Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Генри Маргенау (30 сәуір 1901 жыл - 8 ақпан 1997 жыл) - неміс-америкалық физик және ғылым философы.
Henry Margenau (April 30, 1901 – February 8, 1997) was a German American physicist and philosopher of science.
Ерте өмір
Германияның Билефельд қаласында туған Маргенау бакалавр дәрежесін Небраска штатының Мидленд лютеран колледжінен алды. 1926 жылы Небраска университетінен, 1929 жылы Йель университетінен докторлық диссертациясын алды.
Born in Bielefeld, Germany, Margenau obtained his bachelor's degree from Midland Lutheran College, Nebraska before his M. Sc. from the University of Nebraska in 1926, and PhD from Yale University in 1929.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Маргенау микротолқынды толқындар теориясы мен бір ғана радар антеннасына сигнал беруді де, қабылдауды да қамтамасыз ететін дуплекстік жүйелерді әзірлеуде жұмыс істеді. Ол сонымен қатар Хирросимаға атом бомбасын түсіру динамикасын талдау және қайта қарау үшін қолданылатын спектрлік сызық кеңейту әдісімен жұмыс істеді.
Margenau worked on the theory of microwaves and the development of duplexing systems that enabled a single radar antenna both to transmit and receive signals. He also worked on spectral line broadening, a technique used to analyse and review the dynamics of the atomic bombing of Hiroshima.
Ғылымның философиясы мен тарихы
Маргенау ғылым туралы көп жазды, оның еңбектері: этика және ғылым, физикалық шындықтың табиғаты, кванттық механика және қазіргі заманғы ойдың интегративтік принциптері. Ол 1954 жылы Герман фон Гельмгольцтің "Тон сезімдері туралы" атты классикалық кітабына маңызды кіріспе жазды.
Margenau wrote extensively on science, his works including: Ethics and Science, The Nature of Physical Reality, Quantum Mechanics and Integrative Principles of Modern Thought. He wrote in 1954 the important introduction for the classic book of Hermann von Helmholtz, On the Sensations of Tone.
Еркін ерік
1968 жылы Маргенау Пенсильвания штатының Латробе қаласындағы Сент-Винсент колледжінде Уиммер лекциясын беруге шақырылды. Оның тақырыбы ғылыми детерминизм және адам бостандығы болды. Маргенау адам бостандығы мәселесін шешудегі алғашқы қадам ретінде детерминизмді қабылдады. 1982 жылы Маргенау өзінің ерік бостандығының екі сатылы үлгісін "парадокс пен иллюзия" деп қарастырылатын мәселенің "шешімі" деп атады. Ол "еркін" және "ерік" сөздерін өте дәлірек уақыт ретімен бөліп, Уильям Джеймс сияқты екі кезеңді "жақсылық" деп атады, содан кейін "талап" деп атады. "Біздің тезисіміз кванттық механика біздің денемізді, біздің миымызды кез келген сәтте көптеген (оның күрделілігі үшін біз сансыз деп айта аламыз) ықтимал болашақ, әрқайсысының алдын ала белгіленген ықтималдығы бар. Еркіндік екі құрамдас бөлікті қамтиды: кездейсоқ (әдеттегі альтернативалар жиынтығының болуы) және таңдау. Кванттық механика мүмкіндік береді, және біз тек ақыл болашақтағы мүмкін бағыттардың ішінен таңдап (энергиялық түрде емес) таңдау жасай алады деп айтамыз ".
In 1968, Margenau was invited to give the Wimmer Lecture at St. Vincent College in Latrobe, Pennsylvania. His topic was Scientific Indeterminism and Human Freedom. Margenau embraced indeterminism as the first step toward a solution of the problem of human freedom. Then in 1982, Margenau called his two stage model of free will a "solution" to what had heretofore had been seen as mere "paradox and illusion." He very neatly separates "free" and "will" in a temporal sequence, as William James had done, naming the two stages simply "chance" followed by "choice." "Our thesis is that quantum mechanics leaves our body, our brain, at any moment in a state with numerous (because of its complexity we might say innumerable) possible futures, each with a predetermined probability. Freedom involves two components: chance (existence of a genuine set of alternatives) and choice. Quantum mechanics provides the chance, and we shall argue that only the mind can make the choice by selecting (not energetically enforcing) among the possible future courses."
Діни қызығушылықтар
Маргенау Дүниежүзілік шіркеулер кеңесінің ядролық қару мен атом соғысына қатысты экуменикалық ұстаным әзірлеу жөніндегі комиссиясында қызмет етті. Алайда, оның "Тұрақтылық кереметі" (Ox Bow Press, 1984) кітабында Маргенаудың тек христиандыққа ғана емес, сонымен қатар Шығыс діндеріне де қызығушылығы және әртүрлі діни және философиялық дәстүрлер арасындағы байланыстарды табуға деген қызығушылығы көрсетілген.
Margenau served on a commission of the World Council of Churches in developing an ecumenical position on nuclear weapons and atomic warfare. However, his book The Miracle of Existence (Ox Bow Press, 1984) shows Margenau's broad interests not only in Christianity, but also in Eastern religions and his fascination with finding connections among different religious and philosophical traditions.
Соғыстан кейінгі Йель
Маргенау 1950 жылы Йель университеті физика және табиғи философияның Юджин Хиггинс профессоры болып тағайындалды, ол 1986 жылы академиялық өмірден зейнеткерлікке шыққанға дейін осы лауазымға тағайындалды. Сондай-ақ, ол Принстонның Жоғары оқу орнында және MIT радиациялық зертханасында қызметкер болды. Өзінің еңбек жолы кезінде ол АҚШ Әуе күштері, АҚШ Ұлттық стандарттар бюросы, Аргонн ұлттық зертханасы, Рэнд корпорациясы, General Electric Co. және Lockheed компаниясының консультанты болып қызмет етті. Маргенаудың жұмысы молекулааралық күштерді, спектроскопияны, ядролық физиканы және электрониканы зерттеуді қамтыды. Сондай-ақ, ол парапсихологияға қызығушылық танытты. Ол досы Лоренс ЛеШанмен парапсихологиялық мақалалардың авторлары болды. Ол Лизель Ноеге үйленген, олардың екі ұлы мен бір қызы болды. Маргенау Коннектикут штатының Хамден қаласында қайтыс болды.
Margenau was appointed Eugene Higgins Professor of Physics and Natural Philosophy as Yale in 1950, a post he was to hold until his retirement from formal academic life in 1986. He also became a staff member at both the Institute for Advanced Study, Princeton and the MIT Radiation Laboratory. During his working career, he acted as consultant to the U. S. Air Force, the U. S. National Bureau of Standards, Argonne National Laboratory, Rand Corporation, General Electric Co. and Lockheed. Margenau's work embraced investigation of intermolecular forces, spectroscopy, nuclear physics and electronics. He was also interested in parapsychology. He co authored parapsychological papers with his friend Lawrence LeShan. He was married to Liesel Noe and the couple parented two sons and a daughter. Margenau died in Hamden, Connecticut.