Дональд Кихо: ҰШО зерттеушісі және әдебиетшісі

Кіріспе

Америкалық жазушы және НЛО зерттеушісі Дональд Эдвард Кейхо (20 маусым 1897 – 29 қараша 1988) – американдық теңіз корпусының әскери-теңіз авиаторы, түрлі басылымдарда авиация туралы мақалалар мен әңгімелер жазған және авиацияның алға басушысы Чарльз Линдбергтің тур менеджері болған. 1950 жылдары Кейхо НЛО зерттеушісі және жазушысы ретінде танылды, АҚШ үкіметі НЛО мәселелерін зерттеуге кірісуі және барлық НЛО құжаттарын жария етуі керек деп салды. Линда Пауэллдің «Қиындықтарға қарсы: майор Дональд Э. Кейхо және НЛО құпиясын ашу үшін күресі» атты өмірбаяны 2023 жылы жарық көрді.

Ерте өмір және мансап

Кейхо Айова штатының Оттумва қаласында туып өскен. 1919 жылы АҚШ Әскери-теңіз академиясын бітіргеннен кейін, ол АҚШ Теңіз жаяу әскерінің екінші лейтенанты болып кірісті. 1922 жылы Гуамдағы ұшақ апатында оның қолы жарақаттанды. Ұзақ сауығу кезеңінде Кейхо хобби ретінде жазуды бастады. Кейін ол қайтадан әскери қызметке оралды, бірақ жарақат салдарынан Кейхоға үнемі қиындықтар туды, соның нәтижесінде ол 1923 жылы Теңіз жаяу әскерінен кетіп, Ұлттық геодезиялық қызметке және АҚШ Сауда департаментіне жұмысқа орналасты. 1927 жылы Кейхо Чарльз Линдбергтің ел көлеміндегі турына жетекшілік етті. Бұл оның 1928 жылы жарық көрген "Линдбергпен бірге ұшу" атты тұңғыш кітабына әкелді. Кітап сәтті болды және Кейхоның бос штатты жазушы ретінде мансабының бастауы болды, оның мақалалары мен көркем әңгімелері (көбінесе авиацияға байланысты) түрлі басылымдарда жарияланды. Кейхо Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Әскери авиациялық оқу бөлімінде қайтадан әскери қызметке кірісіп, ақырында майор шынжырғысында зейнетке шықты.

Мақалалар мен газеттер үшін жазу

Оның НЛО кітаптары жарық көрген кезде, Кихоу 1920-1930 жылдардағы арзан басылым журналдарындағы оқиғаларымен танымал автор болды. Оның төрт повесі "Мырзалар журналы" (Weird Tales) журналында жарияланды: "Қорқынышты жолаушы" (1925), "Теңіз астындағы сыр" (1926), "Вихрь арқылы" (1926) және "Қиямет шебері" (1927). Сонымен қатар, ол қысқа ғұмырлы "Доктор Йен Син" журналының үш саны үшін де басты мақала жазды: "Аждаһа көлеңкесінің сыры" (1936 жылғы мамыр-маусым), "Алтын бас сүйегінің сыры" (1936 жылғы шілде-тамыз) және "Ән салатын мумиялардың сыры" (1936 жылғы қыркүйек-қазан). Докторға ұйықтамайтын батыр қарсы тұрды. Кихоу "Flying Aces" және басқа журналдар үшін көптеген әуе шайқасы туралы әңгімелер жазды және осы жанрда екі керемет суперқаһарман жасады. Олардың біріншісі – "Ақыл шайтаны" және "G 2-нің көшпенді ұшқышы" деп аталған капитан Филип Стрэндж. Капитан Стрэндж – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде экстрасенстік қабілеттері мен басқа да психикалық күштерге ие болған американдық барлау офицері. Оның өмірі Кихоудың әңгімелерінен кейін де Уолд Ньютон ғаламының маңызды мүшесі ретінде жалғасты. Кихоудың тағы бір "күшті" ұшқышы – Ричард Найт, Бірінші дүниежүзілік соғыс ардагері, ол шайқаста көзінен айырылып, қараңғыда көрудің үстіміздік қабілетін иеленді. Найт 1936 жылдан 1942 жылға дейін 35 оқиғалы повесте пайда болды. Ол жазған басқа серияларға "Flying Aces" журналындағы "Эрик Трент" сериясы, "Dare Devil Aces" журналындағы "Жоғалған легион" және екі ұзаққа созылған серия кірді: "Sky Birds" журналындағы "The Devildog Squadron" және "Battle Aces" журналындағы "The Jailbird Flight". Кихоудың көптеген әңгімелері ғылыми фантастика немесе таңғажайып фантастика жанрында болды немесе осы элементтердің маңызды бөлігін қамтыды – бұл факт оның НЛО кітаптарын сынаған кейінгі сыншылардың назарынан тыс қалған жоқ. Ол сондай-ақ "Saturday Evening Post", "The Nation" және "Reader's Digest" журналдарында тәуелсіз автор ретінде жұмыс істеді.

Ұшқыш табақтар бар

1947 жылдың жазында ұшқыш Кеннет Арнольд Вашингтон штатында жылдам қозғалатын әуе нысандарын көргенін хабарлағаннан кейін АҚШ-та НЛО-ға қызығушылық күрт өсті. Кейхоу бұл тақырыпты қызығушылықпен қадағалап, бастапқыда НЛО мәселесіне ерекше жауап іздеуге күмәнданды. Біраз уақыттан бері "Тру" (Американың танымал ерлер журналы) ресми тұлғалардан ұшқыш табақтар туралы сұрап, бірақ күш-жігерінен көп нәтиже шығармады. 1949 жылдың көктемінде АҚШ Әуе күштері табақтар туралы қайшылы ақпараттарды жариялағаннан кейін, редактор Кен Пурди журналға материал жазған Кихоуға жүгінді. Кихоудың әскери және Пентагонда байланыстары болды. Олардың пішіні, ұшу маневрлері, жылдамдығы және жарық технологиясы кез келген елдің жетістіктерінен асып түскендіктен, Кихоу олардың жерден тыс интеллект өнімдері болуы керек деп сенді және АҚШ үкіметі бұл тақырыптағы шындықты жасыруға тырысып жатыр деген қорытындыға келді. Бұл тұжырымды Кихоу түрлі лауазымды тұлғалардан ұшқыш табақтар туралы сұрақтар сұрағанда алған жауаптары негіздеді. Оған бұл мәселеде ештеңе жоқ деді, бірақ сонымен бірге табақтарға қатысты құжаттарға қол жеткізуге рұқсат берілмеді. Кихоу осы лауазымды тұлғалардан сұрақтар беру үшін Дж.С. Ерман есімді атқарушы офицерге хаттар жіберді. 3 хатты ЦРУ-ның ресми сайтында табуға болады, онда Кихоу ЦРУ-ның НЛО туралы білімі туралы сұрайды. Ерманның жауаптары майор Кихоуға қанағаттандырмас сияқты көрінеді, бірақ кейін ол "Ұшқыш табақтар нақты" деп жазуға итермелейтін қорытындыға келді. Айта кетерлігі, көптеген құпиясы ашылған ЦРУ құжаттары сияқты, бұл хаттар да көптеген түзетулерге ұшыраған. Кихоудың "Ұшқыш табақтар нақты" мақаласы 1950 жылдың қаңтар айындағы "Тру" журналында (26 желтоқсан 1949 ж. жарияланған) жарияланып, сенсация тудырды. Мұндай көрсеткіштерді тексеру қиын болғанымен, "Жоба Көк кітаптың" бірінші басшысы капитан Эдвард Дж. Руппельт "Дон Кихоудың "Тру" журналындағы мақаласы тарихтағы ең көп оқылған және талқыланған журналдық мақалалардың бірі болды деп естігенім бар" деді. Қызығушылықты пайдаланып, Кихоу мақаланы "Ұшқыш табақтар нақты" (1950) атты кітапқа кеңейтті; ол қағаз түрінде жарты миллионнан астам дана сатылды. Ол Әуе күштері ұшқыш табақтардың ғарыштан келгенін білетінін, бірақ жұртшылықтың қорқынышын болдырмау үшін бұл хабарларды азайтып көрсеткенін айтты. Кихоудың пікірінше, шетелдіктер – олардың шығу тегі мен ниеттеріне қарамастан – жауыздық көрсетпеген және екі жүз жылдан бері Жерді бақылап келген болуы мүмкін, бірақ Кихоу олардың "1945 жылғы А бомбасының сынақтарынан кейін 1947 жылы бақылаулары күрт артқанын" жазды. Майкл Д. Свордс кітапты "бұл мәселенің өте сенсациялық, бірақ дәл баяндалуы" деп сипаттады (Swords, 100 б.). Бухер мен Маккомас оны "нақты, ақылды және сендіретін" деп мақтады. Кихоу НЛО туралы тағы бірнеше кітап жазды. "Ғарыштан келген ұшқыш табақтар" (Холт, 1953) көбінесе Әуе күштері тексерген сұхбаттар мен ресми есептерге негізделген. Кітапта Пентагондағы Әуе күштерінің баспасөз хатшысы Альберт М. Чоптың алғы сөзі бар, ол Кихоуды "жауапты, дәл тілші" деп сипаттады және Кихоудың ғарыштан келген гипотезаны қолдаған аргументтерін мақұлдады. Карл Юнг Кихоудың алғашқы екі кітабы "ресми материалға негізделген және басқа [НЛО] басылымдарының еріншектік болжамдарынан, наивтігінен немесе алдын ала пікірлерінен мұқият сақталған" деп мәлімдеді.

Interest in UFOs broke out across the United States following pilot Kenneth Arnold's report of odd, fast moving aerial objects in Washington State during the summer of 1947. Keyhoe began to follow the subject with some interest, though he was initially skeptical of any extraordinary answer to the UFO question. For some time, True (a popular American men's magazine) had been inquiring of officials as to the flying saucer question, with little to show for their efforts. In the spring of 1949, after the U. S. Air Force had released contradictory information about the saucers, editor Ken Purdy turned to Keyhoe, who had written for the magazine, but who also had friends and contacts in the military and the Pentagon. As their forms, flight maneuvers, speeds and light technology was apparently far ahead of any nation's developments, Keyhoe became convinced that they must be the products of unearthly intelligences, and that the U. S. government was trying to suppress the whole truth about the subject. This conclusion was based especially on the response Keyhoe found when he quizzed various officials about flying saucers. He was told there was nothing to the subject, yet was simultaneously denied access to saucer related documents. One way in which Keyhoe took it upon himself to quiz these officials was to send letters to an Executive Officer by the name of J. S. Earman. 3 letters can be found on the CIA's official website in which Keyhoe inquires towards the CIA's knowledge of UFOs. Earman's answers appear to be unsatisfactory for Major Keyhoe but at some point after this he came to the conclusion that would lead him to write The Flying Saucers Are Real. It is worth mentioning that, like many declassified CIA documents, these letters have been largely marked up in post. Keyhoe's article "Flying Saucers Are Real" appeared in the January 1950 issue of True (published December 26, 1949) and caused a sensation. Though such figures are always difficult to verify, Captain Edward J. Ruppelt, the first head of Project Blue Book, reported that "It is rumored among magazine publishers that Don Keyhoe's article in True was one of the most widely read and widely discussed magazine articles in history." Capitalizing on the interest, Keyhoe expanded the article into a book, The Flying Saucers Are Real (1950); it sold over half a million copies in paperback. He argued that the Air Force knew that flying saucers were extraterrestrial, but downplayed the reports to avoid public panic. In Keyhoe's view, the aliens — wherever their origins or intentions — did not seem hostile, and had likely been surveilling the Earth for two hundred years or more, though Keyhoe wrote that their "observation suddenly increased in 1947, following the series of A bomb explosions in 1945." Michael D. Swords characterized the book as "a rather sensational but accurate account of the matter." (Swords, p. 100) Boucher and McComas praised it as "cogent, intelligent and persuasive." Keyhoe wrote several more books about UFOs. Flying Saucers from Outer Space (Holt, 1953) was largely based on interviews and official reports vetted by the Air Force. The book included a blurb by Albert M. Chop, the Air Force's press secretary in the Pentagon, who characterized Keyhoe as a "responsible, accurate reporter" and further expressed approval for Keyhoe's arguments in favor of the extraterrestrial hypothesis. Carl Jung argued that Keyhoe's first two books were "based on official material and studiously avoid the wild speculations, naivete or prejudice of other [UFO] publications."

Ұшқыш табақ туралы сөз

1955 жылы Кихоу «Ұшқыш тарелкалардың құпиясы» атты кітабын жазды, онда АҚШ үкіметінің кейбір топтары ұшқыш тарелкалар туралы білімді жасыру үшін құпия сөз байласып отырғанын айқын көрсетті. Кихоу осы құпия сөз байласын ұйымдастырып отырған «тыныштық тобының» бар екенін мәлімдейді. Халықтық әңгімелер тарихшысы Кертис Пиблс былай демелі: «Ұшқыш тарелкалардың құпиясы» Кихоудың сенімдеріндегі өзгерісті білдірді. Енді ұшқыш тарелкалар басты тақырып емес, ол енді «тыныштық тобының» және олардың жасыру амалының бір бөлігіне айналды. Келесі екі онжылдық бойы Кихоудың осыған қатысты сенімдері ұшқыш тарелкалар туралы мифке басымдық ететін болды. «Ұшқыш тарелкалардың құпиясы» кітабында Бермуд үшбұрышының жоғалып кетуі туралы аңыздар да қамтылған.

NICAP дәуірі

1956 жылы Кихо әуе құбылыстары жөніндегі ұлттық зерттеу комитетінің (NICAP) құрылуына бірге тұрды. Ол директорлар кеңесіндегі бірнеше белгілі кәсіби, әскери немесе ғылыми қайраткерлердің бірі болды, бұл ұйымға сол кездегі көптеген басқа "ұшақ тәрелкелері клубындарында" болмаған заңдылық дәрежесін берді. NICAP мүшелеріне пошта арқылы жіберілетін "UFO зерттеушісі" атты бюллетень шығарды. Бюллетеньді ай сайын тұрақты түрде жариялау жоспарланған болса да, қаржылық мәселелерге байланысты оның таралуы көбінесе үзілісті болды. Мысалы, 1958 жылы төрт нөмір жарық көрсе, 1959 жылы тек екі нөмір ғана жарық көрді. NICAP-тың негізін қалаушы Томас Таунсенд Браун 1957 жылдың басында қаржылық жарамсыздық туралы бірнеше рет айыпталып, директор лауазымынан алынды. Кихо оны алмастырды; ол NICAP қаржысын басқаруда шамалы жақсырақ болды, бірақ ұйым Кихоның директорлық қызмет еткен он екі жылы бойы жиі қаржы тапшылығы мен дағдарыстарға тап болды. Кихо жетекшілік еткен кезде NICAP Конгресте НЛО жөнінде тыңдаулар өткізуге және зерттеу жүргізуге күшті ықпал етті. Олар бұқаралық ақпарат құралдарының және халықтың назарын аударды (NICAP мүшелігі 1960 жылдардың басында және ортасында шамамен 15 000-ға жетті), бірақ үкімет шенеуніктерінен өте шектеулі қызығушылық көрді. Дегенмен, Әскери-әуе күштерінің "Көк кітап" жобасына сын көбейді. 1966 жылы НЛО туралы кеңінен таралған хабарлардан кейін NICAP НЛО-ны тәуелсіз ғылыми тұрғыдан зерттеуді талап еткендердің қатарына қосылды. Осы мақсатта Колорадо университетінде Кондон комитеті құрылды, бірақ ол тез ішкі кикіреулерге, содан кейін дау-дамайларға ұшырады. Кихо Кондон комитетінің үйлестірушісі жазған, ұйымның сырттай объективті және бейтарап екенін көрсеткенімен, шындығында зерттеулерді бастамас бұрын-ақ оларды жоққа шығаруға бағытталған "Трюк меморандумы" деп аталатын ұятты құжатты жариялады.

Теледидардағы рөлдері

1958 жылғы 22 қаңтарда Кихоу CBS телеарнасының тікелей эфиріндегі "Армстронг шеңбері театры" бағдарламасында НЛО тақырыбында сөз сөйледі. Кихоу АҚШ Конгресінің комитеті "НҰО-лар – зиялы басқарудағы машиналар екенін толыққанды дәлелдейтін" мәліметтерді қарастырып жатыр деп мәлімдеді. Бірақ CBS тікелей эфирдегі дыбыс бөлігін тоқтатты. CBS редакция директоры Герберт А. Карлборг "Бұл бағдарлама қауіпсіздік мақсатында мұқият тексерілді" деді. 1958 жылғы 8 наурызда Кихоу ABC телеарнасының "Майк Уоллеспен сұхбат" бағдарламасында пайда болып, ұшатын тарелкалар, байланыс жасайтындар және "Армстронг шеңбері театрының" цензурасы туралы айтты, ол үшін Әуе күштерін, CBS-ті емес кінәлады. 1967 жылы Кихоу 23 мамырдағы "Шындықты айту" эпизодында өзін-өзі сомдап, төрт мүмкін дауыстың үшеуін алды. Кихоуды актер Адам Грейдон Рид телесериалдың бір эпизодында бейнеледі. "Лаббок шамдары" (2019 жылғы 22 қаңтарда көрсетілген) эпизодында Кихоу – жазушы (IMDB тізімінде "Дональд Кихоу" деп жазылған), оны федералды агенттер жариялаудан бұрын НЛО туралы жазған материалдарын олар арқылы тексеруге мәжбүрлеуге тырысады.

Кейінгі өмірі

NICAP мүшелігі 1960 жылдардың соңында күрт азайды, ал Кэйхоуды NICAP ішіндегі сыншылар ұйымның құлдырауы үшін кінәлады. Кейбір NICAP мүшелері оны NICAP қаржысын және қызметкерлерін тиімсіз басқарды деп айыптады, сондай-ақ оның көшбасшылық стиліне авторитарлық көзқарас танытты. 1969 жылдың шілдесіне қарай NICAP банкротқа бара жатты, сондықтан Кэйхоу ұйымның тоғыз қызметкерінің бесеуін жұмыстан босатуға мәжбүр болды. Сонымен қатар, ұйымның бюллетені – Keyhoe редакциялаған және жариялаған «The UFO Investigator» басылымы, 1960 жылдардың ортасында ай сайынғы тұрақты кестемен шығарылатын болса, бірте-бірте нашарлап, жеткізілмейтін және сенімсіз кестеге көшті, бұл көптеген NICAP жазылушыларын ашуландырды. 1969 жылы Кэйхоу әскерилерден назарын аударып, НЛО жасырудың себебі ретінде ЦРУ-ға көшті. Алайда, NICAP Басқармасы, полковник Джозеф Брайан III басшылығымен, NICAP қаржысын тексерді және қызметкерлердің жалақысынан әлеуметтік салықтар ұсталғанын, бірақ үкіметке есеп берілмегенін, сондай-ақ NICAP мүшелерінің кейбіреуі жылдар бойы жылдық жарналарын төлемегенін, бірақ «The UFO Investigator» басылымын алуын және NICAP мүшелігінің толық құқықтарын пайдалануын анықтады. 1969 жылдың желтоқсан айында, «құйрықты жиналыс» деп сипатталған басқарма отырысында, Кэйхоу NICAP басшысы лауазымынан зейнетке шығуға мәжбүр болды. Полковник Брайан NICAP-тың жаңа директоры болды. Брайан басшылығымен NICAP жергілікті және аймақтық филиалдарын таратып, 1973 жылға қарай толық жабылды. 1973 жылы Кэйхоу НЛО туралы соңғы кітабын жазды, ол «Ғарыштан келген жандар» деп аталды. Кітапта «Алдандыру операциясы» – ғарыштан келген жандарды Жерге қондыруға бағытталған жоспар және Кэйхоудың үкіметтік агенттерден ақпарат алудағы қиындықтары сипатталды. Осы кітаптан басқа, Кэйхоу зейнеткерлікке шыққаннан кейін уфологиямен көп араласпады. Алайда ол NICAP-тан қуылғаннан кейін бірнеше НЛО конференциясында сөз сөйледі. 1981 жылы ол MUFON директорлар кеңесіне қосылды, бірақ денсаулығының нашарлауына байланысты оның мүшелігі номиналды болды және ол ұйымның жұмысына көп қатыспады. Дональд Кэйхо 1988 жылы 91 жасында қайтыс болды және Вирджиния штатының Лурай қаласындағы Грин-Хилл зиратына жерленді. [https://www.findagrave.com/memorial/49213163/donald-edward-keyhoe]

NICAP's membership plummeted in the late 1960s, and Keyhoe was blamed by critics within NICAP for the organization's decline. Some NICAP members accused him of incompetent handling of NICAP's finances and personnel, and of being too authoritarian in his leadership style. By July 1969 NICAP was facing bankruptcy, and Keyhoe was forced to lay off five of NICAP's nine staff members. Additionally, The UFO Investigator, the organization's newsletter, which was edited and published by Keyhoe, gradually moved from being delivered on a reliable monthly basis in the mid 1960s to an increasingly erratic and unreliable delivery schedule, which angered many NICAP subscribers. In 1969 Keyhoe turned his focus away from the military and focused on the CIA as the source of the UFO cover up. However, NICAP's Board of Governors, headed by Colonel Joseph Bryan III, investigated NICAP's finances and found that Social Security taxes had been withheld from employee's paychecks, but not reported to the government, and that some NICAP members had not paid their annual dues for years, but were still receiving copies of The UFO Investigator and enjoying full NICAP membership rights. In December 1969, in what was described as a "stormy meeting", the board forced Keyhoe to retire as NICAP chief. Colonel Bryan became the new director of NICAP. Under Bryan's leadership, NICAP disbanded its local and state affiliate groups, and by 1973 it had been completely closed. In 1973, Keyhoe wrote his final book about UFOs, Aliens from Space. It promoted "Operation Lure", a plan to entice extraterrestrials to land on Earth, and described the problems Keyhoe had getting information from government agents. Beyond this book, Keyhoe had little contact with ufology as he settled into retirement. However, he did speak at several UFO conferences after his ouster from NICAP. In 1981 he joined MUFON's board of directors, but his membership was essentially in name only because of his declining health, and he had little to do with the organization. Donald Keyhoe died in 1988 at the age of 91, and was buried in Green Hill Cemetery in Luray, Virginia.{https://www. findagrave. com/memorial/49213163/donald edward keyhoe}

Кейхоудың бірнеше кітабы қазір жалпыға қолжетімді және онлайн режимінде қол жетімді.