Рин Тин Тин: Ғасырлық киножұлдыздың тарихы

Кіріспе

Неміс қойшысы актер (1918–1932)

Рин Тин Тин немесе Рин Тин Тин (1918 жылдың қыркүйегі – 1932 жылдың 10 тамызы) – Франциядағы Флире қаласында туған, халықаралық киножұлдызға айналған еркек неміс қойшысы. Оны Бірінші дүниежүзілік соғыстың майданынан американдық сарбаз Ли Дункан құтқарып алды және «Ринти» деп лақап берді. Дункан Рин Тин Тинге оқыту берді және итке үнсіз фильмдерде жұмыс табуға көмектесті. Рин Тин Тин бірден кассалық табысқа жетіп, 27 голливудтық фильмде ойнағаннан кейін бүкіл әлемге танымал болды. Рин Тин Тин, бұрынғы «Жүректі Ит» киножұлдызымен бірге, неміс қойшысының отбасылық үй жануары ретінде танымалдығын арттыруға ықпал етті. Оның фильмдерінің үлкен табысы Warner Bros. студиясының сәттілігіне септігін тигізді және Даррил Ф. Зануктың мансабын сценаристтен продюсер және студия басшысына дейін жеткізуге көмектесті. Рин Тин Тин 1932 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның есіміне бірнеше туысқан неміс қойшысы аталды. Рин Тин Тин кіші кейбір сериалдық фильмдерде ойнады, бірақ әкесі сияқты талантты емес еді. Рин Тин Тин III, Рин Тин Тиннің немересі деп есептеледі, бірақ бұл туралы мәліметтер нақты емес, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде иттерді әскери мақсатта пайдалануды насихаттауға көмектесті. Рин Тин Тин III 1947 жылы бала актер Роберт Блейкпен бірге түсірілген фильмде де пайда болды. Дункан Рин Тин Тин IV-ті 1950 жылдардағы «Рин Тин Тиннің оқиғалары» телесериалына дайындады, бірақ ит экрандық сынақта сәтсіз өтті және жаттықтырушы Фрэнк Барнстың иттерімен, негізінен Flame Jr. аталған итке алмастырылды, ал жұртшылыққа басқаша мәлімделді. Эпизодтарды түсірудің орнына Рин Тин Тин IV Калифорниядағы Риверсайд қаласындағы үйінде қалды. «Рин Тин Тин» телесериалы 1958 және 1959 жылдары PATSY жүлдесіне ұсынылды, бірақ жеңіске жете алмады. Дункан 1960 жылы қайтыс болғаннан кейін Рин Тин Тиннің экрандық құқығы телепродюсер Герберт Б. Леонардқа өтті, ол 1988–1993 жылдар аралығында Канадада түсірілген «Katts and Dog» телешоуы сияқты жаңа бейімдеулер жасады, ол АҚШ-та «Рин Тин Тин: K 9 Cop» деп, ал Францияда «Ринтинтин Джуниор» деп аталды. Леонардтың 2006 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның адвокаты Джеймс Тиерни 2007 жылы «Рин Тин Тинді табу» атты балалар фильмін жасады, бұл фильм Дунканның Францияда итті табу оқиғасына негізделген америкалық-болгарлық туынды. Сонымен қатар, Техас штатының тұрғыны Жаннеттиа Пропс Бродсгаард Рин Тин Тиннің естеліктерінен жинақ құрастырды, ол 1957 жылы Ринти Тин Тин Бродсгаардтан бастап Дунканнан бірнеше тікелей ұрпақ болған иттерді сатып алды. Бродсгаард иттерді әулетті сақтау үшін өсірді. Бродсгаардтың немересі Дафни Херефорд 1988 жылдан 2011 жылға дейін Рин Тин Тиннің дәстүрін және әулетін жалғастырды; ол 1993 жылы Рин Тин Тин атауын сауда белгісі ретінде тіркеді және rintintin.com және rintintin.net домендік атауларын сатып алып, веб-сайт құрды. Херефорд Техас штатының Латексо қаласында қысқа ғана уақытқа Рин Тин Тин мұражайын ашты және 2011 жылы дәстүрді қызы Дороти Янчакқа тапсырды. Янчакқа тиесілі Рин Тин Тин XII иті Рин Тин Тиннің мұрасын көрсету үшін қоғамдық шараларға қатысады.

Rin Tin Tin or Rin Tin Tin (September 1918 – August 10, 1932) was a male German Shepherd born in Flirey, France, who became an international star in motion pictures. He was rescued from a World War I battlefield by an American soldier, Lee Duncan, who nicknamed him "Rinty". Duncan trained Rin Tin Tin and obtained silent film work for the dog. Rin Tin Tin was an immediate box office success and went on to appear in 27 Hollywood films, gaining worldwide fame. Along with the earlier canine film star Strongheart, Rin Tin Tin was responsible for greatly increasing the popularity of German Shepherd dogs as family pets. The immense profitability of his films contributed to the success of Warner Bros. studios and helped advance the career of Darryl F. Zanuck from screenwriter to producer and studio executive. After Rin Tin Tin died in 1932, the name was given to several related German Shepherd dogs featured in fictional stories on film, radio, and television. Rin Tin Tin Jr. appeared in some serialized films, but was not as talented as his father. Rin Tin Tin III, said to be Rin Tin Tin's grandson, but probably only distantly related, helped promote the military use of dogs during World War II. Rin Tin Tin III also appeared in a film with child actor Robert Blake in 1947. Duncan groomed Rin Tin Tin IV for the 1950s television series The Adventures of Rin Tin Tin, but the dog performed poorly in a screen test and was replaced in the TV show by trainer Frank Barnes's dogs, primarily one named Flame Jr., called JR, with the public led to believe otherwise. Instead of shooting episodes, Rin Tin Tin IV stayed at home in Riverside, California. The TV show Rin Tin Tin was nominated for a PATSY Award in both 1958 and 1959 but did not win. After Duncan died in 1960, the screen property of Rin Tin Tin passed to TV producer Herbert B. Leonard, who worked on further adaptations such as the 1988–1993 Canadian made TV show Katts and Dog, which was called Rin Tin Tin: K 9 Cop in the US and Rintintin Junior in France. Following Leonard's death in 2006, his lawyer James Tierney made the 2007 children's film Finding Rin Tin Tin, an American–Bulgarian production based on Duncan's discovery of the dog in France. Meanwhile, a Rin Tin Tin memorabilia collection was being amassed by Texas resident Jannettia Propps Brodsgaard, who had purchased several direct descendant dogs from Duncan beginning with Rinty Tin Tin Brodsgaard in 1957. Brodsgaard bred the dogs to keep the bloodline. Brodsgaard's granddaughter, Daphne Hereford, continued to build on the tradition and bloodline of Rin Tin Tin from 1988 to 2011; she was the first to trademark the name Rin Tin Tin, in 1993, and she bought the domain names rintintin. com and rintintin. net to establish a website. Hereford opened a short lived Rin Tin Tin museum in Latexo, Texas and passed the tradition to her daughter, Dorothy Yanchak, in 2011. The dog Rin Tin Tin XII, owned by Yanchak, takes part in public events to represent the Rin Tin Tin legacy.

Шығу тегі

Сент-Михель шайқасында американдық күштердің алға жылжуынан кейін, АҚШ Әуе күштерінің қару-жарақ шебері, капрал Ли Дункан 1918 жылдың 15 қыркүйегінде өзінің 135-ші әуе эскадрильясы үшін қолайлы ұшу алаңы бар-жоғын анықтау үшін Флирейдің шағын француз ауылына жіберілді. Аймақ әуе шабуылына және артиллерия атысына ұшыраған, Дункан бір кезде Императорлық Германия армиясын неміс қойшы итімен қамтамасыз еткен қираған қапақты тапты. Қапақта тірі қалған жалғыз ит – бес күшігі бар аш анасы еді. Дункан иттерді құтқарып, бөлімшесіне алып келді. Күшіктерді емшектен айырғаннан кейін, анасын бір офицерге, ал үш күшігін басқа сарбаздарға берді, бірақ әр жыныстан бір күшікті өзінде қалдырды. Ол бұл екі итті өзінің сәттілігінің символы деп санады. Оларды Рин Тин Тин және Нанет деп атады, себебі француз балалары американдық сарбаздарға жиі сыйға тартатын Ринтинтин мен Ненет атты екі сәттілік әдемі бұйымнан (солдаттарға Ринтинтин мен Ненет бомбалаудан аман қалған бақытты ғашықтар екені айтылатын, бірақ бастапқы қуыршақтарды Франсиск Пульбот 1913 жылдың соңында, соғыстан бұрын, Париж көшелерінің кедей балаларына ұқсатып жасаған еді. Тілдік меңзеулерге және кең таралған қолданысқа қарамастан, Пульбот Ринтинтин қыз қуыршақ екенін айтқан). Дункан Нанеттің екеуінен де ақылдырақ екенін сезінді. 1919 жылдың шілдесінде Дункан соғыс аяқталғаннан кейін АҚШ-қа қайтып бара жатқан кемеге иттерді жасырын түрде алып өтті. Нью-Йорк штатының Лонг-Айлендке келген соң, қайтадан елге кіру рәсімінен өту үшін, ол иттерін полиция итін тәрбиелейтін Лео Ваннер атты Хемпстед тұрғынына тапсырды. Нанетке пневмония диагнозы қойылды, оның орнына селекционер Дунканға тағы бір әйел неміс қойшы итінің күшігін берді. Дункан иттерімен бірге пойызбен Калифорнияға сапарлады. Дункан пойызбен келе жатқанда, Нанет Хемпстедте қайтыс болды. Оның есіміне орай, Дункан жаңа күшігін Нанет II деп атады, бірақ оны Нанет деп шақырды. Дункан, Рин Тин Тин және Нанет II Лос-Анджелестегі үйіне қоныстанды. Рин Тин Тиннің түсі қара қоңыр, ал көзі қара түсті. Нанет II-нің түсі әлдеқайда ашық болды. Дунканның достарының бірі Юджин Паллетт есімді спортты үнсіз кино актері болды. Екеуі де табиғатты ұнататын, олар иттерді Сиерра тауларына алып баратын, онда Паллетт аң аулауды ұнататын, ал Дункан Рин Тин Тинге түрлі тәсілдерді үйреткен. Дункан өзінің иті иттер көрмесінде бірнеше жүлде жеңіп, содан кейін Нанетпен өсірілген, сатылатын күшіктердің құнды көзі бола алады деп ойлады. 1922 жылы Дункан Лос-Анджелесте орналасқан Калифорния Шепперд Иттер клубының негізін қалаушы мүшесі болды. Клубтың алғашқы көрмесінде Рин Тин Тин өзінің ептілігін көрсетті, сонымен қатар агрессивті мінезін, ырылдап, қарықтап, тістеуге тырысты. Бұл өте нашар өнер көрсеттім, бірақ ең жаман сәт Дункан үйге қарай бара жатқанда болды. Бір жүк көлігінен газеттердің үлкен бумасы лақтырылып, иттің үстіне түсіп, оның сол жақ алдыңғы аяғын сындырды. Дункан жараланған аяқты гипспен жапқаннан кейін, оны 9 ай бойы емдеп, сауықтырды. Он айдан кейін аяғы қалпына келді, ал Рин Тин Тин Лос-Анджелестегі неміс шопандары үшін көрмеге қатысты. Рин Тин Тин биікке секіруді үйренді. Иттер көрмесінде ол жеңімпаздық секіруді жасағанда, оны Дунканның танысы Чарли Джонс түсірді, ол жай ғана баяулату камерасын әзірлеген болатын. Иесінің түсіріліп жатқанын көріп, Дункан Рин Тин Тиннің келесі Strongheart бола алатынына сенімді болды, ол өзінің Голливуд тауларында орналасқан жеке мекенжайы бар, Рой Роджерстің жанында бір көше қашықтықта тұратын иесінің үйінен бөлек, өзінің толық көлемді штукатурлы бунгалосында тұратын табысты кино иесі болды. Кейінірек Дункан: "Мен фильм идеясына қатты қызықтым, сондықтан ол туралы күні-түні ойланатын болдым". Рин Тин Тин өзінің мансабында көптеген рет қасқыр немесе қасқыр буданы ретінде ойнады, өйткені кино түсірушілерге үйретілген итпен жұмыс істеу әлдеқайда ыңғайлы болды. 1922 жылы түсірілген "Менің әкем" атты тағы бір фильмде Рин Тин Тин кішкентай рөлді үй иті ретінде ойнады. Кредитте: "Рин Тин Тин – өзі ойнады" деп жазылған. Рин Тин Тиннің алғашқы басты рөлі "Түндің басталуы" (1923) фильмінде болды, онда ол үнсіз экранның актрисасы Клэр Адамспен бірге ойнады. Бұл фильм үлкен табысқа ие болды және Warner Bros. компаниясын банкроттан құтқарып қалғандығымен жиі танымал. Кейін тағы 24 рет сахнаға шығады. Бұл фильмдердің әрқайсысы өте танымал болды, Warner Bros. үшін Рин Тин Тинді студияның ішкі қызметкерлері "ипотеканы көтеретін" деп атады. Жас сценарист Даррил Ф. Занук Рин Тин Тин үшін әңгімелер жасауға қатысты, фильмдердің табысы оны фильм өндірушісінің деңгейіне көтерді. Нью-Йорк қаласында мэр Джимми Уолкер Рин Тин Тинге қаланың кілтін табыс етті. Әлем бойынша Рин Тин Тин өте танымал болды, себебі ол ит болғандықтан барлық көрермендер үшін бірдей түсінікті болды. Ол кезде үнсіз фильмдерді тек субтитрлердің тілін өзгерту арқылы түрлі елдерге оңай бейімдеуге болады. Рин Тин Тиннің фильмдері кеңінен таралды. Фильм тарихшысы Ян Кристофер Хорак 1927 жылға қарай Рин Тин Тин Берлиндегі өте талғампаз кино көрермендері арасында ең танымал актер екенін жазды. "Ол адам сияқты ит", - деді бір жанкүйер, "адамның нағыз үлкен мағынасында". Голливудтағы аңыз бойынша, 1929 жылы өткен алғашқы "Оскар" марапаттауында Рин Тин Тинге "Үздік актер" атағы берілген, бірақ Мобильдік өнер академиясы, өзінің беделін сақтап, адам актердің жеңіске ие болуын қалап, Рин Тин Тиннің кандидатурасын алып тастап, дауыс беруді қайта өткізген, нәтижесінде неміс актері Эмиль Яннингс марапатты жеңіп алған. Негізінен үнсіз фильмдердің жұлдызы болғанымен, Рин Тин Тин төрт дыбыстық фильмде де ойнады, оның ішінде 12 бөлімді Mascot Studios-тың "Шаңбас шабандоз" (1931) фильмінде Фрэнки Дарромен бірге ойнады. Бұл фильмдерде дауыстық командалар микрофондарға түсірілген болар, сондықтан Дункан Рин Тин Тинге қол сигналдары арқылы басшылық еткені мүмкін. Рин Тин Тин және экипаждың қалған бөлігі "Шаңбас шабандоз" фильмінің көптеген сыртқы кадрларын Лос-Анджелестің Чатсворт қаласындағы Иверсон кино ранчосында түсірді, ол өте үлкен құмтас тастармен белгілі және кино тарихындағы ең көп түсірілген сыртқы орын ретінде танымал. Рин Тин Тин мен Нанет II кем дегенде 48 күшік тудырды, Дункан олардың екеуін өзінде қалдырды, ал қалғанын сатты немесе сыйға берді. Грета Гарбо, У.К. Келлогг және Жан Харлоу Рин Тин Тиннің ұрпақтарының әрқайсысын өзіне алды. АҚШ-та оның өлімінен кейін ұлттық жауап болды. Жаңалықтарды хабарлау үшін эфирдегі бағдарламалар тоқтатылды. Келесі күні Рин Тин Тин туралы бір сағаттық бағдарлама көрсетілді.

Following advances made by American forces during the Battle of Saint Mihiel, Corporal Lee Duncan, an armourer of the U. S. Army Air Service, was sent forward on September 15, 1918, to the small French village of Flirey to see if it would make a suitable flying field for his unit, the 135th Aero Squadron. The area had been subjected to aerial bombing and artillery fire, and Duncan found a severely damaged kennel which had once supplied the Imperial German Army with German Shepherd dogs. The only dogs left alive in the kennel were a starving mother with a litter of five nursing puppies, their eyes still shut because they were less than a week old. Duncan rescued the dogs and brought them back to his unit. When the puppies were weaned, he gave the mother to an officer and three of the litter to other soldiers, but he kept one puppy of each sex. He felt that these two dogs were symbols of his good luck. He dubbed them Rin Tin Tin and Nanette after a pair of good luck charms called Rintintin and Nénette that French children often gave to the American soldiers (the soldiers were usually told that Rintintin and Nénette were lucky lovers who had survived a bombing attack, but the original dolls had been designed by Francisque Poulbot before the war in late 1913 to look like Paris street urchins. Contrary to linguistic clues and popular usage, Poulbot said that Rintintin was the girl doll.). Duncan sensed that Nanette was the more intelligent of the two puppies. In July 1919, Duncan sneaked the dogs aboard a ship taking him back to the US at the end of the war. When he got to Long Island, New York, for re entry processing, he put his dogs in the care of a Hempstead breeder named Mrs. Leo Wanner, who trained police dogs. Nanette was diagnosed with pneumonia; as a replacement, the breeder gave Duncan another female German Shepherd puppy. Duncan travelled to California by rail with his dogs. While Duncan was travelling by train, Nanette died in Hempstead. As a memorial, Duncan named his new puppy Nanette II, but he called her Nanette. Duncan, Rin Tin Tin, and Nanette II settled at his home in Los Angeles. Rin Tin Tin was a dark sable color and had very dark eyes. Nanette II was much lighter in color. An athletic silent film actor named Eugene Pallette was one of Duncan's friends. The two men enjoyed the outdoors; they took the dogs to the Sierras, where Pallette liked to hunt, while Duncan taught Rin Tin Tin various tricks. Duncan thought that his dog might win a few awards at dog shows and thus be a valuable source of puppies bred with Nanette for sale. In 1922, Duncan was a founding member of the Shepherd Dog Club of California, based in Los Angeles. At the club's first show, Rin Tin Tin showed his agility but also demonstrated an aggressive temper, growling, barking, and snapping. It was a very poor performance, but the worst moment came afterward when Duncan was walking home. A heavy bundle of newspapers was thrown from a delivery truck and landed on the dog, breaking his left front leg. Duncan had the injured limb set in plaster and he nursed the dog back to health for nine months. Ten months after the break, the leg was healed and Rin Tin Tin was entered in a show for German Shepherd dogs in Los Angeles. Rin Tin Tin had learned to leap great heights. At the dog show while making a winning leap, he was filmed by Duncan's acquaintance Charley Jones, who had just developed a slow motion camera. Seeing his dog being filmed, Duncan became convinced Rin Tin Tin could become the next Strongheart, a successful film dog that lived in his own full sized stucco bungalow with its own street address in the Hollywood Hills, separate from the mansion of his owners, who lived a street away next to Roy Rogers. Duncan later wrote, "I was so excited over the film idea that I found myself thinking of it night and day." Rin Tin Tin would be cast as a wolf or wolf hybrid many times in his career because it was much more convenient for filmmakers to work with a trained dog. In another 1922 film titled My Dad, Rin Tin Tin picked up a small part as a household dog. The credits read: "Rin Tin Tin – Played by himself". Rin Tin Tin's first starring role was in Where the North Begins (1923), in which he played alongside silent screen actress Claire Adams. This film was a huge success and has often been credited with saving Warner Bros. from bankruptcy. It was followed by 24 more screen appearances. Each of these films was very popular, making such a profit for Warner Bros. that Rin Tin Tin was called "the mortgage lifter" by studio insiders. A young screenwriter named Darryl F. Zanuck was involved in creating stories for Rin Tin Tin; the success of the films raised him to the position of film producer. In New York City, Mayor Jimmy Walker gave Rin Tin Tin a key to the city. Around the world, Rin Tin Tin was extremely popular because as a dog he was equally well understood by all viewers. At the time, silent films were easily adapted for various countries by simply changing the language of the intertitles. Rin Tin Tin's films were widely distributed. Film historian Jan Christopher Horak wrote that by 1927, Rin Tin Tin was the most popular actor with the very sophisticated film audience in Berlin. "He is a human dog," one fan wrote, "human in the real big sense of the word." A Hollywood legend holds it that at the first ever Academy Awards competition in 1929, Rin Tin Tin was voted Best Actor, but that the Academy of Motion Picture Arts and Sciences, wishing to appear more serious and thus determined to have a human actor win the award, removed Rin Tin Tin as a choice and re ran the vote, leading to German actor Emil Jannings winning the award. Although primarily a star of silent films, Rin Tin Tin did appear in four sound features, including the 12 part Mascot Studios chapter play The Lightning Warrior (1931), co starring with Frankie Darro. In these films, vocal commands would have been picked up by the microphones, so Duncan likely guided Rin Tin Tin by hand signals. Rin Tin Tin and the rest of the crew filmed much of the outdoor action footage for The Lightning Warrior on the Iverson Movie Ranch in Chatsworth, Los Angeles, known for its huge sandstone boulders and widely recognized as the most heavily filmed outdoor shooting location in the history of the movies. Rin Tin Tin and Nanette II produced at least 48 puppies; Duncan kept two of them, selling the rest or giving them as gifts. Greta Garbo, W. K. Kellogg, and Jean Harlow each owned one of Rin Tin Tin's descendants. In the United States, his death set off a national response. Regular programming was interrupted by a news bulletin. An hour long program about Rin Tin Tin played the next day.

Рин Тин Тин кенже

Рин Тин Тин кенжесі Рин Тин Тиннің ұрпағы болды, ал анасы Ли Дунканға тиесілі болған Линвудтың чемпионы Аста еді. Ол 1930-шы жылдары бірнеше фильмде түсті. "Mascot Pictures" сериалдарындағы "Жабайы заң" (1934) және "Рекс пен Ринтидің оқиғалары" (1935) фильмдерінде Рекс атты жабайы жылқымен бірге ойнады. Сондай-ақ ол сол дәуірдегі радиошоуларда Ринти рөлін сомдады. Рин Тин Тин кенжесі 1941 жылдың желтоқсанында пневмониядан көз жұмды.

Фильмографиясы 19321939

+ Рин Тин Тин кішінің фильмдердегі түсірілімдері Жыл Атауы Рөл Ескермелер 1932 Легионның мақтанышы 1933 Сериал 1936 Қатты жігіт – Герцог 1936 Раннаның кек алуы Ранна 1936 Таулардың Карил Ринти 1939 Жабайы азулар Ринти 1939 Қасқыр заңы

Рин Тин Тин III

Рин Тин Тин III 1947 жылы жас Роберт Блейкпен бірге "Рин Тин Тиннің қайтысы" фильмінде түсті, бірақ ең бастысы, ол Дунканға Калифорниядағы Хан лагерінде Екінші дүниежүзілік соғыс үшін 5000-нан астам итті дайындауға көмектескені үшін танымал.

Мәдени сілтемелер

1976 жылы Рин Тин Тиннің дебютіне негізделген фильм түсірілді: «Вон Тон Тон, Голливудты құтқарған ит». Продюсер Дэвид В. Пикер Герберт Б. Леонардқа гонорар ұсынды, бірақ Леонард атақты итті паш ету идеясына қарсылық білдірді. Леонард фильм жасаушыларды Рин Тин Тиннің мұрасын бұзды деп сотқа берді, бірақ сотта жеңіліске ұшырады. Бастапқыда Леонардпен бірге жасалған 1988–93 жылдардағы канадалық телесериал «Каттс және ит» полицей және оның итті серігінің оқиғаларын көрсетті. Сериалдың американдық көрсетілімдері «Rin Tin Tin: K9 Cop» деп аталды; Францияда ол «Rintintin Junior» ретінде ұсынылды. Леонардты Христиандық хабар тарату желісі қаржыландырды, оның негізін қалаушы, теледе ұстаз Пат Робертсон бұл идеяға ынталы болды. Леонардты әріптестері сынады, өйткені ол Канададағы түсірілімге көмектесудің орнына Лос-Анджелесте жаңа әйелімен бірге болды. Бірінші маусымның ортасында Робертсон кейбір көрермендердің сюжетте жесір ананың үйінде күйеуінің інісімен бірге тұрғанына алаңдап қалғанын айтты. Робертсон шағымдарды тоқтату үшін ана кейіпкерін өлтіруді ұсынды, бірақ Леонард бұған қарсылық көрсетті. Леонард шоудан кеткеннен кейін, даулы кейіпкер өлтірілді. Шоудан шыққаннан кейін де Леонард Рин Тин Тиннің экрандық құқықтары үшін төлем ала берді. 2007 жылы балалар фильмі түсірілді – «Рин Тин Тинді табу», ол Ли Дунканның Франциядағы шайқас алаңында Рин Тин Тинді тауып, оны Голливудта жұлдызға айналдыру оқиғасына негізделген. 2008 жылдың қазан айында Дафни Херефорд фильмге қарсы сот шарасын қозғады, ол Хьюстон (Техас штаты) федералды сотынан Рин Тин Тин сауда белгісіне өзінің құқықтарын қорғауды сұрады. Сот фильмдегі атаудың қолданылуын әділ пайдалану деп жариялап, фильм жасаушылардың пайдасына шешім шығарды. Ли Дунканның Рин Тин Тинді тауып, өсіруі туралы ойдан шығарылған әңгіме Глен Дэвид Голдтың «Саннисайд» романының маңызды бөлігі болып табылады. Рин Тин Тин көптеген көркем шығармаларда кейіпкер ретінде пайда болды, соның ішінде балалар кітабында Рин Тин Тин және басқа жануарлар кейіпкерлері бір-бірімен сөйлесе алады, бірақ адамдармен сөйлесе алмайды. Рин Тин Тин Анна Франктың күнделігінде 1942 жылдың 14 маусымындағы екінші жазбасында еске алынады. Франк Рин Тин Тин сияқты иті болса екен деп тілейді. Ол сондай-ақ 1924 жылғы Рин Тин Тиннің үнсіз фильмі «Теңіз жағасындағы маяк» туралы жазды, оны ол және мектептегі достары туған күніне бірге қарады. Оның айтуынша, фильм достарына қатты ұнады. Хэнк Уильямстың «Attitude Adjustment» әнінде: «Енді біреулер басына, біреулер тізесіне, Рин Тин Тиннен бірнеше тіс шағып, мен сол түрмеге кіруге асықтым» деген жол бар. The Clash тобының 1981 жылғы «The Magnificent Seven» әнінде «Грек Платон немесе Рин Тин Тин / Миллиард миллионға кім танымал?» деген итке сілтеме жасалған. «Симпсон» сериалының 14-ші маусымындағы «Ескі жылаушы іш» эпизодында Рин Тин Тин «Голливудтағы алғашқы ашық гей ит» деп аталды. Финн поп-рок тобы Leevi and the Leavings-тің «Häntä koipien välissä» (1988) альбомында «Rin Tin Tin» атты ән бар.

In 1976, a film loosely based on Rin Tin Tin's debut was produced: Won Ton Ton, the Dog Who Saved Hollywood. Producer David V. Picker offered a fee to Herbert B. Leonard, but Leonard objected to the premise of a film ridiculing the famous dog. Leonard sued the filmmakers for infringement on the Rin Tin Tin legacy and lost. Originally co produced by Leonard, the 1988–93 Canadian TV series Katts and Dog featured the adventures of a police officer and his canine partner. The series was titled Rin Tin Tin: K9 Cop for its American showings; in France it was presented as Rintintin Junior. Leonard was funded by the Christian Broadcasting Network, whose founder, televangelist Pat Robertson, had been enthusiastic for the idea. Leonard was criticized by his fellow producers for staying with his new wife in Los Angeles rather than helping with the show on location in Canada. Partway through the first season, Robertson said that some of his viewers were deeply concerned that the plot involved a widowed mother who was living unmarried in the same house with the brother of her late husband. Robertson recommended the mother character be killed off to stop the complaints, but Leonard protested such a change. After Leonard quit the show, the problematic character was killed off. Though separated from the show, Leonard continued to receive a fee for the screen rights to Rin Tin Tin. In 2007, a children's film was produced—Finding Rin Tin Tin—based on the story of Lee Duncan finding Rin Tin Tin on a battlefield in France and making a star of him in Hollywood. The film was the subject of a lawsuit brought in October 2008 by Daphne Hereford, who asked a federal court in Houston, Texas, to protect her rights to the Rin Tin Tin trademark. The judge ruled in favor of the filmmakers, declaring the use of the name in the film to be fair use. A fictionalized account of Lee Duncan finding and raising Rin Tin Tin is a major part of the novel Sunnyside by Glen David Gold. Rin Tin Tin has been featured as a character in many works of fiction, including a children's book in which Rin Tin Tin and the other animal characters are able to talk to one another but are unable to talk to humans. Rin Tin Tin finds mention in Anne Frank's diary in her second entry on June 14, 1942. Frank wishes she had a dog like Rin Tin Tin. She also wrote about the 1924 Rin Tin Tin silent film The Lighthouse by the Sea, which she and her school friends watched together in her house for her birthday party. According to her, the movie was a big hit with her friends. The Hank Williams Jr song Attitude Adjustment includes the line, "Now some sticks to the head, and some kicks to the shin, and several bites by Rin Tin Tin, and I couldn't wait to get into that jail." The Clash's 1981 song 'The Magnificent Seven' referenced the dog "Plato the Greek or Rin Tin Tin/ who's more famous to the Billion Millions?". In The Simpsons' season 14 episode 'Old Yeller Belly', Rin Tin Tin is referred to as the "first openly gay dog in Hollywood." The Finnish pop rock band Leevi and the Leavings has a song called 'Rin Tin Tin' on their album 'Häntä koipien välissä' (1988).