Кіріспе
Палеобиология (немесе палеобиология) - жер ғылымдары мен тіршілік ғылымдарынан алынған әдістер мен нәтижелерді біріктіретін салааралық ғылым. Палеобиологияны биосфера мен физикалық Жер арасындағы өзара әрекеттесуге көбірек көңіл бөлетін геобиологиямен шатастыруға болмайды. Палеобиологиялық зерттеулер молекулалық эволюция мен тіршіліктің эволюциялық тарихы туралы сұрақтарға жауап беру үшін қазіргі биотаның және миллиондаған жыл бұрынғы қазбалардың биологиялық далалық зерттеулерін қолданады. Бұл ғылыми ізденіс барысында макро, микро және іздік қалдықтар әдетте талданады. Алайда, ХХІ ғасырдағы ДНҚ және РНК үлгілерінің биохимиялық талдауы, сондай-ақ филогенетикалық ағаштардың биометриялық құрылысы көп үміт береді. Бұл саладағы зерттеуші палеобиолог деп аталады.
the journal with the same name
Paleobiology (or palaeobiology) is an interdisciplinary field that combines the methods and findings found in both the earth sciences and the life sciences. Paleobiology is not to be confused with geobiology, which focuses more on the interactions between the biosphere and the physical Earth. Paleobiological research uses biological field research of current biota and of fossils millions of years old to answer questions about the molecular evolution and the evolutionary history of life. In this scientific quest, macrofossils, microfossils and trace fossils are typically analyzed. However, the 21st century biochemical analysis of DNA and RNA samples offers much promise, as does the biometric construction of phylogenetic trees. An investigator in this field is known as a paleobiologist.
Маңызды зерттеу салалары
Палеоботаника палеобиологияның принциптері мен әдістерін флораға, әсіресе жасыл жер өсімдіктеріне, сонымен қатар саңырауқұлақтар мен теңіз балдырмаларына (балдырлар) қолданады. Сонымен қатар микология, фикология және дендрохронологияны қараңыз. Палеозоология палеобиологияның әдістері мен принциптерін пайдаланып, омыртқалылар мен омыртқасыздарды түсінеді. Сонымен қатар омыртқалылар мен омыртқасыздар палеонтологиясын, сондай-ақ палеоантропологияны қараңыз. Микропалеонтология палеобиологиялық принциптер мен әдістерді археяларға, бактерияларға, протистерге және микроскопиялық тозаңға / спораларға қолданады. Сондай-ақ микроскопикалық және палинологияны қараңыз. Палеовирология вирустардың эволюциялық тарихын палеобиологиялық уақыт шкалаларында зерттейді. Палеобиохимия органикалық химияның әдістері мен принциптерін қолданып, микроскопиялық және макроскопиялық дәуірдегі өмірдің молекулалық деңгейіндегі дәлелдерін анықтайды және талдайды. Палеоэкология тарихқа дейінгі өмірді жақсырақ түсіну үшін өткен экожүйелерді, климатты және географияны зерттейді. Тафономия жеке организмнің өлімнен кейінгі тарихын (мысалы, ыдырау мен ыдырау) талдап, оның мінез-құлқы, өлімі мен қоршаған ортасы туралы түсінік алады. Палеоиннология - бұл ежелгі организмдердің мінез-құлқы мен экологиясын түсіну үшін олардың қалдырған іздерін, бұрғыларын, іздерін, орларын, әсерлерін және басқа да іздік қалдықтарын талдау. Стратиграфиялық палеобиология ұзақ мерзімді зайырлы өзгерістерді, сондай-ақ (қысқа мерзімді) ағзалардың ерекшеліктері мен мінез-құлқындағы өзгерістердің кереуеттік реттілігін зерттейді. Сонымен қатар қабаттану, шөгінді жыныстар және геологиялық уақыт шкаласын қараңыз. Эволюциялық даму палеобиологиясы өліп кеткен және тірілердің эволюциясындағы өсу және даму тәсілдері мен траекторияларының эволюциялық аспектілерін зерттейді. Сонымен қатар, адаптивті сәулелену, кладистика, эволюциялық биология, даму биологиясы және филогенетикалық ағаш.
Палеобиологтар
Қазіргі палеобиологияның негізін қалаушы немесе "атасы" - Венгрияның Вена университетінде оқыған ғалым барон Франц Нопкса (1877-1933). Ол бұл пәнді "палеофизиология" деп атады. Алайда палеобиология сөзін алғаш рет қолданған профессор Чарльз Шухерт. Ол 1904 жылы "традициялық палеонтологияны геология мен изотоптық химияның дәлелдерімен және түсініктерімен" біріктіретін "жаңа кең ғылымды" бастау үшін терминді ұсынды. Ал Смитсон институтының зерттеушісі Чарльз Дулиттл Уолкотты "Кембрийге дейінгі палеобиологияның негізін қалаушы" деп атайды. Кембрий ортасындағы Бурджес шлайы жануарлар қазбасын ашқан ретінде танымал болғанымен, 1883 жылы бұл американдық куратор "ғылымға белгілі алғашқы кембрий алдындағы қазба жасушаларын" тапты. 1899 жылы ол алғашқы акритархтық көміртекті клеткаларды, ол Чуария деп атаған кембрийге дейінгі балдырлар фитопланктонын тапты. 20-ғасырдың палеобиологтары архаикалық және проторозойлық эон микроқорылыстарын табуда да маңызды рөл атқарды: 1954 жылы Стэнли А. Тайлер мен Элсо С. Баргхорн 2,1 миллиард жылдық цианобактериялар мен саңырауқұлақтар сияқты микрофлораны өздерінің Ганфлинт-Черт фоссилді жерінде сипаттады. Он бір жылдан кейін Баргхорн мен Дж. Уильям Шопф Орталық Австралиядағы Амадеус алабындағы Bitter Springs сайтында жақсы сақталған кембрийге дейінгі микрофлора туралы хабарлады. 1993 жылы Шопф Батыс Австралияның солтүстік-батыс бөлігіндегі Пилбара кратонындағы 3,5 миллиард жылдық Apex Chert сайтында көк-жасыл бактериялар өндіретін О2 тапты. Сонымен палеобиологтар, ақыры, кембрийге дейінгі "Оксиген апатының" шығу тегіне көз жеткізді. ХХІ ғасырдың басында екі палеобиолог Анжали Госвами мен Томас Холлидей мезозой мен кайнозой дәуірлерінде (бұрынғы 299-12 мың жыл) сүтқоректілердің эволюциясын зерттеді. Сонымен қатар, олар тірі организмдердің морфологиялық айырмашылығы мен жылдам эволюциялық жылдамдықтарын анықтап, зерттеді.
Түсініктемелер
Дерек Э. Г. Бриггс және Питер Р. Кроутер, редакторлар. (2003) бойынша. Палеобиология II. Малден, Массачусетс: Блэкуэлл баспасы. және Ұлыбританияның танымал оқу құралының екінші басылымы. Роберт Л. Кэрролл (1998). Омыртқалылардың эволюциясының үлгілері мен процестері. Кембридж палеобиология сериясы. Кембридж, Англия: Кембридж университетінің баспасы. және Палеобиологияны балықтар мен төрт аяқты жануарлардың адаптивті сәулелендіруіне қолданады. Мэтью Т. Каррано, Тимоти Годин, Ричард Блоб және Джон Вибл, редакторлар. (2006 ж.) Амниоттық палеобиология: сүтқоректілердің, құстардың және бауырымен жорғалаушылардың эволюциясына көзқарас. Чикаго: Чикаго университетінің баспасы. Бұл жаңа кітапта мезозой мен кайнозой дәуіріндегі құрлықтағы омыртқалы жануарлар туралы палеобиологиялық зерттеулер баяндалады. Роберт Б. Экхардт (2000). Адамның палеобиологиясы. Кембридж биология және эволюциялық антропология бойынша зерттеулер. Кембридж, Англия: Кембридж университетінің баспасы. Бұл кітап палеонтропология мен археологияны палеобиология саласымен байланыстырады. Дуглас Х. Эрвин (2006). Өлу: Жер бетіндегі тіршілік қалайша 250 миллион жыл бұрын тоқтады. Принстон: Принстон университетінің баспасы. Палеобиологтың Пермь триас кезеңінің апатты кезеңінде не болғаны туралы көптеген теорияларды зерттеуі. Брайан Кит Холл мен Венди М. Олсон, редакторлар. (2003) бойынша. Эволюциялық биологиядағы негізгі сөздер мен ұғымдар. Кембридж, Массачусетс: Гарвард университетінің баспасы. және Дэвид Джаблонски, Дуглас Х. Эрвин және Джере Х. Липпс (1996). Эволюциялық палеобиология. Чикаго: Чикаго университетінің баспасы, 492 бет. және американдық әдебиет. Масатоси Неи және Судир Кумар (2000). Молекулалық эволюция және филогенетика. Оксфорд, Англия: Оксфорд университетінің баспасы. Бұл мәтін ДНҚ/РНК-ны палеобиологиядағы эволюциялық "өмір ағашына" байланыстырады. Дональд Р. Протеро (2004). Қазбаларды тірілту: палеобиологияға кіріспе. Нью-Йорк: Макгроу Хилл. Бұл кітап жаңадан пайдаланған қазбалар аулаушылар мен жас адамдар үшін өте жақсы кітап. Марк Ридли, Эд. (2004) бойынша. Эволюция. Оксфорд, Англия: Оксфорд университетінің баспасы. және палеобиологиядағы аналитикалық зерттеулер антологиясы. Реймонд Роджерс, Дэвид Эберт және Тони Фиорильо (2007). Сүйектер: Жаратылыс, талдау және палеобиологиялық маңызы. Чикаго: Чикаго университетінің баспасы. және омыртқалы жануарлардың, әсіресе тетраподтардың мезозой мен кайнозой дәуірлеріндегі жер бетіндегі қалдықтарына қатысты жаңа кітап. Томас Дж. М. Шопф, ред. (1972) деп атады. Палеобиологиядағы модельдер. Сан-Франциско: Фримен, Купер. және әдістеме мен сандық талдауды талқылайтын, көп сілтемеленген, бұл саладағы классикалық классика. Томас Дж. М. Шопф (1980). Палеокеанография. Кембридж, Массачусетс: Гарвард университетінің баспасы. және белгілі палеобиологтың кейінгі кітабы. Бұл мәтінде ежелгі теңіз экологиясы талқыланады. Дж. Уильям Шопф (2001). Өмірдің ошағы: Жердегі ең көне қазбалар табылды. Принстон: Принстон университетінің баспасы. Бактериялар мен археялардың микроскопиялық қалдықтарын талдау үшін биохимиялық және ультрамикроскопиялық талдауды қолдану. Пол Селден және Джон Наддс (2005). Эволюциялық Экожүйелер. Чикаго: Чикаго университетінің баспасы. және "Палеоэкологияның соңғы талдаулары мен талқылаулары". Дэвид Сепкоски. Фоссилдік деректерді қайта оқу: палеобиологияның эволюциялық пән ретінде өсуі (Чикаго университетінің баспасы; 2012) 432 бет; 19-ғасырдың ортасынан бастап тарих, 1970-ші және 1980-ші жылдардың басында "революциялық" дәуірге және Стивен Джей Гулд пен Дэвид Рауптың жұмысына назар аударған. Пол Таш (1980). Омыртқасыздардың палеобиологиясы. Нью-Йорк: Джон Уайли және оның ұлдары. және Спанждер, қынаптық жануарлар, құрттар, брахиоподтар, бриозоалар, моллюскалар және буынтұмсықтылардың эволюциясына қатысты статистиканы қолданады. Шухай Сяо және Алан Дж. Кауфман, редакторлар. (2006 ж.) Неопротерозой геобиологиясы мен палеобиологиясы. Нью-Йорк: Springer Science+Business Media. Бұл жаңа кітапта алғашқы көп жасушалы жануарлар мен өсімдіктердің, әсіресе Эдиакаран кезеңіндегі омыртқасыздар мен балдырлардың қазбалары туралы зерттеулер баяндалады. Бернард Зиглер және Р. О. Мьюр (1983). Палеобиологияға кіріспе. Чичестер, Англия: Э. Хорвуд. және классикалық ағылшындық кілт кітап.