Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Филиппиндегі Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінің форты.
WW2 era fort in the Philippines
Форт Винт – Манила және Субик шығанақтарының теңіз портын қорғау жүйесінің бір бөлігі. Ол 1907 және 1920 жылдар аралығында АҚШ армиясының Филиппин бөлімі тарапынан Вашингтон теңіз келісімінің бекініссіздік туралы ережесіне дейін Тафт комиссиясының ұсынымдарына жауап ретінде салынды. Форт Винт Субик шығанағының кіреберісіндегі Гранде аралында, Манила шығанағынан шамамен 56 шақырым солтүстікке қарай орналасқан. Форт бригадир генерал Теодор Дж. Винттің құрметіне аталды. 1935 жылғы Ұлттық қорғаныс заңында белгіленгендей, бұл жағалау артиллериясын оқыту жүргізілетін орындардың бірі болды. Мұнда 60-шы жағалау артиллериясының (жағалауға қарсы қорғаныс) батареясы дислокацияланған.
Fort Wint was part of the harbor defenses of Manila and Subic Bays built by the Philippine Department of the United States Army between 1907 and 1920 in response to recommendations of the Taft Board prior to the non fortification clause of the Washington Naval Treaty. Fort Wint was located on Grande Island at the entrance of Subic Bay, approximately 35 miles (56 km) north of Manila Bay. The fort was named for Brigadier General Theodore J. Wint. As specified in the National Defense Act of 1935, this was one of the locations where coastal artillery training was conducted. A battery of the 60th Coast Artillery (AA) was stationed here.
Қару-жарақ
Форт Винт Тафт Эндикотт кезеңіне жататын он төрт жағалау артиллериялық құрылғысымен қаруланды, олар бес батареяда орналастырылған. Уорвик батареясында форттың ең күшті қарулары – екі M1895 үлпілді зеңбірек Buffington Crozier тіректерінде орналасқан. Холл және Вудрафф батареяларының әрқайсысы екі М1905 зеңбірегімен жабдықталған, олар да үлпілді тіректерінде болды. Флейк және Жюэлл батареялары пьедесталға орнатылған М1903 зеңбіректермен қаруланды. Сол дәуірдегі басқа форттар сияқты, 1941 жылы Жапониямен қарымқақтар басталғанда Форт Винттің қару-жарағының күші жойылды.
Fort Wint was armed with fourteen Taft Endicott period coast artillery pieces mounted in five batteries. Battery Warwick contained the fort's most powerful weaponry, two M1895 disappearing guns on Buffington Crozier carriages. Batteries Hall and Woodruff each mounted two M1905 guns, also on disappearing carriages. Batteries Flake and Jewell were armed with M1903 guns on pedestal mounts. As with other forts of the same period, the weaponry of Fort Wint was obsolete at the outbreak of hostilities with Japan in 1941.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1941 жылдың шілдесінде Субик шығанағына кіреберісте миналық далалар орнатылды. Оларға Форт-Винттен басқарылған әскери миналық дала және теңіз миналары кірді, әскери миналар кеме жолында, ал теңіз миналары жолдың екі жағында орналастырылды. 1941 жылдың желтоқсан айында теңіз күштерінің миналарымен шығанақ кіреберісінің толығымен жабылуына бұйрық берілді. 1942 жылдың қаңтар айының бірінші аптасында одақтас әскерлер Батан түбегіне шегінген кезде Форт-Винттің тасталып кетуіне бұйрық берілді және оның экипажы Манила шығанағындағы басқа американдық бекеттерге қайта орналастырылды. Бұл Солтүстік Лусон күштерінің командирі жасаған қателік салдарынан болған деп хабарланды.
In July 1941 minefields were laid at the entrance to Subic Bay. These included an Army controlled minefield operated from Fort Wint as well as naval mines, with the controlled Army mines in the ship channel, and naval mines to the sides of the channel. In December 1941 the bay entrance was ordered completely closed by Navy mines. In the first week of January 1942, as Allied forces withdrew to the Bataan peninsula, Fort Wint was ordered abandoned and its crews reassigned to other American positions in Manila Bay. This was reportedly due to a mistake by the commander of the Northern Luzon Force.
Соғыстан кейінгі
Гранде аралы мен Форт-Винт қалдықтары АҚШ-тың Субик шығанағындағы әскери-теңіз базасына қосылды. Уорвик батареясының екі жоғалып бара жатқан зеңбірегі 1960 жылдары АҚШ әскери-теңіз күштері тарапынан демонтаждалды және жөндеу мен көрмеге қою үшін Вашингтон штатындағы Форт-Кейсиге жіберілді. Флейк және Жюэлл батареяларының төрт зеңбірегі алынып, Вашингтон штатындағы Флаглер және Кейси форттары арасында бөлінді, олар әлі де көрсетілімде тұр. Батарея Холлдың зеңбіректері өз орнында қалды (оң жақтағы суреттерде). Гранд-Айленд Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін көптеген онжылдықтар бойы Субик шығанағындағы АҚШ әскери-теңіз күштерінің арнайы қызметімен Филиппиннің түкпір-түкпірінде орналасқан АҚШ әскери қызметшілері мен азаматтық персонал үшін базалық курорт ретінде пайдаланылды. Оған Субик шығанағындағы әскери-теңіз станциясының бас штаб ғимаратының алдындағы Алава тасымалдаушы айлағының жанындағы кішкентай десанттық қайықпен қызмет көрсету арқылы қол жеткізуге болады. 1975 жылы "Жаңа өмір" операциясы барысында мыңдаған вьетнамдық босқындар Вьетнамның солтүстік Вьетнамға түсуінен кейін Гранде аралында бағпандықталып, тіркелді. Алты айға созылған құтқару миссиясынан кейін Гранде аралы жаңадан қалпына келтіріліп, 1991 жылға дейін арнайы қызметтердің курорттық конфигурациясына қайта оралды. Осы уақытта АҚШ әскери базаларының жалға алу мерзімі аяқталды және АҚШ базалары Пинатубо тауының атқылауынан зақымдалған кезде жабылды. Гранде аралы Пинатубо тауының жанартауынан келген зақымдарды жөндеуден кейін курорт ретінде қайта жаңғыртылды. 1992 жылы Субик теңіз базасы жабылғаннан кейін оны Филиппиннің Субик шығанағының еркін порты аймағының басқармасы жаңадан қалпына келтірді.
Grande Island and the remains of Fort Wint were incorporated into the U. S. Naval Base Subic Bay. The two disappearing guns of Battery Warwick were dismantled by the United States Navy in the 1960s and shipped to Fort Casey in Washington state for renovation and display. The four guns of Batteries Flake and Jewell were removed and divided between Forts Flagler and Casey in Washington state where they remain on display. The guns of Battery Hall remain in place (pictures right). Grand Island was operated for many decades after WW II by Subic Bay US Navy Special Services as an on base resort for US Military and Civilians stationed throughout the Philippines. It was accessible via a small landing craft type boat shuttle service at the pier adjacent to the Alava Carrier Pier in front of the HQ building at Naval Station Subic Bay. During Operation New Life, in 1975, thousands of Vietnamese refugees were sheltered and processed on Grande Island after the fall of Vietnam to North Vietnam. After that rescue mission, which lasted about six months, Grande Island was rehabilitated and was restored to its Special Services resort configuration until 1991. At that time the lease on US military bases expired, and the US bases were closed about the same time they were damaged by the eruption of Mount Pinatubo volcano. Grande Island was restored as a resort after repairs following damage from the Mount Pinatubo volcano eruption. It was restored by the civilian Philippine Subic Bay Free Port Zone Authority following the closure of the Subic Naval Base in 1992.