Кіріспе
Форт Вашингтон, Мэриленд, АҚШ-тағы Форт Вашингтон, Мэриленд, Мэриленд қаласындағы тарихи форт және әскери резервация, көптеген онжылдықтар бойы Вашингтонды қорғаған жалғыз қорғаныс форты болды. Потомак өзеніне қарап тұрған бастапқы форт 1809 жылы аяқталды, және Форт Уорбертон ретінде басталды, бірақ 1808 жылы қайта аталды. 1812 жылғы соғыс кезінде фортты британдықтардың алға жылжуы кезінде өз гарнизоны жойды. Қазіргі тарихи қамал - Ұлттық парк қызметімен қамтылған - бастапқыда 1824 жылы салынған. Бұл тас құрылым, жақсы пушкамен Потомак өзенінен атып түсірілген. Форт 1840 және 1890 жылдары күрделі жөндеуден өтті. Форт АҚШ Ішкі істер министрлігіне 1946 жылы соңғы әскери қызметкерлері кеткеннен кейін берілді. Қазіргі Форт-Вашингтон саябағының кең аумағы, оның кең жаяу жүру / велосипед жолдары және өзен көрінісі, пикникке, балық аулауға және ашық ауада демалуға арналған тамаша орын. Фортта тарихи қойылымдар жиі өткізіледі, сондай-ақ шағын мұражай бар. 2006 жылы 200 жылдығына дайындық ретінде қабырғаның сыртындағы қабырғаны нығайту үшін жөндеу жұмыстары жүргізілді. Форт-Вашингтонның астында орналасқан Форт-Вашингтон-Лайт 1857 жылы құрылған. Қазіргі мұнара биіктігі 28 фут, 1882 жылы салынған.
Fort Washington, located near the community of Fort Washington, Maryland, was for many decades the only defensive fort protecting Washington, D. C. The original fort, overlooking the Potomac River, was completed in 1809, and was begun as Fort Warburton, but renamed in 1808. During the War of 1812, the fort was destroyed by its own garrison during a British advance. The current historic fort—maintained by the National Park Service—was initially constructed in 1824. It is a stone structure with a good cannon shot down the Potomac River. The fort was extensively remodeled in the 1840s and 1890s. The Fort was turned over to the U. S. Department of the Interior in 1946 after its last military personnel departed. The expansive grounds of the present Fort Washington Park, with its extensive hiking/bicycle paths and river view, are a scenic venue for picnicking, fishing, and outdoor recreation. Historical re enactments are held periodically at the Fort, and there is a small museum. In 2006, repairs were done to shore up the crumbling outer wall, in preparation for the 200th anniversary. The Fort Washington Light, located below the fort, was established in 1857. The current tower, standing 28 feet tall, was constructed in 1882.
Американың түпкүлкі, отарлау және тәуелсіздіктің алғашқы кезеңдері
Пискатау тайпасының америкалық түпкүлкілері ұзақ уақыт бойы Мэриленд штатының оңтүстігінде Пискатау өзенінің Потомак өзеніне құятын аймақта өмір сүрді және өзеннің үстіндегі қыраттың қорғаныс құндылығын түсінді. 1634 жылы губернатор Леонард Калверт бұл жерді алғаш рет барлағанда, "айналадағы биіктерде бес жүзге жуық үндістердің жауыздықпен қатарласып жатқанын көрді". Пискатауэулермен бейбітшілік орнағаннан кейін, 1645 жылы провинцияны қорғау туралы акт бойынша, Пискатауэу бұғазының аузындағы сол жерде 100 адамнан тұратын гарнизон құрылды. 1661 жылы Вирджинияның бұрынғы колониялық губернаторы Эдвард Диггз 1200 акр жерді Пискатавей өзені, Потомак өзені және Суан өзенімен шектелген Варбуртон қонысын құрды. Оның орнына рұқсат етілген ақша өзеннің Вирджиния жағында орналасқан Джонс-Пойнт қаласында бекініс салуға жұмсалды. 1798 жылы Вашингтон Диггс-Пойнт қаласында бекініс салуды тағы да талап етті, бірақ ешқандай жұмыс жасалмады. Ақырында, 1805 жылы Конгресс екінші жағалаудағы бекініс жүйесін қарастырған кезде, Соғыс министрі подполковник Джонатан Уильямсқа "тоқсан екі қанаттан тұратын дөңгелек батарея" үшін Диггс Пойнтты бағалауды тапсырды.
18041814 жыл
Капитан Джордж Бомфордқа жұмыс тағайындалды және Анаполистегі Форт-Мэдисонның жоспарлары Потомак форты үшін пайдаланылды. Көп ұзамай Томас Диггстен сатып алынған төрт акр жердің тым кішкентай екендігі анықталды. Полковник Уильямс капитан Бомфордқа жұмысты қайтадан, бірақ аз көлемде жүргізуді тапсырды. Казарма бір жағына ауыстырылды және жаңа дизайнға сәйкес бір қанаты қысқартылды. Оның орнында өзенге қарай 12-15 пушка бар (кейін көбейтілді), бірақ Вашингтонның айналасындағы әскери округке қолбасшылық ететін американдық бригадир генерал Уильям Х. Виндер, қатаң әскери-теңіз күштерінің фортты бұзып кетуі мүмкін деп қорқыды. Осылайша Вашингтон оның қайырына түседі. Өткен жылы жүргізілген зерттеуде форттың блоктауы тек мушкеттік оқ-дәріге төтеп бере алатыны және он екі фунттай кішкентай оқпен жойылуы мүмкін екендігі айтылған. Оның гарнизоны АҚШ армиясының артиллерия корпусының капитаны Сэмюэл Т. Дайсонның 49 адамынан және АҚШ-тың 9-шы және 12-ші жаяу әскер полкінің элементтерінен тұрды. 1812 жылы 18 маусымда АҚШ британдықтардың америкалық теңізшілерді ұрып-соғуларына және басқа да наразылықтарына жауап ретінде Ұлыбританияға соғыс жариялады. Сол кезде Ұлыбритания Наполеонның Франциясымен соғысып жатқан еді, олардың флоты Америка жағалауында немесе қарсы өте аз әрекет жасады. Британдық эскадрилья 1813 жылдың шілдесінде Потомакқа көтерілуге тырысты, бірақ отаршылдардың қарсылығына тап болғаннан кейін кері бұрылды. Соғыс министрі генерал Армстронг пенсияға шығуға және президент болу мақсатынан бас тартуға мәжбүр болды, себебі ол астананы қорғауға үлгермеді. 1840 жылдары форт жағалаудағы қорғаныстардың үшінші буынының стандарттарына сәйкес келетін ауқымды қайта құру бағдарламасына ұшырады. Жұмысшылар 88 тұрақты пулемет платформасын жасады (алғашқы пулеметтер 1846 жылға дейін орнатылмады), шығыс қабырғаның биіктігін арттырды, көпірді қайта салды, ұнтақ журналдарын нығайтты және Пискатавей өзенінен келетін жолдарды қорғау үшін капонер қосты. Шын мәнінде, 1853 және 1861 жылдар аралығында фортта тек бір сарбаз, орднанс сержанты Джозеф Кэмерон толық уақыт орналасты.
1861 жылдан 1865 жылға дейін
Секциялық айырмашылықтар ұлғайып, ел азаматтық соғыс қорқынышына жақындаған сайын, Форт Вашингтон өзін қауіпті жағдайда тапты: Ұлт астанасына жақын, ең көп халықты құл мемлекетінен өзеннің арғы жағында және өзі үлкен сепаратистік ізбасарлары бар құл мемлекеті. 1872 жылы АҚШ Армиясының инженерлік корпусы жаңа қорғаныс құралын дайындауға кірісті. 1873-1875 жылдар аралығында төрт 15 дюймдік Родман пішіні мен журнал ішінара жасалды. 1875 жылы ақша жетіспей, жұмыс тоқтады. 1887 жылы президент Кливленд қазыналық үстеме тапты. Екі жыл бұрын, Инженерлер кеңесі, Соғыс министрі Уильям К. Эндикотттың төрағалығымен, теңіз жағалауын қорғаудың жаңа жүйесін ұсынды. Жоба бойынша жаңа қорғаныс қондырғылары біздің жағалауымыздағы 27 жерге орнатылмақ. Жаңа жүйеге жұмыс 1889 жылы Бенджамин Харрисон президент болғанға дейін басталмады. 51-ші Конгресс оның соңғы екі жылдағы Кливлендті қинаған қазынашылық артықшылыққа шешім тапты. Жаңа қоғамдық ғимараттар, өзендерді жақсарту және тіпті Азамат соғысы ардагерлеріне зейнетақы, бірақ берілмеген, Конгресс енгізген және қабылдаған шығындар туралы заң жобаларының бірі болды. 1890 жылы 1 221 000 доллар, 1891 жылы 750 000 доллар болған артық ақшаның бір бөлігі жағалауды қорғауға жұмсалды. Форт-Вашингтондағы жаңа қаруды қолданған алғашқы әскери бөлім А ротасы, 4-ші АҚШ артиллериясы болды, олар 1897 жылы 21 шілдеде Декатур батареясына тағайындалды. 1901 жылы А ротасы Жағалаулық артиллерия корпусының 37-ші ротасы болып қайта тағайындалды және 1904 жылға дейін осы лауазымда қалды. Форт-Вашингтонға орналастырылған басқа бөлімшелерге 44-ші, 104-ші және 116-шы жағалаулық артиллерия роталары кірді. 1899 жылдың шілдесінде Декатур, Эмори, Хамфрис және Уайт батареялары форттың артиллерия командиріне ресми түрде берілді, ол Потомак жағалау қорғанысының бөлігі болды. Олар артиллерияның қолында болғанмен, инженерлердің меншігі болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Battery Decatur-тің қарулары алынып тасталып, Форт-Монроға жеткізілді, содан кейін олар Францияда пайдалану үшін Еуропаға жіберілді. Форт-Вашингтонды Колумбия округінің жағалаулық артиллериясының 260-шы жағалаулық артиллерия полкі қоршады. Постта бірқатар әскери бөлімдер ұйымдастырылды, соның ішінде 8-ші уақытша артиллерия батальоны, содан кейін Францияға жіберілді, онда олар 53-ші артиллерия (теміржол), жағалаулық артиллерия корпусы болды. 1924 жылы жағалау қорғанысы командалары "көкжай қорғанысы командалары" деп аталды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін бірнеше портты қорғаныс командалары қарусыздалды, 1929 жылға қарай Форт Вашингтон да осы қатарға кірді. 1930 жылы 29 мамырда Форт-Вашингтон паркі Конгресс тарапынан Джордж Вашингтон Мемориалдық парк-уэгінің ұсынылып, бірақ ешқашан салынбаған бөлігі ретінде құрылды. Алайда, қамалдың әскери емес, азаматтық мақсатқа ауысуы 1939 жылға дейін жүзеге аспады. 1922 жылдың маусым айынан 1939 жылдың маусым айына дейін 12-ші жаяу әскердің 3-ші батальоны Форт-Вашингтонды басып алды. Форттың негізгі қызметі Вашингтонның қала гарнизоны болды. Сол жылдары оның сарбаздары түрлі мемлекеттік іс-шараларға - шерулерге, салтанаттарға және жерлеу рәсіміне қатысты. 1939 жылы 3-ші батальон Арлингтон қорымы маңындағы Форт Майерге көшірілді. Сол жылы форт Ішкі істер министрлігіне беріліп, Азаматтық қорғау корпусының казармасы салынды. Соғыстың соңында ардагерлер басқармасы бұл аумақтың бір бөлігін және басқа ғимараттарды қоғамдық тұрғын үй ретінде қолданды. 1946 жылы форт тағы да Ішкі істер министрлігіне қайтарылды. Соғыс аралығындағы көптеген ғимараттар алынып тасталды. Сол кезден бастап бұл жағалаудағы қорғаныстардың ұзақ тарихын еске алатын және тарихты сүйетіндер, табиғатшылдар мен басқа да саябақтарға келушілерге демалыс аймағы ретінде қызмет ететін қоғамдық саябақ болды. Парк шекарасының бойымен 3 мильдік жол жүреді. Құс бақылаушылар паркке жиі келеді, ал Потомак өзенінің бойында балық аулау мүмкіндігі бар. Вашингтон форты жыл бойы ашық. Парк таңғы 8-ден күн батқанға дейін ашық. Тарихи қамал мен келушілер орталығы қыс айларында таңғы 9-дан кешкі 4-ке дейін, ал жаз айларында таңғы 9-дан кешкі 5-ке дейін ашық. Паркте алкогольге тыйым салынған. Иттерге рұқсат етіледі, бірақ 6 фут қайыспен және иесінің бақылауында болуы керек. Апрель мен қазан аралығында әр айда бір жексенбіде саябақта Азамат соғысының артиллериясы көрсетіліп тұрады.