Линда Ронштадт: Американдық әншінің өмірбаяны мен мансабы

Кіріспе

Американдық әнші (1946 жылы туған)

Линда Мария Ронштадт (1946 жылдың 15 шілдесінде туған) – американдық әнші. Ол рок, кантри, жеңіл опера, американдық эстрадалық музыка және латын музыкасы сияқты алуан түрлі жанрларда өнер көрсетті және жазбалар жасады. Ронштадт 11 «Грэмми» сыйлығын, үш «Американдық музыка» сыйлығын, екі «Academy of Country Music» сыйлығын, бір «Эмми» сыйлығын және «ALMA» сыйлығын алды. Оның көптеген альбомдары АҚШ-та және халықаралық деңгейде алтын, платина немесе мультиплатина дәрежесіне ие болды. Ол сондай-ақ «Тони» сыйлығына және «Алтын глобус» сыйлығына үміткер болды. 2011 жылы Латындық граммофон академиясы оған өмірлік жетістіктері үшін Латындық «Грэмми» сыйлығын табыс етті, ал 2016 жылы Жазу академиясы оған өмірлік жетістіктері үшін «Грэмми» сыйлығын табыс етті. 2014 жылдың сәуір айында ол Рок-н-ролл Даңқ залына енгізілді. 2014 жылдың 28 шілдесінде ол Ұлттық өнер және гуманитарлық медальмен марапатталды. Бас бөлімнің мазмұнының бір бөлігі мына жаңалықтарда келтірілген: Ронштадт 2019 жылғы Кеннеди орталығының марапаттарын алған бес құрметті тұлғаның бірі болды. Ронштадт 24 студиялық альбом және 15 жинақ немесе ең жақсы хиттер альбомын шығарды. Ол АҚШ Billboard Hot 100 хит-парадында 38 синглмен көзге түсті. Олардың жиырма бірі топ-40-қа, он – топ-10-ға, ал біреуі ("You're No Good") бірінші орынға жетті. Ронштадт сонымен қатар Ұлыбританияда Джеймс Инграммен орындаған "Somewhere Out There" және Аарон Невиллмен орындаған "Don't Know Much" екі дуэтімен 8-ші және 2-ші орындарды иеленді, ал "Blue Bayou" синглы Ұлыбритания сингл чарттарында 35-орынға жетті. Ол АҚШ Billboard Pop Album Chart-та 36 альбом, он үздік 10 альбом және үш бірінші орын алған альбом шығарды. Ронштадт 120-дан астам альбомға дауысын сыйлады, Долли Партон, Эмилу Харрис, Бетт Мидлер, Билли Экстин, Франк Заппа, Карла Блей (Escalator Over the Hill), Розмари Клуни, Флако Хименес, Филип Гласс, Уоррен Зевон, Грам Парсонс, Нил Янг, Пол Саймон, Эрл Скруггс, Джонни Кэш және Нельсон Риддл сияқты көптеген жанрдағы әртістермен ынтымақтастық жасады. Jazz Times журналынан Кристофер Лаудон 2004 жылы Ронштадттың «өзінің буынындағы ең керемет дауысқа ие екенін» жазды. 2000 жылдан кейін Ронштадт өзінің дауысының нашарлап бара жатқанын сезген соң, өнер саласындағы белсенділігін азайтты. Содан бері Ронштадт көпшілік алдында сөз сөйлеуді жалғастырып, 2010 жылдары бірнеше қоғамдық лекциялық турнелерге қатысты. Ол 2013 жылдың қыркүйегінде «Қарапайым армандар: Музыкалық естеліктер» атты автобиографиясын жариялады. Оның естеліктеріне негізделген деректі фильм, «Линда Ронштадт: Менің дауысымның дыбысы», 2019 жылы шықты.

Linda Maria Ronstadt (born July 15, 1946) is an American singer who performed and recorded in diverse genres including rock, country, light opera, the Great American Songbook, and Latin music. Ronstadt has earned 11 Grammy Awards, three American Music Awards, two Academy of Country Music awards, an Emmy Award, and an ALMA Award. Many of her albums have been certified gold, platinum or multiplatinum in the United States and internationally. She has also earned nominations for a Tony Award and a Golden Globe award. She was awarded the Latin Grammy Lifetime Achievement Award by the Latin Recording Academy in 2011 and also awarded the Grammy Lifetime Achievement Award by the Recording Academy in 2016. She was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame in April 2014. On July 28, 2014, she was awarded the National Medal of Arts and Humanities. refn|Some of the content of the lead section is supported by these news items: Ronstadt was among five honorees who received the 2019 Kennedy Center Honors for lifetime artistic achievements. Ronstadt has released 24 studio albums and 15 compilation or greatest hits albums. She charted 38 US Billboard Hot 100 singles. Twenty one of those singles reached the top 40, ten reached the top 10, and one reached number one ("You're No Good"). Ronstadt also charted in UK as two of her duets, "Somewhere Out There" with James Ingram and "Don't Know Much" with Aaron Neville, peaked at numbers 8 and 2 respectively and the single "Blue Bayou" reached number 35 on the UK Singles charts. She has charted 36 albums, ten top 10 albums, and three number 1 albums on the US Billboard Pop Album Chart. Ronstadt has lent her voice to over 120 albums, collaborating with artists in many genres, including: Dolly Parton, Emmylou Harris, Bette Midler, Billy Eckstine, Frank Zappa, Carla Bley (Escalator Over the Hill), Rosemary Clooney, Flaco Jiménez, Philip Glass, Warren Zevon, Gram Parsons, Neil Young, Paul Simon, Earl Scruggs, Johnny Cash, and Nelson Riddle. Christopher Loudon, of Jazz Times, wrote in 2004 that Ronstadt is "blessed with arguably the most sterling set of pipes of her generation." Ronstadt reduced her activity after 2000 when she felt her singing voice deteriorating. Since then, Ronstadt has continued to make public appearances, going on a number of public speaking tours in the 2010s. She published an autobiography, Simple Dreams: A Musical Memoir, in September 2013. A documentary based on her memoirs, Linda Ronstadt: The Sound of My Voice, was released in 2019.

Ерте өмір

Линда Мария Ронштадт 1946 жылғы 15 шілдеде Аризона штатының Тусон қаласында дүниеге келді. Ол Гилберт Ронштадттың (1911-1995) – F. Ronstadt Co. компаниясын басқарған, табысты машина саудагері және Рут Мэри (қызметтес аты Копман) Ронштадттың (1914-1982) – үй шаруасымен айналысқан төрт баласының үшіншісі болды. Ронштадт католик дінінде тәрбиеленіп, ағасы Питер (1981-1991 жылдары Тусон қаласының полиция бастығы қызметін атқарған), Майкл және Гретченмен бірге отбасының ранчосында өсті. 1953 жылы отбасы туралы "Family Circle" журналында мақала жарияланды.

Ронштадт отбасы тарихы

Ронштадттың әкесі Аризонаның пионер шаруа отбасынан шыққан. Отбасының Аризона тарихына әсері мен үлесі, оның ішінде арба жасау, сауда, дәріханалар және музыка Аризона университетінің кітапханасында сақталған. Оның арғы атасы, инженер Фридрих Август Ронштадт (Федерико Августо Ронштадт атымен танымал болған), 1840 жылдары Германияның Ганновер қаласынан алғаш Мексиканың Сонора штатына, кейіннен Оңтүстік-Батысқа (сол кезде Мексиканың құрамында болған) көшіп келді. Ол мексикалық азаматтымен үйленді және ақырында Тусон қаласына қоныстанды. 1991 жылы Тусон қаласы 16 наурызда орталық көлік терминалын ашып, оны Линданың әкесі, жергілікті пионер кәсіпкер Федерико Хосе Мария Ронштадтқа арнады. Ол арба жасаушы болған, және қаланың көлік инфрақұрылымына ертеректе қосқан үлесіне 1903-1904 жылдары жеткізілген алты қашырмен тартылатын трамвайлар кірді. Ронштадттың анасы Рут Мэридің неміс, ағылшын және голланд тегі бар. Рут Мэридің әкесі Ллойд Грофф Копман, шамамен 700 патенттің иесі, электр тостерінің алғашқы нұсқасын, көптеген тоңазытқыш құрылғыларын, май тапаншасын, алғашқы электр пешін және микротолқынды пештің алғашқы үлгісін ойлап тапты. Оның икемді резеңке мұз сақтағышы миллиондаған долларлық роялти әкелді.

Еңбек жолы

Оның ән салған стиліне Лола Белтран және Эдит Пиаф сияқты әншілер әсер еткен; ол олардың әндері мен ырғақтарын "көбінесе грек музыкасына ұқсайды. Бұл 6/8 такт өлшемі сияқты, өте күшті және қарқынды" деп айтқан. Ол сондай-ақ кантри әншісі Хэнк Уильямстың да ықпалында болды. Ол "барлық әнші қыздардың" ерте не кеш "Элла Фицджеральд пен Билли Холидейге бас иеді" деді. Ол Калластың музыкалық шеберлігіне және 20 ғасыр ән өнерін, әсіресе операны, "белкантоның" "табиғи ән салу стиліне" қайтаруға жасаған тырыстарына құрметпен қарады. 1950-1960 жылдардағы американдық радионың өзінің ерекшелігімен өскен Ронштадт, оның сан алуан және әртүрлі музыкалық хабарламаларының жанкүйері.

Кәсіби мансабының басталуы

14 жасында Ронштадт ағасы Питер мен әпкесі Гретченмен фольклорлық трио құрды. Топ кофеханаларда, студенттік клубтарда және басқа да шағын жерлерде өнер көрсетті, өздерін "Юнион Сити Рамблерс" және "Үш Ронстадт" деп таныстырды, тіпті "Нью Юнион Рамблерс" деген атпен Тусон студиясында жазба жасады. Бірақ Ронштадт көбірек халық музыкасы мен рок-н-роллды біріктіргісі келді, 18 жастағы ол Лос-Анджелеске көшуге бекінді.

Жеке мансап

1969 жылы "Capitol Records" компаниясымен әлі де келісімшартта болған Ронштадт өзінің "Hand Sown Home Grown" атты тұңғыш жеке альбомын шығарды. Ол әйел әнші жазған алғашқы балама кантри пластинкасы деп есептеледі. Ронштадттың екінші жеке альбомы, "Silk Purse", 1970 жылдың наурыз айында жарық көрді. Толығымен Нэшвиллде жазылған, оның продюсері Эллиот Мазер болды, оны Ронштадт "Cheap Thrills" альбомында онымен жұмыс істеген Дженис Джоплиннің кеңесі бойынша таңдады. "Silk Purse" альбомының мұқабасында Ронштадт сазды қорада, шошқалардың арасында бейнеленген, ал артқы және ішкі мұқабаларында ол қызыл киім киіп сахнада тұрған күйі көрсетілген. Ронштадт бұл альбомға қанағаттанбағанын айтты, бірақ ол оған оның алғашқы жеке хиті, көп форматтағы "Long, Long Time" синглін сыйлады және алғашқы Грэмми номинациясын (Ең үздік заманауи вокалдық орындау / әйел) әкелді.

Туризм

1960 жылдардың соңында жеке карьерасын бастағаннан кейін, оның алғашқы сүйемелдеуші топтарының бірі – музыкасында каджун және батпақты рок элементтерін үйлестірген новаторлық кантри-рок тобы Swampwater болды. Оның құрамында каджун скрипкашысы Гиб Гильбо, кейін Flying Burrito Brothers тобына қосылған Джон Беланд, сондай-ақ Стэн Пратт, Тад Максвелл және The Byrds тобының Кларенс Уайттың інісі Эрик Уайт болды. Swampwater телешоуларда – The Johnny Cash Show және The Mike Douglas Show, сонымен қатар Big Sur фольклорлық фестивалінде Ронштадтқа сүйемелдеді. Тағы бір сүйемелдеуші топқа Дон Хенли, Глен Фрей, Берни Лидон және Рэнди Мейснер кірді, олар кейін Eagles тобын құрды. Олар 1971 жылы қысқа мерзімге онымен гастрольде болып, оның үшінші, авторлық альбомы Linda Ronstadt-та ойнады. Осы альбомнан Ронштадттың Браунның "Rock Me on the Water" әнінің нұсқасы – сәтсіз болған сингл шықты. Осы кезеңде Ронштадт продюсер және жақыны Джон Бойланмен жұмыс істей бастады. Ол: «Джон Бойланмен жұмыс істей бастағаннан кейін, өзімнің өндірісімнің бір бөлігі болдым. Мен әрқашан өзімнің туындыларыма қатыстым. Бірақ менің қалауларымды орындайтын продюсер маған қажет болды», – деді. 1975 жылы Ронштадт Джексон Браун, Eagles және Toots and the Maytals есімді топтармен бірге концерттер берді. Осы концерттерде ол Eagles тобының "Desperado" әнін және басқа да көптеген әндерді орындады, ал қалғандарында ән айтуға қосымша домбыра мен акустикалық гитарада ойнады. 1974 жылы ол Питер Кноблерге Crawdaddy журналында: «Адамдар әрқашан сізден пайда табуға тырысады; сізге қызығушылық танытқандардың әрқайсысының өз мақсаты бар», – деді. Сол кезде рок-сценада әйел әншілердің саны аз болды және олар рок-н-ролл музыканттарының арасында «жанкүйерлер деңгейіне» дейін төмендетілді, бұл Ронштадттың болдырмаған мәртебесі еді. Кәсіби деңгейдегі ер адамдармен музыканттар ретінде қарым-қатынас жарысқа, қауіпсіздікке, жаман махаббатқа және жігіт-менеджерлердің тізбегіне әкелді. Ол кезде ол Мария Мулдаур сияқты әншілерді әйелдігінен айырылмағаны үшін құрметтеді, бірақ ол әр деңгейде «жігіттермен» бәсекелесу үшін өте зор қысым сезінгенін айтты. 1969 жылы Fusion журналына берген сұхбатында ол жалғыз «әйел әншінің» толығымен еркектерден құралған сүйемелдеуші тобымен болуының қиын екенін атап өтті.

Soon after she went solo in the late 1960s, one of her first backing bands was the pioneering country rock band Swampwater, which combined Cajun and swamp rock elements in their music. Its members included Cajun fiddler Gib Guilbeau and John Beland, who later joined the Flying Burrito Brothers, as well as Stan Pratt, Thad Maxwell, and Eric White, brother of Clarence White of the Byrds. Swampwater went on to back Ronstadt during TV appearances on The Johnny Cash Show and The Mike Douglas Show, and at the Big Sur Folk Festival. Another backing band included Don Henley, Glenn Frey, Bernie Leadon, and Randy Meisner, who went on to form the Eagles. They toured with her for a short period in 1971 and played on Linda Ronstadt, her self titled third album, from which the failed single, Ronstadt's version of Browne's "Rock Me on the Water", was drawn. At this stage, Ronstadt began working with producer and boyfriend John Boylan. She said, "As soon as I started working with John Boylan, I started co producing myself. I was always a part of my productions. But I always needed a producer who would carry out my whims." In 1975, Ronstadt performed shows with Jackson Browne, the Eagles, and Toots and the Maytals. In these shows she would sing lead vocal on numerous songs including the Eagles' Desperado while singing background and playing tambourine and acoustic guitar on others. Several years before Ronstadt became what author Gerri Hirshey called the first "arena class rock diva" with "hugely anticipated tours" In 1974 she told Peter Knobler in Crawdaddy, "People are always taking advantage of you; everybody that's interested in you has got an angle." There were few "girl singers" on the rock circuit at the time, and they were relegated to "groupie level when in a crowd of a bunch of rock and roll guys", a status Ronstadt avoided. Relating to men on a professional level as fellow musicians led to competition, insecurity, bad romances, and a series of boyfriend managers. At the time, she admired singers like Maria Muldaur for not sacrificing their femininity but says she felt enormous self imposed pressure to compete with "the boys" at every level. She noted in a 1969 interview in Fusion magazine that it was difficult being a single "chick singer" with an all male backup band.

Вокалдық стильдер

Дизайнер Кош жасаған "What's New" альбомының дизайны оның бұрынғы дисктерінің ешқайсысына ұқсамады. Онда Ронштадт көне киім киіп, жылтыраған атлас жаймалардың үстінде, Walkman дүрбісімен жатқан күйде бейнеленген. Сол кезде Ронштадт альбомның обложкасы және циниктердің «лифт музыкасы» деп есептеген жанрға бет бұруы үшін сынға ұшырады, бірақ Риддлмен бірге жазуға бекінді, нәтижесінде «What's New» альбомы хитке айналды. Альбом 1983 жылдың қыркүйегінде шықты және Billboard альбомдық тізімінде 81 апта бойы болды, бір жарым ай бойы үшінші орында тұрды (тек Майкл Джексонның «Thriller» және Лионель Ричидің «Can't Slow Down» альбомдарынан кейін ғана), ал RIAA оған үш платиналық сертификат тағайындады. Ронштадтқа «What's New» альбомын жазбау немесе Риддлмен жұмыс істемеу үшін қатты қысым көрсетілді. Джаз тарихшысы Питер Левинсонның айтуынша, «Nelson Riddle: September in the Rain» атты кітабының авторы, Elektra Records президенті Джо Смит Риддлдің альбомы Ронштадттың рок тыңдармандарынан жаңылдырады деп қорқытқан. Алайда Ронштадт өзінің рок-н-ролл өткеліне толығымен қарсы қойған жоқ; атау трекіне түсірілген бейнебаянға Дани Корчмар жаңбырдың ішінде кездескен бұрынғы жары ретінде түскен. «What's New» Риддлді жас тыңдармандарға таныстырды. Левинсонның сөзіне сүйенсек, «жас тыңдармандар Риддлдің Франк Синатрамен жасаған жұмысын ұнатпады, ол 1983 жылы «Vintage Pop» деп есептелді». Ронштадтпен жұмыс істеу Риддлдің мансабын өмірінің соңғы үш жылында жаңаша көрінуге мүмкіндік берді. «What's New» – Ұлы американдық ән кітабын жаңартуда үлкен коммерциялық жетістікке жеткен рок әншісінің алғашқы альбомы. Ронштадттың тәтесі Луиза Эспинель 1920-1930 жылдары халықаралық деңгейде танымал әнші болған. Эспинельдің әкесі Фред Ронштадт, Линда Ронштадттың атасы, және ол үйренген, нотаға түсірген және жариялаған әндердің кейбіреулері оның Сонорадан әкелген әндерінің ішінде болған. Ронштадт әкесінен үйренген сүйікті әндерін зерттеп, жинақтады және альбомын тәтесінің ноталар жинағымен бірдей атады, сондай-ақ әкесі мен оның отбасына құрмет ретінде сыйлады. Испан тілін толық меңгермесе де, ол оны жетік біледі, бұл оған латын американдық әндерді АҚШ акцентінен айырылған күйде орындауға мүмкіндік береді; Ронштадт өзін мексикалық америкалық ретінде жиі таныстырады. Оның балалық шағы әкесінің туыстарының арасында өтті. Шындығында, 1976 жылы Ронштадт әкесімен бірлесіп мексикалық халық балладасы «Lo siento mi vida» әнін жазып, шығарды, ол әнді «Hasten Down the Wind» альбомына қосты. Ронштадт мексикалық әнші Лола Белтранның өзінің ән стиліне әсер еткенін де мойындайды және бала кезінде Ронштадт үйіне жиі келетін Эдуардо «Лало» Герреро, чикано музыкасының әкесі, оған жиі серенада айтатын еді деп еске алады.

The album design for What's New by designer Kosh was unlike any of her previous disc covers. It showed Ronstadt in a vintage dress lying on shimmering satin sheets with a Walkman headset. At the time, Ronstadt received some chiding for both the album cover and her venture into what was then considered "elevator music" by cynics, but remained determined to record with Riddle, and What's New became a hit. The album was released in September 1983 and spent 81 weeks on the Billboard Album Chart and held the number three position for a month and a half (held out of the top spot only by Michael Jackson's Thriller and Lionel Richie's Can't Slow Down) and the RIAA certified it triple platinum

Ronstadt faced considerable pressure not to record What's New or record with Riddle. According to jazz historian Peter Levinson, author of the book September in the Raina Biography on Nelson Riddle, Joe Smith, president of Elektra Records, was terrified that the Riddle album would turn off Ronstadt's rock audience. Ronstadt did not completely turn her back on her rock and roll past, however; the video for the title track featured Danny Kortchmar as the old beau that she bumped into during a rainstorm. What's New brought Riddle to a younger audience. According to Levinson, "the younger audience hated what Riddle had done with Frank Sinatra, which in 1983 was considered 'Vintage Pop'". Working with Ronstadt, Riddle brought his career back into focus in the last three years of his life. What's New is the first album by a rock singer to have major commercial success in rehabilitating the Great American Songbook. Luisa Espinel, Ronstadt's aunt, was an international singer in the 1920s and 1930s. Espinel's father was Fred Ronstadt, Linda Ronstadt's grandfather, and the songs she had learned, transcribed, and published were some of the ones he had brought with him from Sonora. Ronstadt researched and extracted from the favorites she had learned from her father Gilbert and she called her album by the same name as her aunt's booklet and as a tribute to her father and his family. Though not fully bilingual, she has a fairly good command of the Spanish language, allowing her to sing Latin American songs with little discernible U. S. accent; Ronstadt has often identified herself as Mexican American. Her formative years were spent with her father's side of the family. In fact, in 1976, Ronstadt had collaborated with her father to write and compose a traditional Mexican folk ballad, "Lo siento mi vida"a song that she included on Hasten Down the Wind. Ronstadt has also credited Mexican singer Lola Beltrán as an influence on her own singing style, and she recalls how a frequent guest to the Ronstadt home, Eduardo "Lalo" Guerrero, father of Chicano music, would often serenade her as a child.

Қазіргі заманғы музыка сахнасына оралу

1980 жылдардың аяғында Риддлмен жасаған үлкен джаз тобының табысы мен оның күтпеген хит болған мариачи жазбаларынан ләззат алған Ронштадт тағы да негізгі поп музыкасын жазуға бел буды. 1987 жылы ол "Somewhere Out There" әнімен Billboard Hot 100 синглдар тізімінде көтеріліп, наурыз айында 2-орынға жетті. Ронштадт альбомдағы бірнеше әнге Нью-Орлеандық соул әншісі Аарон Невиллді шақырды. Ронштадт Оклендтің дінаралық шіркеу хорының, Tower of Power духовой аспаптарының, Skywalker симфониясының және көптеген музыканттардың үнін қосты. Ол Аарон Невиллмен дуэттерді де енгізді, "Don't Know Much" (Billboard Hot 100 тізімінде 2-орын алған, 1989 жылғы Рождество).

1990 жылдың желтоқсан айында ол Джон Леннонның 50 жылдығын тойлау және қоршаған орта мәселелеріне назар аудару мақсатымен Токио Домында өткен концертке қатысты. Концертте Майлз Дэвис, Ленни Кравиц, Hall & Oates, Натали Коул, Йоко Оно және Шон Леннон да өнер көрсетті. Соның нәтижесінде "Құтты болсын, Джон" атты альбом жарық көрді.

Зейнеткерлік

2011 жылы Ронштадт Аризонаның Daily Star газетіне сұхбат беріп, мансабынан кетуін жариялады. 2013 жылдың тамызында ол AARP үшін жазған Аланна Нэшке Паркинсон ауруына шалдыққанын және "қазір ешқандай ән шырқамайтынын" мәлімдеді. Кейіннен оның диагнозы прогрессивті супрануклеарлық парез ретінде қайта қарастырылды.

Таңдалған мансаптық жетістіктер

2014 жылдың 10 сәуірінде Ронштадт Рок-н-ролл Даңқы залына енгізілді. 2019 жылдың шілдесінде Ронштадт Кеннеди орталығының құрметті тұлғасы болып таңдалды. 2019 жылға дейін Ронштадт үш №1 поп-альбом, 10 үздік ондық поп-альбом және Billboard Pop Album Charts-та 38 поп-альбом шығарды. Оның Billboard Top Country Albums тізімінде 15 альбомы бар, оның ішінде төртеуі бірінші орынға көтерілді. Ронштадттың синглдары Billboard Hot 100 тізімінде бірінші орынды және үш екінші орынды алды, 10 үздік ондық поп-синглы және 21 ән Top 40-қа енді. Ол сондай-ақ Billboard Hot Country Songs тізімінде екі рет бірінші орынға, ал Billboard Adult Contemporary тізімінде екі рет бірінші орынға ие болды. Rolling Stone журналы «Оның арқасында бір буын Бэдди Холли, Чак Берри немесе Элвис Костеллоның туындыларын естімеуі мүмкін еді» деп жазды. 2012 жылғы қайта қарау тек жинақты сақтап қалды, бірақ оны Heart Like a Wheel бұрынғы орнына көтерді. Ронштадттың альбом сатылымы 2001 жылдан бері сертификатталған жоқ. Сол кезде Ронштадттың АҚШ-тағы альбом сатылымы Америка жазба индустриясы қауымдастығымен 30 миллионнан астам сатылған альбом деп расталды; алайда, оның бұрынғы продюсері және менеджері Питер Ашер оның АҚШ-тағы жалпы альбом сатылымын 45 миллионнан астам деп мәлімдеді. Оның 2001 жылғы RIAA сертификаты (жазба компаниялары немесе әртістер жарнама үшін төлейтін аудиттер) 19 алтын, 14 платина және 7 мультиплатина альбомды құрады. Ол Деннис Джеймспен бірлесіп шыны аспаптарды қолдана отырып, классикалық музыка альбомын – Cristal – Glass Music Through the Ages шығарды, онда ол бірнеше аранжировкада ән шырқады. 1999 жылы Ронштадт Grammy сыйлығын жеңіп алған Trio II альбомын продюсерлік етті. Ол рок, кантри, поп және тропикалық латын музыкасын қамтитын әртүрлі салада 27 рет Grammy сыйлығына ұсынылып, Pop, Country, Tropical Latin, Балаларға арналған музыкалық альбом және Мексикалық-американдық санаттарында 11 Grammy сыйлығын жеңіп алды. 2016 жылы Ронштадт Ұлттық жазба өнер және ғылым академиясымен өмір бойы жетістіктері үшін Grammy сыйлығымен марапатталды. Ол Billboard журналының Hot 100 тізімінде бір уақытта екі үздік 5 әнімен ("Blue Bayou" және "It's So Easy") болған алғашқы әйел солисі болды. Желтоқсан айының соңына қарай екі ән де Billboard тізіміндегі Top 5-ке еніп, айдың соңғы төрт аптасы бойы сол деңгейде қалды. 1999 жылы Ронштадт VH1 тізіміндегі 100 ең ұлы рок-н-ролл әйелдерінің арасында 21-орынды иеленді. Үш жылдан кейін ол CMT тізіміндегі 40 ең ұлы кантри әйелдерінің арасында 40-орынға көтерілді. 2023 жылы Rolling Stone журналы Ронштадтты «Барлық уақыттағы 200 ең ұлы әнші» тізімінде 47-орынға қойды.

On April 10, 2014, Ronstadt was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame. In July 2019, Ronstadt was selected as a Kennedy Center Honoree. As of 2019, Ronstadt has earned three number one pop albums, 10 top ten pop albums, and 38 charting pop albums on the Billboard Pop Album Charts. She has 15 albums on the Billboard Top Country Albums chart, including four that hit number one. Ronstadt's singles have earned her a number one hit and three number two hits on the Billboard Hot 100 chart, with 10 top ten pop singles and 21 reaching the Top 40. She has also scored two number one hits on the Billboard Hot Country Songs chart, and two number one hits on the Billboard Adult Contemporary chart. Rolling Stone wrote that a whole generation "but for her, might never have heard the work of Buddy Holly, Chuck Berry, or Elvis Costello." The 2012 revision kept only the compilation, but raised it to the place once occupied by Heart Like a Wheel. Ronstadt's album sales have not been certified since 2001. At that time, Ronstadt's U. S. album sales were certified by the Recording Industry Association of America at over 30 million albums sold; however, Peter Asher, her former producer and manager, placed her total U. S. album sales at over 45 million. Her RIAA certification (audits paid for by record companies or artists for promotion) tally as of 2001 totaled 19 Gold, 14 Platinum and 7 Multi Platinum albums. She produced Cristal – Glass Music Through the Ages, an album of classical music using glass instruments with Dennis James, where she sang on several of the arrangements. In 1999, Ronstadt also produced the Grammy Award winning Trio II. She has received a total of 27 Grammy Award nominations in various fields that include rock, country, pop and Tropical Latin, and has won 11 Grammy Awards in the categories of Pop, Country, Tropical Latin, Musical Album for Children and Mexican American. In 2016, Ronstadt was again honored by the National Academy of Recording Arts and Sciences with the Lifetime Achievement Grammy. She was the first female solo artist to have two Top 5 singles simultaneously on Billboard magazine's Hot 100: "Blue Bayou" and "It's So Easy". By December of that year, both "Blue Bayou" and "It's So Easy" had climbed into Billboards Top 5 and remained there for the month's last four weeks. In 1999, Ronstadt ranked number 21 in VH1's 100 Greatest Women of Rock & Roll. Three years later, she ranked number 40 in CMT's 40 Greatest Women in Country Music. In 2023, Rolling Stone ranked Ronstadt at No. 47 on their list of the 200 Greatest Singers of All Time.

Жеке өмір

1970 жылдардың басында Ронштадт өзінің «Don't Cry Now» альбомын бірге өндірген музыкант Джей Ди Саузермен қысқа уақыт кездесті. 1970 жылдардың ортасынан бастап Ронштадттың жеке өмірі көбірек жария болып, назар аударуын күшейтті. Бұған сол кездегі Калифорния губернаторы және демократтардың президенттікке үміткері Джерри Браунмен арадағы қарым-қатынасы себеп болды. Олар 1979 жылғы сәуір айында «Newsweek» журналының, сондай-ақ «Us Weekly» және «People» журналдарының мұқабасында суреттелді. 1983 жылы Ронштадт комик Джим Кэрримен сегіз ай бойы кездесті. 1983 жылдың соңынан 1988 жылға дейін Ронштадт «Жұлдызды соғыстар» фильмінің режиссері және авторы Джордж Лукасқа құдалық сұрады. 1990 жылдың желтоқсан айында ол Мэри Клементина Ронштадт есімді қызды асырап алды. 1994 жылы ол Карлос Ронштадт есімді ұлды асырап алды. Ронштадт ешқашан үйленбеген. Жақсы серік табу туралы сөйлей келе, 1974 жылы «Crawdaddy» журналында Питер Ноблерге: «Ол өте мейірімді, бірақ музыкаға құштар емес. Ал кейін сіз музыкаға жаны құмар адаммен кездесесіз, ол сіздің деміңізді әкетіп, таң қалдырады, бірақ ол соншалықты ақымақ, соншалықты маньяк, сіз оның жанында тыныштық таба алмайсыз. Содан кейін сізді шыдай алатын адамды табу мәселесі туындайды!» деді. 1980 жылдардың соңында Лос-Анджелесте 30 жыл өмір сүргеннен кейін Ронштадт Сан-Францискоға көшіп кетті, себебі ол Оңтүстік Калифорнияда ешқашан өз үйінде сезінбегенін айтты. 2013 жылы «Simon & Schuster» оның «Simple Dreams: A Musical Memoir» автобиографиясын, сондай-ақ испан тіліндегі «Sueños Sencillos Memorias Musicales» нұсқасын жариялады. 2013 жылдың тамызында Ронштадт Паркинсон ауруына шалдыққанын, бұлшықеттердің бақылауын жоғалту салдарынан ән айта алмайтынын мәлімдеді, бұл Паркинсон ауруымен ауыратын науқастарда жиі кездеседі. Ол диагнозын жариялаудан сегіз ай бұрын қойылған, ал бастапқыда денсаулығының нашарлауын иық операциясының және кене шағуының салдары деп ойлаған. 2019 жылдың соңында оның дәрігерлері диагнозын прогрессивті супрануклеарлық парезге өзгертіп, Паркинсон ауруымен шатыстыратын дегенеративті ауру екенін анықтады.

Саяси белсенділік

2004 жылғы 17 шілдеде Лас-Вегастағы «Аладдин» сахналық өнер театрындағы өнер көрсетілімі кезінде және одан кейін Ронштадттың саяси көзқарастары сыналып, мақтауға ие болды. Шоудың соңында, ол бүкіл елде жасағандай, көрермендерге сөз сөйлеп, Майкл Мурдың «Фаренхайт 9/11» Ирак соғысы туралы деректі фильмін жоғары бағалады; ол Мурға «Desperado» әнін арнады. Көрермендердің бастапқы реакциясы әртүрлі болды, «жартысы Мурды ынтамен мақтап, ал қалған жартысы наразылық білдірді». Ронштадттың пікірлері, сондай-ақ кейбір көрермендер мен қонақ үйдің реакциясы бүкіл елде талқылау тақырыбына айналды. «Аладдин» казиносының президенті Билл Тимминс және Майкл Мур осы дауға қатысты ресми мәлімдеме жасады. Бұл оқиға халықаралық жаңалықтарда жарияланып, сахнада саяси пікір білдіруге артистің құқығы туралы пікірталас тудырды және «The New York Times» газетінің редакциялық бөліміне енді. Оқиғадан кейін Ронштадттың көптеген достары, соның ішінде «Eagles» тобы, «Аладдиндегі» өнер көрсетулерін дереу тоқтатты. 2007 жылы Ронштадт Сан-Францискода тұрып, сонымен бірге Тусондағы үйін сақтап қалды. Сол жылы ол жергілікті қалалық кеңестің кемшіліктері, құрылыс салушылардың сауда орталықтарына бейімділігі, ашкөздік және шаңның күшеюі қаланы танылмайтын және дұрыс дамылмаған етіп жіберді деген пікірін білдіргені үшін тусондықтардан мақтау мен сынды бірге алды. 2009 жылдың тамызында Ронштадт PlanetOut Inc. компаниясына берген «Линда Ронштадттың гей миссиясы» атты сұхбатында гомосексуалдардың құқықтары мен бір жынысты некелерді қолдап, «гомофобия – отбасылық құндылықтарға қарсы. Нүкте. Соңы» деді. 2010 жылдың 16 қаңтарында Ронштадт мыңдаған белсенділермен бірге «Ұлттық әрекет күніне» қатысты. Ронштадт өзінің «күрестегі итінің» туған Аризоналық және құқық қорғау саласындағы отбасынан шыққандықтан, заңсыз көшіп келгендерге қатысты және Аризонаның заңсыз иммигранттарға қатысты заңын, әсіресе Марикопа округінің шерифі Джо Арпаионың осы саладағы күш-жігерін жүзеге асыруын айтты. 2010 жылдың 29 сәуірінде Ронштадт Аризонаның жаңа заңсыз көші-қон заңына – SB 1070-қа қарсы науқан бастады, соның ішінде сотқа шағымдануға қатысты, оны «құқық қорғау органдарына ауыр соққы болды – полиция демократияда бізді күшпен қорғай алмайды» деп атады, мұны ол өзінің Тусон қаласының полиция бастығы болған ағасы Питерден үйренгенін айтты. Ронштадт сонымен қатар қоршаған орта және қоғамдық мәселелер бойынша белсенді түрде сөз сөйледі. Ол тұрақты егіншілік саласындағы пионер Уэс Джексонның жақтаушысы және оған деген құрметін білдіріп, 2000 жылы «оның қазіргі жұмысы (АҚШ-та) ең маңызды жұмыс» деді.

Ronstadt's politics received criticism and praise during and after her July 17, 2004, performance at the Aladdin Theatre for the Performing Arts in Las Vegas. Toward the end of the show, as she had done across the country, Ronstadt spoke to the audience, praising Fahrenheit 9/11, Michael Moore's documentary film about the Iraq War; she dedicated the song "Desperado" to Moore. Accounts say the crowd's initial reaction was mixed, with "half the crowd heartily applauding her praise for Moore, (and) the other half booing." Ronstadt's comments, as well as the reactions of some audience members and the hotel, became a topic of discussion nationwide. Aladdin casino president Bill Timmins and Michael Moore each made public statements about the controversy. The incident prompted international headlines and debate on an entertainer's right to express a political opinion from the stage and made the editorial section of The New York Times. Following the incident, many friends of Ronstadt's, including the Eagles, immediately cancelled their engagements at the Aladdin. In 2007, Ronstadt resided in San Francisco while also maintaining her home in Tucson. That same year, she drew criticism and praise from Tucsonans for commenting that local city council's failings, developers' strip mall mentality, greed and growing dust problem had rendered the city unrecognizable and poorly developed. In August 2009, Ronstadt, in a well publicized interview to PlanetOut Inc. titled "Linda Ronstadt's Gay Mission", championed gay rights and same sex marriage, and stated "homophobia is anti family values. Period, end of story." On January 16, 2010, Ronstadt converged with thousands of other activists in a "National Day of Action". Ronstadt stated that her "dog in the fight"as a native Arizonan and coming from a law enforcement familywas the treatment of illegal aliens and Arizona's enforcement of its illegal immigrant law, especially Maricopa County Sheriff Joe Arpaio's efforts in that area. On April 29, 2010, Ronstadt began a campaign, including joining a lawsuit, against Arizona's new illegal immigration law SB 1070 calling it a "devastating blow to law enforcement the police don't protect us in a democracy with brute force", something she said she learned from her brother, Peter, who was Chief of Police in Tucson. Ronstadt has also been outspoken on environmental and community issues. She is a major supporter and admirer of sustainable agriculture pioneer Wes Jackson, saying in 2000, "the work he's doing right now is the most important work there is in the (United States)",

Латын Грэмми сыйлығы

Жыл Санаты Номинацияланған туынды Нәтижесі Сілтеме. 2011 Өмір бойы жетістіктері үшін сыйлық

Primetime Emmy сыйлығы

Жыл Санаты Номинацияланған туынды Нәтижесі Ref. 1989 Әртүрлі немесе музыкалық бағдарламадағы үздік жеке орындау Canciones de Mi Padre (Ұлы өнер көрсетілімдері)

Тони сыйлығы

Жыл Санаты Номинацияланған туынды Нәтижесі Ref. 1981 жыл Музыкалық сахнадағы басты әйел рөлінің ең үздік орындалуы - The Pirates of Penzance