Francesco Moriero

Кіріспе

Италиялық футболшы және менеджер Франческо "Чекко" Мориеро (; 1969 жылы 31 наурызда туған) - итальяндық футболшы, бұрынғы футболшы және қазіргі менеджер, орта қорғаушы, әдетте оң жақ қанатта қанатты. Қазіргі уақытта Мальдив Ұлттық футбол құрамасының бас бапкері. Карьерасы бойы бірнеше итальяндық клубтарда ойнады: Лечче, Кальяри, Рома, Интер Милан және Наполи, 1998 жылы Интермен УЕФА кубогының жеңімпазы атанды. Бұрынғы Италия құрамасының құрамасының мүшесі, 1998 жылғы ФИФА әлем чемпионатына қатысқан.

Клубтық мансап

Франческо Мориеро өзінің карьерасы бойы бірнеше итальяндық клубтарда ойнады, соның ішінде Лечче (1986-1992), Кальяри (1992-1994), Рома (1994-1997), Интер Милан (1997-2000) және Наполи (2000-2002). Ол өзінің мансабын жергілікті клубтың жасөспірімдер командасында бастады, ал 1986-1987 Serie B маусымында аға Лечче командасында кәсіби дебютын жасады. Келесі маусымда ол 35 кездесу өткізіп, 3 гол соқты және командаға Серия А-ға көтерілуге көмектесті. Ол Серия А-да Леччемен екі маусым ойнады, 86 кездесу өткізіп, 4 гол соқты, кейін Лечче тағы да Серия В-ға түсті. 1991-92 Серия В маусымында ол 34 кездесуде 6 гол соққан жеке рекордты құрады, 1992 жылы Кальяриге ауысқанға дейін, ол Еуропалық жарыстарда дебют жасады, атап айтқанда командаға 1993-94 жылғы УЕФА кубогының жартылай финалына жетуге көмектесті. 1994 жылы ол "Ромаға" 8,5 миллиард литрге ауысты. Ол клубта 3 маусым өткізді, 75 кездесу өткізіп, 8 гол соқты. 1997 жылдың мамырында ол бастапқыда "Милан" клубымен келісімшартқа отырды, бірақ шілдеде "Интер" клубымен 1 миллион литрге келісімшартқа отырды. Бұл екі Милан клубы арасында Андре Круз қатысқан алмасу болды, ол бастапқыда Интермен келісімшартқа қол қоюға дайын еді. Ол 1997-1998 жылғы Серия А маусымның алғашқы матч күнінде, 1997 жылдың 31 тамызында, Джузеппе Меацца стадионында Брешияға қарсы Интермен дебют жасады. Оның ең танымал және табысты мансабы Милан клубында болды, ал алғашқы маусымда ол 1997-1998 жылғы УЕФА кубогын менеджер Луиджи Симонидің басшылығымен жеңіп алды, атап айтқанда, турнир барысында Швейцарияның Нойшатель Ксамакс командасына қарсы велосипедпен соққыдан гол соқты. Интер сондай-ақ, сол маусымда Ювентусқа Серия А титулын аздап жеңіп алды, өйткені Мориеро сол маусымда 28 лигада ойнап, 3 гол соқты. Ол жарақаттан кейін келесі екі маусымда аз ойын көрсеткенмен (Серия А-да 28 ойын өткізіп, 3 гол соқты), ол 2000 жылы Марчелло Липпидің басшылығымен клубпен Италия кубогының финалына жетті. 2000-01 Серия А маусымында ол "Наполи" құрамасында 14 кездесу өткізіп, бір гол соқты, бірақ клубты төмендеуден құтқара алмады. Ол 2002 жылы "Серия Б" клубында карьерасын аяқтады.

Francesco Moriero played for several Italian clubs throughout his career, including Lecce (1986–1992), Cagliari (1992–94), Roma (1994–97), Inter Milan (1997–2000), and Napoli (2000–2002). Originally from Lecce, he began his career with the local club's youth side, making his professional debut with the senior Lecce side during the 1986–87 Serie B season. The following season, he made 35 appearances, scoring 3 goals, helping the team to gain promotion to Serie A. He played two seasons in Serie A with Lecce, making 86 appearances and scoring 4 goals, before Lecce were relegated to Serie B once again. During the 1991–92 Serie B season, he set a personal best of 6 goals in 34 appearances, before moving to Cagliari in 1992, where he made his debut in European competitions, notably helping the team to reach the semi final of the 1993–94 UEFA Cup. In 1994, he moved to Roma for 8.5 billion Lit. He spent 3 seasons with the club, becoming an important figure, making 75 appearances in Serie A, and scoring 8 goals. In May 1997, he had initially made a deal to sign for Milan, but in July, he signed with Inter for 1 million Lit. in an exchange between the two Milan clubs involving André Cruz, who was initially about to sign a contract with Inter. He made his debut with Inter on the first matchday of the 1997–98 Serie A season, on 31 August 1997, against Brescia, at the Giuseppe Meazza Stadium. His most notable and successful career spell came with the Milan club, and in his first season, he won the 1997–98 UEFA Cup under manager Luigi Simoni, notably scoring a goal from a bicycle kick against the Swiss team Neuchatel Xamax during the tournament. Inter also narrowly missed out on the Serie A title to Juventus that season, as Moriero made 28 league appearances that season, scoring 3 goals. Although he made fewer appearances during the next two seasons due to injury (making 28 appearances in Serie A in total, scoring 3 goals), he also later reached the 2000 Coppa Italia final with the club, under Marcello Lippi, before moving to Napoli in 2000. During the 2000–01 Serie A season, he made 14 appearances with Napoli, scoring a goal, although he was unable to save the club from relegation. He ended his career with the club in 2002, in Serie B.

Халықаралық мансап

Италияның 21 жасқа дейінгі футбол құрамасының құрамында 1990 жылы 7 ақпанда Грекияға 1:0 есебімен жеңіске жеткеннен кейін, Мориеро 1998 жылғы ФИФА әлем чемпионатына қатысты. Ол көбінесе оң жақ қанатта қорғанысқа бейім Анжело Ди Ливиомен алмасып жүрсе де, ол турнирде Италияның барлық бес матчында пайда болды. Ол Италияның Камерунға қарсы 3 - 0 есебімен жеңіске жетуіне көмектесті. Ол Филиппо Инзагимен бірге Италияның соңғы топтық матчында Австрияға қарсы ойынды жеңіп берген Роберто Баджионың гол соғуына әкелген ойынды бастады. Италия 21 есебімен жеңіске жетіп, топтың бірінші орынды иеленді. Ол Италия құрамасының соңғы кездесуін келесі жылдың 9 қазанында, менеджер Дино Зоффтың басқаруымен, Беларуське қарсы Еуропалық іріктеуде өткізді, бұл 0:0 есебімен тең аяқталды. Бұл клубты ірі қаржылық мәселелерге, яғни банкротқа, аукционға, сатуды реттеуге және маусым бойы ұпайларды шегеруге алып келді. Ол F. C. Crotone-ге Lega Pro Prima Divisione плей-оффын жеңіп алуға және 2008-09 маусымда Серия В-ға көтерілуге көмектесті. Содан кейін 2009 жылдың шілдесінен 2010 жылдың сәуіріне дейін Серия B клубының бас бапкері болды. 2010 жылдың қыркүйегінде ол Италияның B лигасындағы Гроссето клубының жаңа бас бапкері болып тағайындалды, Луиджи Аполлонидің орнына, бірақ 2011 жылдың қаңтар айында нашар нәтижелерге байланысты жұмыстан босатылды. 2012-13 маусымда ол тағы да Гроссетоның бас бапкері болып тағайындалды, бірақ 2012 жылдың 1 қазанында ол жұмыстан шығарылды. 2013 жылдың 30 маусымында Мориеро өзінің бұрынғы клубы Леччемен келісімшарт жасады, бірақ 24 қыркүйекте жұмыстан шығарылды. 2014 жылдың 1 шілдесінде ол Катанзароға жұмысқа қабылданды, бірақ кейін 9 қарашада клуб оны тағы да жұмыстан босатты. 2017 жылдың мамыр айында Самбендеттезе клубының бапкері болып тағайындалды. Ол қарашада жұмыстан шығарылды, бірақ кейіннен 2018 жылдың сәуірінде қайта шақырылды. 2018 жылдың 30 маусымында клубтан қайта кетті. 2019 жылдың маусым айында Кавезеге қосылды, бірақ 4 Серия С матчтан кейін қыркүйекте жеңіске жетпей, жұмыстан шығарылды. 2020 жылдың 30 желтоқсанында ол Фабрицио Миколидің көмекшісі ретінде албандық "Динамо Тирана" клубының жаңа бас бапкері болып жарияланды. 2021 жылдың 2 наурызында Мориеро мен Миколи клубтағы жаттықтырушылық қызметтерінен кетті. 2021 жылдың 21 қазанында Мориеро екі жылдық келісім бойынша Мальдив ұлттық футбол құрамасының жаңа бас бапкері болып танылды. Оның тағайындалуы Мориероны әлем чемпионатында жеңімпаз болған елден Мальдивке бапкерлік еткен алғашқы бапкер етті.

After making an appearance with the Italy national under 21 football team in a 1–0 win over Greece on 7 February 1990, under manager Cesare Maldini, Moriero was a participant for Italy at the 1998 FIFA World Cup, under Cesare Maldini once again, where Italy were eliminated in the quarterfinals to hosts and eventual champions France on penalties. Although he was often alternated with the more defensive minded Angelo Di Livio on the right wing, he still appeared in all five of Italy's matches during the tournament, and he assisted Christian Vieri's first goal in Italy's 3–0 win against Cameroon in their second group stage match, also starting the play for his second goal of the match. He also combined with Filippo Inzaghi to initiate the play which led to Roberto Baggio's match winning goal against Austria in Italy's final group match, as Italy won 2–1 to top their group. He made his final appearance for Italy on 9 October the following year, in a European qualifier against Belarus, under manager Dino Zoff, which ended in a 0–0 away draw. guiding the club under massive financial issues that successively led to bankrupt, an auction regulated sale and point deductions throughout the season. He successively guided F. C. Crotone to win the Lega Pro Prima Divisione playoffs and achieve promotion to Serie B in the 2008–09 season. He then served as head coach of Serie B club Frosinone from July 2009 to April 2010. In September 2010 he was named new head coach of Grosseto in the Italian Serie B, replacing Luigi Apolloni, but was dismissed later in January 2011 due to poor results. In the season 2012–13 he was again named head coach of Grosseto, but on 1 October 2012 he was sacked. On 30 June 2013, Moriero signed with his former club, Lecce, although he was dismissed 24 September. On 1 July 2014, he was hired by Catanzaro, although he was later sacked once again by the club on 9 November. In May 2017 he was appointed coach of Sambenedettese. He was fired in November, but was later called back in April 2018. He left the club again on 30 June 2018. In June 2019 he joined Cavese, but was fired in September after 4 Serie C matches without wins. On 30 December 2020, he was announced as the new head coach of Albanian club Dinamo Tirana, with Fabrizio Miccoli as his assistant. On 2 March 2021, both Moriero and Miccoli resigned from their coaching roles at the club, after having been in charge of only two league games for the Albanian club. On 21 October 2021, Moriero was unveiled as the new head coach of the Maldives national football team on a two year deal; his appointment made Moriero the first ever coach from a World Cup winning country to coach the Maldives in the history.

Ойын стилі

Мориеро оң аяқты, жылдам, кішкентай, энергетикалық және өте техникалық жартылай қорғаушы болды, ол негізінен оң қанатташ ретінде пайдаланылды; ол негізінен шабуылдаушы ойыншы болғанмен, шабуылдаушы ұшырауға бейім, тіпті кейде сыртқы форвард ретінде де пайдаланылды, ол өзінің жұмыс жылдамдығы, тактикалық ақыл-ой және қорғаныс үлесімен, сондай-ақ флангты тиімді қорғауға мүмкіндік берген артқа сүйреп кету қабілетімен танылды. Мориероның негізгі атрибуттары оның жылдамдығы, жылдамдығы, дриблингтік шеберлігі, шапшаңдығы, талғампаздығы және шығармашылығы болды; бұл сипаттамалар оған қарсыластарды бір-бірден жеңуге, қанатқа көтерілуге және флангтарды жүктеу арқылы командасына кеңдік беруге мүмкіндік берді, бұл командаға шабуыл кезінде сандық артықшылық берді. Ол сондай-ақ мүмкіндіктер жасау және шабуылшыларға оң жақ қанатынан өтетін ұзын доптармен көмек көрсету қабілетімен танымал болды. Сонымен қатар, ол жақсы көру қабілеті мен жақсы таразылау қабілетімен, сондай-ақ қашықтықтан керемет соққылар немесе атлетикалық голдар мен велосипед тебу арқылы ұтыс ұпайларын ұтып алуға бейім еді. Алайда, талантына қарамастан, Мориеро кейде тұрақсыз болып қалатын абыройға ие болды. Өзінің шеберлігі мен ойын қабілетімен қатар, Мориеро өзінің сауда белгісі ретінде белгілі болды, ол қашанда гол соққан кезде командаластарының футбол аяқкиімдерін жылтыратып жүргенін көрсетті.