Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
19 және 20 ғасырлардағы АҚШ-тағы қоныс үйлер
19th and 20th century settlement house in the United States
Халл Хаус – Чикаго қаласындағы, Иллинойс штатындағы қоныс үйі. Оны 1889 жылы Джейн Аддамс және Эллен Гейтс Старр бірлесіп құрды. Чикагоның Батыс жағында орналасқан, алғашқы үйдің алғашқы иесі Чарльз Джеральд Халлдың есімімен аталған Халл Хаус жақында келген еуропалық иммигранттарға қызмет көрсету үшін ашылды. 1911 жылға қарай Халл Хаус 13 ғимаратқа дейін кеңейді. 1912 жылы Халл Хаус кешені жазғы лагерь – Боуэн Кантри Клубының салынуымен аяқталды. Инновациялық әлеуметтік, білім беру және көркемдік бағдарламаларымен Халл Хаус осы қозғалыстың желісіне айналды. 1920 жылға қарай ол бүкіл ел бойынша шамамен 500 қоныс үйіне дейін өсті. Халл сарайы және бірнеше кейінгі сатып алынған ғимараттар қауымдастықтың өзгеретін талаптарына сай болуы үшін үнемі жаңартылып отырды. 1960 жылдардың ортасында Халл Хаустың көп бөлігі Чикагодағы Иллинойс университетінің құрылысы үшін бұзылды. Бастапқы ғимарат және бір қосымша ғимарат (орны ауыстырылған) бүгінге дейін сақталған. 1965 жылдың 23 маусымында ол АҚШ-тың Ұлттық тарихи ескерткіші деп жарияланды. 1966 жылдың 15 қазанында, 1966 жылғы Ұлттық тарихи сақтау туралы заң күшіне енген күні, ол Тарихи орындардың Ұлттық тізіліміне енгізілді. 1974 жылдың 12 маусымында аман қалған Халл сарайы Чикагоның ескерткіші деп жарияланды. Халл сарайы Чикагоның тіркелген тарихи орындары мен Тарихи орындардың Ұлттық тізіліміне (Чикагоның 1-ші үйі, Роби үйі және Лорадо Тафт Мидуэй студиясымен бірге) енгізілген алғашқы төрт құрылыстың бірі болды. Халл Хаус Ассоциациясы 1960 жылдары бастапқы ғимарат кешенінен көшіп кеткеннен кейін, Чикагоның әртүрлі аймақтарында әлеуметтік қызметтер көрсетуді жалғастырды. Ол 2012 жылдың қаңтар айында жұмысын тоқтатты. Халл Хаус кешенінде сақталған жалғыз Халл сарайы мен оған іргелес асхана қазір тарихи мұражай ретінде қызмет етеді.
Hull House was a settlement house in Chicago, Illinois, that was co founded in 1889 by Jane Addams and Ellen Gates Starr. Located on the Near West Side of Chicago, Hull House, named after the original house's first owner Charles Jerald Hull, opened to serve recently arrived European immigrants. By 1911, Hull House had expanded to 13 buildings. In 1912, the Hull House complex was completed with the addition of a summer camp, the Bowen Country Club. With its innovative social, educational, and artistic programs, Hull House became the standard bearer for the movement; by 1920, it grew to approximately 500 settlement houses nationally. The Hull mansion and several subsequent acquisitions were continuously renovated to accommodate the changing demands of the association. In the mid 1960s, most of the Hull House buildings were demolished for the construction of the University of Illinois Chicago. The original building and one additional building (which has been moved ) survive today. On June 23, 1965, it was designated as a U. S. National Historic Landmark. On October 15, 1966, the day that the National Historic Preservation Act of 1966 was enacted, it was listed on the National Register of Historic Places. On June 12, 1974, the surviving Hull mansion was designated as a Chicago Landmark. Hull mansion was one of the first four structures to be listed on both the Chicago Registered Historic Places and the National Register of Historic Places list (along with Chicago Pile 1, Robie House & Lorado Taft Midway Studios). After The Hull House Association moved from the original buildings complex in the 1960s, it continued to provide social services in multiple locations throughout Chicago. It finally ceased operations in January 2012. The Hull mansion and a related dining hall, the only remaining survivors on the Hull House complex, are now maintained as a history museum.
Миссия
Адамс 1884 жылы Лондонның шығыс бөлігінде әлеуметтік реформа орталығы ретінде құрылған Тойнби-холлдың үлгісіне еліктеді. Ол Тойнби залын "онда тұратын университет білімді адамдардың қауымы, бейшара халықтың арасында және өздерінің ортасындағыдай демалыс клубтары мен әлеуметтік жиындарын өткізген" деп сипаттады. Адамс пен Старр 1889 жылдың 18 қыркүйегінде Халл Хаусты қоныс үйі ретінде құрды. 19 ғасырда әйелдер қозғалысы білім беруді және тәуелсіздікті қолдауды бастады, сондай-ақ әйелдер үшін дәстүрлі түрде ерлер басымдығын көрсеткен кәсіптерге енуге тырысты. Әйелдер басшылығымен әлеуметтік реформалар үшін, жұмысшы және кедей аудандарда орналасқан Халл Хаус сияқты қоныс үйлер құрылды. "Әйелдер үшін жаңа рөлдерді" дамыту үшін "Жаңа әйелдер" тобының бірінші буыны аналарының дәстүрлі жолдарын жаңа әлемнің негізіне сіңірді. Көп жағдайда жалғыз әйелдерден құралған әлеуметтік белсенділерді білімді "Жаңа әйелдер" жетекшілік етті. Халл Хаус 1889 жылы құрылған кезде "оқу орындарында жұмыс істейтін әйелдер қауымдастығы" болды. Оның негізгі мақсаты – жұмысшы табының (көптегені жақында келген еуропалық иммигранттар) әлеуметтік және білім беру мүмкіндіктерін қамтамасыз ету болды. "Тұрғындар" (Халлдағы еріктілерге осы атақ берілді) әдебиет, тарих, өнер, шаруашылық істер (тігін сияқты) және басқа да көптеген пәндер бойынша сабақтар өткізді. Джон Дьюи, Джордж Герберт Мид, Макс Вебер және В. Э. Б. Дю Бойс сияқты көрнекті ғалымдар мен әлеуметтік реформаторлар Халл Хауста дәріс оқыды. Сонымен қатар, Халл Хаус барлық адамдарға тегін концерттер ұйымдастырды, өзекті мәселелер бойынша тегін дәрістер берді және балалар мен ересектерге арналған клубтар ашты. 1892 жылы Аддамс қоныс үй қозғалысының "үш R" деп сипатталған тұрғын үй, зерттеу және реформа туралы ойларын жариялады. Бұл жақын маңдағы адамдармен тығыз ынтымақтастық, кедейлік пен тәуелділіктің себептерін ғылыми зерттеу, осы фактілерді жұртшылыққа жеткізу және [заңнамалық және әлеуметтік] реформалар үшін тұрақты қысым жасауды қамтыды. Халл Хаус Чикагоның Near West Side қауымдастығын мұқият зерттеді, ол "Халл Хаус маңы" деп аталды. Бұл зерттеулер Халл Хаустың тұрғындарына құрылыммен бетпе-бет келуге мүмкіндік берді, соңында олармен серіктестік орнатып, бағдарламаларды жобалау мен іске асыруда, негізінен иммигранттар халқының табысқа жету мүмкіндіктерін арттыруға және жақсартуға бағытталды. Кристи мен Гавро (2001) айтуынша, христиандық қоныстар христиандыққа айналдыруға тырысқан кезде, Джейн Аддамс "зайырлы гуманизмнің күшін бейнелеуге келді". Алайда христиан шіркеулері оның бейнесін "қайта ойлап тапты". Джейн Аддамс Хулл үйі мұражайының мәлімдемесінше, "кейбір әлеуметтік қоныстар діни мекемелермен байланысты болды. Ал басқалары, мысалы, Халл Хаус [Аддамспен бірге құрылған], дінсіз болды". 1895 жылы "Халл Хаус Ассоциациясы" "Халл Хаус карталары мен қағаздарын" шығарды. Бұл басылым Джейн Аддамс бақылаған Халл Хаустың тұрғындары мен әріптестерінің жазған очерктерінен тұрады. Очерктермен қатар кітапта Халл Хаус төңірегіндегі үштен бір шаршы миль радиуста тұратын он сегіз түрлі ұлттан шыққан иммигранттардың кеңістіктік таралуын көрсететін екі карта бар. "Кітап Чикаго университеті социология кафедрасына күшті әсер етті. Карталауды әлеуметтік топтардың үлгілерін ашудың статистикалық әдісі ретінде дамыту Чикаго мектебінің маңызды үлесі болды". Қоныс үйлер христиандық социализм және әлеуметтік ізгі хабар қағидалары негізінде құрылды, бұл әлеуметтік ғылымдарды қолдану индустрияланған қоғамдардағы қалалық тұрғындар кездесетін қиындықтарды шешуге көмектеседі деген сенімде болды. Джейн қоныс үйдегі жұмыстың негізгі пайда алушылары жергілікті қоғамдастық емес, тұрғындардың өздері екенін нық айтты. Дегенмен, Джейн осы мәселелерді тиімді шешу үшін оларды толыққанды түсінудің маңызды екенін мойындады. Сондықтан ол Халл Хаус маңындағы әлеуметтік мәселелерді зерттеуге топтарды жұмылдырды. Хассенкаль Халл Хаустың әлемдік деңгейде маңызды интеллектуалдық белсенділік орталығы болып қалыптасқанын, әр түрлі салалардың басшыларын оқыту, оқу және зерттеумен айналысуға тартымды екенін айтады. Диган одан әрі әйелдер әлеуметтанушылары үшін Халл Хаус Чикаго университетінің ерлер үшін жасағаны сияқты маңызды екенін түсіндіреді, ол зерттеулер мен әлеуметтік дискурс үшін орталық мекеме ретінде қызмет етті. Олардың зерттеулерін таратумен қатар, осы зерттеулерден алынған түйсіктер иммигранттар мен кедейлердің жағдайын жақсартуға бағытталған заңнамалық реформаларды қолдауға маңызды рөл атқарды. Джейн әлеуметтанушы болуға ниеттенбеді. "Халл Хаус карталары мен қағаздарының" кіріспесінде ол қоныс үйінің тұрғындары әдетте әлеуметтік зерттеулермен айналыспайды деді, ол еңбек құқығын бұзу немесе фабрика жағдайларын зерттеуден өзгеше екенін атап өтті. Ол ауданды зертхана ретінде қарауға қарсы болды, Халл Хаус көршілерге көмектесу үшін емес, оларды зерттеу үшін құрылғанын баса айтты. Алайда ол әлеуметтанушы болып шықты. Фадерман Джейнды "әлеуметтік ғалымдардың әйелдер еңбегін қадірлеген алғашқы адамдардың бірі" деп сипаттайды. Ол 1905 жылы құрылған Америкалық әлеуметтанулық қауымның негіз қалаушы мүшесі болды. Сонымен қатар, ол Чикаго университетінің тың кеңейту және Чикаго азаматтық және қайырымдылық мектебінде әлеуметтану бойынша дәріс оқыды. Джейннің көзқарасынан қарағанда, Халл Хаус эксперименттің бір түрі болды. Қабілетті болғандықтан, оны көшіруге болады. 1900 жылға қарай Халл Хаус сияқты шамамен 100 қоныс үй АҚШ бойынша пайда болды. Сонымен қатар, Джейн бар болған топтардың мақсаттарында өзгеріс жасады. Мәдени байыту үшін бай әйелдер құрған әйелдер клубы, азаматтық істерге, мысалы, бала еңбегін жоюға, қоғамдық кітапханалар құруға және үйлерді реформалауға бағытталған әрекеттерге қосылып, Әйелдер клубының федерациясын құрды. Сол дәуірде қазіргі оқырмандарға да мәлім болатын таныс дихотомия пайда болды. Чикаго университеті социология кафедрасының ерлер мүшелері зерттеулері үшін координацияны пайдалана отырып, өз кеңселерден пәтерінен қашықтап тұрды. Әйелдер әлеуметтанушылары көбінесе әріптестерімен деректерді жинаушылар ретінде қарастырылды. Керісінше, әйелдер әлеуметтануды құрал ретінде қарастырды. Ерлер жинаған деректер мен алынған түйсіктерді соңғы мақсат ретінде қарастырса, әйелдер оларды шешілуді қажет ететін мәселелердің көрсеткіштері ретінде қарастырды. Олардың көзделген рөлі мәселені шешушілер болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, қазіргі әлеуметтік ғылымдар деп танылатын барлық нәрсені сандыққа келтіру және "ғылыми" етуге бағытталған үрдіс пайда болды. Нәтижесінде, әлеуметтану бизнес пен ғылым қабылдады, ал ерлер факультеті басым рөлде болды. 1920 жылға қарай Чикаго университетінде барлық әйел профессорлар социология факультетінен әлеуметтік қызметтер факультетіне ауыстырылды.
Addams followed the example of Toynbee Hall, which was founded in 1884 in the East End of London as a center for social reform. She described Toynbee Hall as "a community of university men" who, while living there, held their recreational clubs and social gatherings at the settlement house among the poor people and in the same style they would in their own circle. Addams and Starr established Hull House as a settlement house on September 18, 1889. In the 19th century a women's movement began to promote education and autonomy, and to break into traditionally male dominated occupations for women. Organizations led by women, bonded by sisterhood, were formed for social reform, including settlement houses such as Hull House, situated in working class and poor neighborhoods. To develop "new roles for women, the first generation of New Women wove the traditional ways of their mothers into the heart of their brave new world. The social activists, often single, were led by educated New Women. Hull House became, at its inception in 1889, "a community of university women" whose main purpose was to provide social and educational opportunities for working class people (many of them recent European immigrants) in the surrounding neighborhood. The "residents" (volunteers at Hull were given this title) held classes in literature, history, art, domestic activities (such as sewing), and many other subjects. Prominent scholars and social reformers such as John Dewey, George Herbert Mead, Max Weber, and W. E. B. Du Bois lectured at Hull House. In addition, Hull House held concerts that were free to everyone, offered free lectures on current issues, and operated clubs for both children and adults. In 1892, Addams published her thoughts on what has been described as "the three R's" of the settlement house movement: residence, research, and reform. These involved "close cooperation with the neighborhood people, scientific study of the causes of poverty and dependence, communication of these facts to the public, and persistent pressure for [legislative and social] reform " Hull House conducted careful studies of the Near West Side, Chicago community, which became known as "The Hull House Neighborhood". These studies enabled the Hull House residents to confront the establishment, eventually partnering with them in the design and implementation of programs intended to enhance and improve the opportunities for success by the largely immigrant population. According to Christie and Gauvreau (2001), while the Christian settlement houses sought to Christianize, Jane Addams, "had come to epitomize the force of secular humanism." Her image was, however, "reinvented" by the Christian churches. According to the Jane Addams Hull House Museum, "Some social settlements were linked to religious institutions. Others, like Hull House [co founded by Addams], were secular." In 1895, the Hull House Association released "Hull House Maps and Papers." This publication consisted of essays authored by Hull House residents and collaborators, overseen by Jane Addams. Alongside the essays, the book featured two maps illustrating the spatial distribution of immigrants from eighteen different nationalities residing within a one third square mile radius around Hull House. "The book was notable for its impact on the University of Chicago Sociology Department Development of mapping as a statistical technique to reveal social group patterns became a major contribution of the Chicago School." Settlement houses were established on the principles of Christian Socialism and the Social Gospel, which held the belief that the application of social sciences could address the challenges faced by urban residents in industrialized societies. Jane strongly asserted that the primary beneficiaries of the efforts at the settlement house were the residents themselves, rather than the local community. Nevertheless, Jane recognized that to effectively tackle these issues, it was essential to comprehend them thoroughly. Consequently, she mobilized teams to investigate social problems in the vicinity of Hull House. Hassencahl asserts that Hull House evolved into a globally significant hub of intellectual activity, attracting leaders from various fields to engage in teaching, studying, and research. Deegan further elaborates that for women sociologists, Hull House held a similar significance as the University of Chicago did for their male counterparts, serving as a central institution for research and social discourse. Alongside disseminating their discoveries, the insights derived from these inquiries played a crucial role in advocating for legislative reforms aimed at improving the conditions of immigrants and the impoverished. Jane didn't intend to become a sociologist. In the preface of Hull House Maps and Papers, she mentioned that the residents of the settlement house typically didn't engage in sociological inquiries, which she distinguished from investigations into labor abuses or factory conditions. She expressed her opposition to viewing the neighborhood as a laboratory, emphasizing that Hull House aimed to assist the neighbors rather than study them. However, she ended up becoming a sociologist. Faderman describes Jane as "probably the first to take the work of female social scientists seriously." She was one of the founding members of the American Sociological Association, established in 1905. Additionally, she lectured on sociology at both the University of Chicago Extension and the Chicago School of Civics and Philanthropy. Jane's perspective aside, Hull House represented a form of experimentation. Fortunately, it was replicable. By 1900, nearly 100 settlement houses akin to Hull House had emerged across the United States. Moreover, Jane spurred a shift in the objectives of existing groups. Women's clubs, initially established by affluent women for cultural enrichment, joined forces to establish the Federation of Women's Clubs, directing their efforts towards civic endeavors such as eradicating child labor, establishing public libraries, and reforming tenements. During that era, a familiar dichotomy emerged, resonating with contemporary readers. Male members of the University of Chicago Sociology Department tended to maintain a distance from their subjects. They operated from their offices within the university, using coordination for their studies. Women sociologists were often viewed by their male counterparts as mere data collectors. Conversely, women sociologists perceived sociology as a tool. While men regarded the data they gathered and the insights they derived as the ultimate goal, women viewed them as indicators of issues needing resolution. Their envisioned role was that of problem solvers. Post World War II, there arose a trend to quantify and "scientify" all aspects of what are now recognized as the social sciences. Consequently, sociology was embraced by business and science, with male faculty assuming predominant roles. By 1920, at the University of Chicago, all female professors were transferred from the Sociology Department to the Department of Social Services.
Халл Хаус маңы
Халл Хаус туралы жазылған алғашқы газет мақалаларының бірі Халл Хаус маңындағы тұрғындарға жіберілген мына шақыруды келтіреді. Ол «Mio Carissimo Amico» деген сөздермен басталады және Ле Синьорин, Джейн Аддамс және Эллен Старр қол қойған. Халл Хаус алғашқы жылында жазылған бұл қауымдық шақыру, Аддамстың «Халл Хаус маңы» деп атаған аймақтың сол кезде итальяндықтармен басым екенін көрсетеді. «Өзен мен Халстед көшесі арасында 10 000 итальяндық өмір сүрген». Барлық мәліметтерге сәйкес, үлкен Халл Хаус маңы (Чикагоның Жақын Батыс жағы) Чикагоға көшіп келген түрлі этникалық топтардың араласуынан құралған. Халл Хаус есігінен кіргендерге нәсіл, тіл, дін немесе дәстүр бойынша ешқандай кемсітушілік болмады. Әрбір адамға құрметпен қаралатын. Бейтлехем Говард маңы орталығының деректері «Германдар мен еврейлер сол ішкі өзектің оңтүстігінде (он екінші көшеден оңтүстікке қарай) тұрған» дегенді көрсетеді. Гаррисон, Халстед және Блю Айленд көшелері құраған грек үшбұрышы оңтүстікте тұратын ирландтар мен солтүстік-батыстағы канадалық-француздардың арасындағы буферлік аймақ болды. Шығыс жағындағы өзеннен бастап, «Кіші Италия» деп аталған батысқа дейін, оңтүстіктегі Рузвельт көшесінен солтүстіктегі Харрисон көшесінің үшбұрышына дейінгі аймақ, 1924 жылға дейін Оңтүстік Италия жағалауларынан Чикагоға көшіп келген итальяндықтар үшін тоқтау орны болды, сол жылы көптеген Оңтүстік Еуропалықтар үшін квота жүйесі енгізілді. Халл Хаустың ішкі шеңбері – социологтар мен қайырымдастар туралы жазылған әдебиеттерде осыған ұқсас пікірлер көптеп кездеседі, бұл Тейлор көшесіндегі Кіші Италия мен Халл Хаус арасындағы байланысты нығайтады. Халл Хаус кешеніне тіркелген және оның 74 жылдық тарихында қызметтер алған адамдардың этникалық құрамын қарастырғанда, этникалық бейімділік байқалады. Боуэн Кантри Клубының түлектері болған 257 Екінші дүниежүзілік соғыс ардагерінің «денесіз барлығының есімдерінің соңында дауысты әріптер болған, бұл олардың итальяндық тегін көрсетеді». Жиырма ұлдың барлығы бірінші буын итальяндық америкалықтар еді, олардың есімдерінің соңында дауысты әріптер болды. «Олар заңгерлер, механиктер, кәріз жұмысшылары, қоқыс тасымалдаушылар, кондитерлік дүкен иелері, боксшылар және қылмыстық топтардың басшылары болды». Иммигранттардың өз отанына деген сағынышынан Аддамс Халл Хауста этникалық кештер өткізе бастады. Бұл кештерде этникалық тағамдар, билер, музыка және қызығушылық тудыратын тақырыптар бойынша қысқа лекциялар ұсынылатын. Кейбір тақырыптық кештер итальяндық, грек, неміс, поляк және т.б. болып өтті. Элен Гейтс Старр бір итальяндық кештің бөлмеге адамдар толып тұрғанын айтты. Кездесуге келген әйелдердің бірі «өте ынтамен патриоттық өлең оқыды» және бәрі оған әсер етті.
One of the first newspaper articles ever written about Hull House quotes the following invitation sent to the residents of the Hull House neighborhood. It begins with: "Mio Carissimo Amico" and is signed, Le Signorine, Jane Addams and Ellen Starr. That invitation to the community, written during the first year of Hull House's existence, suggests that the inner core of what Addams labeled "The Hull House Neighborhood" was overwhelmingly Italian at that time. "10,000 Italians lived between the river and Halsted Street." By all accounts, the greater Hull House neighborhood (Chicago's Near West Side) was a mix of various ethnic groups that had immigrated to Chicago. There was no discrimination of race, language, creed, or tradition for those who entered the doors of the Hull House. Every person was treated with respect. The Bethlehem Howard Neighborhood Center records substantiate that, "Germans and Jews resided south of that inner core (south of twelfth street) The Greek delta formed by Harrison, Halsted and Blue Island Streets served as a buffer to the Irish residing to the south and the Canadian–French to the northwest. From the river on the east end, on out to the western ends of what came to be known as "Little Italy", from Roosevelt Road on the south to the Harrison Street delta on the north, became the port of call for Italians who continued to immigrate to Chicago from the shores of southern Italy until a quota system was implemented in 1924 for most Southern Europeans. The ancillary literature between, among and about members of Hull House's inner sanctum of sociologists and philanthropists is littered with such comments, reinforcing the relationship that existed between Taylor Street's Little Italy and Hull House. A review of the ethnic composition of those who registered for and utilized the services provided by the Hull House complex, during its 74 years as a tenant of the near west side, suggests an ethnic bias. Of the 257 known WWII veterans who were alumni of the Bowen Country Club, "virtually all had a vowel at the end of their names denoting their Italian heritage." All twenty boys were first generation Italian Americans, all with vowels at the end of their names. "They grew up to be lawyers and mechanics, sewer workers and dump truck drivers, a candy shop owner, a boxer and a mob boss." Because of the immigrants' loneliness for their homeland, Addams started hosting ethnic evenings at Hull House. This would include ethnic food, dancing, music, and maybe a short lecture on a topic of interest. Some of the themed evenings were Italian, Greek, German, Polish, etc. Ellen Gates Starr described one Italian evening as having the room packed full with people. One of the ladies who attended "recited a patriotic poem with great spirit" and everyone was moved by it.
Жетістіктер
Алғашқы екі онжылдықта Хэлл Хаусты қоршаған аймақтан келген мыңдаған иммигранттармен бірге көптеген әйелдер қоныстанды, олар кейіннен түрлі деңгейдегі көрнекті және ықпалды реформаторларға айналды. Бұл орталық бала еңбегі, әйелдердің сайлау құқығы, денсаулық сақтау реформасы және иммиграциялық саясат сияқты мәселелерді шешу арқылы қалалық, штаттық және федералдық деңгейдегі заңнамалық реформаларды қолдауға біртіндеп тартылды. Кейбіреулер Хэлл Хаустың жұмысы бүгінгі таңда "Әлеуметтік көмек" деп білетініміздің бастауын қалады деп санайды. Аудандық деңгейде Хэлл Хаус қаланың алғашқы қоғамдық ойын алаңын, моншасын және қоғамдық гимнастика залын (1893 жылы) ашты, білім беру және саяси реформаны ілгерілетті, сондай-ақ тұрғын үй, еңбек және санитария мәселелерін зерттеді. Адамстың балалық шақтағы ойын мүмкіндіктерінің маңыздылығы туралы ойлары ойын алаңдарының қажеттілігі туралы ұлттық пікірталасқа және Америка Ойын алаңдары қауымдастығын құруға әкелді. Сондай-ақ, бір ерікті, Дженни Доу, аналары шеберханаларда жұмыс істеген кезде орталықта қалған балалар үшін балабақша сыныбын ашты. Үш апта ішінде Доу 24 балабақша оқушысын тіркеді және тағы 70 бала күту тізіміне қойылды. Қалалық деңгейде заң реформаларын ілгерілету АҚШ-тағы алғашқы жасөспірімдер сотына әкелді, ал олардың жұмысы қала құрылысын және филиалдық кітапхана жүйесіне өтуді ықпалдастырды. Хэлл Хаус – феминистік прагматизмге бастама берген идеялардың өркен жайған жері болды. Хэлл Хаус философиясы Платонның көзқарасымен күрт контраст жасады. Платон геометрия мен математиканы "идеалды, мәңгілік, өзгермейтін және жердегі көрінетін нәрселерден тәуелсіз" формалар теориясының негізі ретінде пайдаланды. Адамс болса, абстрактілі шындыққа қызығушылық танытпады. Ол өзінің философиялық көзқарасын өмірлік тәжірибенің күрделі әлеміне, әсіресе әйелдер тәжірибесінің жақсы зерттелмеген әлеміне енгізуді қалады. Оның әлеуметтік этикасы жеке тұлғаның бекітілген қасиеттеріне (мінез-құлқына) емес, кең қоғамдағы оның рөліне және әлеуметтік жауапкершілік пен қатысу демократиясына баса назар аударды. 1897 жылы Джонс Хопкинс медицина мектебін бітіргеннен кейін Элис Хамильтон Хэлл Хаусқа қосылды және балалардың денсаулығын сақтау және амбулаториялық балалар клиникасының бірін құрды.
Throughout the first two decades, along with thousands of immigrants from the surrounding area, Hull House attracted many female residents who later became prominent and influential reformers at various levels. The settlement was also gradually drawn into advocating for legislative reforms at the municipal, state and federal levels, addressing issues such as child labor, women's suffrage, healthcare reform and immigration policy. Some claim that the work of the Hull House marked the beginning of what we know today as "Social Welfare". At the neighborhood level, Hull House established the city's first public playground, bathhouse, and public gymnasium (in 1893), pursued educational and political reform, and investigated housing, working, and sanitation issues. Addams' thinking regarding the importance of childhood play opportunities contributed to a national conversation about the need for playgrounds and a movement that started the Playground Association of America Also, one volunteer, Jenny Dow, started a kindergarten class for children left at the settlement while their mothers worked in the sweatshops. Within three weeks, Dow had 24 registered kindergartners and 70 on a waiting list. At the municipal level, their pursuit of legal reforms led to the first juvenile court in the United States, and their work influenced urban planning and the transition to a branch library system. Hull House was an incubator of ideas where feminist pragmatism was jump started. The Hull House philosophy, contrasted sharply with the approach of Plato. He used geometry and math as a spring board to a theory of Forms, which were "ideal, eternal, unchanging and pleasingly independence of earthly visible things. Addams, on the other hand, was not interested in abstract truth. She wanted her philosophic approach to incorporate the messy world of lived experience with emphasis on the under explored world of women's experience. Rather than focusing on fixed individual characteristics (virtues), her social ethics engaged the individual in broader society and focused on a social responsibility and participatory democracy. In 1897, Alice Hamilton after graduating from Johns Hopkins School of Medicine joined Hull House and founded one of the first child welfare and outpatient pediatric clinic.
Ұстазы
Кейіннен бұл елді мекен өрістей түсіп, кедейліктің зиянын азайтуға бағытталған қызметтер ұсынды. Ауруларға арналған қоғамдық емханада тамақтың құндылығы жоғары нәрлі тағамдарымен қатар балалар бақшасы мен қоғамдық жуынатын орындар да ашылды. Хэлл Хаус ұсынған курстардың ішінде кітап мұқабасын жасау курсы да болды, бұл өсіп келе жатқан баспа ісіндегі жұмыс орындарының мүмкіндіктерін ескере отырып, өте уақтылы шара болды. Хэлл Хаус американдықтардың қоғамға бейімделуіне, әсіресе иммигрант жастарға көмектесудегі жетістіктерімен кеңінен танылды. Хэлл Хаус қолөнерді моральдық жаңғырту күші ретінде насихаттау қозғалысының орталығына айналды. "Хэлл Хаус пештері" бағдарламасын Мертл Меррит Френч басқарды. Лаура Дайнти Пелхам жетекшілігімен олардың театр тобы Джон Галсворти, Генрик Ибсен және Джордж Бернард Шоудың бірнеше пьесаларын Чикагода тұңғыш рет сахнаға қойды және Американың кіші театр қозғалысын құрушы деп есептелді. Хэлл Хаустың жетістігі Пол Келлоггтің бұл топты "Халстед көшесінің ұлы әйелдері" деп атауына себеп болды. Хэлл Хаус жарғысында белгіленген мақсаты: "Жоғары азаматтық және әлеуметтік өмірге орталық құру; білім беру және қайырымдылық жобаларын іске асыру және ұстау, Чикагоның өнеркәсіптік аудандарындағы жағдайды зерттеп, жақсарту".
Later, the settlement branched out and offered services to ameliorate some of the effects of poverty. A public dispensary provided nutritious food for the sick as well as a daycare center and public baths. Among the courses Hull House offered was a bookbinding course, which was timely — given the employment opportunities in the growing printing trade. Hull House was well known for its success in aiding American assimilation, especially with immigrant youth. Hull House became the center of the movement to promote hand workmanship as a moral regenerative force. The Hull House Kilns program was directed by Myrtle Merritt French. Under the direction of Laura Dainty Pelham their theater group performed the Chicago premiers of several plays by John Galsworthy, Henrik Ibsen, and George Bernard Shaw, and was given credit for founding the American Little Theatre Movement. The success of Hull House led Paul Kellogg to refer to the group as the "Great Ladies of Halsted Street". The objective of Hull House, as stated in its charter, was: "To provide a center for a higher civic and social life; to institute and maintain educational and philanthropic enterprises, and to investigate and improve the conditions in the industrial districts of Chicago."
Ғимарат пен мұражай
Хулл үйі Чикаго қаласында, Иллинойс штатында орналасқан және 1856 жылы Оңтүстік Халстед көшесінде 800 нөмірде жылжымайтын мүлік магнаты Чарльз Джеральд Хулл (1820–1889) салған итальян стиліндегі сарайдан атын алған. Бұл ғимарат бір кезде қаланың әсем ауданы болған, бірақ 1889 жылы Аддамс өзінің тәжірибесі үшін орын іздеген кезде, ол тозығы жеткен. Бұл, ішінара, Жақын Батыс жағындағы ауданға иммигранттардың көптеп және қарқынды келуіне байланысты болды. Чарльз Хулл бұрынғы үйін өзінің туысы Хелен Калверге сыйлады, ол өз кезегінде оны Аддамсқа 25 жылға тегін жалға берді. 1907 жылға қарай Аддамс Хулл сарайын қоршаған 13 ғимаратты иеленді. 1889 мен 1935 жылдар аралығында Аддамс пен Эллен Гейтс Старр ғимаратты үздіксіз қайта жаңартып келді. Иллинойс университетінің айналма кампусын салу үшін Хулл үйінің көптеген ғимараттарын бұзу қажет болды.
Hull House was located in Chicago, Illinois, and took its name from the Italianate mansion built by real estate magnate Charles Jerald Hull (1820–1889) at 800 South Halsted Street in 1856. The building was located in what had once been a fashionable part of town, but by 1889, when Addams was searching for a location for her experiment, it had descended into squalor. This was partly due to the rapid and overwhelming influx of immigrants into the Near West Side neighborhood. Charles Hull granted his former home to his cousin Helen Culver, who in turn granted it to Addams on a 25 year rent free lease. By 1907, Addams had acquired 13 buildings surrounding Hull's mansion. Between 1889 and 1935, Addams and Ellen Gates Starr continuously redeveloped the building. The development of University of Illinois Circle Campus required the demolition of most of the Hull House buildings
Халл үйінің қиялы
Адамс үйге көшкен кезде, ғимараттың "шатырында әруақ бар деген күмәнді репутациясы болғанын" атап өтті. Жылдар бойы Халл Хаустың айналасында әртүрлі әруақтар мен қорқынышты оқиғалар тарады, осылайша ол "Чикагодағы әруақтар" турларының тоқтау орнына айналды. Чарльз Халлдың әйелі 1860 жылы осы үйде қайтыс болды және кейде оның әлі де сол жерде қорқытатыны айтылады. Басқа да әруақтардың болуы мүмкін, мысалы, 1870 жылдары Кедейлердің кішкентай қарындастары қарттар үйі ретінде пайдаланған кезде табиғи себептерден қайтыс болған көптеген адамдар. Әуелде бұл оқиғаға қызығушылық танытпаған Адамс, оның ауданның қарт әйелдеріне тигізген әсеріне қызығып, осы эпизодты "Әйел жадының ұзақ жолы" атты кітабының негізі ретінде пайдаланды. Ғимарат туралы көптеген қате ақпарат тарағанмен, Адамс бірнеше досына екінші қабаттағы алдыңғы жатын бөлмелердің бірінде әруақтар көрінетінін айтқан. Ол және бір досы бір күні сол жерде "ақ киім киген әйелдің" әруағын көргендей болды, кейіннен сол әруақты жанындағы театр үшін гримерлік бөлме ретінде пайдаланылған кезде бір топ қыз да көрді. Адамс оны "әруақталған" деп атағанмен, одан қорқығаннан гөрі көңіл көтерілгендей болды. "Ауданның гректері ежелгі классикалық пьесаларды өз тілдерінде қойды, ал еуропалық иммигранттардың балалары Шекспирдің" және басқа да пьесаларын сахналады. Бір желтоқсан айының басында гректер Чикагода "Одиссей" спектаклін қойды. Зал түрлі ұлт өкілдеріне толы болды және тым тығыз жағдай туды. Көрермендер өте ынталы болды және актерлерге "көздері жарқырап" қарады. Олар көршілері мен әріптестерінің осы қарапайым қойылымды ойнағанын көрді, бірақ ол өте күшті, сенімді және жеке басымен байланысты болды. Актерлер "ұлы бабаларына құрмет көрсетіп" және көрермендердің құрметіне шақыру жасады. 1963 жылы Бродвей қойылымдарының гастрольдік турлары кеңінен таралған кезде, 3212 Солтүстік Бродвейдегі Джейн Аддамс орталығындағы Халл Хаус театры ғасырдың соңына дейін Чикаго театр компанияларының дамуына көмектесті.
Addams noted that upon moving in, the building had a "half skeptical reputation for a haunted attic." Over the years, numerous stories of ghosts and hauntings have surrounded Hull House, making it a stop on many of the "ghosts in Chicago" tours. Charles Hull's wife had died in the house in 1860 and is sometimes thought to haunt it. Other candidates for resident ghosts include the many people who died there of natural causes in the 1870s when it was used as a home for the aged by the Little Sisters of the Poor. While initially annoyed about the story, which had no basis in fact, Addams became fascinated by the effect the episode had on old women in the neighborhood and used the episode as a basis for her book The Long Road of Woman's Memory. While a great many erroneous stories have circulated about the building, Addams is known to have spoken to several friends about one of the front bedrooms on the second floor being haunted – she and a friend once thought they saw a "woman in white" ghost there, and the same ghost was later seen by a group of girls when the room was used as a dressing room for the adjacent theater. Though Addams called it "haunted," she seems to have been more amused than frightened by it. "The neighborhood Greeks performed the classic plays of antiquity in their own language and the children of European immigrants produced Shakespeare" as well as others. Early one December, the Greeks performed Odysseus in Chicago. The auditorium was filled with a multi ethnic crowd and packed too close for comfort. The audience was very eager and gave the performers "rapt attention." They watched neighbors and co workers execute this primitive play, but it was very powerful, plausible, and personal. The actors seemed to pay "tribute to a noble ancestry" and plea for the respect of the audience. In 1963, when road tours of Broadway productions became common, the Hull House Theater in the Jane Addams Center at 3212 North Broadway fostered the development of Chicago Theater companies for the rest of the century.
1930 жылдан 2012 жылға дейін
Адамс 1935 жылы қайтыс болғанға дейін бас резидент болды. Халл Хаус Халстед орналасқан жер маңындағы қауымға 1960 жылдары Иллинойс университетінің қалалық кампусымен ығыстырылғанға дейін қызмет көрсетуді жалғастырды. 2012 жылға дейін әлеуметтік қызмет көрсету орталығының функциясы қаланың әртүрлі жерлерінде "Джейн Аддамс Халл Хаус қауымдастығы" атты бас ұйым аясында жүзеге асырылды. Джейн Аддамс Халл Хаус мұражайы Чикагодағы Иллинойс университетінің сәулет және өнер колледжінің құрамына кіреді және Адамс пен басқа да резидент әлеуметтік реформаторларға арналған ескерткіш болып табылады. Олардың жұмысы иммигрант көршілерінің өміріне, сондай-ақ ұлттық және халықаралық мемлекеттік саясатқа әсер етті. Мұражай мен оның бағдарламалары Халл Хаус резиденттерінің жұмысын маңызды қазіргі заманғы әлеуметтік мәселелермен байланыстырады. Мұражай коллекциясына Халл Хаус тарихымен байланысты 1100-ден астам артефакт пен Халл Хаус және оның төңірегіндегі аудан туралы әңгімелерін бөліскен адамдармен жүргізілген 100-ден астам ауызша сұхбат кіреді.
Addams was head resident until her death in 1935. Hull House continued to serve the community surrounding the Halsted location until it was displaced by the urban branch campus of the University of Illinois in the 1960s. Until 2012, the social service center role was performed throughout the city at various locations under an umbrella organization, the Jane Addams Hull House Association. The Jane Addams Hull House Museum is part of the College of Architecture and the Arts at the University of Illinois Chicago and serves as a memorial to Addams and other resident social reformers, whose work influenced the lives of their immigrant neighbors, as well as national and international public policy. The museum and its programs connect the work of Hull House residents to important contemporary social issues. The Museum's collection includes over 1,100 artifacts related to Hull House history and over 100 oral interviews conducted with people who have shared their stories about Hull House and the surrounding neighborhood.
Халл Хаус Ассоциациясының жабылуы
Халықтан күшті қолдауға, кірісінің 85 пайызы осы көздерден түскеніне байланысты, Халл Хаус Ассоциациясы үкіметтің бір бөлігіне айналды, бұл қазіргі Аддамс ханымның тани алмайтын жағдай. 2000 жылы Чикаго қаласының Адамдар арасындағы қатынастар жөніндегі комиссиясының басшысы Кларенс Вуд басқаруды қолға алғанда, ол жеке қаржыландыруды көбейтуге уәде берді. Бірақ бұл күш-жігер әр жыл сайын бірнеше миллион доллардан артық жинамады, бұл соңғы он жылдың көп бөлігінде агенттіктің қаржыландыруының 10 пайызынан да аз болды, бұл туралы IRS және Иллинойс штатының бас прокуроры кеңсесіне ұсынылған қаржылық есептерде көрсетілген. 2012 жылдың 19 қаңтарында Джейн Аддамс Халл Хаус Ассоциациясының 2012 жылдың көктемінде жабылатыны және шамамен 122 жылдық қызметтен кейін қаржылық қиындықтарға байланысты банкроттыққа өтініш беретіні жарияланды. 2012 жылдың 27 қаңтары, жұма күні Халл Хаус күтпеген жерден жабылды және барлық қызметкерлер соңғы жалақысын алды. Қызметкерлер жұмыстан босатылған кезде еңбек ақысы, пайдаланылмаған еңбек демалысы немесе денсаулық сақтану қызметтері алмайтынын білді. Кәсіби одақ өкілдері агенттік қызметкерлерге 27 000 доллардан астам төленбеген шығындарды өтеу бойынша қарызы бар кезде жабылғанын мәлімдеді. Дегенмен, Иллинойс Чикаго университетінің Джейн Аддамс Халл Хаус мұражайы (агенттікпен байланысы жоқ) бұрынғысынша ашық күйінде қалып отыр.
Because of its heavy reliance on public support—as much as 85 percent of its revenue came from such sources—Hull House Association had essentially become an arm of government, unlike anything Ms. Addams might recognize today. When Clarence Wood, then the head of Chicago's Human Relations Commission, took over in 2000, he promised to move toward more private fundraising. But that effort appears to have failed to bring in more than a few million dollars in any given year, accounting for less than 10 percent of the agency's funding in most of the last decade, according to financial statements filed with the IRS and the Illinois attorney general's office. On January 19, 2012, it was announced that Jane Addams Hull House Association would close in the spring of 2012 and file for bankruptcy due to financial difficulties, after almost 122 years. On Friday, January 27, 2012, Hull House closed unexpectedly and all employees received their final paychecks. Employees learned at time of closing that they would not receive severance pay or earned vacation pay or healthcare coverage. Union officials said that the agency closed while owing employees more than $27,000 in unpaid expense reimbursement claims. The University of Illinois Chicago's Jane Addams Hull House Museum (unaffiliated with the agency), however, remains open.