Дамбартон Окс: Тарих, Гардендер және БҰҰ негізін қалаушылар орны
Dumbarton Oaks
Dumbarton Oaks: Вашингтондағы тарихи сарай, БҰҰ негізін қалауға арналған 1944 жылғы конференция орны. Византия және Латын Америкасын зерттейтін орталық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джорджтаун ауданындағы тарихи мүлік және ғылыми-зерттеу мекемесі, Вашингтон, Д.С. Біріккен Ұлттар Ұйымының негізін қалауға арналған 1944 жылғы кездесу. Игорь Стравинскийдің концерті.
Historic estate and research institution in the Georgetown neighborhood of Washington, D. C.
the 1944 meeting that laid the groundwork for the United Nations
the concerto by Igor Stravinsky
Думбартон Оукс, ресми түрде Думбартон Оукс ғылыми-зерттеу кітапханасы және жинағы, Вашингтонның Джорджтаун ауданындағы тарихи мүлік. Бұл АҚШ-тың бай дипломаты Роберт Вудс Блис және оның әйелі Милдред Барнс Блистің резиденциясы мен бақтары болған. Бұл мүлікті 1940 жылы Гарвард университетіне үйі мен бақтарымен бірге Блис ерлі-зайыптылары тапсырған. 1944 жылы мұнда Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі Біріккен Ұлттар Ұйымын құру жоспарын жасау үшін Думбартон Оукс конференциясы өтті. Ландшафтық дизайндағы "табиғи" аймақ ретінде жоспарланған мүліктің бір бөлігі Ұлттық парктер қызметіне берілді және қазір Думбартон Оукс паркі деп аталады. Гарвардқа берілген мұраның нәтижесінде құрылған ғылыми-зерттеу институты Византия және Колумбқа дейінгі кезеңдерді, сондай-ақ бақша дизайны мен ландшафт архитектурасы салаларын зерттеуге арналған стипендияларды, конференцияларды, көрмелерді және жарияланымдарды қолдайды. Сонымен қатар, ол өз бақтары мен мұражай коллекцияларын көпшілікке ашып, қоғамдық лекциялар мен концерттік циклдар ұйымдастырады. Думбартон Оукс Джорджтаун ауданында орналасқан федералды стильдегі тарихи үй-мұражай – Думбартон Хаустан ерекшеленеді.
Dumbarton Oaks, formally the Dumbarton Oaks Research Library and Collection, is a historic estate in the Georgetown neighborhood of Washington, D. C. It was the residence and gardens of wealthy U. S. diplomat Robert Woods Bliss and his wife Mildred Barnes Bliss. The estate was founded by the Bliss couple, who gave the home and gardens to Harvard University in 1940. In 1944, it was the site of the Dumbarton Oaks Conference to plan for the post WWII United Nations. The part of the landscaped portion of the estate that was designed as an enhanced "natural" area, was given to the National Park Service and is now Dumbarton Oaks Park. The research institute that has emerged from the bequest to Harvard is dedicated to supporting scholarship in the fields of Byzantine and Pre Columbian studies, as well as garden design and landscape architecture through its research fellowships, meetings, exhibitions, and publications. It also opens its garden and museum collections to the public, and hosts public lectures and a concert series. Dumbarton Oaks is distinct from Dumbarton House, a Federal Style historic house museum also located in the Georgetown area.
Ерте тарих
Думбартон Оукс жері бұрын 1702 жылы королева Аннаның полковник Ниниан Биллге (шамамен 1625–1717) берген "Думбартон тасы" иелігінің бір бөлігі болған. 1801 жыл шамасында Уильям Хаммонд Дорси (1764–1818) мүліктің алғашқы үйін (қазіргі құрылыстың орталық бөлігі) және апельсин үйін салды. Эдвард Магрудер Линтикум (1787–1869) он тоғызыншы ғасырдың ортасында резиденцияны едәуір кеңейтіп, оған "Окс" деген ат берді. 1822–1829 жылдар аралығында "Окс" сенатор және вице-президент Джон К. Калхунның (1782–1850) Вашингтондағы тұрағы болды. 1846 жылы Эдвард Линтикум үйді сатып алып, оны кеңейтті. Генри Ф. Блоунт 1891 жылы оны сатып алды.
The land of Dumbarton Oaks was formerly part of the Rock of Dumbarton grant that Queen Anne made in 1702 to Colonel Ninian Beall (ca. 1625 1717). Around 1801, William Hammond Dorsey (1764–1818) built the first house on the property (the central block of the existing structure) and an orangery. Edward Magruder Linthicum (1787–1869) greatly enlarged the residence in the mid nineteenth century and named it The Oaks. The Oaks also was the Washington residence of Senator and Vice President John C. Calhoun (1782–1850) between 1822 and 1829. In 1846, Edward Linthicum bought the house and enlarged it. Henry F. Blount bought it in 1891.
Бақыт дәуірі
Милдред пен Роберт Вудс Блис 1920 жылы мүлікті сатып алды, ал 1933 жылы оған екі тарихи атын біріктіріп, Думбартон Оукс деген атау берді. Блисс үйді қайта жаңарту және кеңейту үшін сәулетші Фредерик Х. Брукті (1876-1960) жалдады (1921-1923), осылайша қазіргі Линтикум дәуіріндегі итальяндық құрылымнан отаршылдық стильдегі резиденцияны жасады. Уақыт өте келе Блис ерлі-зайыптылары жерді шамамен 5 гектарға дейін ұлғайтты және пейзаждық сәулетші Беатрикс Фаррандты (1872-1959) Милдред Блис (1921-1947) бірлесіп, осы аумақта бірнеше терассалы бақтар мен жабайы табиғат аймағын жобалауға жалдады. Блисстердің мұражайға салған сәулеттік қосымшаларына төрт қызметтік ғимарат (1926) және Лоуренс Грант Уайт (1887-1956) жобалаған музыка залы (1928) кірді, ол Нью-Йорк қаласындағы МакКим, Мид және Уайт архитектуралық фирмасының өкілі болды, сондай-ақ Фарранд жобалаған суперинтенданттың үйі (1933) кірді. Кейіннен Fellows Building деп аталып, қазір бұл ғимарат Guest House деп аталады. 1933 жылы Думбартон Оуксқа зейнетке шыққаннан кейін Близдер бірден ғылыми-зерттеу институтын құруға негіз салуды бастады. Олар өздерінің бұрыннан бар болған көркем туындылар мен анықтамалық кітаптар жинағын арттырып, зерттеу кітапханасы мен жинағының ядросын құрады. 1938 жылы олар архитектор Томас Тилстон Уотерманды (1900-1951) Византиялық жинағын және 8000 томдық кітапхананы орналастыру үшін екі павильон салуға жұмылдырды, ал 1940 жылы Думбартон Оукс (оның ішінде шамамен 50 акр жер) Роберт Блисстің оқу орны – Гарвард университетіне берді. Сонымен қатар олар жердің бір бөлігін – шамамен 27 акр жерді – Ұлттық парк қызметіне Думбартон Оукс паркін құру үшін берді. 1941 жылы қазір Гарвард университетіне тиесілі Дамбартон Оукстың әкімшілік құрылымы келесі жоба бойынша үлгіленді: Гарвард университетінің сенімділері, негізінен Гарвард колледжінің президенті мен профессорларынан тұрады, барлық тағайындауларды, соның ішінде Әкімшілік комитеттің тағайындалуын жүзеге асырады, ол өз кезегінде бүкіл операцияны бақылайды және олардың іс-қимылын талап ететін сенімділерге ұсынымдар жібереді. Бұл комитеттің бірінші төрағасы Пол Дж. Сакс (1878-1965), Гарвард профессоры және Фогг өнер мұражайының орынбасары болды, бірақ 1953 жылы оған деканы немесе проректор, ал 1961 жылдан бастап Гарвард университетінің президенті төрағалық етті. Алғашқы жылдары Әкімшілік комитет барлық ғылыми іс-шараларға қатысты ұсынымдар беру үшін Ғылым кеңесін тағайындады. Ғылымшылар кеңесі алғаш рет 1942 жылы ұйымдастырылды (он бір мүшесі, оның жетісі Гарвардтан); оның мүшелігі 1960 жылға қарай жиырма екі мүшеге дейін арттырылды. 1952 жылы бұл кеңес Византия зерттеулеріндегі ғалымдар кеңесі деп аталды. 1953 жылы бақ және кейіннен бақ кітапханасы мен оның мүшелеріне қатысты ұсынымдар жасау үшін Бақ консультативтік комитеті құрылды, ал 1963 жылы Колумбияға дейінгі өнер жөніндегі консультативтік комитет құрылды. Әкімшілік комитет сондай-ақ тарихи түрде Дамбартон Оукстың әл-ауқаты мен кең мақсаттарына қызығушылық танытқан адамдардан тұратын Қонақтар комитетін тағайындады. Бұл комитет 1960 жылы Кеңесшілер кеңесімен алмастырылғаннан кейін жойылды. Думбартон Оукстың ғылыми миссиясын ұлғайтуды қалайтын Блисстер 1960-шы жылдардың басында екі жаңа қанаттың құрылысына демеушілік етті, біреуі Филип Джонсон (1906-2005) жобалаған, ол Роберт Вудс Блисстің Колумбияға дейінгі өнер жинағын және оның зерттеу кітапханасын, ал екіншісі Фредерик Райнлендэр Кинг (1887-1972), Нью-Йорк қаласындағы Уайт және Кинг архитектуралық фирмасының өкілі, Милдред Блисс жинаған ботаникалық және бау-бақша архитектурасы туралы сирек кітаптарды және бақша тарихының анықтамалық материалдарын орналастыру үшін жобалады.
Mildred and Robert Woods Bliss acquired the property in 1920, and in 1933 they gave it the name of Dumbarton Oaks, combining its two historic names. The Blisses engaged the architect Frederick H. Brooke (1876–1960) to renovate and enlarge the house (1921–1923), thereby creating a Colonial Revival residence from the existing Linthicum era Italianate structure. Over time, the Blisses increased the grounds to approximately and engaged the landscape architect Beatrix Farrand (1872–1959) to design a series of terraced gardens and a wilderness on this acreage, in collaboration with Mildred Bliss (1921–1947). The Blisses' architectural additions to the estate included four service court buildings (1926) and a music room (1928), designed by Lawrence Grant White (1887–1956) of the New York City architectural firm of McKim, Mead and White, the superintendent's dwelling (1933), designed by Farrand. Later renamed the Fellows Building, this building is now known as the Guest House. After retiring to Dumbarton Oaks in 1933, the Blisses immediately began laying the groundwork for the creation of a research institute. They greatly increased their already considerable collection of artworks and reference books, forming the nucleus of what would become the Research Library and Collection. In 1938 they engaged the architect Thomas Tileston Waterman (1900–1951) to build two pavilions to house their Byzantine Collection and an 8,000 volume library, and in 1940 gave Dumbarton Oaks (which included about of land) to Harvard University, Robert Bliss's alma mater. At the same time they gave a portion of the grounds—some 27 acres—to the National Park Service to establish the Dumbarton Oaks Park. In 1941, the administrative structure of Dumbarton Oaks, now owned by Harvard University, was modeled according to the following design: the Trustees for Harvard University, composed primarily of the President and Fellows of Harvard College, made all appointments, including those to the Administrative Committee, which in turn would supervise the entire operation and refer to the Trustees such recommendations as may require their action. This committee was first chaired by Paul J. Sachs (1878–1965), Harvard Professor and Associate Director of the Fogg Art Museum, but by 1953 it was chaired by the Dean or Provost and, beginning in 1961 and thereafter, by the President of Harvard University. In early years the Administrative Committee appointed a Board of Scholars to make recommendations in regard to all scholarly activities. The Board of Scholars was first organized in 1942 (with eleven members, of which seven were from Harvard); its membership was increased to twenty two members by 1960. In 1952, this board was titled the Board for Scholars in Byzantine Studies. In 1953, a Garden Advisory Committee was created to make recommendations in regard to the garden and, later, to the Garden Library and its Fellows, and in 1963 an Advisory Committee for Pre Columbian Art was created. The Administrative Committee also historically appointed a Visiting Committee consisting of persons interested in the welfare and broad aims of Dumbarton Oaks. This committee was abolished in 1960 when it was replaced by a Board of Advisors. Wishing to increase the scholarly mission of Dumbarton Oaks, in the early 1960s the Blisses sponsored the construction of two new wings, one designed by Philip Johnson (1906–2005) to house the Robert Woods Bliss Collection of Pre Columbian Art and its research library and, the other, a garden library designed by Frederic Rhinelander King (1887–1972), of the New York City architectural firm Wyeth and King, to house the botanical and garden architecture rare books and garden history reference materials that Mildred Bliss had collected.
Думбартон Оукс концерті
1937 жылы Милдред Блис Игорь Стравинскийге (1882–1971) Бахтың Бранденбург концерттерінің үлгісінде концерт жазуды тапсырды, бұл Блисстердің тойға келгеніне отыз жыл толуын мерекелеу үшін жасалды. Композитор туберкулезден науқас болғандықтан, Надя Булангер (1887–1979) 1938 жылдың 8 мамырында Думбартон Оукс музыка залында концерттің тұңғыш қойылымын өткізді. Милдред Блистің тілегі бойынша, Ми-бемоль тонындағы концерт "Думбартон Оукс 8 v 1938" деген атаумен белгіленді, ал қазір бұл шығарма көбінесе "Думбартон Оукс концерті" деп аталады. Игорь Стравинский концертті 1947 жылдың 25 сәуірінде және 1958 жылдың 8 мамырында Блисстердің алтын тойына арналған концертте Думбартон Оукс музыка залында дирижерлік етті. Ол сондай-ақ 1954 жылдың 24 қаңтарында музыка залында Думбартон Оукс зерттеу кітапханасы мен жинағына арналған Септетінің тұңғыш орындалуын жүргізді.
In 1937, Mildred Bliss commissioned Igor Stravinsky (1882–1971) to compose a concerto in the tradition of Bach's Brandenburg concertos to celebrate the Blisses' thirtieth wedding anniversary. Nadia Boulanger (1887–1979) conducted its premiere on May 8, 1938 in the Dumbarton Oaks music room, due to the composer's indisposition from tuberculosis. At Mildred Bliss's request, the Concerto in E flat was subtitled "Dumbarton Oaks 8 v 1938," and the work is now generally known as The Dumbarton Oaks Concerto. Igor Stravinsky conducted the concerto in the Dumbarton Oaks music room on April 25, 1947 and again for the Bliss's golden wedding anniversary, on May 8, 1958. He also conducted the first performance of his Septet, which is dedicated to the Dumbarton Oaks Research Library and Collection, in the music room on January 24, 1954.
Думбартон Оукс конференциясы
1944 жылдың жаздың соңы мен күздің басында, Екінші дүниежүзілік соғыстың ең қаһарлы кезінде, Дамбартон Оукс сарайында ресми түрде «Вашингтон халықаралық бейбітшілік және қауіпсіздік ұйымы жөніндегі әңгімелері» деп аталған бірқатар маңызды дипломатиялық кездесулер өтті. Қытай, Кеңес Одағы, Ұлыбритания және АҚШ делегациялары әлемде бейбітшілік пен қауіпсіздікті сақтау үшін ұйым құру жөніндегі ұсыныстарды қарастырды. Олардың кездесулері нәтижесінде 1945 жылы Сан-Францискода қабылданған Біріккен Ұлттар Ұйымының хартасы жасалды.
In the late summer and early fall of 1944, at the height of the Second World War, a series of important diplomatic meetings took place at Dumbarton Oaks, officially known as the Washington Conversations on International Peace and Security Organization. Delegations from China, the Soviet Union, the United Kingdom, and the United States deliberated over proposals for the establishment of an organization to maintain peace and security in the world. Their meetings resulted in the United Nations Charter that was adopted in San Francisco in 1945.
Институционалдық бағдарлама
Думбартон Оукстың миссиясы – үш зерттеу саласындағы ғылыми еңбектерді қолдау және дамыту: Византия тарихы, Колумбияға дейінгі мәдениеттер және бау-бақша және ландшафт сәулеті. Институт стипендия бағдарламасы арқылы әлемнің түкпір-түкпірінен ғалымдарды жеке зерттеу жүргізу үшін бір оқу жылына немесе жазғы маусымға шақырады. Гранттар бағдарламасы археологиялық зерттеулерді, материалдарды талдауды және заттар мен ескерткіштердің фотосуреттерге түсірілуін де қолдайды. Бұған қоса, әрбір зерттеу бағдарламасы жылдық журналдар, симпозиум материалдары және жеке монографиялар сияқты ғылыми басылымдармен қатар, қоғамдық лекцияларды, симпозиумдар мен ғылыми кеңестерді ұйымдастырады.
The mission of Dumbarton Oaks is to support and promote scholarship in three areas of study: Byzantine, Pre Columbian, and garden and landscape architecture. Through a fellowship program, the institute invites scholars from around the world for an academic year or a summer to pursue individual research. A grants program also supports archaeological research, materials analysis, and photographic surveys of objects and monuments. In addition, each studies program sponsors public lectures, symposia, and colloquia as well as scholarly publications including annual journals, symposium proceedings, and occasional monographs.
Византиялық зерттеулер
1940 жылы құрылған Византия тану бағдарламасы Византия империясының төртінші мен он бесінші ғасырлардағы өркениетін, сондай-ақ оның көршілес мәдениеттер мен өркениеттермен – кейінгі Рим, ерте христиан, батыс ортағасырлық, славян және Таяу Шығыс өркениеттерімен өзара әрекеттесуін зерттеуді қолдайды.
The program in Byzantine Studies, established in 1940, supports scholarship on the civilization of the Byzantine Empire from the fourth to the fifteenth centuries and its interactions with neighboring cultures and civilizations, including the late Roman, early Christian, western medieval, Slavic, and Near Eastern.
Колумбқа дейінгі зерттеулер
Колумбияға дейінгі кезеңді зерттеулер бағдарламасы 1963 жылы ежелгі Америка өнері мен археологиясын зерттеуді қолдау мақсатымен құрылды. Бағдарлама Мексиканың солтүстігінен Оңтүстік Американың оңтүстігіне дейінгі Батыс жарты шарда гүлдеген мәдениеттерге, ең ерте заманнан бастап XVI ғасырға дейін назар аударады.
The program in Pre Columbian Studies was founded in 1963 to support the study of the art and archaeology of the ancient Americas. The program focuses on the cultures that thrived in the western hemisphere from northern Mexico to southern South America, from the earliest times to the sixteenth century.
Бақ және ландшафт сәулетінің зерттеулері
Думбартон Оукс 1951 жылы Блисс отбасы құрған Думбартон Оукс бақшасының қорлық қорының ережелеріне сәйкес 1956 жылы ландшафт архитектурасы саласындағы алғашқы стипендияны тағайындады. Дегенмен, Бау-бақша және ландшафт зерттеулері бағдарламасы (бұрын Ландшафт архитектурасы зерттеулері деп аталған) 1969 жылы құрылып, 1972 жылы әлемнің түкпір-түкпіріндегі бау-бақшалар мен ландшафт архитектурасы тарихын зерттеуді қолдау мақсатында іске қосылды. Ежелгі заманнан бері қазіргі күнге дейін.
Dumbarton Oaks awarded the first fellowship in landscape architecture in 1956 under the provisions of the Dumbarton Oaks Garden Endowment Fund established in 1951 by the Blisses. However, the program in Garden and Landscape Studies (formerly known as Landscape Architecture Studies) was established in 1969 and inaugurated in 1972 to support the study of gardens and the history of landscape architecture around the world from ancient times to the present.
Мұражай және жинақтар
Думбартон Оукс мұражайы Византия және Колумбияға дейінгі өнер коллекцияларымен, сондай-ақ еуропалық өнер туындылары мен жиһаздарымен танымал. Милдред пен Роберт Вудс Блисс осы коллекцияларды XX ғасырдың бірінші жартысында құра бастады және Дамбартон Оуксты Гарвард университетіне тапсырғаннан кейін де болашақ сатып алуларға бағыт берді. Византия коллекциясы империялық, шіркеулік және тұрмыстық салаларды қамтиды, онда IV-XV ғасырларға жататын 1200-ден астам экспонат бар. Коллекцияда құнды материалдардан жасалған заттар басым, бұл Византия өнерінің сәндік сипатын көрсетеді, бірақ оған Антиохия мозаикалары мен рельефтік мүсіндер, 200-ден астам тоқыма бұйымдар, монеталар мен мөрлердің мол қоры да кіреді. Онда алты қолжазба сақталған (мысалы, Minuscule 705). Византиялық мұралардан өзге, коллекцияда грек, рим және батыс ортағасырлық өнер туындылары, сондай-ақ ежелгі Таяу Шығыс, фараондық және Птолемейлік Египет, түрлі ислам мәдениеттеріне қатысты заттар бар. Роберт Вудс Блисс Колумбияға дейінгі өнер коллекциясы Мезоамерика, аралық аймақ және Анд тауларының ежелгі мәдениеттерінен алынған заттарды қамтиды. Оның ең маңызды экспонаттарына ацтек құдайлары мен жануарларының мүсіндері, майя патшаларының бейнесі салынған бірнеше ірі рельефтік панельдер кіреді. Сонымен қатар, ольмек, Веракрус және Теотиуакан мәдениеттерінің ритуалдық заттарынан жасалған антропоморфтық мүсіндер мен жылтыратылған нефриттен жасалған бұйымдар, Наска, Моче және Вари мәдениеттерінің қалыпталған және боялған керамикасы да бар. Шавин, Ламбайке, Чиму және Инка мәдениеттерінен табылған алтын мен күміс бұйымдар Анд тауларының металл өңдеу шеберлерінің біліктілігін көрсетеді, ал 40-тан астам тоқыма және қауырсыннан жасалған жұмыстар бұл аймақта талшықты өнердің маңыздылығын куәландырады. Үй коллекциясы негізінен Дамбартон Оукс ғимараттарының тарихи интерьерлерінен, Азия, Еуропа және Америка өнер туындыларынан, сондай-ақ интерьерлік жиһаздардан тұрады. Коллекцияның маңызды бөлігі – Ренессанс стиліндегі Музыкалық зал. Бұл залдағы төбе мен еден Париж маңындағы тарихи Шато-де-Шеверни сарайының күзет бөлмесіндегі үлгілерден шабыттандырылды және париждік дизайнер Арман Альберт Рато жасады. Музыкалық залда XV-XVIII ғасырларға жататын гобелендер, мүсіндер, картиналар мен жиһаздар қойылған. Близдер бұл залды музыкалық кештер мен ғылыми лекциялар өткізу үшін пайдаланды, және ол осы мақсаттарға бүгінгі күнге дейін қызмет етеді.
The Dumbarton Oaks Museum features collections of Byzantine and Pre Columbian art, as well as European artworks and furnishings. Mildred and Robert Woods Bliss initiated these collections in the first half of the twentieth century and provided the vision for future acquisitions even after giving Dumbarton Oaks to Harvard University. The Byzantine Collection spans the imperial, ecclesiastical, and secular realms and comprises more than 1,200 objects from the fourth to the fifteenth centuries. Although the collection emphasizes objects of precious materials, underscoring the conception of Byzantine art as luxury art, the collection also includes large scale works such as mosaics from Antioch and relief sculpture, as well as more than two hundred textiles and comprehensive holdings of coins and seals. It owns six manuscripts (see, e. g., Minuscule 705). In addition to its Byzantine holdings, the collection includes Greek, Roman, and western medieval artworks and objects from the ancient Near East, pharaonic and Ptolemaic Egypt, and various Islamic cultures. The Robert Woods Bliss Collection of Pre Columbian Art comprises objects from the ancient cultures of Mesoamerica, the Intermediate Area, and the Andes. Among its most important holdings are a variety of sculptures in stone, including carvings of Aztec deities and animals and several large relief panels bearing the likenesses of Maya kings. In addition there are sculpted anthropomorphic figurines and polished jade renderings of ritual objects from the Olmec, Veracruz, and Teotihuacan cultures as well as molded and painted ceramics of the Nasca, Moche, and Wari cultures. Gold and silver objects from the Chavín, Lambayeque, Chimú, and Inca cultures offer evidence of the expertise achieved by Andean metalsmiths, and over forty textiles and works in feathers testify to the importance of fiber arts in this region. The House Collection consists primarily of Dumbarton Oaks' historic buildings and interiors, Asian, European, and American artworks, and interior furnishings. Principal to the collection is the renaissance style Music Room. The ceiling and flooring of this room were inspired by examples at the guardroom of the historic Château de Cheverny near Paris and were fabricated by the Parisian designer, Armand Albert Rateau. The Music Room features displays of tapestries, sculptures, paintings, and furniture dating from the fifteenth to the eighteenth centuries. The Blisses used the room for hosting musical programs and scholarly lectures, and it continues to serve these purposes.
Филип Джонсонның Колумбқа дейінгі павильоны
1959 жылы Блисс Роберт Вудс Блисс Колумбияға дейінгі өнер коллекциясы үшін павильон жобалауды Нью-Йорк қаласының сәулетшісі Филип Джонсонға тапсырды. Бұл ғимарат – ортасында шатыры ашық фонтан орналасқан сегіз күмбезді дөңгелек галереядан (барлығы бірдей шаршы алаңға орналасқан) тұрады. Ол ислам сәулетінің идеяларын еске түсіреді, ал Джонсон кейіннен дизайнды 16 ғасырдың басындағы түрік сәулетшісі Мимар Синанға деген қызығушылығымен байланыстырды. Павильон Думбартон Оукстің жоспарланған ландшафтының бірі – Copse-де салынды, Джонсон ғимаратты ландшафтпен үйлестіру үшін иілген шыны қабырғаларды пайдаланды. Кейін ол бұл павильонды ағаштардың арасына үйлестіріп, ғимаратты Copse-тің бір бөлігіне айналдыруды көздегенін айтты. Джонсон бақтың "музей экспонаттарына дейін жетіп, олардың бір бөлігі болуын" қалағанын жеткізді, мұнда өсімдіктер шыны қабырғаларды жалап, орталық фонтаннан су шашырауының дыбысы естіледі. Осы идеяны дамыту үшін ол галереялар мен фонтан арасында төрт ішкі шыныдан жасалған гүлзарды орналастырды. Джонсон павильонды іштен тамашалаудың тиімдірек екенін де сенеді. Қызықты бақ көріністерін ұсынумен қатар, сегіз галерея кеңістігі жақсы ұйымдастырылған қозғалыс схемасын қамтамасыз етеді. Олар келушілерге Колумбияға дейінгі заттарды зерделеуге және тамашалауға мүмкіндік беретін жеке кеңістіктерді де ұсынады. Әрбір байланысқан көрме галереясының диаметрі жиырма бес фут, олар Иллинойс Ағатан мәрмәрімен қапталған цилиндрлі бағаналармен және жалпақ қола сақиналарынан көтерілетін шағын күмбездермен қолдау көрсетілген иілген шыны қабырғаларына ие. Едендер радиалды төселген тек қанағаттарынан жасалған, ал жиектері кең, жасыл Vermont мәрмәрімен әрленген.
In 1959, the Blisses commissioned the New York City architect Philip Johnson to design a pavilion for the Robert Woods Bliss Collection of Pre Columbian Art. This building—eight domed circular galleries (having an unroofed fountain area at the center) set within a perfect square—recalls Islamic architectural ideas, and Johnson later credited the design to his interest in the early sixteenth century Turkish architect Mimar Sinan. The pavilion was built in the Copse, one of the designed landscapes at Dumbarton Oaks, and Johnson employed curved glass walls to blend the landscape with the building. He later reminisced that his idea was to fit a small pavilion into an existing treescape, to make the building become part of the Copse. Johnson maintained that he wanted the garden to "march right up to the museum displays and become part of them," with the plantings brushing the glass walls and the sound of splashing water audible in the central fountain. To further this idea, he incorporated four interior glazed planter areas situated between the galleries and the fountain. Johnson also believed that the pavilion was to be best enjoyed from the inside. In addition to offering interesting garden views, the eight gallery spaces allow for a well organized circulation plan. They also provide intimate areas for visitors to enjoy and study the Pre Columbian objects. Each interconnected exhibition gallery is twenty five feet in diameter, having curved glass walls supported by cylindrical columns sheathed in Illinois Agatan marble and shallow domes that rise from flat bronze rings. The floors are teak, laid radially and ended by wide rims of mottled green Vermont marble.
Кітапхана
Думбартон Окс зерттеу кітапханасында үш зерттеу бағдарламасын қолдауға арналған 200,000-нан астам зат бар. Блисс отбасы сыйлағанда 8,000 томдық Византия материалдары, классикалық кезеңнің соңы, ерте христиандық, Византия және ортағасырлық өнер мен археологияға қатысты, қазір 149,000 томға жетіп, 550-ден астам журналға жазылған. 1964 жылы зерттеу кітапханасы Роберт Вудс Блисстің Колумбияға дейінгі өнер тарихы, антропология және археология бойынша 2,000 сирек және маңызды туындыдан тұратын жеке жинағын сатып алды, ол содан бері 32,000-нан астам томға дейін өсті. Милдред Блисстің бақша кітапханасы, соның ішінде сирек томдар мен гравюралар, қазір 27,000 кітап пен памфлеттен тұрады. Сирек кітаптар жинағында 10,000-нан астам том, гравюралар, суреттер, фотосуреттер және жобалар бар. Фредерик Райнланд Кинг 18 ғасырдың кітапханасы стилінде жобалаған Сирек кітаптар бөлмесі 1963 жылы Милдред Блис бастаған сирек кітаптар мен суреттер жинағын орналастыру үшін аяқталды. Милдред Блис 1950 жылдары ландшафт сәулеті бойынша оқу бағдарламасын бастау идеясын ойлап тапқаннан кейін, оның кітапханасы Думбартон Окс бағының дизайнері Беатрикс Фаррандтың кеңесімен кеңейтілді. Зерттеу кітапханасы Сирек кітаптар жинағынан бөлек, VSBA архитекторлары жобалаған және 2005 жылы аяқталған ғимаратта орналасқан. Кітаптар жинағы миссис Блисстің иллюстрацияланған кітаптарды жеке тақталарға бөлуге жол бермеу ниетімен құрылды. Бақтарды зерттеу үшін ерекше құнды көріністердің жинағы бар, өйткені бастапқы күйінде сақталған орындардың саны аз. Мысалы, Джованни Баттиста Фальданың Рим бақтарын бейнелейтін 17 ғасырдың гравюралары; Перрел мен Сильвестрдің Людовик XIV Франциясының Версаль және басқа да патшалық бақтарының көріністері; және Ян Кип пен Леонард Книфтің 18 ғасырдың басындағы ағылшыл елдік иеліктерінің жоспарлары. Соңғы жұмыстар осы геометриялық немесе реттелген үлгілердің пайда болуын олардың иррационалды немесе "көркемдік" талғаммен алмастырылғанға дейін жалғыз куәландырады. Ландшафт сәулетінің сәулет, ботаника және бау-бақша сияқты басқа мамандықтардан өскенін ескерсек, жинақта Альберти, Палладио және Серлио сияқты ұлы сәулетшіл-теорияшылардың трактаттары, сондай-ақ Клюзиус пен Линней сияқты белгілі ботаниктердің еңбектері немесе Кэйтсбидің Каролинаның табиғи тарихы бар. Павильондар мен ақымақтық сияқты бау-бақша құрылыстарының үлгісі болған ғимараттар туралы кітаптар, сондай-ақ олардың жұмыс істеуі үшін қажетті гидравликамен фонтандардың дизайны мен безендіруіне қатысты басқа да кітаптар, мүсін және иконография туралы кітаптар кіреді. Кітапханадағы көптеген томдар керемет бақтар мен бақ өсіруді сипаттайды, мысалы, "Ежелгілердің иллюстрацияланған виллалары" және Эндрю Джексон Даунингтің "Ландшафттық бақ өсіру теориясы мен практикасы туралы" трактатының әртүрлі басылымдары. Жинақ гүлдер мен өсімдіктерді бейнелейтін шығармаларға да бай: ертедегі шөптер мен ботаникалық жазбалар, флоралар, бағбандыққа арналған еңбектер, тіпті ауыл шаруашылығының ауылдық иеліктердің өміріне әсері, мысалы, Пьетро де Кресценцидің 1495 жылғы басылымы. Шөптер өсімдіктерді сипаттаудың біртұтас жүйесін құруға жасалған алғашқы әрекеттерді білдіреді және бүгінгі таксономия ғылымының алға басушысы. Олардың екеуі – 1486 жылы Пасауда басылған "Herbarius Latinus" және 1491 жылы Майнцте басылған "Hortus Sanitatis" – ағаш кескіндері бар ең алғашқы кітаптардың бірі. Ботаника ғылымы дамыған сайын, өсімдіктерді бейнелеу өнері де дамыды. Ертедегі шөптерде өсімдіктердің қарапайым, өте нақты емес, ағаш кескіндері болған. 17 ғасырда металл пластиналарды ою және эфирлеу сияқты жаңа графикалық әдістер өте егжей-тегжейлі ботаникалық бейнелеуге мүмкіндік берді. Бұл әдістерді гүлдер мен жемістердің жаңадан танымал натюрморттарын жасаған суретшілер, сондай-ақ зергерлер, гобелен тоқымашылар және жиһаз безендірушілер сияқты қолөнершілер гүлдердің дизайнын жазған үлгі кітаптарында қолданды. Өсімдіктерді бейнелеу техникасының 18 ғасырда дамып келе жатқаны түсті баспаның дамуына әкелді. Кітапханада Redouté, Les Roses немесе Liliacées сияқты танымал кітаптардағы нүктелі оюлардың түсті басып шығару әлеуетін толыққанды пайдаланған алғашқы суретші және сол кезеңнің басқа шеберлерінің, соның ішінде Георг Дионисий Эрреттің Plantae et papiliones rariores, 1748-1759 еңбектері бар. Баспа кітаптардан басқа, сол тақырыптарды қамтитын қолжазбалар мен суреттер жинағы бар – итальян бағының 17 ғасырдың соңындағы жоспары; Ханс Пуэхфельднердің 17 ғасырдың соңындағы маньеризм бақтарының әдемі суреттері; Еуропаның Шығысқа кеңеюі кезінде жаңа өсімдіктердің ашылуын тіркеу үшін батыс меценаттары үшін орындалған шығыс суретшілерінің бірнеше картиналары. Кітапхана Бухоздың Collection des Fleurs dans les Jardins de la Chine суреттерінің түпнұсқа су түсін, сондай-ақ Сэмюэл Кертистің Beauties of Flora үшін Клара Мария Поуптың гуашьтарын сақтайды. Редутэнің су түсі, басқа суретшілердің арасында, Жак ле Муэнге жатқызылатын 16 ғасырдың соңындағы гүлдердің миниатюралық қолжазбасы және итальянның ерте қолжазба шөптері кітапхананың қазыналарының бір бөлігі ғана. Жинақ дамуын жалғастыруда. Соңғы жылдардағы ерекше сатып алынғандардың қатарында Франческо Колоннаның La Hypnerotomachia di Poliphilo, 1545 жылғы басылымы; Саломон де Костың La pratique et demonstration des horloges solaire, 1624 жылы Парижде жарияланған; және Уильям Пикоктың Polite Repository-ынан алынған 500 гравюрадан тұратын Хамфри Рептоның альбомы бар. Бақшадағы сирек кітаптар жинағы тарихи зерттеулер үшін бірегей құрал және бақшалар мен бақша құруға адамның ұзаққа созылған ләззатына куәлік етеді, бұл, сэр Фрэнсис Бэкон жазғандай, "адам ләззаттарының ең тазасы". Бұл Милдред Блис жазғандай, бақшалар мен ғылымның құндылығына куәлік ететін оның кітапханасының сыртқы қабырғаларында жазылған.
The Dumbarton Oaks Research Library contains more than 200,000 items that support the three studies programs. The Byzantine holdings of materials concerning late classical, early Christian, Byzantine, and medieval art and archaeology, which numbered 8,000 volumes at the time of the Blisses' gift, now number 149,000 volumes with more than 550 journal subscriptions. In 1964, the Research Library acquired Robert Woods Bliss's personal collection of 2,000 rare and important works on Pre Columbian art history, anthropology, and archaeology, which has since grown to more than 32,000 volumes, and Mildred Bliss's garden library, including rare volumes and prints, which now includes 27,000 books and pamphlets. The Rare Book Collection has holdings of more than 10,000 volumes, prints, drawings, photographs, and blueprints. The Rare Book Room, designed by Frederick Rhinelander King in the style of an 18th century library, was completed in 1963 to house the collection of rare books and drawings which had been started by Mildred Bliss. Her library was enlarged, with advice from Beatrix Farrand, designer of the Dumbarton Oaks garden, once Mrs. Bliss conceived the idea in the 1950s of starting a program of studies in landscape architecture. The Research Library is housed separately from the Rare Book Collection, in a building designed by VSBA architects and completed in 2005. The collection of books originated in Mrs. Bliss's aim to preserve illustrated books from being broken up for individual plates. There are volumes of views which are especially valuable for the study of gardens since few of the sites survive as originally created. For example, Giovanni Battista Falda's 17th century plates showing the gardens of Rome; views of Versailles and other royal gardens in Louis XIV's France by Perelle and Sylvestre; and Jan Kip and Leonard Knyff's early 18th century bird's eye views of English country estates. The latter works yield almost the only evidence of the appearance of these geometrical or regular designs before their supplanting by the irregular or "picturesque" taste. Since landscape architecture grew out of other professions – most obviously, those of architecture, botany and horticulture – the collection also includes treatises by great architectural theorists such as Alberti, Palladio, and Serlio as well as works by such distinguished botanists as Clusius and Linnaeus, or Catesby's Natural History of Carolina. Books on buildings that served as models for garden structures like pavilions and follies and others relating to the design and decoration of fountains, with the hydraulics necessary for their operation, are included, along with books on sculpture and iconography. Many volumes in the library describe great gardens or garden practice, for example 's The Villas of the Ancients Illustrated and various editions of Andrew Jackson Downing's A Treatise on the Theory and Practice of Landscape Gardening. The collection is also rich in works illustrating flowers and plants – early herbals and botanical writings, floras – works on horticulture, and even agriculture as it affects the life of country estates, such as a 1495 edition of Pietro de' Crescenzi's Il libro della agricultura. The herbals represent early attempts to create a coherent system of plant description and are forerunners of today's science of taxonomy. Two of them, the Herbarius Latinus, printed in Passau in 1486, and the Hortus Sanitatis, printed in Mainz in 1491, are among the earliest printed books with woodcut illustrations. As the science of botany developed, so did the art of plant illustration. Early herbals had simple, not very realistic, woodcut illustrations of plants. By the 17th century new graphic techniques, such as metal plate engraving and etching, permitted highly detailed botanical renderings. These techniques were also used by artists who created the newly popular still lifes of flowers and fruits, and by artisans, such as jewelers, tapestry weavers, and furniture decorators, in pattern books recording their floral designs. The increasing sophistication of techniques of plant illustration in the 18th century culminated in the development of color printing. The library owns copies of works by Redouté, the first artist to exploit fully the potential of color printing of stipple engravings in such renowned books as Les Roses or the multi volume Liliacées, and works by other masters of the period, including Georg Dionysius Ehret's Plantae et papiliones rariores, 1748 1759. In addition to printed books, there is a collection of manuscripts and drawings covering the same range of topics – a late 17th century planting plan for an Italian garden; Hans Puechfeldner's fine images of late 17th century mannerist gardens; a number of paintings by oriental artists executed for western patrons to record discoveries of new plants made during the expansion of Europe into the East. The Library owns the original watercolors for Buchoz's Collection des Fleurs dans les Jardins de la Chine as well as the gouaches by Clara Maria Pope for Samuel Curtis's Beauties of Flora. Watercolors by Redouté, among other artists, a diminutive late 16th century manuscript of flower illuminations attributed to Jacques le Moyne, and an early Italian manuscript herbal are just some of the library's treasures. The collection continues to be developed. Noteworthy acquisitions from recent years are Francesco Colonna's La Hypnerotomachia di Poliphilo, 1545 edition; Salomon de Caus's La pratique et demonstration des horloges solaire, published in Paris in 1624; and Humphry Repton's album of 500 engraved views taken from William Peacock's Polite Repository, arranged by year. The garden rare book collection is both a unique tool for historical inquiry and a testimony to the enduring human delight in gardens and garden creation, which is, as Sir Francis Bacon wrote, "the Purest of Humane pleasures." It was a claim echoed by Mrs. Bliss, whose testimony to the value of gardens and scholarship is inscribed upon the exterior walls of her library.
Суреттер жинағы мен далалық жұмыс архиві
Сурет жинақтары мен далалық жұмыс мұрағатында 500 000-нан астам сурет әртүрлі форматта сақталған, олардың басым бөлігі Византия тақырыбына қатысты. Колумбияға дейінгі кезеңді, сондай-ақ бау-бақша және ландшафтты зерттеулерді қолдайтын фотосуреттер мен мұрағаттық жинақтар дамытылуда.
The Image Collections and Fieldwork Archives hold more than 500,000 images in a variety of formats, the majority of which are of Byzantine subject matter. Photographs and archival collections supporting pre Columbian and garden and landscape studies are being developed.
Бақ
1921 жылы Блисс отбасы пейзаж дизайнері Беатрикс Фаррандты Думбартон Оукс бағын жобалауға шақырды, және Милдред Блисс шамамен отыз жыл бойы Фаррандпен тығыз байланыста жұмыс істеді. Бірлесіп, олар үйді қоршаған егістік жерлерді террасалы бақ бөлмелері мен көріністерге айналдырып, үйге жақын орналасқан формалды және әсем сатылы террасалардан бастап, бассейндер, теннис корты, жеміс бақтары, көкөніс егістері және гүлзарлар бар көңіл көтеруге және пайдалы ортаңғы аймаққа дейін, ал мүліктің шетіндегі жартас далалары мен өзеннен тұратын табиғи аймақпен аяқталады. Бақ бөлмелерінде Блисс пен Фарранд бөлмелердің мінезін және мақсатын анықтау үшін өсімдіктерді және бақ безендірулерін сараптап таңдады. Одан кейін Милдред Блисспен жұмыс істеген басқа сәулетшілер – әсіресе Рут Хави мен Алден Хопкинс – Фаррандтың дизайнындағы кейбір элементтерді өзгертті. Думбартон Оукс бағы алғаш рет 1939 жылы жұртшылыққа ашылды. Думбартон Оукс паркі – 27 акрлық табиғи өзен бойындағы аңғар паркі, ол Рок Крик паркінің бір бөлігі ретінде күтіледі.
In 1921, the Blisses hired landscape gardener Beatrix Farrand to design the garden at Dumbarton Oaks, and for almost thirty years Mildred Bliss collaborated closely with Farrand. Together they transformed the existing farmlands surrounding the house into terraced garden rooms and vistas, creating a garden landscape that progressed from formal and elegant stepped terraces, in the near vicinity of the house, to a more recreational and practical middle zone of pools, tennis court, orchards, vegetable beds, and cutting gardens, and concluding at the far reaches of the property with a rustic wilderness of meadows and stream. Within the garden rooms, Bliss and Farrand used a careful selection of plant materials and garden ornaments to define the rooms' character and use. Since that time, other architects working with Mildred Bliss—most notably Ruth Havey and Alden Hopkins—changed certain elements of the Farrand design. The garden at Dumbarton Oaks was first opened to the public in 1939. The Dumbarton Oaks Park is a 27 acre naturalistic streamside valley park, maintained as a part of Rock Creek Park.
Думбартон-Оукс музыкасы
1946 жылы Дэмбартон Оукс музыка залында жыл сайынғы камералық музыкаға жазылу сериясын ұсыну мақсатында «Музыка достары» концерттерін ұйымдастырды. Бұл серия Конгресс кітапханасындағы ұқсас «Музыка достары» қауымдастығының үлгісінде жасалған, және Милдред Блис көп жылдар бойы оның мүшесі болды. 1958 жылы Дэмбартон Оукс Аарон Копландқа (1900–1990) Блисс-тердің елу жылдық тойына арналған «Соло аспаптарға арналған Nonet» (көбінесе «Nonet for Strings» деп аталады) шығармасын жазуды тапсырды. Надя Булангер 1961 жылдың 2 наурызында Ұлттық симфониялық оркестрдің тоғыз музыкантымен оның әлемдік тұңғыш орындалуын өткізді. Копланд шығармасын «қырық жылдық достықтан кейін Надя Булангерге» арнады. 2006 жылы Дэмбартон Оукс Джоан Тауэрге «Dumbarton Quintet» шығармасын жазуды тапсырыс берді, ол 2008 жылдың 12 сәуірінде композитордың фортепианода орындауымен музыка залында тұңғыш рет орындалды. 2017 жылы серия «Music at Dumbarton Oaks» деп атау өзгертті.
In 1946, Dumbarton Oaks inaugurated the Friends of Music concerts to offer a yearly chamber music subscription series in the music room. This series was based on the similar Friends of Music at the Library of Congress, of which Mildred Bliss was a long time member. In 1958, Dumbarton Oaks commissioned Aaron Copland (1900–1990) to compose Nonet for Solo Strings (generally known as Nonet for Strings) in honor of the Blisses' fiftieth wedding anniversary. Nadia Boulanger conducted its world premier with nine members of the National Symphony Orchestra on March 2, 1961. Copland dedicated the piece "to Nadia Boulanger after forty years of friendship." In 2006, Dumbarton Oaks commissioned Joan Tower to compose Dumbarton Quintet, which was premiered in the music room on April 12, 2008, with the composer at the piano. In 2017 the series was renamed Music at Dumbarton Oaks.
Қоғамдық дәрістер
Қоғамдық лекциялар тұрақты түрде "Бірлік үйінің" "Емен бөлмесінде" ұйымдастырылады. Лекциялар соңғы жаңалықтарды немесе қоғамдық назарды аударатын жаңа ғылыми зерттеулерді ұсынуымен ерекшеленеді.
Public lectures are offered regularly, held in the Oak Room of the Fellowship House. The lectures are noted for presenting recent discoveries or innovative scholarship that command public interest.