Кіріспе
Эксперименталды ұшақ-жауынгерлер VFW (Infobox aircraft type) құрастырушысы: Vereinigte Flugtechnische Werke. Құрастырушысы: бірінші ұшуы: 10 қыркүйек 1971 1950 және 1960 жылдары Ұлыбритания, Франция және АҚШ-та бірнеше бағдарлама басталды. 1957 жылдан кейін, екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Батыс Германияда ұрыс ұшақтарын пайдалану мен әзірлеуге тыйым салынған жыл, сол жылы өз қызметін қайта бастауға рұқсат етілген Dornier Flugzeugwerke, Heinkel және Messerschmitt неміс авиациялық компаниялары Германия Федеративтік үкіметінен VTOL ұшақтары тақырыбында зерттеу жұмыстарын жүргізуге және тұжырымдамалық жобалар жасауға шақыратын ресми өтініш алды. Осылайша, бірнеше компания VTOL қабілетті тосқауылдағыш ұшақтардың өздік тұжырымдамалық жобалары бойынша жұмыс бастады; бұл жобалардың операциялық тұрғыда маңызды және тиімді болуы үшін, ұшудың өнімділігі заманауи Lockheed F 104G Starfighter сияқты дәуірдегі әдеттегі тосқауылдағыштармен тең болуы қажет деп танылды. Уақыт өте келе екі бөлек және ерекше талап пайда болды, біреуі F 104G тұтқыршының VTOL қабілетті жалғастырушысын, ал екіншісі итальяндық Fiat G.91 шабуыл иесінің VTOL жалғастырушысын іздеді. Flight International авиациялық басылымының мәліметінше, бұл НАТО талабы бойынша NBMR 3 деп аталатын Fiat G.91 орнына арналған шақыру маңызды фактор болды және VAK 191B-ге әкелетін даму бағдарламасына үлкен әсер етті. Осы талаптарға сәйкес, Германияның Федералды қорғаныс министрлігі (BMVg) бәсекелес компаниялардың бірігуін қолдады; ол компанияларды осындай қызметті жүргізуге ынталандыру үшін әдейі даму келісімшартын беруден бас тартты. Осылайша, 1961 жылдың қыркүйегінде өзінің VTOL шабуыл ұшағын әзірлеу үшін Focke Wulf және Weser Flugzeugbau бірлескен кәсіпорны ретінде Vereinigte Flugtechnische Werke (VFW) деп аталатын жаңа неміс ұшақ компаниясы құрылды. Бастапқыда итальяндық ұшақ жасаушы Fiat компаниясы да VFW-ге қатысушы болды, алайда Италия кейіннен 1967 жылы Германиямен бірлескен даму келісімінен бас тартуды таңдады. Осы шешімге қарамастан, Fiat компаниясы жобаның негізгі қосалқы мердігері болып қала берді, ол әртүрлі құрылымдық элементтерді, мысалы, қанаттар, құйрық және фюзеляждың кейбір бөліктерін өндіру үшін жауапты болды. Ақырында, VFW жобалау тобы Rolls Royce / MAN Turbo RB.193 12 қозғалтқышын көтеру және круизді қамтамасыз ету үшін қабылдауға шешім қабылдады, оны Rolls Royce тік көтеру қозғалтқыштары қос жұбымен көбейтті. Іс жүзінде бұл құрылым тік тұрып тұрған кезде, барлық көтеру итермелеуін қозғалтқыш қозғалтқышы немесе екі көтеру қозғалтқышы немесе олардың біріктіруі шығарған болуы мүмкін; талдаулар оңтайлы итермелеуді өндіру конфигурациясы екі қозғалтқыш типтері арасында 5050 бөлінуі мүмкін екенін анықтады. 1963 жылдың ортасында әзірленіп жатқан ұшақ VAK 191B деп аталды. Бұл атаудағы инициалдар Vertikalstartendes Aufklärungs und Kampfflugzeug (ағылшын тілінде: тік ұшып көтерілуді барлау және ұрыс ұшағы) дегенді білдіреді, сандар оның Fiat G.91 жалғаушысы ретінде рөлін көрсетуі керек еді, ал B жұрнағы ұшақтың осы мақсатта зерттелетін төрт жобаның екіншісі екенін көрсетуі керек еді. 1969 жылдың сәуір айында алғашқы прототип VFW-нің Бремендегі зауытында іске қосылды, кейіннен сол жылдың Ганновер әуе көрмесінде көрсетілді.
{|Infobox aircraft type
|type = VTOL strike fighter
|manufacturer = Vereinigte Flugtechnische Werke
|designer =
|first flight = 10 September 1971 During 1950s and 1960s, multiple programmes in Britain, France, and the United States were initiated; likewise, aviation companies inside West Germany were keen not to be left out of this emerging technology. Shortly after 1957, the year in which the post Second World War ban upon West Germany operating and developing combat aircraft was lifted, German aviation firms Dornier Flugzeugwerke, Heinkel, and Messerschmitt, having also been allowed to resume their own activities that same year, received an official request from the German Federal Government that urged them to perform investigative work on the topic of VTOL aircraft and to produce concept designs. As such, multiple companies commenced work on their own conceptual designs for VTOL capable interceptor aircraft; in order for these designs to be operationally relevant and viable, it was recognised that it would be necessary for the flight performance to equal that of conventional interceptors of the era, such as the contemporary Lockheed F 104G Starfighter. Over time, two separate and distinct requirements emerged, one calling for a VTOL capable successor to the F 104G interceptor while the other sought a VTOL successor to the Italian Fiat G.91 ground attack fighter. According to aerospace publication Flight International, this call for a Fiat G.91 replacement, which came under a NATO requirement, known as NBMR 3, was a crucial trigger and greatly influenced the development programme that would lead to the VAK 191B. In conjunction with these requirements being on offer, Germany's Federal Ministry of Defence (BMVg) championed for the merger of the competing companies; it deliberately withheld the issuing of a development contract in order to incentivise companies to undertake such activities. As such, during September 1961, a new German aircraft company, known as Vereinigte Flugtechnische Werke (VFW), was formed as joint venture between Focke Wulf and Weser Flugzeugbau, to develop its own VTOL strike aircraft. Initially, Italian aircraft manufacturer Fiat was also a participating company in VFW, however, Italy later chose to withdraw from the joint development agreement with Germany during 1967. Despite this decision, Fiat remained as a major sub contractor for the venture, being responsible for the production of various structural elements such as wings, tailplanes and some of the fuselage. Ultimately, VFW's design team decided to adopt the Rolls Royce/MAN Turbo RB.193 12 engine to provide both lift and cruise, which was augmented by a pair of Rolls Royce vertical lift engines. In practice, this arrangement meant during vertical hover, all of the lifting thrust could either be generated by the propulsion engine, or entirely produced by the two lift engines, or some combination thereof; analysis determined that the optimum thrust generation configuration would be a 50–50 split between both engine types. During mid 1963, the in development aircraft received its design designation of VAK 191B. Reportedly, the initials in this designation stood for Vertikalstartendes Aufklärungs und Kampfflugzeug (in English: vertical take off reconnaissance and fighter aircraft), the numbers were to indicate its role as a successor to the Fiat G.91, while the B suffix was to show that the aircraft was the second of the four designs to be studied for this purpose. During April 1969, the first prototype was rolled out at VFW's facility in Bremen, and was later displayed at that year's Hannover Air Show.
Тірі қалған әуе кемелері
VAK 191B үлгісін Мюнхеннің маңындағы Обершлейсхаймдегі Deutsches Museum Flugwerft Schleissheim мұражайында көруге болады. Екінші қалған ВАК 191Б Германияның Кобленц қаласында Wehrtechnische Studiensammlung (Әскери техникалық жинақ) құрамына кіреді. Үшінші ВАК 191Б 1976 жылы қоймаға шығарылғаны туралы хабарланды. Қазіргі уақытта ол Бремендегі Airbus-та орналасқан.