Кіріспе

Плазмоцитоидты дендриттік жасушалар (pDC) - иммундық жасушалардың сирек кездесетін түрі, олар вирустық инфекцияға жауап ретінде 1- типті интерферонның (IFN) көп мөлшерін бөліп шығарады. Олар қанда айналып жүреді және перифериялық лимфоидты органдарда кездеседі. Олар сүйек басының гематопоэтикалық дің жасушаларынан пайда болады және перифериялық қанның мононуклеарлық жасушаларының (ПБМЖ) < 0, 4% - ын құрайды. Вирусқа қарсы механизмдерді жүргізуден басқа, ПДК-лар тумысынан және бейімделу иммундық жүйелерді байланыстыруда маңызды болып саналады. Алайда, pDC-тер сонымен қатар люпус сияқты белгілі бір аутоиммундық ауруларға қатысуға және оларды күшейтуге жауапты. Қатерлі трансформацияға ұшыраған pDC сирек кездесетін гематологиялық бұзылысты, плазмоцитоидты дендриттік жасушалық неоплазманы тудырады.

Даму және сипаттамалары

Сүйек кемігінде Flt3 (CD135) рецепторларын экспрессиялайтын жалпы дендриттік клеткалардың прогенеторлары pDC- ні туғыза алады. Flt3 немесе CD135 сигнализациясы pDC- ның дифференциациясын және көбеюін тудырады, бірақ олардың механизмдері толық түсініксіз. Рапамициннің механистік нысанасының (mTOR) фосфоинозит-3 киназасына (PI3K) тәуелді белсендірілуі осы сигналды жолды реттейді деп есептеледі. Транскрипция факторы E2 2 жалпы DC ата-бабасының pDC болу бағытындағы тұқым қуалаушылық міндеттемесіне әсер етуде маңызды рөл атқарады. Дәстүрлі дендриттік жасушалардан (cDC) айырмашылығы, олар сүйек кемігінен шығып, дамуын аяқтағаннан кейін, pDC-лер сүйек кемігінен шығып, лимфоидты органдарға және перифериялық қанға барады. Плазмоцитоидты дендриттік жасушалар cDC- дан 1 типті интерферонның елеулі мөлшерін өндіретін қабілетімен ерекшеленеді. pDC жетілу клетка вирусқа жанасқанда басталады, бұл MHC I және MHC II кластарының, CD80, CD86, CD83 костимуляторлық молекулаларының және c c хемокин рецепторларының (CCR7) жоғарылауын және интерферон өндірісінің біртіндеп төмендеуін тудырады. CCR7 экспрессиясы пісіп-жетілген pDC- ні лимфа түйіндеріне көшіруге мәжбүрлейді, онда ол Т- клеткаларымен ынталандырып, өзара әрекеттеседі. Адамда pDC плазмалық жасушалар морфологиясын көрсетеді және CD4, HLA DR, CD123, қаннан алынған дендриттік жасушалар антигені 2 (BDCA 2), Toll- тәрізді рецептор (TLR) 7 және TLR9 эндосомалық бөліктерінде экспресс жасайды. TLR 7 және TLR 9 экспрессиясы pDC вирустық және хост нуклеин қышқылдарымен өзара әрекеттесуге мүмкіндік береді. TLR 7 және TLR 9 ssRNA және метилденбеген CpG ДНК тізбектерін анықтайды. ILT7 және BDCA 4 адамда pDC бетінде де экспрессияланады, бірақ олардың сигналды жолдары әлі белгісіз. Алайда ILT7 мен BST2 арасындағы өзара әрекеттесу клетканың интерферон өндірісіне теріс әсер етуі мүмкін деген болжамдар бар. Миелоидты дендриттік жасушалардан айырмашылығы, миелоидты антигендер CD11b, CD11c, CD13, CD14 және CD33 сияқты миелоидты антигендер pDC беттерінде жоқ. Сонымен қатар, басқа дендриттік жасушалардан айырмашылығы, pDC-лер CD123, CD303 (BDCA 2) және CD304 маркерлерін экспресс етеді.

Плазмоцитоидты дендриттік жасушалардың плазмалық неоплазмасы

Плазмоцитоидтық дендриттік жасушалық неоплазма (BPDCN) - миелоидтық қатерлі ісіктің сирек кездесетін түрі, онда қатерлі pDC теріге, сүйек майына, орталық жүйке жүйесіне және басқа тіндерге енеді. Әдетте, ауру терідегі зақымданулармен (мысалы, түйіндер, ісіктер, папулалар, көкжиек тәрізді жаңқалар және / немесе ойық жаралар) жиі кездеседі. Плазмоцитоидтық дендриттік жасушалық неоплазманың әртүрлі химиотерапиялық емдермен алғашқы емделуден кейін қайталану жиілігі жоғары. Нәтижесінде аурудың жалпы болжамы нашар, ал жағдайды жақсарту үшін жаңа химиялық терапиялық және химиялық емес дәрілік препараттар зерттеуде.

Иммунитеттегі рөлі

TLR7 және TLR9 стимуляциясы мен кейіннен белсендірілуі кезінде бұл жасушалар I типті интерферонды (негізінен IFN α және IFN β) көп мөлшерде (басқа жасуша түріне қарағанда 1000 есеге дейін) өндіреді, олар көптеген әсерлерді құрайтын және pDC жетілуін тудыратын маңызды антивирустық қосылыстар болып табылады. Мысалы, 1- типті интерферонның бөлінуі табиғи өлтіруші жасушаларды IFNγ өндіруге түрткі болады, сонымен қатар В жасушаларының дифференциациясын белсендіреді. Сонымен қатар, олар IL 12, IL 6 және TNF α цитокиндерін де өндіре алады, бұл инфекция орнына басқа иммундық жасушаларды тартуға көмектеседі.

АИТВ

1- типті интерферонның жаппай өндірілуі ВИЧ- ге оң және теріс нәтижелерге әкелуі мүмкін. 1 типті интерферонның ПДК- ның жетілуін жеңілдетуде және инфекцияланған Т- жасушаларды жоюда тиімділігі болса да, инфекцияланған Т- жасушалардың шамадан тыс клиренсі зиянды әсерлерге әкелуі және пациенттің иммундық жүйесінің әлсіреуін одан әрі әлсіретуі мүмкін. Алайда, ВИЧ-пен ауыратын кезде, ПДК-лар интерферон бөліп шығаратын қасиеттерін жоғалтып қана қоймай, сонымен қатар өліп, аурудың өршуін тездетеді. Инфекциясыз тірі, функционалды тромбоциттер санының төмендеуі CD4+ Т- клеткаларының төмендеуіне әкеліп соқты, бұл пациенттің ВИЧ- ге қарсы иммундық қорғанысын одан әрі әлсіретеді. Осылайша, ВИЧ- жұқтырған науқастардың оң болжамы үшін pDC белсенділігінің тепе- теңдігін сақтау және реттеу өте маңызды.