Тимоти Хакворт: Британдық локомотив инженерінің өмірі мен еңбектері
Timothy Hackworth
Тимоти Хакворт (1786-1850) – британдық локомотив инженері, Stockton and Darlington теміржолының бас инженері. Royal George локомотивін жасаған, бу сорғысын жетілдірген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық бу локомотив инженері (1786–1850)
British steam locomotive engineer (1786 1850)
Тимоти Хакворт (22 желтоқсан 1786 – 7 шілде 1850) – Англияның Дарем графтығындағы Шильдон қаласында тұрған ағылшын бу локомотив инженері және Стоктон-Дарлингтон темір жолының алғашқы локомотив басқарушысы.
Timothy Hackworth (22 December 1786 – 7 July 1850) was an English steam locomotive engineer who lived in Shildon, County Durham, England and was the first locomotive superintendent of the Stockton and Darlington Railway.
Жастар мен ерте еңбек ету
Тимоти Хакворт 1786 жылы Уайламда, оның теміржол саласындағы әріптесі Джордж Стивенсон сол ауылда туғаннан кейін бес жыл өткен соң дүниеге келді. Осы табандылығының нәтижесінде ол күнделікті жол қызметінің қиындықтарына бейімделген алғашқы лайықты локомотивті жасады. Соның нәтижесінде 1827 жылы Royal George пайда болды, ол көптеген жаңа маңызды ерекшеліктердің ішінде дұрыс бағытталған буды шығару құбырымен жабдықталған еді. Хакворт осы тұжырымның авторы ретінде танылады. 1830 жылдан бастап Стивенсондар өздерінің жаңартылған Rocket локомотивтерінде және одан кейінгі барлық жаңа түрлерінде осы құбырды қолданды. Ұлттық теміржол мұражайына жақында түскен хаттар Хаквортты осы құрылғының авторы ретінде растайтын сияқты. Тревитик заманынан бері цилиндрлерден шығатын буды дыбысты төмендету және ыңғайлы болу үшін "эдуктор құбырлары" арқылы түтінге бағыттап, оның отқа тигізер әсері де байқалған болатын. Дегенмен, Хакворт, ықтимал, тарихта алғашқы инженер болып, оттық қазанды локомотивте бу өндірісі мен тұтыну арасындағы "мүкемел тепе-теңдікті" автоматты түрде қамтамасыз етудегі буды шығару құбырының рөлін толыққанды ескерген және оның пропорцияларына, соплосының мөлшеріне, орналасуына және нақты сәйкестігіне ерекше назар аудара отырып, оны жеке құрылғы ретінде қарастырған адам болуы мүмкін.
Timothy Hackworth was born in Wylam in 1786, five years after his fellow railway pioneer George Stephenson had been born in the same village. Hackworth This persistence resulted in his developing the first adequate locomotive adapted to the rigours of everyday road service. The outcome was the Royal George of 1827, an early 0 6 0 Locomotive, that among many new key features notably incorporated a correctly aligned steam blastpipe. Hackworth is usually acknowledged as the inventor of this concept. From 1830 onwards the blastpipe was employed by the Stephensons for their updated Rocket and all subsequent new types. Recent letters acquired by the National Railway Museum would appear to confirm Hackworth as the inventor of the device. Since Trevithick's time, it had long been common practice to turn the exhaust steam from the cylinders into the chimney using "eductor pipes" for convenience and noise reduction, and its effect on the fire certainly had been noticed. Whatever the case, Hackworth was probably the first engineer in history to fully take into account the role of the blast in automatically realising the "perfect equilibrium between steam production and usage" in a locomotive when fitted with a firetube boiler, and to consider the blastpipe as a distinct device, paying close attention to its proportions, nozzle size, positioning and precise alignment.
Санс-Парэль және Рейнхилл сынақтары
1829 жылы әлемдегі алғашқы "қалааралық" темір жолы – Ливерпуль мен Манчестер темір жолы салыныс басында болды. Жолаушылар және жүк тасымалы үшін зор мүмкіндіктер қарастырылған еді. Дегенмен, осы күнге дейін салынған барлық локомотивтер, Стоктон мен Дарлингтон үшін салынғандары да, баяу жүк тасымалына арналған еді, ал жолаушылар тасымалы бір жылқымен тартылған дилижанстармен жүзеге асырылды. Сондықтан болашақ локомотивтердің әмбебап болуы қажет болды. Жағдайды одан әрі қиындатқан нәрсе – Стоктон мен Дарлингтон темір жолында туындаған мәселелер туралы хабарлар болды, бұл қозғаушы күштің қай түріне басымдық беру керектігі туралы үлкен дау-жанжалға себеп болды. Жолдың бас инженері Джордж Стивенсон, табиғи түрде, бу күшімен жүруді жақтады және Тимоти Хакворттан есеп сұрады. Хакворт қиындықтарға тап болғанын растады, бірақ оларды жеңе алатынына үміттенді. Локомотивтің түрін анықтау үшін директорлар жарыс ұйымдастырды. Сынақтар Рейнхиллде өтті, онда үш күшті қатысушы болды. Хакворт өзінің шектеулі ресурстарымен 0-4-0 локомотиві, Sans Pareil-ді ұсынды. Бұл локомотив ресми түрде ауыр салмақты деп танылды, бірақ бәрібір "сынақтан" өтуге рұқсат алды. Ақырсоңында, цилиндрдің дұрыс құйылмауы будың ағып кетуіне және жарыстан ерте шығуына әкелді. Стивенсоннің Rocket локомотиві ережелерді толық орындап, жарыс жолынан шықпаған жалғыз локомотив болғандықтан толық жеңіске жетті. Шындығында, ешбір қатысушы темір жолдың талаптарына толыққанды жауап берген жоқ. Хакворт жарыстан кейін де қалды, Sans Pareil-ді жөндеді және оның талаптарға сай екенін көрсетті. Осыған сүйене отырып, L&M басшылығы локомотивті сатып алды, бірақ кейін Болтон мен Ли темір жолына зиянмен сатты, онда ол 1844 жылға дейін жұмыс істеді. Аронстың айтуынша, тік цилиндрлер жылдамдық кезінде күшті соққы тудырып, сол кездегі рельстерде жолаушылар тасымалына ұзақ мерзімді пайдалануға жарамсыз ететін еді. Дегенмен, ол мұқият жобаланған және реттелген соққы құбырының арқасында күшті қарсылас болды. Алайда, Рейнхиллдегі сынақтар маңызды оқиға ретінде қарастырылуы мүмкін, өйткені оның сегіз күні ішінде үш негізгі қатысушыға маңызды өзгерістер енгізілді, онда Хакворт талмай қатысып, толық бейтараптығын көрсетті. Осы күннен бастап локомотивтердің дизайны мен өнімділігі үлкен қадаммен дамыды.
In 1829 the Liverpool and Manchester Railway, the world's first "Inter City" railway, was under construction. There was a large potential for both passenger and goods traffic. However, all locomotives built to date, including those for the Stockton and Darlington, had been intended for slow freight, with any passenger service handled by single horse drawn coaches. It was therefore clear that any future locomotives would have to be more versatile. Matters were further complicated by the news about the problems being encountered on the Stockton and Darlington, which gave rise to considerable controversy as to the sort of motive power to be preferred. George Stephenson, the line's civil engineer, was unsurprisingly firmly in favour of steam traction and asked for a report from Timothy Hackworth, who confirmed that he was having difficulties but was optimistic about overcoming them. To settle upon a locomotive type the directors set up a competition. The trials were held at Rainhill, and there were three serious contestants. Hackworth, with his own very limited resources, entered the 0 4 0 locomotive, Sans Pareil. This locomotive was deemed officially overweight, but nevertheless was allowed to undergo the "ordeal". Unfortunately faulty cylinder casting led to steam leaks and premature abandonment of the course. Stephenson's Rocket was the outright winner as the only locomotive that stayed the course whilst fully complying with the rules. In the event, none of the contestants really answered the railway's requirements. Hackworth stayed on after the event, repairing the Sans Pareil and was able to show that it more than met requirements. On the strength of this, the L&M management did purchase the locomotive, subsequently reselling it at a loss to the Bolton and Leigh Railway where it worked until 1844. As Ahrons points out, the vertical cylinders would have given rise to considerable hammer blow at speed and made it unsuited to passenger service on the track of that time in the long term. Nevertheless, it was a formidable contender, largely due to the carefully designed and tuned blastpipe. However, the Rainhill trials may be seen as a milestone event, as during the eight days it lasted there were considerable modifications carried out on the three main contestants in which Hackworth participated tirelessly and displayed absolute impartiality. From that date on, locomotive design and performance went forward by leaps and bounds.
Кейінгі туындылары
Стоктон мен Дарлингтондағы міндеттеріне қоса, Хакворт өзінің жеке бизнесін құрды, оған оның ұлы Джон Уэсли Хакворт толыққанды қатысты. Бұл кәсіп түрлі-түрлі машиналар өндірді. Атап айтқанда, 1836 жылы ол Шильдон қаласында Ресейдегі алғашқы локомотивті, Царское Село темір жолы үшін салды, оның ұлы оны қауіпсіз жеткізуге және алдын ала сынақтар жүргізуге жауапты болды. Сондай-ақ 1838 жылы Самсон локомотиві Нова-Скотиядағы Альбион кен темір жолы үшін салынды және Канадада жұмыс істейтін алғашқы локомотивтердің бірі болды. 1833 жылы оның шәкірттерінің бірі Дэниел Адамсон кейіннен оның қазандық конструкцияларын одан әрі жетілдіріп, табысты өндіруші болды (сондай-ақ Манчестер кеме каналының құрылуына ықпал етті). Тимоти Хакворт қатысқан соңғы жаңа локомотив дизайны – 1849 жылғы "демонстрациялық" Sans Pareil II болды. Бұл локомотив 6 фут 6 дюймдік жетек доңғалағы бар, жылу беру беті жоғары және қазандығында дәнекерлеу технологиясы қолданылған, Jenny Lind типіндегі 2-2-2 конфигурациялы жетілдірілген локомотив болды. Ол экономикалық тұрғыдан және жүк тасымалдау қабілеті жағынан толыққанды өзінің күтілген деңгейінде жұмыс істеді. Хакворт оның өнімділігіне осыншалықты риза болғандықтан, Роберт Стивенсонға өзінің соңғы Йорк-Ньюкасл және Бервик локомотиві, No. 190-ды оған қарсы сынақтан өткізуге публично шақыру жасады. Бірақ бұл шақыруға жауап келген жоқ.
In addition to his duties on the Stockton and Darlington, Hackworth set up his own business in which his son, John Wesley Hackworth, fully participated. This business produced a variety of machinery. Notably, he built at Shildon in 1836, the first locomotive to run in Russia for the Tsarskoye Selo Railway, of which his son was responsible for the safe delivery and preliminary trials. Also in 1838, the Samson was built for the Albion Mines Railway in Nova Scotia, and was one of the first engines to run in Canada. One of his 1833 apprentices, Daniel Adamson, later further developed his boiler designs and become a successful manufacturer (and influential in the inception of the Manchester Ship Canal). The last new locomotive design with which Timothy Hackworth was involved was the Sans Pareil II, a "demonstrator" of 1849. This locomotive was an advanced 2 2 2 engine of the Jenny Lind type with 6 ft 6 in driving wheel, heating surface and some use of welding in the boiler construction. In performance, it fully lived up to expectations in regards to economy and load hauling performance. Hackworth was so satisfied that he issued a public challenge to Robert Stephenson to pit his latest York Newcastle and Berwick locomotive, No. 190, against it in a trial. Nothing more was ever heard of this.
Отбасы
Хакуорттың үш ұлы мен алты қызы болды. Оның үлкен ұлы Джон Уэсли Хакворт (1820–1891) әкесі қайтыс болғаннан кейін отбасылық істі жалғастырды. 1859 жылы Ж. У. Хакворт Хакворт клапандық механизмін патенттеді.
Hackworth had three sons and six daughters. His eldest son, John Wesley Hackworth (1820–1891), carried on the business after the death of his father. J. W. Hackworth patented the Hackworth valve gear in 1859.
Мұра
Бүгінде оның туған қаласы Шилддонда оның атымен аталған мектеп бар, онда оқушылар жыл сайын Тимоти Хакворт және оның еңбектері туралы біледі. Оның үйі де мұражайға айналдырылды, кейіннен ол жаңартылып, жанында Ұлттық теміржол мұражайының филиалы салынды. 1839 жылғы Хакворт локомотиві "Самсон" Канадада, Новая Шотландия провинциясының Стеллартон қаласындағы Новая Шотландия өнеркәсіп мұражайында сақтаулы. Шилддондағы Хакворт саябағы және Дарлингтондағы Тимоти Хакворт көшесі оның құрметіне аталды. Сондай-ақ, Ноттингемширдегі Ньюторп қаласындағы Hackworth Close (көше) де оның құрметіне аталған.
Today he has a school named after him in his hometown of Shildon where the pupils annually learn of Timothy Hackworth and his work. His home was also turned into a museum, which has since been renovated and an annexe of the National Railway Museum has been built nearby. The 1839 Hackworth locomotive Samson is preserved in Canada at the Nova Scotia Museum of Industry in Stellarton, Nova Scotia. Hackworth Park in Shildon was named in his honour as was Timothy Hackworth Drive in Darlington. Hackworth Close (a street in Newthorpe, Nottinghamshire) was also named in his honour.