887 жылы Альфред Нобель түтiнсiз қозғалтқыш құралды ойлап тапты және патенттеді, оны «Баллистит» деп атады. Оның құрамында 10% камфора, 45% нитроглицерин және 45% коллодион (нитроцеллюлоза) бар. Уақыт өте келе камфора буланып, тұрақсыз жарылғыш қалдыратын болды.
The first smokeless powder was developed in 1865 by Johann Edward Schultze. At the time of this breakthrough, Schultze was a captain of Prussian artillery. Schultze eventually rose to the rank of colonel. His formulation (dubbed Schultze Powder) was composed of nitrolignose derived from nitrated wood grains, impregnated with saltpetre or barium nitrate. In 1882 the Explosive Company of Stowmarket introduced EC Powder, which contained nitro cotton and nitrates of potassium and barium in a grain gelatinised by ether alcohol. It had coarser grains than other nitrocellulose powders. It proved unsuitable for rifles, but it remained in long use for shotguns and was later used for grenades and fragmentation bombs. In 1884, the French chemist Paul Vieille produced a smokeless propellant that had some success. It was made out of collodion (nitrocellulose dissolved in ethanol and ether), resulting in a plastic colloidal substance which was rolled into very thin sheets, then dried and cut up into small flakes. It was immediately adopted by the French military for their Mle 1886 infantry rifle and called Poudre B (for poudre blanche, or white powder) to distinguish it from black powder (gunpowder). The rifle and the cartridge developed to use this powder were known generically as the 8mm Lebel, after the officer who developed its 8 mm full metal jacket bullet. The following year, 1887, Alfred Nobel invented and patented a smokeless propellant he called Ballistite. It was composed of 10% camphor, 45% nitroglycerine and 45% collodion (nitrocellulose). Over time the camphor tended to evaporate, leaving an unstable explosive.
Даму
Сэр Фредерик Абель төрағалық еткен "Жарғыш заттар комитеті" деп аталатын Ұлыбритания үкіметі комитеті жарылғыш заттардың шетелдік дамуын бақылап, Poudre B және Ballistite үлгілерін алды; бұл түтiнсіз ұнтақтардың ешқайсысы жарылғыш заттар комитетімен қабылдануға ұсынылмады. Абель, сэр Джеймс Дьюар және комитетте де болған В. Келнер 1889 жылы жаңа баллиститке ұқсас, 58% нитроглицериннен, 37% мақта матасынан (нитроцеллюлозадан) және 5% вазелиннен тұратын ұшқышты (Абел мен Дьюардың аттарымен No 5,614 және 11,664) әзiрлеп, бiрлесiп патенттеді. Ацетонды еріткіш ретінде пайдаланып, ол спагетти тәрізді таяқшалар түрінде шығарылды. Алғашында оны "табан ұнтағы" немесе "Баллиститтің Комитет модификациясы" деп атады, бірақ бұл тез арада "Кордит" деп қысқартылды. Кордит екі негізді ұшқыш ретінде пайда болды. 1930 жылдары нитрогуанидиннің едәуір мөлшерін қосу арқылы үш негізді ұшқыш жасалды. Үш негізді ұшқыш қос негізді ұшқыштың кемшіліктерін азайтты – оның салыстырмалы түрде жоғары температурасын және маңызды жарқырауын. Imperial Chemical Industries (ICI) 2-дүниежүзілік соғыстың қос негізді AN формуласы да әлдеқайда төмен температураға ие болды, бірақ оған N және NQ үш негізді ұшқыштардың жарқырауды азайту қасиеттері жетіспеді. Кордит жарылғыш ретінде саналатын болса да, ол күшті жарылғыш ретінде қолданылмайды. Ол жоғары қысымды газдар шығаратын күйдіруге (жағуға) арналған.
A United Kingdom government committee, known as the "Explosives Committee", chaired by Sir Frederick Abel, monitored foreign developments in explosives and obtained samples of Poudre B and Ballistite; neither of these smokeless powders was recommended for adoption by the Explosives Committee. Abel, Sir James Dewar and W Kellner, who was also on the committee, developed and jointly patented (Nos 5,614 and 11,664 in the names of Abel and Dewar) in 1889 a new ballistite like propellant consisting of (by weight) 58% nitroglycerin, 37% guncotton (nitrocellulose) and 5% petroleum jelly. Using acetone as a solvent, it was extruded as spaghetti like rods initially called "cord powder" or "the Committee's modification of Ballistite", but this was swiftly abbreviated to "Cordite". Cordite began as a double base propellant. In the 1930s triple base was developed by including a substantial proportion of nitroguanidine. Triple base propellant reduced the disadvantages of double base propellant – its relatively high temperature and significant flash. Imperial Chemical Industries's (ICI) World War 2 double base AN formulation also had a much lower temperature, but it lacked the flash reduction properties of N and NQ triple base propellants. Whilst cordite is classified as an explosive, it is not employed as a high explosive. It is designed to deflagrate, or burn, to produce high pressure gases.
Нобель мен Абель патенттік даулары
Альфред Нобель патентті бұзуы үшін Абель мен Дьюарды сотқа берді. Оның патенты нитроцеллюлозаның "жақсы еритін түріне" жататынын нақты көрсетеді. Істі ұтып алғаннан кейін ол апелляциялық сотқа шағымданып, кейін дау 1895 жылы Лордтар палатасына дейін жетті, бірақ ол соңында ұтылды, себебі оның патентындағы "жақсы белгілі еритін түр" деген сөздер еритін коллодионды білдірді, демек, еритін емес мақта қолданылуынан мүлдем шығарылды. Бұл сөз тіркесінің мағынасы "эритін нитроцеллюлоза" болды: еритін нитроцеллюлоза коллодион деп аталды және спиртте ериді. Ол негізінен медициналық және фотографиялық мақсаттарда қолданылды. Керісінше, спиртке еритін емес нитроцеллюлоза мақта деп аталды және жарылғыш зат ретінде қолданылды. Нобельдің патенты камор және еритін нитроцеллюлозаны қолдана отырып, целлулоид өндіруге қатысты; және бұл Нобельдің еритін және еритін емес нитроцеллюлозаны қолдану арасында нақты айырма жасағанын көрсетеді. Ингрид Карлберг Абель мен Дьюарға Нобельдің Париждегі жұмысын қаншалықты жақыннан бақылауға рұқсат етілгенін және Нобельдің осы сенімге қалай опасыздық жасалғанына қаншалықты көңіл көшіргенін айтады. Кітап Нобельді бастапқы ойлап табушы ретінде көрсетеді және іс маңызды емес техникалық себептерге байланысты ұтылғанын дәлелдейді.
Alfred Nobel sued Abel and Dewar over an alleged patent infringement. His patent specified that the nitrocellulose should be "of the well known soluble kind". After losing the case, it went to the Court of Appeal. This dispute eventually reached the House of Lords, in 1895, but it was finally lost because the words "of the well known soluble kind" in his patent were taken to mean the soluble collodion, and hence specifically excluded the insoluble guncotton. The ambiguous phrase was "soluble nitro cellulose": soluble nitro cellulose was known as Collodion and was soluble in alcohol. It was employed mainly for medical and photographic use. In contrast, insoluble in alcohol, nitrocellulose was known as gun cotton and was used as an explosive. Nobel's patent refers to the production of Celluloid using camphor and soluble nitrocellulose; and this was taken to imply that Nobel was specifically distinguishing between the use of soluble and insoluble nitrocellulose. Ingrid Carlberg notes how closely Abel and Dewar were allowed to follow Nobel's work in Paris, and how disappointed Nobel was with how this trust was betrayed. The book argues for Nobel as the original inventor and that the case was lost because of an unimportant technicality.
Құралымдары
Көп ұзамай, кордиттің беткі ауданын өзгерту арқылы жану жылдамдығын өзгертуге болатыны анықталды. Жұқа таяқшалар шағын қаруларда қолданылып, салыстырмалы түрде жылдам жанатын, ал жуан таяқшалар баяу жанып, артиллерия және теңіз қаруларындағы сияқты ұзын стволдарда қолданылды.
It was quickly discovered that the rate of burning could be varied by altering the surface area of the cordite. Narrow rods were used in small arms and were relatively fast burning, while thicker rods would burn more slowly and were used for longer barrels, such as those used in artillery and naval guns.
Кордит (Mk I) және Кордит MD
Бастапқы Абель Девар формуласы көп ұзамай қолданудан шығарылды, себебі ол қару трубкасының тым көп тозуына себеп болды. Кейін ол Cordite Mk I деп аталды. Кордиттің құрамы 65% зеңбіл, 30% нитроглицерин (5% вазелин сақтала отырып) және Екінші Бур соғысы аяқталғаннан кейін 0,8% ацетонға өзгертілді. Бұл Cordite MD (өзгертілген) деп аталды. Cordite MD патрондарының салмағы, оларды алмастырған Cordite Mk I патрондарына қарағанда шамамен 15% ауыр болды, себебі Cordite MD-нің өзіндік қуаты төмен болғандықтан, бірдей бастапқы жылдамдыққа қол жеткізу қажет болды.
The original Abel Dewar formulation was soon superseded, as it caused excessive gun barrel erosion. It has since become known as Cordite Mk I. The composition of cordite was changed to 65% guncotton, 30% nitroglycerin (keeping 5% petroleum jelly), and 0.8% acetone shortly after the end of the Second Boer War. This was known as Cordite MD (modified). Cordite MD cartridges typically weighed approximately 15% more than the cordite Mk I cartridges they replaced, to achieve the same muzzle velocity, due to the inherently less powerful nature of Cordite MD.
Кордит РДБ
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбританияда ацетон тапшылығы болды, сол себепті Корольдік теңіз флоты үшін жаңа тәжірибелік формула әзірленді. Бұл Cordite RDB (= Research Department formula B) болды; құрамында 52% коллодион, 42% нитроглицерин және 6% вазелин болды. Ол Гретнадағы HM зауытында, сондай-ақ 1889 жылдан бастап Уолтем Аббидегі Корольдік ұңғын зауытында өндірілді. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде кордит Уолтхам Аббидегі Корольдік ұңғын зауытында және тағы жеті жеткізушіде (British Explosives Syndicate Ltd, Chilworth Gunpowder Company Ltd, Cotton Powder Company Ltd, Messrs Curtis's and Harvey Ltd, National Explosives Company Ltd, New Explosives Company Ltd және Nobels Explosive Company Ltd) өндірісте болды. Бар болған зауыттар кеңейтілді және жаңалары салынды, әсіресе Нобельдің Ардиердегі, Гретнадағы HM зауыты (Гретнадағы Шотландия мен Англия шекарасында орналасқан) және Корольдік теңіз флотының кордит зауыты Холтон Хитте. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Гретна мен Холтон Хит кордит зауыттары жабылды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Холтон Хит қайта ашылды, ал Уэльстегі Кэрвентте Корольдік теңіз флотының жанармай зауыты, Корольдік теңіз флотының қозғалтқыш зауыты ашылды. Шотландияда британдық армия мен Корольдік әуе күштері үшін кордит өндіруге арналған ірі Корольдік қару-жарақ зауыты ROF Bishopton ашылды. Уолтем Аббиде жаңа кордит зауыты, сондай-ақ екі қосымша ROF – ROF Ranskill және ROF Wrexham ашылды. Бұл зауыттарда өндірілген кордит оқ-дәріні толтыру үшін арнайы зауыттарға жіберілді.
During World War I acetone was in short supply in Great Britain, and a new experimental form was developed for use by the Royal Navy. This was Cordite RDB (= Research Department formula B); which was 52% collodion, 42% nitroglycerin and 6% petroleum jelly. It was produced at HM Factory, Gretna; and produced at the Waltham Abbey Royal Gunpowder Mills from 1889 onwards. At the start of World War I cordite was in production at Waltham Abbey Royal Gunpowder Mills and by seven other suppliers (British Explosives Syndicate Ltd, Chilworth Gunpowder Company Ltd, Cotton Powder Company Ltd, Messrs Curtis's and Harvey Ltd, National Explosives Company Ltd, New Explosives Company Ltd and Nobels Explosive Company Ltd). Existing factories were expanded and new ones built notably by Nobel's at Ardeer, HM Factory, Gretna, which straddled the Scotland England border at Gretna, and the Royal Navy Cordite Factory, Holton Heath A factory was also established by the Indian Government at Nilgris. Both the Gretna and the Holton Heath cordite factories closed at the end of World War I. By the start of World War II Holton Heath had reopened, and an additional factory for the Royal Navy, The Royal Navy Propellant Factory, Caerwent, opened at Caerwent in Wales. A very large Royal Ordnance Factory, ROF Bishopton, was opened in Scotland to manufacture cordite for the British Army and the Royal Air Force. A new cordite factory at Waltham Abbey and two additional ROF's—ROF Ranskill and ROF Wrexham—were also opened. Cordite produced in these factories was sent to filling factories for filling into ammunition.
ІІ дүниежүзілік соғыста MoS Agency Factories және ICI Nobel
Британ үкіметі Корольдік қару-жарақ фабрикасының бақылауында емес, Өнімдер министрлігінің (MoS) атынан Агенттік фабрикалары ретінде басқарылатын қосымша кордит зауыттарын құрды. 1939 жылы Ардердегі ICI Nobel компаниясына Шотландияның оңтүстігінде алты зауыт салу және пайдалану тапсырылды. Олардың төртеуі кордит немесе атыс қаруы үшін ұңғын өндірумен айналысты. MoS Друнганс (Дамфрис) зауытында отын мақтасы өндірілді, ол MoS Далбетиде (үш негізді кордит) және MoS Поуфутта (шағын қарулар үшін монобазалы ұңғын мақтасы) кордитке айналдырылды. Грант дистилляциясы орналасқан Оңтүстік Айрширдегі Гирвандағы кішкентай алаңда кордит және ТНТ өндірілді. ICI Ardeer-де сонымен қатар Бірінші дүниежүзілік соғыста үкіметке тиесілі кордит зауыты болды. 1942 және 1945 жылдар аралығында өндірілген британдық кордиттің 35% -ы Ардер мен осы агенттік зауыттарынан шықты. ICI Австралиядағы Мельбурнге жақын және Оңтүстік Африкадағы Deer Park (көршілес қалашыққа байланысты кейде Ардер деп те аталатын) сияқты ұқсас жұмыстарды жүргізді. Императорлық оқ-дәрілер кеңесі Канадада қосымша жарылғыш заттар зауыттарын құрды. Ол 1916/1917 жылдары Онтариодағы Нобельде кордит өндіру үшін The British Cordite Ltd зауытын салды. Өндіріс 1917 жылдың ортасында басталды.
The British Government set up additional cordite factories, not under Royal Ordnance Factory control but as Agency Factories run on behalf of the Ministry of Supply (MoS). The company of ICI Nobel, at Ardeer, was asked in 1939 to construct and operate six factories in southern Scotland. Four of these six were involved in cordite or firearm propellant manufacture. The works at MoS Drungans (Dumfries) produced guncotton that was converted to cordite at MoS Dalbeattie (triple base cordite) and at MoS Powfoot (monobase granulated guncotton for small arms). A smaller site at Girvan, South Ayrshire, now occupied by Grant's distillery, produced cordite and TNT. The ICI Ardeer site also had a mothballed World War I Government owned cordite factory. 35% of British cordite produced between 1942 and 1945 came from Ardeer and these agency factories. ICI ran a similar works at Deer Park (which was also confusingly known as Ardeer after the adjacent suburb) near Melbourne in Australia and in South Africa. The Imperial Munitions Board set up a number of additional explosives factories in Canada. It built The British Cordite Ltd factory at Nobel, Ontario, in 1916/1917, to produce cordite. Production started in mid 1917.
Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі
Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін британ үкіметі қолданған кордиттің көп бөлігі оның өзінің зауыттарында өндірілді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан бірнеше бұрын Ұлыбританиядағы жеке өндірушілер жылына 6000-8000 тонна кордит өндірді; Ардиердегі Нобельдің жарылғыш заттары зауыты жылына 1000-1500 тонна өндірді. 1910 жылы Canadian Explosives Limited компаниясы Квебек Арсеналы үшін Белуил зауытында айына 3000 фунт (1362 кг) мылтық кордитін өндірді. 1915 жылдың қараша айына қарай өндіріс айына 350 000 фунт (159 000 кг) кордитке дейін ұлғайды (шамамен жылына 1900 тонна). Онтариодағы Нобельдегі Canadian Explosives Limited кордит зауыты айына 1 500 000 фунт (681 тонна) кордит өндіруге жоспарланған (шамамен жылына 8170 тонна).
Prior to World War I, most of the cordite used by the British Government was produced in its own factories. Immediately prior to World War I, between 6,000 and 8,000 tons per year of cordite were produced in the United Kingdom by private manufacturers; between 1,000 and 1,500 tons per year were made by Nobel's Explosives, at Ardeer. In 1910, Canadian Explosives Limited produced 3,000 lb (1,362 kg) of rifle cordite per month at its Beloeil factory, for the Quebec Arsenal. By November 1915 production had been expanded to 350,000 lb (159,000 kg) of cordite per month (approximately 1,900 tonnes per year). The Canadian Explosives Limited cordite factory at Nobel, Ontario, was designed to produce 1,500,000 lb (681 tonne) of cordite per month (approximately 8,170 tonnes per year).
Соғыс аралығында
Гретнадағы HM зауыты және Корольдік теңіз күштерінің Холтон Хиттегі кордит зауыты соғыс аяқталғаннан кейін жабылды, ал Гретна зауыты демонтаждалды. Бұл Уолтем Аббей және Ардиер зауыттарын өндірісте қалдырды.
HM Factory, Gretna, and the Royal Navy Cordite Factory, Holton Heath, both closed after the end of the war and the Gretna factory was dismantled. This left the Waltham Abbey and Ardeer factories in production.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Жоғарыда айтылғандай, өзінің өндіріс орындаларынан бөлек, британ үкіметі ICI Nobel компаниясымен бірге Шотландияда, Австралияда, Канадада және Оңтүстік Африкада кордит шығаратын бірнеше агенттік заводтарды ұйымдастырды.
As noted above, in addition to its own facilities, the British Government had ICI Nobel set up a number of Agency Factories producing cordite in Scotland, Australia, Canada and South Africa.