Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Штаб-сержант Джефф Барквей (18 қыркүйек 1921 - 8 маусым 2006) - 1944 жылы 6 маусымның таңертеңгісін Пегасус көпіріне қонуға үшінші Хорса планерының пилоты ретінде атақ алған Планерлік ұшқыш полкінің мүшесі. Бұл таңғажайып жетістікті "екінші дүниежүзілік соғыстың ең үлкен ұшу ерлігі" деп сипаттады әуе шебері сэр Траффорд Ли Малори. Құрғақ жерге түскеннен кейін көп ұзамай оның қолына оқ түсіп, кейіннен гангрена пайда болған кезде ол ампутацияланды.
Staff Sergeant Geoff Barkway DFM (18 September 1921 – 8 June 2006) was a member of the Glider Pilot Regiment who achieved fame as the pilot of the third Horsa glider to land at Pegasus Bridge in the early hours of 6 June 1944. This remarkable achievement was described as "the greatest feat of flying of the second world war" by Air Chief Marshal Sir Trafford Leigh Mallory. Shortly after the landing he was shot in the arm and later had it amputated when gangrene set in.
Ерте өмір
Ол 1921 жылы 18 қыркүйекте Лондонда дүниеге келді және Лейтон техникалық колледжінде білім алды. Ол Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолында үйреншік монтаждаушы және бұрушы болды, содан кейін 1939 жылдың ақпан айында Корольдік сигналдар аумақтық армиясына қосылды. 17 жасында әскери қызметке шақырылып, Корольдік инженерлер корпусының теміржол бөлімшесіне ауысты. 1942 жылы ол өз еркімен планералық ұшқыш ретінде оқыды.
He was born in London on 18 September 1921, and educated at Leyton Technical College. He became an apprentice fitter and turner at London and North Eastern Railway, then joined the Royal Signals Territorial Army in February 1939. Mobilised at 17, he transferred to the railways branch of the Royal Engineers. In 1942 he volunteered for training as a glider pilot, and, after completing a rigorous infantry training course, learned to fly powered aircraft and then gliders.
Пегас көпірі
Ол ұшқан планетер түн ортасынан кейін Францияға қоныс аударды. Алдыңғы екі планер қону алаңын алып тастағандықтан, ол сол жаққа бұрылуға мәжбүр болды, содан кейін оңға бұрылып, Оливер Боланд ұшқан екінші планерден қашып кетті. Бұл оның 90 градусқа оңға бұрылуына әкеліп соқты, екіге бөлініп, мұрны көлге түсіп қалды. Джефф Барквейдің мұрнынан атқыланып, ол сәл уақытқа есінен таныды. Ол ұшаққа оралып, тұтқынына түсіп қалған жолаушыларды босатуға көмектесті. Көп ұзамай ол оқ-дәрілерді түсіріп жатқанда оң қолына оқ тиді. Ол көпірдің жанындағы кафеде оянғанда, оның қолы байлаулы еді, ал ол көп қан жоғалтқан еді. Ол Портсмут ауруханасына жеткізілді, онда ол гангренаның салдарынан қолын жоғалтты.
The glider that he flew landed in occupied France shortly after midnight. The two previous gliders had occupied much of the landing area and he was forced to swerve left then right to avoid number two flown by Oliver Boland. This resulted in it rotating right by 90 degrees, breaking in half and the nose ending up in a pond. Geoff Barkway was catapulted through the nose and momentarily lost consciousness. Recovering he returned to the aircraft and assisted in releasing some of his passengers who had become entangled. Shortly afterwards he was unloading ammunition when he was shot in the right arm. When he awoke in the café alongside the bridge, his arm was in a sling and he had lost a lot of blood. He was recovered to a Portsmouth hospital, where he was to lose his arm as a result of gangrene.
Соғыстан кейінгі кезең
Джефф Барквей 1945 жылы армиядан шығарылды және бір жыл оңалғаннан кейін Кингстон техникалық колледжінде инженерлік біліміне ие болды. Содан кейін ол Лондон көліктерінде ұзақ уақыт жұмыс істеді, оның ішінде Виктория желісінің екінші және үшінші сатыларында сынақ жүргізу жауапкершілігі бар. 1973 жылы бөлім инженері болды. 1981 жылы зейнеткерлікке шыққаннан кейін Нью-Йорк пен Сингапурдағы жер асты көлік жүйелерінде кеңесші болды. Ол 1945 жылы АТС-те қызмет еткен кезінде танысқан Айлин Андервудқа үйленді. Олардың екі ұлы мен екі қызы болды.
Geoff Barkway was invalided from the Army in 1945 and, after a year's rehabilitation, obtained an Engineering degree at Kingston Technical College. He then had a long career with London Transport, which included responsibility for the operation of tests on Stages Two and Three of the Victoria line. In 1973 he became a divisional engineer. After retiring in 1981, he became a consultant in underground transport systems in New York City and Singapore. He married Eileen Underwood, whom he had met when she was serving with the ATS, in 1945. They had two sons and two daughters.