Кіріспе

АҚШ Әуе күштері генералы Бернард Адольф "Бенни" Шривер (1910 жылы 14 қыркүйек - 2005 жылы 20 маусым) - АҚШ Әуе күштері генералы. Ол Әуе күштерінің ғарыш және баллистикалық зымыран бағдарламаларында маңызды рөл атқарды. Германияның Бремен қаласында туған Шривер бала кезімен АҚШ-қа көшіп келіп, 1923 жылы АҚШ азаматы болып қабылданды. Ол 1931 жылы Техас A&M-ді бітірді және АҚШ армиясының запастағы екінші лейтенанты болып тағайындалды. Ол АҚШ армиясының әуе корпусына ауысты және 1933 жылы қосалқы әскери лейтенант ретінде қанаттары мен комиссиясына ие болды. 1937 жылы ол өзінің өтініші бойынша белсенді қызметтен босатылды және Солтүстік-Батыс әуе компаниясының ұшқышы болды, бірақ ол 1938 жылы Әуе корпусына тұрақты комиссиямен оралды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Шривер 1942 жылы маусым айында Стэнфорд университетінен авиациялық инженерлік ғылым магистрі дәрежесін алды және Оңтүстік-Батыс Тынық мұхит аймағына жіберілді, онда ол 1943 жылы АҚШ-қа қайтып келгенге дейін 19-шы бомбалау тобының ұшқыш-бомбардировщигі ретінде ұрыс миссиясын атқарды. Ол соғыстың соңына дейін Австралияда Бесінші Әуе күштері қызметінің командалығының техникалық қызмет көрсету және инженерлік бөлімнің бастығы болып қалды. Соғыстан кейін Шривер АҚШ Әскери-әуе күштері (USAAF) штаб-пәтерінде Пентагонға Материалдар жөніндегі штаб бастығының орынбасары кеңсесінің ғылыми байланыс бөлімшесінің бастығы болып қосылды. 1954 жылы Шривер батыс даму бөлімінің (WDD) басшысы болды, бұл континентаралық баллистикалық зымыранды (ICBM) дамыту жұмыстарын басқару үшін құрылған арнайы агенттік болды. Ол жерде ол "Атлас", "Тор", "Титан" және "Минутмен" зымырандарының дамуына басшылық етті. 1959 жылы ол Әуе зерттеулері және даму командалығының (ARDC) және 1961 жылы Әуе күштері жүйелерінің командалығының қолбасшысы болды. Ол 1966 жылы зейнеткерлікке шықты.

Ерте өмір

Бернард Адольф Шривер 1910 жылы 14 қыркүйекте Германияның Бремен қаласында, теңізші Адольф Шривер мен оның әйелі Элизабет Милхтың ұлы болып дүниеге келді. Оның Герхард есімді інісі бар еді. Оның әкесі "Мерседес" кемесі инженерінің орынбасары болды. Ол 1914 жылы 1 тамызда Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Нью-Йорк гаванінде тұтқындалған болатын. Германия әлі АҚШ-пен соғыста болған жоқ, сондықтан Шривердің анасы өзінің және екі ұлының Голландиялық лайнерде Нью-Йоркке өтуін қамтамасыз ете алды, осылайша отбасы қайта қосылды. Ол ағылшынша еркін сөйлейді, өйткені ол бала кезінен Манхэттеннің төменгі бөлігінде өмір сүрген, бірақ екі ұл неміс тілінде ғана сөйлесе алды. Отбасы 1917 жылы 1 ақпанда АҚШ Германияға соғыс жариялағаннан екі ай бұрын келді. Германияға қарсы сезімдер Америка Құрама Штаттарында кеңінен тараған кезде Шривер отбасымен бірге Техастың Нью-Бранфелс қаласына көшіп барды. Шривер мен оның інісі сол жерде оқыған. Оқу ағылшын тілінде жүргізілді, бірақ олардың білім алуы мұғалімдердің өздері үшін аудару қабілетімен жеңілдетілді. Кейін отбасы Сан-Антониоға (Техас штаты) қоныс аударды, онда оның әкесі бензинді қозғалтқыштар шығаратын зауытта жұмыс істеді. 1918 жылы 17 қыркүйекте әкесі өндірістік апаттан қайтыс болып, Шривер мен оның бауырын оның үлкен ағасы, Магнус Клаттенхоффтың қамқорлығына қалдырды. Осы кезде Шривер Бен деген лақап атпен танымал болды, ал оның ағасы Герхард Джерри деп аталды. Бір жылдан кейін олар Нью-Бранфелске оралды, онда аналары жұмыс істеуі үшін оларды жетімдер үйіне орналастырды. Оның анасы бай банкир Эдвард Чендлердің үйінде қызмет етіп, оның үйінде жұмыс істейтін жарты ондаған қызметкерге басшылық жасады. Ол жұмыс істеп, балаларды жетімдер үйінен алып кетуге жеткілікті ақша таба алды. Чандлер Сан-Антониодағы Бракенридж парк гольф алаңына жақын жерде үй салған, ал анасы Германиядан жұмыс істеген кезде ұлдарға қамқорлық жасау үшін көшіп келген. Чендлер қайтыс болғаннан кейін Шривердің анасы ол балаларға арнап салған жеңілдіктер стендісін гүлденген бизнеске айналдырды, ол гольф ойнаушыларға бутербродтар, печенье, лимонад және суық сусындар сатады. Шривер 1927 жылы маусымда Техас штатының жасөспірімдер чемпионатының жартылай финалына жетіп, бір жұп гольф аяқ киіміне ие болды. Шривер 1923 жылы АҚШ азаматы болып қабылданды. 1927 жылы Техас ауыл шаруашылығы және механика колледжіне (Тексас A&M) оқуға түседі. Оның анасы жыл сайынғы оқу ақысын 1000 доллардан, оның сэндвич сатылымынан түскен табысынан төледі. Ол жоғары оқу жылында гольф командасының капитаны болды, ал 1931 жылы, ол құрылымдық инженерлік ғылым бакалавры дәрежесін алып, Техас штатының кіші жастағы чемпионатында және Сан-Антонио қалалық чемпионатында жеңімпаз атанды. Оған Техас штатының Брайан қаласында кәсіби гольф ойнаушы ретінде жылына 2400 доллар жалақы ұсынылды (1931 жылы 2400 доллар соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең), бұл Ұлы депрессия жылдарында басқа жұмыс істегеннен көп, бірақ кәсіби гольф әлеуметтік құрметке ие болған жоқ немесе ол бүгінге дейін сыйлық ақшасы болған жоқ, ол оны қабылдамады.

Соғыс аралығы

Техас A&M-де сол күндері барлық еркек студенттер колледждің кадеттер корпусында және сол себепті резервтегі офицерлерді даярлау корпусында (ROTC) қызмет етті. Шривер корпустың артиллерия батареясында қызмет етті, сондықтан бітіргеннен кейін ол далалық артиллерия бөлімшесінің екінші лейтенанты ретінде резервтегі комиссияны алды. Ол ұшуға дайындыққа өтініш берді және 1932 жылдың 1 шілдесінде Сан-Антониодағы Рэндольф Филдке хабар берді. Ол бұл курсты сәтті аяқтап, Келли Филдте жоғары оқу орнын тәмамдады. Ол 1933 жылы 29 маусымда бітіріп, АҚШ армиясының әуе корпусында запастағы екінші лейтенант ретінде қанаттары мен комиссиясын алды. Көп ұзамай ол бірінші лейтенант болып тағайындалды. Шривердің алғашқы қызметі Калифорнияның Риверсайд округіне қарасты Марш-филдте болды, онда подполковник Генри Х. Арнольд базаның командирі болды. Шриверге анасы мен ағасы қосылды. Оның анасы банктік шоттар жабылған кезде жинаған ақшасынан айырылып қалды, ал ағасы екінші курста Texas A&M университеті оқуын тастады, өйткені анасы оқу ақысын төлей алмады. Риверсайдта ол Арнольдтың әйелі Элеонорамен жақсы дос болды. Әуе әскерінің офицерлерінің көбі жарты күн ғана жұмыс істеді, спортқа көп уақыт қалды. Шривер Риверсайдтағы Виктория Кантри Клубында бірнеше гольф турнирінде жеңіске жетті. Алайда, Air Mail скандалынан кейін президент Франклин Д. Рузвельт поштаны жеткізу үшін әуе корпусын шақырды, ал Шривер поштаны Дуглас О 38 және Кейнстон Б 4 ұшақтарында жеткізіп берді. Бұл қауіпті жұмыс еді, өйткені екі ұшақтың да аспаптармен ұшуға жарақтары жоқ еді. Әуе поштасын жеткізу Шриверге белсенді қызметін сегіз айға ұзартуға мүмкіндік берді, бірақ ол әлі де резервте тұрды. 1935 жылы наурыз айында белсенді қызметтен шығып, Сан-Антониоға оралды. Маусым айында ол 200-ге жуық жасөспірімді құрайтын азаматтық қорғау корпусының лагерін басқаруға ерікті болды. Ол тұрақты комиссияға өтініш берді, бірақ сәтті болмады. Шривер 1936 жылдың қазан айында белсенді қызметке оралды, бірақ оған екінші лейтенант дәрежесіне оралуға тура келді. Бұл жолы ол Панама каналы аймағындағы Альбрук алаңында орналасты. Сол жердегі базаның командирі бригадир генерал Джордж Х. Бретт болды. Шривердің гольфтағы шеберлігі туралы хабар Панамаға жеткен болатын, және Бретт өз ойын жақсарту үмітімен оның көмекшілерінің бірі болуын сұрады. Шривер келісті; бұл жақсы мансаптық мүмкіндік болды және айына қосымша 10 доллар төледі. 1937 жылы ол Бреттің үлкен қызы Дора Девол Бретпен танысып, оған құдалық етті. Ол қайтадан тұрақты комиссияға өтініш берді, бірақ тағы да бас тартылды. 1937 жылдың тамызында Шривер өзінің өтініші бойынша белсенді қызметтен босатылды және Северо-Запад Airlines-тің ұшқышы болды, ол Сиэтл мен Монтана штатының Биллингсі арасында Lockheed Model 10 Electra ұшағын ұшырды. Ол 1938 жылы 3 қаңтарда Вашингтон қаласында Арнольдтың үйінде Дораға үйленді. Кейіннен олар тұңғыш балаларына Бретт Арнольд деп ат қояды. Бретт 1939 жылы дүниеге келген. 1941 жылы Доди Элизабет, 1949 жылы Барбара Элис дүниеге келді. Сол жылы Арнольд, қазір бригадир генерал, Сиэтлге Боинг басшыларымен кездесуге келді, ол Шривермен және тағы екеуімен гольф ойнады. Арнольд Шриверді тұрақты комиссияға тағы бір рет өтініш беруге шақырды, өйткені соғыс жақындап келе жатты және білікті ұшқыштар қажет болды. Шривер мұны жасады, бірақ бұл жалақыны қысқартуды және лейтенант дәрежесіне қайта оралуын білдірді. Бұл жолы ол сәтті болды және 1938 жылдың 1 қазанында тұрақты офицер болды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Шривер Калифорниядағы Гамильтон Майлдке 7-ші бомбалау тобының Дуглас Б 18 Боло аспаптық ұшу нұсқаушысы болып тағайындалды. Келесі жылы Бретт, қазір Материалдық бөлімнің басшысы, Шриверді Огайодағы Райт Филдке ауыстырды, онда Бретттің инженерлік офицері және сынақ ұшқышы болды. Шривер қайын атасына өзінің әуе корпусының инженерлік мектебінде оқуға ниетті екенін айтты, ал Бретт Шривердің 1940 жылдың шілдесінде оқуға түсуін ұйымдастырды. 1941 жылдың шілдесінде ол мектепті бітіріп, 1942 жылдың маусым айында Стэнфорд университетінен авиациялық инженерлік ғылым магистрі дәрежесін алды, сонымен қатар майор дәрежесіне көтерілді. Шривер Перл-Харборды бомбалаудан кейін АҚШ-ты Екінші дүниежүзілік соғысқа жібергеннен кейін ұрыс аймағына көшіруді сұрағанмен, оның өтініші оқулары аяқталғанға дейін қабылданбады. 1942 жылдың шілдесінде ол 19-шы бомбалау тобының бомбалаушы ұшқышы ретінде тағайындалды. Ол 1943 жылы АҚШ-қа қайтып оралғанға дейін 19-шы бомбалау тобымен он жауынгерлік миссияны атқарды; осы уақытта ол "Күміс жүрек" орденін алды. Шривер бесінші Әуе күштері қызметінің командалығының техникалық қызмет көрсету және инженерлік бөлімнің бастығы болып қалды. 1943 жылы наурыз айында подполковник болып, тамыз айында Бесінші Әуе күштерінің қызмет командасының штаб бастығы болды. 1943 жылы 21 желтоқсанда полковник болып тағайындалды. Қызметтері үшін ол Армияның Ардақты Қызмет Медалімен және Ардақты Легион орденімен марапатталды.

Ұшақ

Соғыс аяқталғаннан кейін Шривер 1945 жылы 24 қыркүйекте АҚШ-қа оралды. 1946 жылдың қаңтарында ол Пентагондағы АҚШ Әскери-әуе күштері (USAAF) штаб-пәтеріне Материалдар жөніндегі штаб бастығының орынбасары кеңсесінің ғылыми байланыс бөлімшесінің бастығы болып қосылды. Ол Теодор фон Карман басқарған USAAF ғылыми кеңес кеңесінде тығыз жұмыс істеді. Ол 1947 жылы шілдеде АҚШ Әуе күштері (АҚШ) армиядан тәуелсіз болған кезде сол жерде қызмет етті. 1949 жылдың шілдесінде Шривер Ұлттық соғыс колледжіне оқуға түсті. Ол "жаңа технологияны іске асырудың орнына есіктің тұтқаларын тым көп жылтырату" туралы шағымдануымен танымал болды. Келесі жылы бітіргеннен кейін ол Флоридадағы Эглин әуе базасындағы әуе сынақ полигонының вице-командующийы болады деп күтті, бірақ оның орнына Пентагонға жаңадан құрылған штабтың даму жөніндегі орынбасары ретінде бағалау жөніндегі көмекші орынбасары ретінде оралды. Оның аналитикалық жұмыстарды орындаған немесе келісімшартпен жұмыс істеген кеңсесі 1951 жылдың қаңтарында Дамуды жоспарлау кеңсесі деп аталды. Ол зерттеулер мен әзірлемелерді күшейтудің жақтаушысы болды және жаңа технологияларды енгізуге жүйелік инженерлік тәсіл енгізді. Ол дамуды жоспарлау мақсаттарының жүйесін (DPO) орнатты, ол жаңа технологияларды әуе күштерімен байланыстыруға тырысты. Өзінің DPO-ларын қалыптастыру үшін Шривер ғылыми кеңесші кеңеске, RAND корпорациясына және өнеркәсіп пен академиялық ортадан тыс консультанттарға көмек сұрады. Шривер Стратегиялық әуе қолбасшылығының (САК) генерал Кертис ЛеМеймен бірнеше рет қақтығысты. Бір келіспеушілік ядролық қозғалтқыш жобасына қатысты болды. ЛеМей үстірткіш бомбалаушыны қалады, бірақ ғалымдар мен инженерлер Шриверге тек үстірткіш бомбалаушыны ғана жасауға болатынын айта берді. ЛеМэйдің талабы бойынша жоба 1961 жылы президент Джон Ф. Кеннеди оны тоқтатқанға дейін жалғасты. Шривер АҚШ Әуе күштері Boeing B 47 Stratojets ұшақтарының өмір сүру мерзімін қанаттарын нығайту және жаңа Boeing B 52 Stratofortress өндірісін қысқарту арқылы ұзартуды ұсынғанда, ЛеМей ашуға түсті. Шривер кері бұрылып, кейін ЛеМейдің дұрыс екенін мойындады; жылдар бойы B 52 жақсы инвестиция болып шықты. Шривер Кеңес Одағының биік ұшатын бомбалаушыларды түсіретін жерден ауаға зымырандарды жасауы мүмкін екенін және болашақта бомбалаушылар радардан төмен ұшып кету үшін төмен деңгейде шабуыл жасауы мүмкін екенін болжағанда, ЛеМей Шривердің брифингінен ренжіген күйінде шығып кетті. Тағы бір жұмыс тоқтату әуеде жанармай құю тәсілдері туралы келіспеушілікте болды; ЛеМей бомбалаушыларға ең жақсы сәйкес келетін ұшу бум әдісін қабылдауға қолдау көрсетті, ал Шривер ұшақтарға қолайлы болатын зонд және дрог әдісін қолдады. ЛеМей өз ойын орындады және АҚШ Әуе күштері ұшу бумын стандарттады. Олар B 52-нің мұрагері туралы ерекшеліктері бойынша келіспеушілікке ұшырады. ЛеМей үлкен бомбалаушы ұшақты қалаған, ол ауыр бомбаларды биіктікке, ұзын қашықтыққа және дыбыстан жылдамдыққа жеткізе алатын. Шривердің ойынша, биіктік пен жылдамдықтың өсуі оны жер бетінен әуеге зымыраннан құтқара алмайды. Компромистің нәтижесінде Convair B 58 Hustler, екеуіне де қанағаттандырмайтын, жоғары биіктіктегі орташа бомбардировщик жасалды. Шривер 1953 жылы 23 маусымда бригадир генерал дәрежесіне көтерілді. ЛеМей оны Оңтүстік Кореяға 5-ші Әуе күшінің логистикалық бөлімдеріне басшылыққа жіберуді ұсынды. Авиациялық зерттеулер мен даму командалығының (ARDC) бұрынғы басшысы генерал-лейтенант Эрл Э. Партридж және қазір операциялар жөніндегі штабтың орынбасары генерал-лейтенант Дональд Л. Путт, Партридждің ARDC-дегі орынбасарлары, мәселені жаңа әуе күштері штаб меңгерушісі генерал Натан Твининг пен оның штаб меңгерушісінің орынбасары генерал Томас Д. Уайтпен талқылап, бұйрықтар жойылды.

Зымыран

1953 жылдың наурыз айында Шривер Алабама штатындағы Максвелл әуе базасында Ғылыми кеңесші кеңестің отырысына қатысты. Құрама Штаттар 1952 жылы 1 қарашада өзінің алғашқы сутекті бомбасын сынақтан өткізген еді. Айви Майк құрылғысы салмағы 0,8 кг-ға жеткен болатын, бірақ кеңес мүшелерінің екеуі Джон фон Нейман және Эдвард Теллер 1960 жылға қарай салмағы 0,8 кг-ға тең, бірақ жарылғыш қуаты бар сутек бомбасын жасау мүмкін екенін болжады. Бұл ракетаның салмағы аз, сондықтан оның көлемі үлкен болмауы керек, ал өнімділігі жоғары болғандықтан, оның дәлдігі де жоғары болуы керек. АҚШ Әскери-әуе күштері 1951 жылдың қаңтарынан бастап МХБМ жобасын бастады. 1951 жылдың тамызында бұл жоба "Атлас" деп аталды. Атлас ядролық оқ-дәрілерді салмақпен өлшеуге және нысанаға 457 метр қашықтықта жеткізуге тиіс еді. Егер оқ-дәрі салмағын , , -ге дейін азайтуға болатын болса , ұшыру аппаратының салмағы екі есеге азаяды . Шривер 1953 жылы 8 мамырда фон Нейманды жоғары оқу орнында өз бастамасымен кездестірді. Фон Нейман болашақта кішігірім және жеңіл сутекті бомбалар жасалатынын түсіндірді, ал Шривер кездесуден сенімді қалды. Шривер жаңа Айзенхауэр әкімшілігінде әуе күштері хатшысының зерттеулер мен даму жөніндегі арнайы көмекшісі Тревор Гарднерде одақтас тапты. 1953 жылдың қазан айында Гарднер АҚШ-тың стратегиялық зымыран жобаларын қарау үшін "Сәй құмырасы" комитетін құрды. 1954 жылы 10 ақпанда берген баяндамасында ол алты жылдан сегіз жылға дейін орналастырылатын МБР шығаратын апаттық бағдарламаны ұсынды. 1954 жылы 14 мамырда Уайт Атлас жобасына Әуе күштері дамуының ең жоғары басымдығын берді және жаңа ARDC командиріне генерал-лейтенант Томас С. Пауэрге "технология мүмкіндік беретін ең жоғары шамаға дейін" Атлас жобасын жеделдетуді тапсырды. Жобаны басқару үшін Гарднер 1954 жылы сәуірде фон Нойманның төрағалығымен арнайы ғылыми кеңесші комитет құрды. Оның тоғыз мүшесінің ішінде жетісі Теапа комитетіне қызмет еткен. 1954 жылдың 1 шілдесінде Пауэр ICBM-ді әзірлеу жұмыстарын басқару үшін арнайы агенттік - Батыс даму бөлімін (WDD) құрды. Ол бастапқыда Калифорния штатының Инглвуд қаласындағы Сент-Джон Хризостом мектебінің жақында бос қалған ғимараттарында орналасқан, бұл Атлас жобасының басты мердігері Конвейрге жақын болу үшін. Сол жерде орналасқан офицерлерге ұйымның сипатын жасыру үшін азаматтық киім киюді тапсырды. Уайт бастапқыда WDD-ді өзінің зерттеулер мен даму жөніндегі арнайы көмекшісі генерал-майор Джеймс МакКормак басқаратын болды, бірақ МакКормак денсаулық мәселесінен зардап шекті, сондықтан Шривер оның орнын басып, Уайттың арнайы көмекшісі болды және 1954 жылдың 2 тамызында WDD-ге басшылықты қолға алды. Әуе күштері жобаларын басқарудың қалыпты моделі оларды ӘҚШ бақылауымен ұшақ құрастырушы басқаратын. Бұл жоғары тұрған әуе күштері офицерлерінің сүйіспеншілігіне ие болды және Шривердің бастапқы ұсынған моделі болды. Ол жақында B 47 және B 52 сияқты ұшақтарды әзірлеу жобаларында жақсы жұмыс істеді, бірақ Navaho және Snark сияқты соңғы зымыран жобаларында соншалықты жақсы жұмыс істеген жоқ, олар ұзақ кешігулерден және жоғары шығындардан зардап шекті. Ғылыми-консультативтік комитет бұған келіспеді; ол Atlas жобасы өте ғылыми және техникалық сипатта болғандықтан, Манхэттен жобасына ұқсас жоба қажет болды және әуе кемесі өнеркәсібі, оның икемсіз жұмыс тәжірибесімен, қажетті сараптаманы тарта алмады. Лесли Гроувс пен Роберт Оппенгеймермен кеңескеннен кейін Шривер Ғылыми-консультациялық комитетке радикалды ұсыныспен оралды: WDD жобаны тікелей басқаратын, Рамо Вулдридж жүйелерді интеграциялаудан жауапты болады; Конвайр рөлі зымыранның отын резервуары мен корпусын өндірумен шектелетін болады. Ғылыми-консультативтік комитет бұл ұсынысқа риза болды, RAND президенті Франклин Р. Коллбомнан басқа. Бірақ Пауэрге бұл қиындықты батысқа қарай Шривердің басқаруындағы қымбат, жоғары деңгейдегі және қауіпті жобаға жауапты деп санаған. Бірақ Пауэр бұл ұсыныстың жоғары деңгейде қолдау тапқанын көріп, оны қалай жасалғанына қарағанда не істелгеніне көбірек қызығушылық танытты. Шривердің көмекшісі, майор Брайс По II, оны ұйымдастырушылық келісімді қабылдауға көндірді. Шривер Пауэрді апта сайынғы жетістіктер туралы хабардар етіп отыратын және онымен кездесу үшін Балтиморға жиі баратын. Мүмкіндік пайда болған кезде, ол онымен гольф ойнады. Шривер ақырында Пауэрді жеңіп алды, ол Шриверді жоғарылату үшін ұсынды. Шриверге сондай-ақ Конвейр президенті Джозеф Т. М...

Кейінгі жылдар

Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Шривер түрлі корпоративтік және мемлекеттік клиенттерге кеңесші болды. Ол компанияның кеңесінде қызмет етті және президент Рональд Рейганның басшылығымен Президент ақпараты кеңесінің мүшесі болды. 1968 жылдан кейін ол басқа әйелмен қарым-қатынас бастағаннан кейін оның некесі нашарлады, ол әйелімен ажырасып кетті, бірақ ажыраспады, өйткені ол құлшынысты католик болды. 1986 жылы Шривер танымал әнші Джони Джеймспен танысты. Ақыры ол ажырасып, 1997 жылдың 5 қазанында үйленді. Өзінің қызметіне орай 1980 жылы Шривер Ұлттық авиация абыройлыларының залына кірді. 1982 жылы Делмер С. Фарни медалімен марапатталды, ал 1998 жылы 5 маусымда Шривер әуе базасына оның есімі берілді. 1997 жылы Халықаралық ғарыш даңқы залына кірді. 2004 жылы Ғарыш қоры генерал Шриверге ең жоғары құрмет, генерал Джеймс Э. Хилл өмір бойы ғарыш жетістіктері сыйлығын берді. Бұл жыл сайын ғарыш технологиясын зерттеу, дамыту және пайдалану арқылы адамзат игілігі немесе жақсаруы үшін өмір бойы қосқан үлесі арқылы ерекшеленіп жүрген ерекше тұлғаларды тану үшін беріледі. 2005 жылдың мамыр айында Әуе күштері ғарыш қолбасшылығының қолбасшысы генерал Лэнс В. Лорд оған алғашқы ғарыш операциялары белгісін табыс етті. Шривер 2005 жылы 20 маусымда 94 жасында пневмонияның асқынуынан Вашингтон қаласындағы үйінде қайтыс болды.