Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Плазмоцитоидты дендриттік жасушалар (pDC) - иммундық жасушалардың сирек кездесетін түрі, олар вирустық инфекцияға жауап ретінде 1- типті интерферонның (IFN) көп мөлшерін бөліп шығарады. Олар қанда айналып жүреді және перифериялық лимфоидты органдарда кездеседі. Олар сүйек басының гематопоэтикалық дің жасушаларынан пайда болады және перифериялық қанның мононуклеарлық жасушаларының (ПБМЖ) < 0, 4% - ын құрайды. Вирусқа қарсы механизмдерді жүргізуден басқа, ПДК-лар тумысынан және бейімделу иммундық жүйелерді байланыстыруда маңызды болып саналады. Алайда, pDC-тер сонымен қатар люпус сияқты белгілі бір аутоиммундық ауруларға қатысуға және оларды күшейтуге жауапты. Қатерлі трансформацияға ұшыраған pDC сирек кездесетін гематологиялық бұзылысты, плазмоцитоидты дендриттік жасушалық неоплазманы тудырады.
Plasmacytoid dendritic cells (pDCs) are a rare type of immune cell that are known to secrete large quantities of type 1 interferon (IFNs) in response to a viral infection. They circulate in the blood and are found in peripheral lymphoid organs. They develop from bone marrow hematopoietic stem cells and constitute < 0.4% of peripheral blood mononuclear cells (PBMC). Other than conducting antiviral mechanisms, pDCs are considered to be key in linking the innate and adaptive immune systems. However, pDCs are also responsible for participating in and exacerbating certain autoimmune diseases like lupus. pDCs that undergo malignant transformation cause a rare hematologic disorder, blastic plasmacytoid dendritic cell neoplasm.
Даму және сипаттамалары
Сүйек кемігінде Flt3 (CD135) рецепторларын экспрессиялайтын жалпы дендриттік клеткалардың прогенеторлары pDC- ні туғыза алады. Flt3 немесе CD135 сигнализациясы pDC- ның дифференциациясын және көбеюін тудырады, бірақ олардың механизмдері толық түсініксіз. Рапамициннің механистік нысанасының (mTOR) фосфоинозит-3 киназасына (PI3K) тәуелді белсендірілуі осы сигналды жолды реттейді деп есептеледі. Транскрипция факторы E2 2 жалпы DC ата-бабасының pDC болу бағытындағы тұқым қуалаушылық міндеттемесіне әсер етуде маңызды рөл атқарады. Дәстүрлі дендриттік жасушалардан (cDC) айырмашылығы, олар сүйек кемігінен шығып, дамуын аяқтағаннан кейін, pDC-лер сүйек кемігінен шығып, лимфоидты органдарға және перифериялық қанға барады. Плазмоцитоидты дендриттік жасушалар cDC- дан 1 типті интерферонның елеулі мөлшерін өндіретін қабілетімен ерекшеленеді. pDC жетілу клетка вирусқа жанасқанда басталады, бұл MHC I және MHC II кластарының, CD80, CD86, CD83 костимуляторлық молекулаларының және c c хемокин рецепторларының (CCR7) жоғарылауын және интерферон өндірісінің біртіндеп төмендеуін тудырады. CCR7 экспрессиясы пісіп-жетілген pDC- ні лимфа түйіндеріне көшіруге мәжбүрлейді, онда ол Т- клеткаларымен ынталандырып, өзара әрекеттеседі. Адамда pDC плазмалық жасушалар морфологиясын көрсетеді және CD4, HLA DR, CD123, қаннан алынған дендриттік жасушалар антигені 2 (BDCA 2), Toll- тәрізді рецептор (TLR) 7 және TLR9 эндосомалық бөліктерінде экспресс жасайды. TLR 7 және TLR 9 экспрессиясы pDC вирустық және хост нуклеин қышқылдарымен өзара әрекеттесуге мүмкіндік береді. TLR 7 және TLR 9 ssRNA және метилденбеген CpG ДНК тізбектерін анықтайды. ILT7 және BDCA 4 адамда pDC бетінде де экспрессияланады, бірақ олардың сигналды жолдары әлі белгісіз. Алайда ILT7 мен BST2 арасындағы өзара әрекеттесу клетканың интерферон өндірісіне теріс әсер етуі мүмкін деген болжамдар бар. Миелоидты дендриттік жасушалардан айырмашылығы, миелоидты антигендер CD11b, CD11c, CD13, CD14 және CD33 сияқты миелоидты антигендер pDC беттерінде жоқ. Сонымен қатар, басқа дендриттік жасушалардан айырмашылығы, pDC-лер CD123, CD303 (BDCA 2) және CD304 маркерлерін экспресс етеді.
In the bone marrow, common dendritic cell progenitors expressing Flt3 (CD135) receptors are able to give rise to pDCs. Flt3 or CD135 signaling induces differentiation and proliferation of pDCs, although their mechanisms are not entirely understood. Phosphoinositide 3 kinase (PI3K) dependent activation of mechanistic target of rapamycin (mTOR) is believed to regulate this signaling pathway. Transcription factor E2 2 has also been found to play a key role in influencing the lineage commitment of a common DC progenitor on its course to becoming a pDC. Unlike conventional dendritic cells (cDCs) that leave the bone marrow as precursors, pDCs leave the bone marrow to go to the lymphoid organs and peripheral blood upon completing development. Plasmacytoid dendritic cells are also distinguished from cDCs because of their ability to produce significant amounts of type 1 interferon. pDC maturation is initiated when the cell comes in contact with a virus, prompting the upregulation of MHC class I and MHC class II, co stimulatory molecules CD80, CD86, CD83, and c c chemokine receptor 7 (CCR7) and interferon production gradually decreases. CCR7 expression prompts the matured pDC to migrate to a lymph node where it will be able to stimulate and interact with T cells. In humans, pDCs exhibit plasma cell morphology and express CD4, HLA DR, CD123, blood derived dendritic cell antigen 2 (BDCA 2), Toll like receptor (TLR) 7 and TLR9 within endosomal compartments. Expression of TLR 7 and TLR 9 allows pDCs to interact with viral and host nucleic acids. TLR 7 and TLR 9 detect ssRNA and unmethylated CpG DNA sequences, respectively. ILT7 and BDCA 4 are also expressed on human pDC surfaces, although their signaling pathways are still obscure. However, there are speculations that the interaction between ILT7 and BST2 may have a negative regulatory effect on the cell’s interferon production. Unlike myeloid dendritic cells, myeloid antigens like CD11b, CD11c, CD13, CD14 and CD33 are not present on pDC surfaces. Furthermore, pDCs express markers CD123, CD303 (BDCA 2) and CD304 unlike other dendritic cell types.
Плазмоцитоидтық дендриттік жасушалық неоплазма (BPDCN) - миелоидтық қатерлі ісіктің сирек кездесетін түрі, онда қатерлі pDC теріге, сүйек майына, орталық жүйке жүйесіне және басқа тіндерге енеді. Әдетте, ауру терідегі зақымданулармен (мысалы, түйіндер, ісіктер, папулалар, көкжиек тәрізді жаңқалар және / немесе ойық жаралар) жиі кездеседі. Плазмоцитоидтық дендриттік жасушалық неоплазманың әртүрлі химиотерапиялық емдермен алғашқы емделуден кейін қайталану жиілігі жоғары. Нәтижесінде аурудың жалпы болжамы нашар, ал жағдайды жақсарту үшін жаңа химиялық терапиялық және химиялық емес дәрілік препараттар зерттеуде.
Blastic plasmacytoid dendritic cell neoplasm (BPDCN) is a rare type of myeloid cancer in which malignant pDCs infiltrate the skin, bone marrow, central nervous system, and other tissues. Typically, the disease presents with skin lesions (e. g. nodules, tumors, papules, bruise like patches, and/or ulcers) that most often occur on the head, face, and upper torso. Blastic plasmacytoid dendritic cell neoplasm has a high rate of recurrence following initial treatments with various chemotherapy regimens. In consequence, the disease has a poor overall prognosis and newer chemotherapeutic and novel non chemotherapeutic drug regimens to improve the situation are under study.
Иммунитеттегі рөлі
TLR7 және TLR9 стимуляциясы мен кейіннен белсендірілуі кезінде бұл жасушалар I типті интерферонды (негізінен IFN α және IFN β) көп мөлшерде (басқа жасуша түріне қарағанда 1000 есеге дейін) өндіреді, олар көптеген әсерлерді құрайтын және pDC жетілуін тудыратын маңызды антивирустық қосылыстар болып табылады. Мысалы, 1- типті интерферонның бөлінуі табиғи өлтіруші жасушаларды IFNγ өндіруге түрткі болады, сонымен қатар В жасушаларының дифференциациясын белсендіреді. Сонымен қатар, олар IL 12, IL 6 және TNF α цитокиндерін де өндіре алады, бұл инфекция орнына басқа иммундық жасушаларды тартуға көмектеседі.
Upon stimulation and subsequent activation of TLR7 and TLR9, these cells produce large amounts (up to 1,000 times more than other cell type) of type I interferon (mainly IFN α and IFN β), which are critical anti viral compounds mediating a wide range of effects and induce maturation of the pDC. For example, the secretion of type 1 interferon triggers natural killer cells to produce IFNγ while also activating the differentiation of B cells. In addition, they can produce cytokines IL 12, IL 6 and TNF α as well, helping to recruit other immune cells to the site of infection.
АИТВ
1- типті интерферонның жаппай өндірілуі ВИЧ- ге оң және теріс нәтижелерге әкелуі мүмкін. 1 типті интерферонның ПДК- ның жетілуін жеңілдетуде және инфекцияланған Т- жасушаларды жоюда тиімділігі болса да, инфекцияланған Т- жасушалардың шамадан тыс клиренсі зиянды әсерлерге әкелуі және пациенттің иммундық жүйесінің әлсіреуін одан әрі әлсіретуі мүмкін. Алайда, ВИЧ-пен ауыратын кезде, ПДК-лар интерферон бөліп шығаратын қасиеттерін жоғалтып қана қоймай, сонымен қатар өліп, аурудың өршуін тездетеді. Инфекциясыз тірі, функционалды тромбоциттер санының төмендеуі CD4+ Т- клеткаларының төмендеуіне әкеліп соқты, бұл пациенттің ВИЧ- ге қарсы иммундық қорғанысын одан әрі әлсіретеді. Осылайша, ВИЧ- жұқтырған науқастардың оң болжамы үшін pDC белсенділігінің тепе- теңдігін сақтау және реттеу өте маңызды.
The mass production of type 1 interferon may result in both positive and negative outcomes in response to HIV. Although type 1 interferon is efficient at facilitating maturation in pDCs and in killing infected T cells, excessive clearance of infected T cells may have detrimental effects and further weaken the patient's compromised immune system. However, it seems that in HIV, pDCs not only lose their interferon secreting properties but also die, expediting the progression of the disease. Decreases in functional, live of uninfected pDCs have resulted in decreases in CD4+ T cells that further compromise the patient's immune defenses against HIV. Thus, maintaining balance and regulation of pDC activity is crucial for a more positive prognosis in HIV patients.