Кіріспе

Австралиялық саясаткер және судья сэр Джеймс Пенн Букоут (; 29 қазан 1831 - 1 ақпан 1916) - Оңтүстік Австралияның саясаткері және австралиялық судья. Ол Оңтүстік Австралияның Ассамблеясының мүшесі болды: 1861 жылдан 1862 жылға дейін Аделаида қаласы үшін, 1865 жылдан 1870 жылға дейін Батыс Аделаида (1865-1868) және Бурра (1868-1870), 1871 жылдан 1878 жылға дейін Батыс Торренс (1871-1875) және Энкоунтер Бэй (1875-1878) үшін және соңғы кезеңі 1878 жылы Энкоунтер Бэйде болды. 34 жасында және 150 күнінде Буко Оңтүстік Австралияның премьер-министрі болып тағайындалған ең жас адам болды. Ол үш рет премьер болды: 1866 жылдан 1867 жылға дейін, 1875 жылдан 1876 жылға дейін және 1877 жылдан 1878 жылға дейін. Ол премьер-министр Джон Харт пен Генри Эйерс кезінде Оңтүстік Австралияның бас прокуроры болды және әртүрлі қызметтер атқарды. Ол 1878 жылы Оңтүстік Австралияның Жоғарғы сотының судьясы болып тағайындалғаннан кейін саясатты тастап, 1905 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін қызмет етті.

Ерте өмір

Буко Корнуоллдың Майлор қаласында туған. Ол әскери офицер капитан Рэй Буконың және оның әйелі Винифредтің үлкен ұлы. Ол Rev. Солташ қаласындағы Хейли мырзаның мектебі.

Австралиядағы мансап

Буко ата-анасымен бірге 1846 жылы Оңтүстік Австралияға кетті, ал ішкі аймақта малшы болып жұмыс істегеннен кейін Аделаидаға оралып, заңгерлік мамандыққа түсті. Буко Чарльз Феннге қатысты, және 1855 жылы қарашада адвокаттыққа қабылданды, оның адвокаттық мансабы табысты болды. Ол ең алдымен Жосия Партридждің практикасын бір Херфордпен серіктестікке кірісті, ол 1860 жылы таратылды. Уильям Джеймс Ренмен серіктестік 1864 жылы 6 ақпанда соңғысының өлімімен қысқарды. 1861 жылы желтоқсанда ол Оңтүстік Австралия Ассамблеясының палатасына Аделаида ауданының өкілі ретінде қайтарылды, бірақ 1862 жылы жалпы сайлауда жеңілді. 1865 жылы наурыз айында ол сайлаудың басында Батыс Аделаида үшін сайланды. Қазан айында ол бірінші Харт министрлігінде бас прокурор болды, ал премьер 1866 жылдың ақпан айында Англияға кету үшін зейнеткерлікке шыққанда, Буко оның орнын қайта құрылған министрлікте алды, ол 1867 жылдың мамырына дейін билікте болды. Буко 1868 жылы Шығыс Аделаида сайлауында аз жеңіліс тапты, бірақ бірнеше күннен кейін 15 сәуірде ол Бураға қарсылықсыз қайтарылды, онда оның қайын атасы Александр МакКаллок оның пайдасына орнынан тұрды. Ол 1869 жылғы сайлауда Буррадан қатты жеңілді, бірақ 1871 жылғы сайлауда Батыс Торренс депутаты ретінде тағы да палатаға кірді. Оның ағасы Бастин Буко (шамамен 1843 жылы 16 қыркүйекте 1864 жылы) Б. Т. Финнистің 1864 жылы Солтүстік территорияға жер зерттеу тобының мүшесі болды; ол 21 жасында Escape Cliffs-те қызбадан қайтыс болды.

Өмірінің соңғы жылдары және мұрасы

Буко 1905 жылы ақпанда денсаулығының нашарлауына байланысты жылына 1300 фунт пенсиямен отставкаға кетті. Баркер тауының етегінде оның таза тұқымды араб жылқыларын өсіретін жері бар еді. Денсаулығы демалыспен жақсарды және ол 1916 жылы 1 ақпанда 84 жасында Гленелгтегі үйінде қайтыс болғанға дейін өмір сүрді. Буко 1864 жылы Александр МакКаллохтың қызы Джанетке үйленді. Оның бес ұлы мен бір қызы бар. 1875 жылы К.К. атанды, 1898 жылы К.К.М.Г. атанды. Ол 1905 жылы Лондонда "Араб, болашақ атты" атты еңбегін, ал келесі жылы "Менің жігіттерімге хаттар, австралиялық судья және бұрынғы премьер Еуропаға саяхат туралы" атты еңбегін жариялады. Буконың темір жол және қоғамдық жұмыстар туралы баяндамалары 1875 жылы памфлет түрінде басылып шықты.