Кіріспе
Арчи Мур (нағыз аты – Арчибальд Ли Райт; 13 желтоқсан 1913 – 9 желтоқсан 1998) – американдық кәсіпқой боксшы және барлық уақыттағы ең ұзақ билік еткен жартылай ауыр салмақтағы әлем чемпионы (1952 – 1962). Ол спорт тарихындағы ең ұзақ кәсіби мансаптардың бірін өткізді, 1935 жылдан 1963 жылға дейін рингте болды. "Мунгус" және кейін "Ескі Мунгус" лақаптарымен танылған Мур өте стратегиялық және қорғанысқа баса назар аударатын боксшы болды. 2020 жылғы желтоқсан айының мәліметтері бойынша, BoxRec Мурды барлық уақыттағы үшінші ең үздік боксшы деп санайды. Сондай-ақ, ол "The Ring" журналының "Барлық уақыттағы 100 ең үздік соққы соққысы шеберлері" тізімінде төртінші орында тұр. Мур зейнетке шыққаннан кейін қысқа мерзімге жаттықтырушы болып жұмыс істеді, Мұхаммед Али, Джордж Форман, Боб Фостер, Эдди Мустафа Мұхаммед, Эрни Шеверс және Джеймс Тиллис сияқты боксшыларды тәрбиеледі. Миссисипи штатының Бенуа қаласында дүниеге келген Мур Миссури штатының Сент-Луис қаласында өсті және кедейлікте өмір сүрді. Мур 15 жыл бойы әлем чемпионы атағына таласу мүмкіндігінен айырылды, және осы жылдардың көп бөлігін жол аясында күресіп, көп нәтижеге қол жеткізбеді. Америкалық афроамерикандық қауымдастықтағы маңызды тұлға болған ол, боксшылық мансабынан кейін афроамерикандықтардың мүдделерін қорғауға белсенді түрде қатысты. Сонымен қатар, ол теледидар мен кинодағы сәтті актер ретінде танылды. Мур 84 жасында Калифорния штатының Сан-Диего қаласында қайтыс болды.
Archie Moore (born Archibald Lee Wright; December 13, 1913 – December 9, 1998) was an American professional boxer and the longest reigning World Light Heavyweight Champion of all time (1952 – 1962). He had one of the longest professional careers in the history of the sport, competing from 1935 to 1963. Nicknamed "The Mongoose", and then "The Old Mongoose" in the latter half of his career, Moore was a highly strategic and defensive boxer. As of December 2020, BoxRec ranks Moore as the third greatest pound for pound boxer of all time. He also ranks fourth on The Rings list of "100 greatest punchers of all time". Moore was also a trainer for a short time after retirement, training Muhammad Ali, George Foreman, Bob Foster, Eddie Mustafa Muhammad, Earnie Shavers and James Tillis. A native of Benoit, Mississippi, Moore was raised in St. Louis, Missouri, and grew up in poverty. Moore was denied a shot at the world title for 15 years, and spent many of those years fighting on the road with little to show for it. An important figure in the American Black community, he became involved in African American causes once his days as a fighter were over. He also established himself as a successful character actor in television and film. Moore died in his adopted home of San Diego, California; he was 84 years old.
Ерте өмір
Мур Арчибальд Ли Райт ретінде дүниеге келді, Томас Райт, шаруа жұмысшысы және көшпенді, мен Лорэна Райттың ұлы. Ол өмірінің соңына дейін 1916 жылы Иллинойс штатының Коллинсвилл қаласында туғанын айтса да, анасы журналистерге ол шындығында 1913 жылы Миссисипи штатының Бенуа қаласында дүниеге келгенін мәлімдеді. Арчидің әкесі ол өте кішкентай кезінде отбасын тастап кетті. Ол өзінің үлкен әпкесін бағуға шамасы келмегендіктен, анасы оларды Сент-Луисте тұратын ағасы мен әпкесі Кливленд пен Уилли Пёрл Мурдың қамқорлығына берді. Арчи кейіннен олардың тегін неліктен алғанын былай түсіндірді: "Мур деп аталғанда аз сұрақтар туындайды". Ол Сент-Луистегі тек қара балаларға арналған мектептерде, соның ішінде Линкольн орта мектебінде оқыды, бірақ оны бітірген жоқ. Ағасы мен әпкесі оған тұрақты тәрбие берді, бірақ 1928 жылы ағасының қазасынан кейін Мур көшедегі топтармен араласа бастады. Оның алғашқы ұрлықтарының бірі – үйінен май шамдарының жұбын ұрлап, оларды бокс қолғаптарын сатып алу үшін сатты. Кейін ол ұрлық туралы былай деп еске алды: "Менің ұсталуым әбден мүмкін еді. Мен осыны бастағанға дейін білгенімді ойлаймын, бірақ қалтама бірнеше цент жинауға деген құштарлық мені бұл жағдайды елемеуге итерді". Трамвайдағы жүргізушінің қорабынан ақша ұрлауға тырысқаны үшін тұтқындалғаннан кейін, Миссури штатының Бунвилл қаласындағы түзеу мектебінде үш жылға сотталды. Жақсы мінез-құлқы үшін жиырма екі ай өтеген соң ерте босатылды. Шамамен 1933 жылы Мур Азаматтық қорғау корпусына қосылып, Миссури штатының Поплар-Блафф қаласында орман шаруашылығы бөлімінде жұмыс істеді. Боксшы болуға бекінген ол лагерьдегі жұмысын жаттығудың бір түрі ретінде пайдаланды. Кейін ол басқа ұлдардың бір жаттығуды үнемі оқыс қылып мазақтайтынын еске алды – примитивті орман жолдарымен жүретін жүк көлігінің платформасында тік тұрып, ағаш бұтақтарынан қашып кету үшін соңғы сәттерге дейін күтіп отыру.
Бокс карьерасы
Лагерь капитаны оған Миссури мен Иллинойс штаттарының оңтүстігінде "Алтын қолғап" турнирінде бақталатын бокс командасын құруға рұқсат берді. Оның көптеген жекпе-жектері нәсілдік шиеленіс ахуалында өтті; кейін ол Поплар Блафф қаласында Билл Ричардсон деген ақ боксшымен болған жекпе-жегін былай сипаттады: Бірінші раундтың бірінші минутында басқа соққылармен оны еденге құлаттым. Оның інісі төреші болды. Ол маған қатты ашуланып, соққыларымды жоғарырақ ұруымды талап етті. Биллдің басын ұрып жатқандықтан, егер соққыларымды одан да жоғары көтерсем, мүлдем тигізбеуі мүмкін еді. Бірақ төреші мені бұзушылық жасады деп айыптады. Мен де ашуланып, төрешімен де жұдырықтасуға дайын екенімді айттым. Биллді тек басына ғана соғуға бекіндім. Екінші раундта сол тізеден берген соққыммен оны құлаттым, басы айналып кетті. Көрершілердің бірі: "Екі цент берсем, сол қараңғыны атып тастаймын" деді.
Алғашқы зейнеткерлік өмірге оралу
Мур 1941 жылы төрт жекпе-жек өткізіп, 2–1–1 нәтиже көрсетті, оның ішінде Эдди Букермен тең түсті. Бірақ ол кезде ол бірнеше асқазан жарасына шалдығып, оған байланысты операциялар жасады және бокстан зейнетке шыққанын жариялады. Оның зейнеті ұзаққа соқпады. 1942 жылы ол қайтадан рингке оралды. Сол жылы ол алғашқы алты жекпе-жегінде жеңіске жетті, оның ішінде Хогты екінші раундта нокаутқа түсірді, ал Джек Чейспен он раундтық жекпе-жекте жеңіске жетті. Ол Букермен реванш өткізіп, алғашқы кездесудегідей нәтижеге келді: тағы да 10 раундтық теңдік. 1943 жылы Мур жеті жекпе-жекте қатысып, бесеуінде жеңіске жетіп, екеуінде жеңілді. Ол Джек Чейске қарсы Калифорния штатының орта салмақтағы титулын жеңіп алды, бірақ кейін 15 раундтық шешіммен одан жеңілді, содан кейін 10 раундтық шешіммен тағы да жеңілді. Сол жылы ол Аарон Уэйдке қарсы жекпе-жекте жеңіліске ұшырады.
Атлант жағалауы
1944 жылы ол 9 жекпе-жекте қатысып, 7–2 есебін көрсетті. Сол жылы өткен соңғы жекпе-жегі Атлант жағалауындағы дебюті болды және қарсыластарының деңгейі жақсара бастады. Ол Джимми Хейденді бес раундта нокаутпен жеңіп, болашақ Даңқ залының мүшесі Чарли Берлиге шешіммен есе жіберіп, ал Букерге сегізінші раундта нокаутпен ұтылды. 1945 жылы ол алғашқы сегіз жекпе-жегін жеңіп, Атлант жағалауындағы бокс сарапшыларын таң қалдырып, ауыр салмақтағы Джимми Бивинспен жұдырықтасу мүмкіндігіне ие болды. Бивинс күшті соққысымен көзге түспеген боксшы еді. Ол Мурды алтыншы раундта нокаутқа түсірді. Жыл аяқтағанға дейін ол шығыс жағалауына қайта оралып, тағы бес жекпе-жекке қатысты. Осы кезеңде ол жарық ауыр салмақтағы Холман Уильямспен де кездесіп, он раундтық шешіммен жеңіліске ұшырады, ал реванш жекпе-жегінде оны он бірінші раундта нокаутқа жіберді. 1946 жылы Мур жарық ауыр салмақ дивизионына көшті және сол жылы 5–2–1 есебін көрсетті. Ол үміткер Кертис Шеппардты жеңіп, болашақ ауыр салмақ әлем чемпионы және Даңқ залының мүшесі Эззард Чарльзға он раундтық шешіммен есе жіберіп, ескі қарсыласы Чейзбен тең түсті. Осы уақытқа дейін Мур бокс әлемінің әлем чемпиондарының ешқайсысы оған қарсы титулын салмаққа салуға дайын емес екенін ашық айта бастады. 1947 жылы Мур үшін қайта жекпе-жектер жылы болды. Ол сол жылы 7–1 есебін көрсетті, жалғыз жеңілісі Чарльзға есе жіберуі болды. Ол Чейзді тоғызыншы раундта нокаутқа жіберіп, Шеппардты он раундта шешіммен жеңіп, Бивинсті тоғызыншы раундта нокаутқа түсірді. Сонымен қатар ол Бёрт Лайтелді он раундта шешіммен жеңді. 1948 жылдың 2 маусымында Леонард Морроу (12–2–1) Арчи Мурды (92–14–7) бірінші раундта нокаутқа жіберіп, Калифорнияның жарық ауыр салмақ чемпионы атанды. Көп жылдар өткен соң Морроумен болған жекпе-жек туралы сұрағанда Арчи кездейсоқ бұзылғандығын және кешірім сұрап қолын созғанын айтты, бірақ шындығында олай болған жоқ. Ол сондай-ақ Боб Данлаппен жекпе-жегінен бұрын Калифорнияда болғанда газетке шын мәнінде не болғанын айтқанын ұмытып қалды: «Мен бұл бала маған зиян келтіре алады деп ешқашан ойламаған едім. Мен онымен біраз жаттығу жасап, оның неге қабілетті екенін көргім келді. Ол мені қатты ұрды. Мен тұрдым, ал ол маған шабуыл жасады. Мен осылай ұятқа қалған емеспін».
Ол 1948 жылы 14 жекпе-жекке қатысып, Чарльзға тоғызыншы раундта нокаутпен, Генри Холлға он раундта шешіммен және Ллойд Гибсонға төртінші раундта дисквалификациямен есе жіберді. Бірақ ол Тед Лоуриді он раундта шешіммен жеңіп, Холлмен реванш жекпе-жегінде де шешіммен жеңді. 1949 жылы ол 13 жекпе-жекке қатысып, 12–1 есебін көрсетті. Ол Алабама Кидті екі рет жеңді: төртінші раундта нокаутпен және үшінші раундта нокаутпен, Боб Саттерфилдті үшінші раундта нокаутпен, Бивинсті сегізінші раундта нокаутпен, болашақ жарық ауыр салмақ әлем чемпионы және IBHOF мүшесі Гарольд Джонсонды шешіммен, Боб Сайксті үшінші раундта нокаутпен және Фил Мускатоны шешіммен жеңді. Ол Клинтон Бэконға алтыншы раундта дисквалификациямен есе жіберді. Мурдың стандарттары бойынша, 1950 жыл ол үшін демалыс жылы болды: ол тек екі жекпе-жекке қатысып, екеуінде де жеңіске жетті, оның ішінде Лайделлмен реванш жекпе-жегінде 10 раундтық шешімді де қамтыды. 1951 жылы Мур 18 рет бокспен айналысып, 16 жеңіске, 1 жеңіліске және 1 тең түсуге ие болды. Ол Аргентинаға турнеге шығып, жеті жекпе-жекке қатысып, алтысында жеңіске жетті және біреуінде тең түсті. Осы жеті жекпе-жек арасында ол Уругвайдың Монтевидео қаласына сапар шегуге уақыт тапты, онда ол Висенте Кирозды алтыншы раундта нокаутқа жіберді. Ол Бивинсті тоғызыншы раундта нокаутқа түсіріп, Джонсонмен екі шешімді бөлісті.
Жеңіл ауыр салмақтағы әлем чемпионы
1952 жыл Мурдың өміріндегі маңызды жылдардың бірі болды. Джонсонды, ауыр салмақтағы Джимми Слейдті, Боб Данлапты және Кларенс Генриді, сондай-ақ жеңіл ауыр салмақтағы Клинтон Бэконды (реванш кездесуінде төртінші раундта нокаутқа ұшыраған) жеңгеннен кейін, 36 жасында Мурға, соңғы кезде 39 жаста екенін білген (оның анасы 1916 емес, 1913 жылы туғанын растады), әлемнің жеңіл ауыр салмақ чемпионы титулы үшін күресуге мүмкіндік берілді. Максим жақында 14-ші раундта техникалық нокаутпен ұлы Шугар Рэй Робинсонды жеңіп, Робинсонды ыстықтан шаршап бұрышында тоқтатуға мәжбүр еткен. Максимге қарсы Мур үнемі күшті оң соққыларды жеткізіп, оны бірнеше рет жарақаттады, нәтижесінде 15 раундтық шешімге келді. Он алты жылдық күрес соңында ол арманына қол жеткізді. Келесі жылы Мур тоғыз жекпе-жегінің барлығында жеңіске жетті, оның ішінде Кубалық ауыр салмақ үміткері Нино Вальдеске қарсы 10 раундтық, титул үшін емес жеңіс және Максимге қарсы реванш кездесуінде 15 раундтық шешім. Ол жыл соңына дейін Аргентинада тағы екі жекпе-жекке қатысты. 1954 жылы ол төрт жекпе-жекке қатысты, үшінші жекпе-жегінде 15 раундқа созылған Максиммен және Джонсонға қарсы 14-ші раундта нокаутпен жеңіске жетті. Сондай-ақ ол ауыр салмақтағы үздік боксшылардың бірі Боб Бейкерді жеңді. 1955 жылы Мур тағы да Вальдесті жеңді, ол сол кезде ауыр салмақтағы бірінші үміткер еді, және Бобо Олсонға қарсы жеңіске жетті, ол орта салмақтағы әлем чемпионы және болашақ Даңқ залының мүшесі, ол Джой Максимді үш раундта нокаутпен жеңгеннен кейін келді. "Мунгус" әлемнің ауыр салмақ чемпионы атағы үшін екі рет мүмкіндік алды. 21 қыркүйекте 1955 жылы Мур Нью-Йорктегі Янки стадионында болашақ Даңқ залының мүшесі Рокки Марчианомен кездесті. "Трилогия кітабында" жазғандай, жекпе-жек бастапқыда 20 қыркүйекке жоспарланған. Осы жекпе-жекте Арчи белбеуді киюге ең жақын келді. 2-ші раундта Мурдың күтпеген оң соққысы Марчианоны карьерасында екінші және соңғы рет құлатты, бұл тарихи шайқасқа жол ашты, сонымен қатар ортақ естеліктерге қатысты дау тудырды. Кейінгі жылдары Мур төреші Гарри Кесслердің шешуші сәттегі әрекеттері туралы көп ойланды. Арчидің 1960 жылғы "Арчи Мур тарихы" автобиографиясында ол төреші туралы егжей-тегжейлі айтады, бірақ Рокки "екі" дегенде тұрып, міндетті сегіздік санауды жалғастырды: "Кесслер санауды жалғастырды, үш, төрт. Чемпиондық жекпе-жектерде міндетті санау қолданылмайды (1955). Менің командам оны аяқтауды талап етті және мен оны орындауға көштім, бірақ Кесслер Роккидің қолғаптарын мұқият сүрді, оған тағы бірнеше секунд берді. Ол оған қатты соққы берді, бұл Роккидің басын тазартуға көмектескен болуы мүмкін". Мур өзінің ашуынан шатасып, "қаһардан соқыр және ақымақ" болып, нокаутқа ұрысып, аяқ-қолмен аяқ-қолмен бағынғанын мойындайды. Бұл реніш төреші Кесслерге деген реніш тек нығая түскен сияқты. 1970 жылдың қазан айында Арчи Питер Хеллермен сұхбаттасқанда былай деді: "Кесслер бұл матчты төрелік етуге лайық емес еді, өйткені ол тым қобалжыған еді. Ол не істеу керектігін білмеді. Ол Марчианоның қолғаптарын ұстап алып, оларды сүрте бастады және оның иығынан қарап қалды. Бұл мені ауыр салмақтағы чемпиондық атақтан айырды". Алайда, бұл өшпенділік өзара емес еді. Гарри Кесслер өзінің автобиографиясында Марчиано Мурды қатты қызықтыра отырып, жиі таңбалау белгілерін қолданады, тіпті оны Джек Демпси мен Луис Фирпо арасындағы қақтығыспен тікелей салыстырып көреді. Алайда үшінші адам оны мақтауда тең дәрежеде, ол Мурды мақтауға көп уақытын жұмсады. Оның Мурды мақтауында мынадай цитаталар бар: "Арчи өзінің жаттығу лагерінен берік сенімділік білдірді". "Арчи Мурдың арсеналында Робин Гудтан да көп соққы бар және оның барлық Мерри Мэндерінің садақтарында жебелер бар". "Арчи Мур, бәлкім, рингке аяқ басқан ең сенімді жекпе-жекші еді". "Арчи Мурдың батылдығына ешкім күмән келтірмеген". Бұл жерде де егжей-тегжейлі сипатталған нокаутқа қатысты Кесслер Мурдың көзқарасына тікелей қайшы келетін көзқарасты ұсынады: "Мен Марчианоның қолғаптарын майданымнан сүртіп тастауға тырыспадым, оларды соғысқа қайтарудан бұрын; драманың басында, кенепте шайыр жоқ еді". Кесслер "Арчи кірмес бұрын бірнеше секунд ойланбады" деп мәлімдейді. Кесслер тіпті 41 жастағы Мурдың жекпе-жектерден кейінгі баспасөз конференциясында зейнеткерлік туралы сөз қозғағанын, содан кейін Гринвич Виллидждегі бір қызу нүктеде таңғы сағат 5-ке дейін бас скрипкада отыратынын да айтып береді. 1955 жылғы түпнұсқалық, кесінбеген жабық схемалық хабарландыруды зерттеу төрешілердің қатысы туралы ешқандай артықшылықтарды көрсетпейді. Марчиано "екі" дегенде көтеріледі, бірақ нокауттар үшін санауды жүргізген Ал Берл дауысы "төртке" дейін жалғастырады. Арчидің 1960 жылғы қосымша сипаттамасына сәйкес, Марчиано арқанға жақын тұрып, бір шынтағын тіреп алады. Мур оған қарай қозғалады. Кесслер экранда жылдам пайда болып, қайтадан жоғалады, ол жауынгерлерді бөлуге ниеттенген сияқты. Ол Марчианоның кеудесіне перпендикуляр тұр, және оның оң қолы Роккидің сол қолғабының жанында жылдам қозғалады. Кесслер кадрға кіргендей жылдам шығып кетеді, Марчианоның қолғаптарын сүртпейді, және әрекет жалғасады. Марчиано қалпына келді және Мурды бес рет құлатты, соңында тоғызыншы раундта нокаутқа ұшыратып, белбеуді сақтап қалды. Бұл Марчианоның алтыншы және соңғы титул қорғауы болды, содан кейін ол 1956 жылы карьерасын аяқтады. 1956 жылы Мур көбінесе ауыр салмақта жұмыс істеді, бірақ Лондон қаласында Йоланда Помпейге қарсы 10 раундта нокаутпен жеңіске жетіп, жеңіл ауыр салмақтағы титулын сақтап қалды. Ол ауыр салмақтағы әлем чемпионаты үшін тағы да күресуге дейін қатарынан 11 жекпе-жекте жеңіске жетті. Марчиано титулды бос қалдырды, бірақ Мур Флойд Паттерсонға бес раундта нокаутпен жеңіліп қалды (Паттерсон, тағы бір болашақ Даңқ залының мүшесі, сол түні тарих жасады, 21 жасында ең жас әлемнің ауыр салмақ чемпионы атанды, бұл рекордты 1986 жылға дейін сақтап қалды). Мур 1957 жылы өткізген алты жекпе-жегінің барлығында жеңіске жетті. Осы жеңістердің ішінде Германияда ауыр салмақтағы үміткер Ханс Кальбфелге қарсы оңай 10 раундтық шешім, жеңіл ауыр салмақтағы титулды сақтап қалу үшін жоғары дәрежелі Тони Энтониге қарсы 7 раундта нокаут, титул үшін емес жекпе-жекте жеңіл ауыр салмақтағы үміткер Эдди Коттонға қарсы бір жақты 10 раундтық шешім және болашақ ауыр салмақтағы топ-10 үміткері Роджер Ришерге қарсы 4-ші раундта нокаут болды. 1958 жылы Мур 10 жекпе-жекке қатысты, оның ішінде 9-ы жеңіс, 1-і тең нәтиже болды. Оның Ивон Дюреллемен болған жекпе-жегі ерекше көзге түсті: Монреаль, Квебек, Канададағы әлемнің жеңіл ауыр салмақ титулын қорғайтын Мур бірінші раундта үш рет, ал бесінші раундта бір рет құлады, бірақ содан кейін 10-шы раундта Дюреллді құлатты және 11-ші раундта нокаутпен жеңіске жетті. 1959 жыл, оның төрешілік ете алмаған соңғы жылы, тағы да сирек көзге түспейтін жыл болды; екі жекпе-жегінде ол Стерлинг Дэвисті үш раундта нокаутпен жеңді, содан кейін Дюреллді де үш раундта нокаутпен жеңіп, әлемнің жеңіл ауыр салмақ титулын сақтап қалды. 1960 жылы Мур Ұлттық бокс ассоциациясы (NBA) тарапынан жеңіл ауыр салмақтағы әлем чемпионатынан шұғыл түрде айырылды, бірақ Нью-Йорк штатының Атлетикалық комиссиясы және The Ring Magazine сияқты көптеген маңызды бокс ұйымдары тарапынан мойындалды. Мур 1960 жылы төрт жекпе-жегінің үшеуінде жеңіске жетті, оның бірі Далластағы Бадди Турманға қарсы шешіммен, жалғыз жеңілісі Римде Джулио Ринальдиге қарсы 10 раундтық шешіммен болды. 1961 жылы ол Филиппиннің Манила қаласында Турманды тағы да шешіммен жеңді, содан кейін жеңіл ауыр салмақтағы әлем чемпионаты үшін соңғы рет Ринальдиді 15 раундтық шешіммен жеңіп, белбеуді сақтап қалды. Оның соңғы жекпе-жегінде ол тағы да ауыр салмаққа өтті және осы мансабында алғаш рет әлем чемпионаты үшін күрескен Пет Радемахермен кездесті (ол Флойд Паттерсонға 6 раундта нокаутпен жеңілген кезде). Мур Рад...
"Archie had exuded a stalwart confidence from his training camp "
"Archie Moore had more punches in his arsenal than Robin Hood and all his Merry Men had arrows in their quivers "
"Archie Moore was probably as sure a fighter as ever set foot in the ring "
"No one ever questioned Archie Moore's courage ". As for the knockdown, described here also in detail, Kessler offers a perspective directly contradicting Moore's, saying "I didn't bother to wipe Marciano's gloves on my shirt before I waved them back to combat; that early in the drama, there was no resin on the canvas." As opposed to any blind rage, Kessler states that "Archie hesitated a couple of seconds before he came in." With humor and without malice, Kessler even recounts the 41 year old Moore poo pooing any talk of retirement at the postfight press conference, then sitting in on bass fiddle at a hotspot in Greenwich Village until 5 a. m.! Examination of the original, uncut closed circuit broadcast from 1955, shows no excesses in referee involvement. Marciano arises at "two", but the voice of Al Berl, assigned the counting for knockdowns, continues to "four". In harmony with Archie's further 1960 description, Marciano has moved to the ropes and rests an elbow. Moore is already moving toward him. Kessler flashes onscreen quickly, then away again, as though he had meant to separate the fighters. He is perpendicular to Marciano's chest, and his right hand waves rapidly near Rocky's left glove. Kessler reverses out as fast as he has come into frame, with no wiping of Marciano's gloves, and the action resumes. Marciano recovered, and went on to knock Moore down five times, finally knocking him out in the ninth to retain the belt. It was Marciano's sixth and last title defense, before retiring in 1956. In 1956, Moore fought mostly as a heavyweight but did retain his Light Heavyweight title with a ten round knockout over Yolande Pompey in London. He won 11 bouts in a row before challenging again for the World Heavyweight Championship. The title was left vacant by Marciano, but Moore lost to Floyd Patterson by a knockout in five (Patterson, yet another future Hall of Famer, himself made history that night, becoming, at the age of 21, the youngest World Heavyweight Champion yet, a record he would hold until 1986). Moore won all six of his bouts during 1957. Among those wins was an easy 10 round decision over heavyweight contender Hans Kalbfell in Germany, a knockout in 7 rounds over highly ranked Tony Anthony to retain the light heavyweight title, a one sided 10 round decision over light heavyweight contender Eddie Cotton in a non title bout and a 4th round knockout of future top ten heavyweight contender Roger Rischer. In 1958, Moore had 10 fights, going 9–0–1 during that span. His fight with Yvon Durelle in particular was of note: defending his world light heavyweight title in Montreal, Quebec, Canada, he was felled three times in round one, and once again in round five, but then dropped Durelle in round 10 and won by a knockout in the 11th. 1959, his last full year as uncontested champion, was another rare low profile year; in his two fights, he beat Sterling Davis by a knockout in three, and then Durelle again, also by a knockout in three, to once again retain his World Light Heavyweight title. In 1960, Moore was stripped of his World Light Heavyweight title by the National Boxing Association (NBA), but continued to be recognized by most major boxing authorities including the New York State Athletic Commission and The Ring Magazine. Moore won three of his four bouts in 1960, one by decision against Buddy Turman in Dallas, his lone loss coming in a ten round decision versus Giulio Rinaldi in Rome. In 1961, he defeated Turman again by decision in Manila, Philippines before defending his Lineal World Light Heavyweight Championship for what would be the last time, beating Rinaldi by a 15 round decision to retain the belt. In his last fight that year, he once again ventured into the heavyweights, and met Pete Rademacher, a man who had made history earlier in his career by becoming the first man ever to challenge for a world title in his first professional bout (when he lost to Patterson by a knockout in six). Moore beat Rademacher by a knockout in nine. In 1962, the remaining boxing commissions that had continued to back Moore as the World Light Heavyweight Champion withdrew their recognition. He campaigned exclusively as a heavyweight from then on, and beat Alejandro Lavorante by a knockout in 10 and Howard King by a knockout in one round in Tijuana. He then drew against future World Light Heavyweight Champion Willie Pastrano in a 10 round heavyweight contest. On the posters advertising that fight, Moore was billed as the "World Light Heavyweight Champion." The bout took place in California, which had not yet withdrawn recognition from Moore at the time the Moore Pastrano fight was signed. By the time the bout took place, the California commission, like New York, Massachusetts, the EBU and Ring Magazine, had recognized Harold Johnson, who had beaten Doug Jones 16 days earlier, as the new Light Heavyweight Champion. Johnson had reigned as the NBA (WBA) Champion since February 7, 1961. Then, in his last fight of note, the 49 year old Moore faced a young heavyweight out of Louisville named Cassius Clay (Muhammad Ali). Moore had been Clay's trainer for a time, but Clay became dissatisfied and left Moore because of Moore's attempts to change his style and his insistence that Clay do dishes and help clean gym floors. In the days before the fight, Clay had rhymed that "Archie Moore Must fall in four." Moore replied that he had perfected a new punch for the match: The Lip Buttoner. Nonetheless, as Clay predicted, Moore was beaten by a knockout in four rounds. Moore is the only man to have faced both Rocky Marciano and Muhammad Ali. After one more fight in 1963, a third round knockout win over Mike DiBiase in Phoenix, Moore announced his retirement from boxing, for good.
Зейнеткерліктен кейін
Отставкаға шыққанға қарамастан, Мур көпшілік назарынан тыс қалмады және көптеген сыйлықтар мен құрметтерге ие болды. 1965 жылы оған Сан-Диего қаласының кілті табысталды. 1970 жылы Listen Magazine журналы оны «Жыл адамы» деп атады және Айдахо штатының Сэндпойнт қаласының кілтімен марапатталды. 1985 жылы ол Сент-Луис қаласының Бокс даңқы залына сайланды, ал 1988 жылы Нью-Йоркте Рокки Марчиано атындағы естелік сыйлықты алды. 1990 жылы ол Нью-Йорк штатының Канастота қаласындағы Халықаралық бокс даңқы залының мүшесі атанды, сондай-ақ осы мекеменің алғашқы мүшелерінің бірі болды. Өзінің салмақ санатындағы әлем чемпионы атанған ең қарт боксшы ретінде танылған ол, Джо Луис, Рокки Марчиано және Мұхаммед Али дәуірінде кәсіби бокспен айналысқан жалғыз боксшы деп саналады. Ол мансабы төрт онжылдыққа созылған, 185 жеңіс, 23 жеңіліс, 11 тең түс және 1 жекпе-жектен бас тартуды қамтитын, 131 ресми нокаутпен зейнеткерлікке шыққан боксшылардың санатында. Дегенмен, Мурдың 131 нокаутының кем дегенде үшеуі бәсекелестік деңгейі төмен кәсіпқой күрескерлерге қарсы өткен жекпе-жектерде тіркелді: 1956 жылы «Профессор» Рой Шир, 1959 жылы Стерлинг Дэвис және 1963 жылы Майк ДиБиаз (Мурдың 131-ші және соңғы нокауты). Осы үш жекпе-жек те үшінші раундта техникалық нокаутпен аяқталды деп ресми түрде жазылған. Бокс тарихындағы екінші ең көп нокаут көрсеткіші – 128 нокаут, ол Сэм Лэнгфордқа тиесілі. 1960-шы жылдары ол «Кез келген бала жасай алады» атты ұйымды құрды, ол Сан-Диего аймағындағы мұқтаж жастарға бокс үйретті. 1974 жылы ол ауыр салмақтағы боксшы Джордж Форманды Заирде Мұхаммед Алиге қарсы өткен «Жангелдегі шайқас» титулдық жекпе-жегіне дайындалуына көмектесті. 1976 жылы ол Нигерияның Олимпиадалық бокс командасының көмекші жаттықтырушысы болды. Балаларды есірткі құралдарының зияны туралы хабарлауға белсенді қатысқан ол 1980-ші жылдары Сан-Диего мен Лос-Анджелестегі апатты аудандардағы жастарға бокс үйретуші ретінде Тұрғын үй және қала құрылысы федералды департаментінде жұмыс істеді. «Мен өзім білетін өнерді: өзіңді ұстауды, өзіңе сенуді және өзіңді қорғауды үйретуге тырысамын», - деді ол журналистке. 1990-шы жылдардың басында ол тағы да Джордж Форманды жаттықтырды.
During the 1960s he founded an organization called Any Boy Can, which taught boxing to underprivileged youth in the San Diego area. In 1974 he helped train heavyweight boxer George Foreman for his famous "Rumble in the Jungle" title bout in Zaire against Muhammad Ali. In 1976 he served as an assistant coach for the Nigerian Olympic boxing team. Actively involved in efforts to teach children about the dangers of drug abuse, he worked during the 1980s as a youth boxing instructor for the federal Department of Housing and Urban Development, assigned largely to ghettos in San Diego and Los Angeles. "I try to pass on the arts I know: self control, self reliance, self defense," he told a reporter. In the early 1990s he again worked as a trainer for George Foreman.
Актерлік мансап
1960 жылы Мур Марк Твен романы негізінде Майкл Куртистің "Хаклберри Финннің оқиғалары" фильмінде қашып кеткен құл Джим рөліне таңдалды, осы фильмде ол Эдди Ходжзбен бірге ойнады. Мур Джимді шынайы және мейіріммен бейнелегені үшін жағымды пікірлер алды, және кейбір көрермендер оны осы рөлдің ең керемет орындалуы деп санайды. Мур актерлік мансапты толыққанды дамытуды қаламады, бірақ "Келемсөздер" (1964), "Аспаннан түскен адам" (1964) және "Бақыт печеньесі" (1966) сияқты фильмдерде, сондай-ақ "Отбасылық мәселелер", "Перри Мейсон", "Вагон пойызы", "Журналист", "Бэтмен" (35-эпизод) және "Бір өмір" телесериалының эпизодтарында ойнады. Ол сонымен қатар сыншылардың жоғары бағасын алған "My Sweet Charlie" телефильмінде де қатысты. Оның кейінгі фильмдерінің арасында "The Outfit" (1973) қылмыстық фильмі, Чарльз Бронсонмен бірге түскен "Брейкхарт Пасс" (1975) фильміндегі аспазшы рөлі және 1982 жылғы "Penitentiary II" фильміндегі Леон Исаак Кеннеди мен Мистер Тимен бірге түскен эпизодтық рөлі бар.
Гуманитарлық
Бокс Мурды әлемнің түкпір-түкпіріне боксшы, азаматтық құқықтар қозғалысының белсендісі және ұлттың жастарын дұрыс бағытқа салудағы көшбасшы ретінде таныстырды. 1951 жылғы маусымда ол чемпион Абель Сестакпен реванш үшін Аргентинаға келді. Мурдың жеңісі жаңалықтарда кеңінен жарияланды және Аргентина президенті Хуан Перон мен оның әйелі Еваның назарын аударды. Оның балаларға көмектесуі – аяқ киім, киім-кешек алып, олардың сенімділігін арттыруы оларды әсерлі қылды. Мур Аргентинада қалып, Балалардың әл-ауқатын қамтамасыз ету министрі лауазымын қабылдау туралы ұсыныс алды. Бірақ ол чемпиондық титул үшін күресті жалғастыру үшін бұл ұсыныстан бас тартты. 1957 жылы Мур Сан-Диего, Калифорниядағы «Any Boy Can» атты коммерциялық емес ұйымды құрды. Бұл ұйым, ABC деп белгілі болған, жасқа, нәсілге, дінге, ұлттық тегіне қарамастан, көмекке мұқтаж баршаға қызмет көрсетеді. Мур ABC-нің мақсаты – жастарға «өмірге ең дұрыс қадаммен шығуға» көмектесу екенін айтты. Оқушыларға спорттық рух, құрмет және өзіне сенімділік тәрбиеленді. Оларға адамдардың көзіне қарап, мықты қол беріп амандасуға үйретілді. Олар оны «Инструктор Мур» деп атады. Мурдың ABC бағдарламасы туралы ақпарат тез тарады. Ол Ямайкаға шақырылып, Ямайка бокс федерациясының демеушілігімен Олимпиадаға дайындыққа бағытталған жастарды тәрбиеледі. Ол өз ABC әдістемесін қолдана отырып 600 балаға сабақ берді. 1968 жылы ABC Foundation Freedom Foundation’s Patriotism Award сыйлығын алды, бұл сыйлық жастарды қоғамдық өмірге белсенді қатысушылар етуге және ұлы мемлекетіміздің негізінде жатқан идеалдарды сақтауға шақыратын еңбегі үшін берілді. Бұл – көптеген марапаттардың бірі ғана. Жастармен жұмыс істегенінің нәтижесінде 1981 жылы Мур президент Рональд Рейганның ұсынысымен Тұрғын үй және қала құрылысы министрі (HUD) Самуэль Р. Пирс басшылығымен жұмыс істеді. «Құрылыс жобасы» атты ұлттық бағдарлама аясында Мур Калифорниядағы тұрғын үйлер маңындағы мұқтаж жастарға бокс үйретті. Мур өзінің ABC бағдарламасының философиясын және әдістемесін қолданды және өмірінің соңына дейін «Кез келген адам жасай алады» деген сенімде болды.
Жеке өмір
Арчи Мурдың үш қызы – Рина, Дж'Мари және Элизабет Мур Стэмп, ал төрт ұлы – Арчи-младший, Харди, Энтони және Д'Анжело болды. Арчи Мур мен Элизабет Тортонның некесінен Арчи-младший мен Элизабет дүниеге келді. 1956 жылы ол Джоан Хардиге үйленді және олардан бес бала туды: Рина, Дж'Мари, Харди, Энтони және Д'Анжело. Олар 1998 жылы Арчи қайтыс болғанға дейін бірге өмір сүрді. Арчи өмірінің соңында жетінші күндік адвентистер шіркеуіне қосылды. 1997 жылы Дж'Мари Мур әйгілі боксшының қызы болған тұңғыш кәсіпқой боксшы атанды.
Өлім
Арчи Мур 1998 жылы жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды. Ол өртеліп, Сан-Диегодағы Cypress View Mausoleum and Crematory мақбарасындағы нишада жерленген.
Мұра
1965 жылы Мур Сан-Диего Чемпиондар залы арқылы Брейтбард атақ-даңқ залына енгізілді. 1980 жылы ол Әлемдік бокс даңқы залына енгізілді. 1990 жылы Халықаралық бокс даңқы залына енгізілді. 2002 жылы Арчи Мур Сент-Луис атақ-даңқ аллеясына енгізілді. 2006 жылы Мур Калифорния бокс даңқы залына енгізілді. The Ring журналы 2003 жылы Мурды "Барлық уақыттың ең үздік соққы соққысы" тізімінде 4-орынға, ал "Соңғы 80 жылдың 80 ең жақсы боксшысы" тізімінде 14-орынға қойды. 2005 жылы Халықаралық бокс зерттеу ұйымы Мурды барлық уақыттағы ең үздік жартылай ауыр салмақтағы боксшы деп санайды. 1999 жылы Associated Press Мурды ХХ ғасырдың ең үздік жартылай ауыр салмақтағы боксшысы деп таныды. Boxrec Мурды барлық уақыттың ең үздік алтыншы боксшысы деп бағалайды.
Кәсіби бокс жазбасы
Жоқ. (Нөмір)НәтижеТіркелген қарсыласТүріРаундДатаЖасОрналасқан жерЕскертулер220Жеңіс186–23–10 Майк ДиБиазеTKO3 (10)1963 жылдың 15 наурызы49 жыл, 273 күн219Жеңіліс185–23–10 Кассиус КлейTKO4 (12)1962 жылдың 15 қарашасы48 жыл, 28 күн218Тең185–22–10 Вилли ПастраноMD101962 жылдың 28 мамыры48 жыл, 199 күн217Жеңіс185–22–9 Говард КингKO1 (10)1962 жылдың 7 мамыры48 жыл, 220 күн216Жеңіс184–22–9 Алехандро ЛаворантеTKO10 (10)1962 жылдың 30 наурызы48 жыл, 258 күн215Жеңіс183–22–9 Пит РадемахерTKO6 (10)1961 жылдың 23 қазаны47 жыл, 51 күн214Жеңіс182–22–9 Джулио РинальдиUD151961 жылдың 10 маусымы47 жыл, 186 күн213Жеңіс181–22–9 Бадди ТурманUD101961 жылдың 25 наурызы47 жыл, 263 күн212Жеңіс180–22–9 Бадди ТурманUD101960 жылдың 28 қарашасы46 жыл, 15 күн211Жеңіліс179–22–9 Джулио РинальдиPTS101960 жылдың 29 қазаны46 жыл, 45 күн210Жеңіс179–21–9 Джордж АбинетRTD3 (10)1960 жылдың 13 қыркүйегі46 жыл, 91 күн209Жеңіс178–21–9 Вилли БесманоффTKO10 (15)1960 жылдың 25 мамыры46 жыл, 202 күн208Жеңіс177–21–9 Ивон ДюреллKO3 (15)1959 жылдың 12 тамызы45 жыл, 123 күн207Жеңіс176–21–9 Стерлинг ДэвисTKO3 (10)1959 жылдың 9 наурызы45 жыл, 279 күн206Жеңіс175–21–9 Ивон ДюреллKO11 (15)1958 жылдың 10 желтоқсаны44 жыл, 3 күн205Тең174–21–9 Говард КингPTS101958 жылдың 4 тамызы44 жыл, 131 күн204Жеңіс174–21–8 Говард КингUD101958 жылдың 9 маусымы44 жыл, 187 күн203Жеңіс173–21–8 Чарли НоркусUD101958 жылдың 26 мамыры44 жыл, 201 күн202Жеңіс172–21–8 Говард КингUD101958 жылдың 17 мамыры44 жыл, 210 күн201Жеңіс171–21–8 Вилли БесманоффSD101958 жылдың 2 мамыры44 жыл, 225 күн200Жеңіс170–21–8 Боб АлбрайтTKO7 (10)1958 жылдың 10 наурызы44 жыл, 278 күн199Жеңіс169–21–8 Берт УайтхерстTKO10 (10)1958 жылдың 4 наурызы44 жыл, 284 күн198Жеңіс168–21–8 Хулио НевесKO3 (10)1958 жылдың 1 ақпаны44 жыл, 315 күн197Жеңіс167–21–8 Луис ИгнасиоPTS101958 жылдың 18 қаңтары44 жыл, 329 күн196Жеңіс166–21–8 Роджер РишерKO4 (10)1957 жылдың 29 қарашасы43 жыл, 14 күн195Жеңіс165–21–8 Эдди КоттонUD101957 жылдың 5 қарашасы43 жыл, 38 күн194Жеңіс164–21–8 Ральф ХукерTKO5 (10)1957 жылдың 31 қазаны43 жыл, 43 күн193Жеңіс163–21–8 Тони ЭнтониKO7 (15)1957 жылдың 20 қыркүйегі43 жыл, 84 күн192Жеңіс162–21–8 Ален ШервильTKO6 (10)1957 жылдың 2 маусымы43 жыл, 194 күн191Жеңіс161–21–8 Ханс КальбфеллUD101957 жылдың 1 мамыры43 жыл, 226 күн190Жеңіліс160–21–8 Флойд ПаттерсонKO5 (15)1956 жылдың 30 қарашасы42 жыл, 13 күн189Жеңіс160–20–8 Рой ШирTKO3 (10)1956 жылдың 8 қыркүйегі42 жыл, 96 күн188Жеңіс159–20–8 Джеймс Дж. ПаркерTKO9 (15)1956 жылдың 25 шілдесі42 жыл, 141 күн187Жеңіс158–20–8 Йоланда ПомпейTKO10 (15)1956 жылдың 5 маусымы42 жыл, 191 күн186Жеңіс157–20–8 Джин ТомпсонKO3 (10)1956 жылдың 30 сәуірі42 жыл, 227 күн185Жеңіс156–20–8 Сонни ЭндрюсKO4 (10)1956 жылдың 26 сәуірі42 жыл, 231 күн184Жеңіс155–20–8 Жорж ПармантьеTKO3 (10)1956 жылдың 16 сәуірі42 жыл, 241 күн183Жеңіс154–20–8 Вилли БинTKO5 (10)1956 жылдың 10 сәуірі42 жыл, 247 күн182Жеңіс153–20–8 Говард КингUD101956 жылдың 27 наурызы42 жыл, 261 күн181Жеңіс152–20–8 Фрэнки ДэниелсUD101956 жылдың 17 наурызы42 жыл, 271 күн180Жеңіс151–20–8 Боб ДанлапKO1 (10)1956 жылдың 27 ақпаны42 жыл, 290 күн179Жеңіс150–20–8 Говард КингUD101956 жылдың 20 ақпаны42 жыл, 297 күн178Жеңіліс149–20–8 Рокки МарчианоKO9 (15)1955 жылдың 21 қыркүйегі41 жыл, 83 күн177Жеңіс149–19–8 Бобо ОлсонKO3 (15)1955 жылдың 22 маусымы41 жыл, 174 күн176Жеңіс148–19–8 Ниньо ВальдесPTS151955 жылдың 2 мамыры41 жыл, 225 күн175Жеңіс147–19–8 Гарольд ДжонсонTKO14 (15)1954 жылдың 11 тамызы40 жыл, 124 күн174Жеңіс146–19–8 Берт УайтхерстTKO6 (10)1954 жылдың 7 маусымы40 жыл, 189 күн173Жеңіс145–19–8 Боб БейкерTKO9 (10)1954 жылдың 9 наурызы40 жыл, 279 күн172Жеңіс144–19–8 Джои МаксимUD151954 жылдың 27 қаңтары40 жыл, 320 күн171Жеңіс143–19–8 Догомар МартинесPTS101953 жылдың 12 қыркүйегі39 жыл, 92 күн170Жеңіс142–19–8 Ринальдо АнсалониTKO4 (10)1953 жылдың 22 тамызы39 жыл, 113 күн169Жеңіс141–19–8 Джои МаксимUD151953 жылдың 24 маусымы39 жыл, 172 күн168Жеңіс140–19–8 Фрэнк БуфордTKO9 (10)1953 жылдың 30 наурызы39 жыл, 258 күн167Жеңіс139–19–8 Ал СпаулдингKO3 (10)1953 жылдың 17 наурызы39 жыл, 271 күн166Жеңіс138–19–8 Ниньо ВальдесUD101953 жылдың 11 наурызы39 жыл, 277 күн165Жеңіс137–19–8 Сонни ЭндрюсTKO5 (10)1953 жылдың 3 наурызы39 жыл, 285 күн164Жеңіс136–19–8 Леонард ДуганTKO8 (10)1953 жылдың 16 ақпаны39 жыл, 300 күн163Жеңіс135–19–8 Токси ХоллKO4 (10)1953 жылдың 27 қаңтары39 жыл, 320 күн162Жеңіс134–19–8 Джои МаксимUD151952 жылдың 17 желтоқсаны39 жыл, 4 күн161Жеңіс133–19–8 Клинтон БэконTKO4 (10)1952 жылдың 25 шілдесі38 жыл, 141 күн160Жеңіс132–19–8 Кларенс ГенриUD101952 жылдың 26 маусымы38 жыл, 170 күн159Жеңіс131–19–8 Боб ДанлапKO6 (10)1952 жылдың 19 мамыры38 жыл, 208 күн158Жеңіс130–19–8 Джимми СлейдUD101952 жылдың 27 ақпаны38 жыл, 290 күн157Жеңіс129–19–8 Гарольд ДжонсонUD101952 жылдың 29 қаңтары38 жыл, 319 күн156Жеңіліс128–19–8 Гарольд ДжонсонUD101951 жылдың 10 желтоқсаны37 жыл, 3 күн155Жеңіс128–18–8 Чабби РайтTKO7 (10)1951 жылдың 29 қазаны37 жыл, 45 күн154Жеңіс127–18–8 Гарольд ДжонсонUD101951 жылдың 25 қыркүйегі37 жыл, 79 күн153Жеңіс126–18–8 Эмбрел ДэвидсонKO1 (10)1951 жылдың 5 қыркүйегі37 жыл, 99 күн152Жеңіс125–18–8 Альфредо ЛагайKO3 (10)1951 жылдың 17 тамызы37 жыл, 118 күн151Жеңіс124–18–8 Рафаэль МирандаTKO4 (10)1951 жылдың 5 тамызы37 жыл, 130 күн150Жеңіс123–18–8 Америко КапитанеллиKO3 (10)1951 жылдың 28 шілдесі37 жыл, 138 күн149Жеңіс122–18–8 Виктор КарабахальKO3 (12)1951 жылдың 26 шілдесі37 жыл, 140 күн148Жеңіс121–18–8 Висенте КиросRTD6 (10)1951 жылдың 14 шілдесі37 жыл, 152 күн147Жеңіс120–18–8 Альберто Сантьяго ЛовеллKO1 (12)1951 жылдың 7 шілдесі37 жыл, 159 күн146Тең119–18–8 Карел СисPTS121951 жылдың 23 маусымы37 жыл, 173 күн145Жеңіс119–18–7 Абель СестакRTD9 (12)1951 жылдың 9 маусымы37 жыл, 187 күн144Жеңіс118–18–7 Арт ГенриTKO4 (10)1951 жылдың 14 мамыры37 жыл, 213 күн143Жеңіс117–18–7 Герман ХаррисTKO4 (10)1951 жылдың 26 сәуірі37 жыл, 231 күн142Жеңіс116–18–7 Абель СестакUD101951 жылдың 13 наурызы37 жыл, 275 күн141Жеңіс115–18–7 Джимми БивинсTKO9 (10)1951 жылдың 21 ақпаны37 жыл, 295 күн140Жеңіс114–18–7 Джон ТомасKO1 (10)1951 жылдың 28 қаңтары37 жыл, 319 күн139Жеңіс113–18–7 Окланд Билли СмитTKO8 (10)1951 жылдың 2 қаңтары37 жыл, 345 күн138Жеңіс112–18–7 Вернон УильямсKO2 (10)1950 жылдың 31 шілдесі36 жыл, 135 күн137Жеңіс111–18–7 Берт ЛителлUD101950 жылдың 31 қаңтары36 жыл, 316 күн136Жеңіс110–18–7 Леонард МорроуKO10 (15)1949 жылдың 13 желтоқсаны36 жыл, 0 күн135Жеңіс109–18–7 Чарли УильямсKO8 (10)1949 жылдың 6 желтоқсаны35 жыл, 7 күн134Жеңіс108–18–7 Фил МускатоKO6 (10)1949 жылдың 24 қазаны35 жыл, 50 күн133Жеңіс107–18–7 Боб АмосUD101949 жылдың 4 қазаны35 жыл, 70 күн132Жеңіс106–18–7 Эско ГринвудTKO2 (10)1949 жылдың 29 шілдесі35 жыл, 137 күн131Жеңіс105–18–7 Боб СайксTKO3 (10)1949 жылдың 27 маусымы35 жыл, 169 күн130Жеңіліс104–18–7 Клинтон БэконDQ6 (10)1949 жылдың 13 маусымы35 жыл, 183 күн129Жеңіс104–17–7 Гарольд ДжонсонUD101949 жылдың 26 сәуірі35 жыл, 231 күн128Жеңіс103–17–7 Джимми БивинсKO8 (10)1949 жылдың 11 сәуірі35 жыл, 246 күн127Жеңіс102–17–7 Дасти УилкерсонTKO6 (10)1949 жылдың 23 наурызы35 жыл, 265 күн126Жеңіс101–17–7 Алабама КидKO3 (10)1949 жылдың 4 наурызы35 жыл, 284 күн125Жеңіс100–17–7 Боб СаттерфилдKO3 (10)1949 жылдың 31 қаңтары35 жыл, 316 күн124Жеңіс99–17–7 Алабама КидKO4 (10)1949 жылдың 10 қаңтары35 жыл, 337 күн123Жеңіс98–17–7 Чарли УильямсKO7 (10)1948 жылдың 27 желтоқсаны35 жыл, 14 күн122Жеңіс97–17–7 Боб АмосUD101948 жылдың 6 желтоқсаны34 жыл, 7 күн121Жеңіс96–17–7 Генри ХоллUD101948 жылдың 15 қарашасы34 жыл, 28 күн120Жеңіліс95–17–7 Ллойд ГибсонDQ4 (10)1948 жылдың 1 қарашасы34 жыл, 42 күн119Жеңіліс95–16–7 Генри ХоллPTS101948 жылдың 15 қазаны34 жыл, 59 күн118Жеңіс95–15–7 Окланд Билли СмитKO4 (10)1948 жылдың 20 қыркүйегі34 жыл, 84 күн117Жеңіс94–15–7 Тед ЛоуриUD101948 жылдың 2 тамызы34 жыл, 133 күн116Жеңіс93–15–7 Джимми БивинсMD101948 жылдың 28 маусымы34 жыл, 168 күн115Жеңіліс92–15–7 Леонард МорроуKO1 (12)1948 жылдың 2 маусымы34 жыл, 194 күн114Жеңіс92–14–7 Окланд Билли СмитUD101948 жылдың 5 мамыры34 жыл, 222 күн113Жеңіс91–14–7 Чарли УильямсKO7 (10)1948 жылдың 19 сәуірі34 жыл, 238 күн112Жеңіс90–14–7 Дасти УилкерсонTKO7 (10)1948 жылдың 12 сәуірі34 жыл, 245 күн111Жеңіліс89–14–7 Эззард ЧарльзKO8 (15)1948 жылдың 13 қаңтары34 жыл, 335 күн110Жеңіс89–13–7 Жорж ФитчTKO6 (10)1947 жылдың 10 қарашасы33 жыл, 33 күн109Жеңіс88–13–7 Джимми БивинсTKO8 (10)1947 жылдың 8 қыркүйегі33 жыл, 96 күн108Жеңіс87–13–7 Бобби ЗандерPTS121947 жылдың 30 шілдесі33 жыл, 136 күн107Жеңіс86–13–7 Берт...