Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
1619: Құдайдың сыйы колледжі
21 маусым күні 1619 жылы Эдвард Аллен Джеймс I-нің патент хаттарына қол қою арқылы Дуличте God's Gift колледжін құрды. Сол күннен бастап "Дулвич колледжі" термині күнделікті қолданысқа енді, мысалы, 1675 жылы Джон Эвелин өзінің күнделігінде Дулвич колледжіне жасаған сапарын сипаттады. Дегенмен, кем дегенде 263 жыл бойы бұл қолданыс дұрыс емес еді, себебі мектеп жалпы қайырымдылық қордың бір бөлігі болды. Эдвард Аллен, елизаветалық дәуірдің әйгілі актері болғанмен қатар, Кристофер Марлоу оның бас рөлдерін жазған "Роза" театрында ойнады, сонымен қатар театрлар мен аю бақтарын қоса алғанда, ойын-сауық орындарынан түскен мүліктері мен байлығы мол болды. Оның бордельдерге ие болғандығы туралы аңызға ешқандай құжаттық дәлел жоқ. Ол "[Патшаның] аюлар, бұқалар, мастифтер және қалыңдық иттің ойындарының бас меңгерушісі, басқарушысы және қадағалаушысы" болды. Алленнің қайырымдылыққа бет бұрған себебі туралы айыптаулар 19 ғасыр журналисі Джордж Салаға байланыстырылды және оған жауап берілмеген, бірақ ешқашан толыққанды жоққа шығарылмады. Қайырымдылықтың ісі 30 мүшесінің атынан шебер, қамқоршы және төрт адам (шапалақ, мектеп мұғалімі, ушер және органшы) арқылы жүзеге асырылды. Аллен бекіткен көптеген жарлықтар мен ережелердің ішінде, ғалымдардың "он сегіз жасқа дейін қалуға құқығы бар" екендігі және "оларды жақсы және сау біліммен оқыту, осылайша оларды университетке немесе жақсы және пайдалы кәсіптерге дайындау" ережелері болды. Тағы бір талап – шебер мен қамқоршы әрқашан үйленбеген және Алленнің қаны мен тегінен болуы керек, ал егер бұл мүмкін болмаса, кем дегенде Алленнің тегінен болуы керек еді. Аллен сондай-ақ Дулич тұрғындарының өздерінің ұлдарына ақы төлеп, ал Дуличтен тыс жерлерде тұратын балаларға бөлек ақы төлеп оқытуға мүмкіндік берді. Губернаторлардың мүдделі еместігі және Оксфорд немесе Кембридж университеттерімен ресми байланыстың болмауы, мектептің Алленнің алғашқы екі ғасырындағы көзқарасын толыққанды іске асыруына үлкен кедеріс келтірді. Осы кезеңде Джеймс Аллен (өз тегінен 'y' әрпін алып тастаған алғашқы шебер) сияқты бірнеше көрнекті шеберлер колледжге төрағалық етті, ол 1741 жылы колледжге Кенсингтондағы алты үйді берді, олардың кірісі Дуличтегі екі кішкентай мектептің құрылысына жұмсалды – біреуі ауылдық жігіттерге, екіншісі қыздарға оқу және тігуге арналды, осы мектептердің бірінен Джеймс Алленнің қыздар мектебі (JAGS) пайда болды. Доктор Джон Аллен (1771–1843), Голландия үйінің білімді және ықпалды адамы болды, бірақ кедей ғалымдардың біліміне немқұрайлы қарады. 1805 жылы қожалық жерлердің ішіндегі жалпы жерді қоршауға және дамытуға рұқсат беретін заң қабылдағаннан кейін, 1808 жылғы Дулич колледжінің құрылыс заңы колледжге жалға алу мерзімін 21 жылдан 84 жылға дейін ұзартуға мүмкіндік берді, осылайша бай жалға алушыларды тартты және үлкен сомада ақша түстірді. Осы сыннан кейін 1842 жылы Дулич және Камбервеллдің кедей ұлдарының білімі үшін Дулич колледжінің грамматикалық мектебі құрылды. Осы мектепке Джеймс Аллен қорының ұлдары ауыстырылды, ал Джеймс Алленнің қыздар мектебі тек қыздарға арналды. Бұл мектеп, "Ескі грамматикалық мектеп" деп аталды, 1841 жылы Вестминстер сарайының сәулетшісі сэр Чарльз Барридің жобасы бойынша Ескі колледждің қарама-қарсысында салынды. Ол бүгінге дейін сақталған. Колледждің негізін қалаушы ғалымдардың білімі, реформаға жасалған одан әрі әрекеттерге қарамастан, Алленнің көзқарасынан әлдеқайда төмен болды. 1854 жылы колледж 1853 жылғы қайырымдылық трасттары туралы заңмен құрылған жаңа комиссиямен тексерілді, ол 1857 жылғы Дулич колледжі заңына әкелді.
On 21 June 1619, the College of God's Gift was established in Dulwich by Edward Alleyn with the signing letters patent by James I. The term "Dulwich College" was used colloquially from that date, such as in 1675 when John Evelyn described his visit to Dulwich College in his Diary. However, for at least 263 years this colloquialism was incorrect as the school was part of the overall charitable Foundation. Edward Alleyn, as well as being a famous Elizabethan actor, for whom Christopher Marlowe wrote his title roles, performed at the Rose Theatre, was also a man of great property and wealth, derived mainly from places of entertainment including theatres and bear gardens. There is no documentary evidence for the legend that he owned brothels. He was "Chief Maister, Ruler and Overseer of [the King's] games of Beares, Bulls, Mastiff Dogs and Mastiff Bitches". Allegations that Alleyn turned his attention towards charitable pursuits out of have been traced to the 19th century journalist George Sala and questioned, though never firmly answered in the negative. The business of the charity was conducted in the name of these 30 members by the Master, Warden and four Fellows (Chaplain, Schoolmaster, Usher and Organist). Among the many statutes and ordinances signed by Alleyn that pertained to the charitable scheme were provisions that the scholars were "entitled to stay until they were eighteen". And "to be taught in good and sound learning that they might be prepared for university or for good and sweet trades and occupations". Another stipulation was that the Master and Warden should always be unmarried and of Alleyn's blood, and surname, and if the former was impossible then at least of Alleyn's surname. Alleyn also made provision that the people of Dulwich should be able to have their men children instructed at the school for a fee as well as children from outside Dulwich for a separate fee. The lack of a disinterested body of governors and of any official connection to the Universities of Oxford or Cambridge contributed significantly to the school failing to fulfill Alleyn's vision in its first two centuries. Some notable Masters did preside over the college during this time, including James Allen (the first Master to drop the 'y' from his surname), who in 1741 made over to the college six houses in Kensington, the rents of which were to be used in the establishment of two small schools in Dulwich, one for boys from the village, the other for girls to read and sew, out of which James Allen's Girls' School (JAGS) arose. Dr John Allen (1771–1843) of Holland House was a most learned and influential man, but neglected the education of the Poor Scholars. Having already obtained an Act in 1805 allowing them to enclose and develop of common land within the manor, the college was granted the power by the 1808 Dulwich College Building Act to extend the period over which leases ran, from 21 years as laid down by Alleyn, to 84 years, thus attracting richer tenants and bringing in large sums of money. Immediately after this criticism, the Dulwich College Grammar School was established in 1842 for the education of poor boys from Dulwich and Camberwell. To this school were transferred the boys of the James Allen Foundation, leaving James Allen's school for girls only. The Old Grammar School, as it became known, was erected in 1841 opposite the Old College, designed by Sir Charles Barry, the architect of the Palace of Westminster. It still exists today. The foundation scholars of the college continued to receive an education far short of Alleyn's vision, despite further attempts at reform by the Visitor. In 1854, the college was investigated by a new Commission set up by the 1853 Charitable Trusts Act which led to the 1857 Dulwich College Act.
1857: Алла сыйлаған Аллейн колледжінің "Жоғары мектебі"
"Құдайдың сыйы колледжі" 1857 жылғы 25 тамызда "Дулвич колледжі туралы" заңмен (20 және 21 Vict. c. 84) "Alleyn's College of God's Gift" болып өзгерді, бұл заң қолданыстағы корпорацияны таратып, қайырымдылық қорын жаңа атаумен қайта құрды. Ол білім беру (колледж үшін) және қайырымдастық (қоғамдық мүдде үшін) бөлімдерімен бірлескен басқармаға бөлінді. Магистр, қарауыл, төрт оқытушы және 12 қызметкер зейнеткерлікке жіберілді, бірақ Аллейннің тілектері құрметтелді және қазірге дейін сақталуда. Себебі, он алты зейнеткер (12 кедей туыс және төрт оқытушыға тең) әлі де Ескі колледждегі пәтерлерде тұрып, қарауылдың қамқорлығында. Ал магистр жаңа мектептің басшысы болып тағайындалатын болды. Жаңа форматта колледж магистрі преподобный Альфред Карвер болды (1857 жылғы сәуірден 1883 жылғы сәуірге дейін). Карвер губернаторлар төрағасы, дін қызметкері Уильям Роджерспен жоғары академиялық стандарттарға ие мемлекеттік мектеп құру үшін сәтті күресті. Ол мектептің негізін қалаушысы "Аллейн" (немесе кейіннен "Ален") есімін алмайтын алғашқы магистр болды. 1869 жылы жоғарғы мектеп қазіргі орнына көшті, оны "Жаңа колледж" деп атады, бірақ жаңа колледжді 1870 жылғы 21 маусымда Уэльс принці мен принцессасы ресми түрде ашты. Дулвич орталығында орналасқан жаңа колледж ғимараттарын Чарльз Барри-младший (Сэр Чарльз Барридің үлкен ұлы) жобалады. Тек төменгі мектеп 1870 жылдан бастап Дулич ауылындағы Ескі колледжді пайдаланды, ал 1887 жылы Шығыс Дулвичтегі жаңа (қазіргі) ғимаратына көшірілді. 1882 жылы Канон Карвер магистр лауазымынан зейнеткерлікке шыққан кезде, Дулвич колледжі соңғы 25 жылда басқа кез келген оқу орнынан гөрі тез дамыды және "университеттерде өзінің орнын сақтап тұрды", "Индия және отандық мемлекеттік қызметте көптеген маңызды лауазымдарды жеңіп алды" және "Вулвичтегі Корольдік әскери колледжінде" жақсы көрсетілді, сондай-ақ "Royal Geographic Society-дің мемлекеттік мектептерінің медальдары мен Корольдік академияның өнер мектептерінің жүлделерінде" кеңінен танылды.
The "College of God's Gift" became "Alleyn's College of God's Gift" when, on 25 August 1857, the Dulwich College Act 1857 (20 & 21 Vict. c. 84) dissolved the existing corporation and the charity was reconstituted with the new name. It was split into two parts with a joint Board of Governors: the educational (for the college) and the eleemosynary (for the charity). The Master, Warden, four fellows and 12 servants were pensioned off, although Alleyn's wishes were, and continue to be, respected, as sixteen pensioners (being the equivalent of 12 poor brothers and sisters plus four fellows) still live in flats in the Old College, looked after by a Warden. As for the Master, he was still to be appointed as the head of the new school. In its new form, the Master of the College was Reverend Alfred Carver (Master from April 1857 to April 1883). Carver successfully fought with the Chairman of the Governors, the Rev William Rogers, to create a public school with high academic standards. He was the first Master not to share the name of the school's founder "Alleyn" (or latterly "Allen"). In 1869 the upper school took possession of the current site, referred to as the "New College", but it was not until Founder's Day (21 June) 1870 that the new college was officially opened by the Prince and Princess of Wales. The new college buildings, sited in the of Dulwich Common, were designed by Charles Barry Jr. (the eldest son of Sir Charles Barry). The lower school alone continued to occupy the Old College in Dulwich Village from 1870 until it was moved to its new (and current) premises in East Dulwich in 1887. By the time Canon Carver retired from the position of Master in 1882, Dulwich College was said to have expanded more rapidly in the previous 25 years than any other establishment and to be "holding its own at universities", to have "won a large number of places of honour in the Indian and Home Civil Service" and "at the Royal Military College of Woolwich" and to be well represented among "the public schools medals of the Royal Geographic Society and the prizes of the Art Schools of the Royal Academy".
Оның тамаша беделіне қарамастан, колледж қайырымдылық комиссарлары және басқа да тараптардың (оның ішінде Эдвард Аллейннің өсиетінде аталған губернаторлар кеңесі мен шеттегі приходтар) оны қайта ұйымдастыру және оның көп бөлігін басқа схемаларға бұру үшін қысым көрсету ортасы болды. Мастер, Канон Карвер, көп жыл бойы осы қысымға қарсы тұрып, ақыры 1876 жылы ең жоғары деңгейдегі (Приви кеңесі) апелляцияны жеңіп алды, онда Лорд Селборн оның пайдасына шешім шығарды. 1882 жылы Қайырымдылық комиссиялары Канон Карвер қабылдаған схеманы жариялады. Бұл Парламент актісімен заңға айналды, нәтижесінде Жоғарғы және Төменгі мектептер ресми түрде бөлек мекемелерге бөлінді. Жоғарғы мектеп Дулич колледжіне (ресми түрде алғаш рет) және Төменгі мектеп Аллейн мектебіне айналды. Екі мектеп те God's Gift қайырымдылық қорының құрамында қалды (Джеймс Алленнің қыздар мектебі, Сент Олаве және Сент-Сэвиор грамматикалық мектебі, сондай-ақ Финсбери мен Бишопскейттегі үш орталық мектеппен бірге). Екі басқарушы кеңес құрылды. Дулич колледжі мен Аллейн мектебін колледж әкімдері басқарды, олар сонымен қатар капелла мен сурет галереясын басқарды. Жерлер мен қайырымдылық үйлері Эстейтс әкімдерінің қарауына берілді. Қор және колледж әлі де бірдей тәртіппен басқарылады. Кентербери архиепискобының Визитер лауазымы Алланың сыйы Аллейн колледжінің құрметті визитері болып өзгертілді, оның өкілеттіктері Қайырымдылық комиссияларына берілді. Дулич колледжінің кірісі Эстейтс әкімдерінің үлесінен түседі, олардың арасында колледж әкімдері жақсы өкілдік етілген (жиырма бес орынның сегізін иеленеді). Канон Карвер осы сәтте зейнеткерлікке шықты, ол Парламент актісімен тағайындалған және зейнеткерлікке шыққан алғашқы директор болды. Канон Карвер колледжге дене бергені айтылады, ал Артур Герман Гилкс (1885 жылдан 1914 жылға дейін Мастер) оған өзінің жарқын идеалдарымен, білімге құштарлығымен және қоғамдық қызметпен жан берді. Ол Камбервеллдің кедейлікпен күресетін бөлігінде колледж миссиясын құрды. Лондон округтік кеңесінің шәкірттері 1903 жылдан бастап Дулуич колледжіне қабылдана бастады. Колледжді банкроттықтан "Дулич колледжінің тәжірибесі" немесе "Гилкс тәжірибесі" құтқарды, бұл А. Гилкс ұлы Кристофер Гилкстің (1941-1953 жылдар аралығында Мастер) жұмысы, мемлекеттік "Көмектестірілген орындар схемасының" алдағысы, осы схема арқылы колледжге оқуға таңдалған ұлдардың көпшілігіне жергілікті кеңестер ақы төледі. Бұл колледждің академиялық "Жаңа өркендеуіне" әкелді, ол 1950 жылдардың соңында Оксфорд пен Кембриджге түсуде жүлделерді жеңіп алған мектептердің алдыңғы қатарында болған кезде толыққанды жетілді.
Despite its excellent reputation, the college was the focus of pressure by the Charity Commissioners and other parties (including the Board of Governors and the outlying parishes named in Edward Alleyn's will) to reorganise it and divert much of its endowment to other schemes. The Master, Canon Carver, resisted these pressures for many years, finally winning an appeal in 1876 at the highest possible level (the Privy council) where Lord Selborne ruled in his favour. In 1882, the Charity Commissioners finally issued a scheme that Canon Carver found acceptable. This passed into law by Act of Parliament and resulted in the Upper and Lower schools being officially split into separate institutions. The Upper School became Dulwich College (officially for the first time) and the Lower became Alleyn's School. Both schools remained within the College of God's Gift charitable foundation (along with James Allen's Girls' School, St Olave's and St Saviour's Grammar School, and the three Central Foundation schools in Finsbury and Bishopsgate). Two Boards of Governors came into being. Both Dulwich College and Alleyn's School were to be managed by the college Governors who also administered the Chapel and Picture Gallery. The Estates and Almshouses were placed in the hands of the Estates Governors. The foundation and the college are still governed under the same arrangement. The Archbishop of Canterbury's position as Visitor was also changed to that of Honorary Visitor of Alleyn's College of God's Gift, his powers being vested in the Charity Commissioners. Dulwich College's income is derived from the contributions by the Estates Governors, among whom the College Governors are well represented (having eight of the twenty five places) Canon Carver retired at this point, being the first headmaster to be both appointed and retired by Act of Parliament. Canon Carver was said to have given the college a body, but Arthur Herman Gilkes (Master from 1885 to 1914) to have given it a soul, with his noble ideals of scholarship and public service. He founded the College Mission in a poverty stricken part of Camberwell. London County Council scholars were admitted to Dulwich College from 1903. The college was saved from bankruptcy by the "Dulwich College Experiment" or "Gilkes Experiment", the work of A. H Gilkes's son Christopher Gilkes (Master from 1941 to 1953), the forerunner of the state "Assisted Places Scheme", by which the majority of boys selected to attend the college had their fees paid by local councils. This resulted in an academic "Renaissance" of the college which came to a climax from the late 1950s when the college was at the forefront of the schools winning awards on entry to Oxford and Cambridge.
Мектеп қарулары
Эдвард Аллен мектепті құрғанда оған герб және туылған белгі берілді. Бұл герб мектепте 1935 жылға дейін қолданылды, содан кейін Қару-жарақ колледжі оның Эдвард Аллен мен оның отбасына ғана тиесілі екенін шешті. Қару-жарақ колледжі берген жаңа герб ескі гербке өте ұқсас болды, көптеген элементтері сақталды. Туылған белгідегі оттар дін мен білімді бейнелейді. От айнасынан жүректі ұстаған қол шығады. Бұл, әлдебір қайырымдылықты көрсетеді.
When Edward Alleyn founded the school he was awarded a coat of arms and crest. This was used by the school until, in 1935, it was decreed by the College of Arms that it was the exclusive property of Edward Alleyn and his family. The new arms granted by the College of Arms were very similar to the old ones retaining most of the features. Deism and learning are represented by the flames in the crest. From the ring of flames an arm with a hand holding a heart protrudes. This probably symbolises charity
Жатақханалар
Қазіргі уақытта интернат оқушылары үш пансионаттың біріне жатады, бірақ пансионаттардың саны уақыт өте келе өзгеріп отырады. 16 жасқа дейінгілер (11-сынып) «Орчард» пансионатында тұрады, ал жоғарғы сыныптардың (12 және 13-сыныптар) оқушылары «Айвихолм» немесе «Блю Хаус» пансионатында тұрады. Колледж 1857 жылы қайта құрылғаннан кейін, оқушылардың көпшілігі күндізгі оқушылар болды, бірақ интернат оқушылары үшін де жағдай жасалды, ал басшылар ауылдағы беделді әйелдерге үш пансионатты ұстауға рұқсат берді (сондықтан олар сол кезде «әйелдер үйлері» деп аталды). Көп ұзамай төртінші пансионат қосылды. Сол кезден бері жұмыс істеп тұрған пансионаттардың саны бірден бесе дейін ауытқып келді және барлығы алты түрлі пансионат болды:
Boarders now belong to one of three boarding houses, although the number of boarding houses has fluctuated over time. Those up to age 16 (Year 11) live in The Orchard, while boys of the Upper School (Year 12 and Year 13) live in either Ivyholme or Blew House. After the college was reconstituted in 1857 most of the boys were day boys but provision was made for boarders, and the Governors licensed three boarding houses to be kept by respectable ladies in the village (hence they were then known as dames' houses). A fourth was added soon afterwards. The number of functioning boarding houses has fluctuated between one and five since that point and in total there have been six different houses:
«Блю Хаус» – Қазіргі екі үлкен пансионаттың бірі, ол 1930 жылдары Колледж жолындағы қазіргі орнына көшірілді. Бұрынғы магистрдің бағы болған жерге орналасты (магистр Жаңа колледждің оңтүстік бөлігінде тұрған). Алғашқы «Блю Хаус» «Ескі Блю Хаус» деп аталады және ол әлі күнге дейін Далвичте тұр. «Блю Хаус» – Эллиниандар үшін Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде үздіксіз жұмыс істеген жалғыз пансионат болды және сол кезде үлкен пансионатқа айналды. «Орчард» – Бұл әлі күнге дейін пансионат ретінде жұмыс істеп тұрған жалғыз кіші пансионат. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бомбаға ұшырады, бірақ соғыс аяқталуға жақын екі кіші пансионаттың бірі ретінде қайта ашылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде «Айвихолм» сияқты, ол да Шығыс және Африка зерттеулері мектебінің студенттерін қабылдады, олар Соғыс министрлігі демеушілігімен тілдерді жеделдетілген курста оқыды. «Белл Хаус» – Далвич сурет галереясына жақын орналасқан бұл 18 ғасылдан қалған ғимарат 1927 жылы колледж магистрінің отбасылық үйіне айналды, оған дейін ол отбасымен бірге Жаңа колледждің оңтүстік бөлігінде тұрған. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде магистр осы үйден «Айвихолмға» көшіп кетті. «Айвихолм» пансионат ретінде қайта ашылғанда, магистр «Белл Хаусқа» оралмауы керек деп шешілді, өйткені ол отбасылық тұрғын үй үшін тым үлкен болды. Магистр «Каштандарға», ал 1949 жылы «Элм Лоунға» көшіп барды. Бір кезде «Белл», «Айвихолм» және «Блю» пансионаттарының өздерінің спорт командалары мен ерекше түстері болды. Осындай түс алған оқушылар галстук пен кепка кие алатын, ал ерекше еңбегі үшін пансионаттың блейзері табысталтын. Түсі жоқ пансионат оқушылары күндізгі оқушылардан ажырату үшін қара галстук кие алатын. Бүгінде үлкен сынып оқушылары «Айвихолм» және «Блю» клубтарының мүшелері бола алады. Пансионат капитаны автоматты түрде клуб мүшесі болып табылады, клуб мүшелігін бақылайды және мүшелікке ие болу арнайы галстук киюге құқық береді. 1970 жылы мектеп формасы біркелкілендірілгенде, пансионат блейзерлерінің дәстүрі жойылды, бірақ пансионат капитаны, егер ол мектептің толық түсін алған болса, пансионат блейзерін кие алады.
Blew House Now one of the two senior houses, it was moved to its current position on College Road in the 1930s on the site of what had previously been the Master's garden (who had been residing in the south block of the New College). The original Blew House is called Old Blew House and still stands in Dulwich. Blew House was the only house to remain in commission throughout the Second World War for Alleynians and became a senior house at this point. The Orchard This is the only junior house still functioning as a boarding house. It was bombed during the Second World War but was re opened as one of two junior houses very close to the war ending. During the Second World War, like Ivyholme, it housed students of the School of Oriental and African Studies who were going through a crash course in languages sponsored by the War Office. Bell House This 18th century building close to Dulwich Picture Gallery became the family home of the Master of the College in 1927 who until then had lived with his family in the south block of the New College. The Master moved out of this premises during the Second World War into Ivyholme. When Ivyholme reopened as a boarding house it was decided that the Master should not return to Bell House because it was too large for the purposes of a family residence. The Master moved to The Chestnuts and then in 1949 to Elm Lawn. At one time, Bell, Ivyholme and Blew had their own sports teams and their own distinct colours. Those awarded colours could wear ties and caps and for outstanding contribution the house blazer was awarded. Boarders with no colours could wear black ties to distinguish them from day boys. Today, senior boys can still become members of the Zodiac and Caerulean Clubs for Ivyholme and Blew respectively. The house captain, who is automatically a member of the club, controls membership of clubs, and such membership confers the right to wear a special tie. When, across the school, the uniform was standardised in 1970, the tradition of the house blazers disappeared save for the House Captain who, if he has earned full school colours, may wear the house blazer.
Гордонның тостағаны
Бұл кубок колледжге Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін табыс етілді. Оған тек пансионда тұратын оқушылар ғана қатысты, ал кубокты бұрынғы оқушы А. Г. Гордон сыйлады. Бастапқыда төрт пансион арасында (жас және үлкенге бөлінгенге дейін) бәсеке өткізілді, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін 2017 жылға дейін, Орчард бәсекеге қайта қосылған жылға дейін, тек Blew House және Ivyholme пансиондары қатысты. Қазір де бәсеке жалғасуда.
This trophy was presented to the college prior to the Second World War. It was a trophy competed for by boarders only presented by an Old Alleynian, A. G. Gordon. It was originally competed for by the four boarding houses (when there was no junior/senior distinction), but after the Second World War only by the senior houses Blew House and Ivyholme until 2017, the year which Orchard were re added to the competition. It is still played for today.
Күндізгі үйлер
Барлық ұлдар сегіз күндік үйдің бірінің мүшесі немесе бастапқыда Атлетикалық үйлер деп аталған. (Төмендегі кестеге қараңыз). Шекспирдің есімі ерекше деп есептелгендіктен алынып тасталды. Олардың бастапқы құрылуынан кейін, пансиондағылар мен күндізгі оқушылар былай бөлінді: Гренвиллге Блю Хаус кірді, Марлоу – Орчард, Спенсер – Элм Лаун, Сидни – Айвихолм, ал екі толық күндізгі оқушылар үйі құрылды: Дрейк пен Рали. 1982 жылы колледж оқушыларының саны артқандықтан тағы екі үй (Джонсон мен Говард) қосылды. Атлетикалық үйлер колледждегі ойындардың деңгейін жақсарту үшін құрылды, ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде нашарлаған еді. Бұл үйлер құрылғанға дейін ең көп күтілген матчтар пансиондағылар мен күндізгі оқушылардың арасында немесе префекттер мен мектептің қалған бөлігінің арасында өткізілетін. Атлетикалық үйлер бәсекеге үлкен және кіші командаларды шығарды және осы күнгә дейін шығарып келеді. 1857 жылғы жаңа негізден бастап екі ғасырдан астам уақыт бойы ұлдар осылай киініп келді. 1863 жылы Мастер Альфред Карвер киім үлгісін «мойнына дейін түймеленген қысқа туника, оксфордтық араласынан жасалған шалбар, кең лентасы және тар қалқасы бар қарапайым мылтық қалпағы және қысқы қара түсті Инвернесс плащы» болуы керек деп белгіледі. Карвердің кезінде ұлдар әртүрлі түсті жилет киіп, «байлаудың соңғы үлгілерін» таққан. Бұл 1883 жылы жаңа Мастер Велдонның күшімен тоқтатылды, оның алғашқы ережесі – ұлдар бүгінгі күнгі жапсырма жакеттердің алдағысы болған киім киюі керек еді. Колледждің көк және қара түстері дәстүр бойынша Марлборо колледжіне негізделген, бірақ Хейлибериге көбірек ұқсайды. 1864 жылы қызғылт лентасы бар, бірақ көп ұзамай көк лентаға ауысқан қалпақтар енгізілгені белгілі. Колледждің гербы 1875 жылы қосылды. Осы уақыттан бастап, жетістіктерді марапаттау үшін түстер схемасы пайда болды, бастапқыда негізгі спорт түрлерінің 1-ші және 2-ші командалары үшін блейзерлермен шектелді. Кіші спорт түрлерінің де түстері болды, бірақ олар толық блейзерге дейін жетпеді. Керісінше, жеңіл атлетика, бестену, ату, бокс, теннис, жүзу, гимнастика, фехтование және су полосы блейзер белгілерімен (қалпақтар мен галстуктермен бірге) болды. Сонымен қатар, пансиондар, колледждің спорттық өміріне тарихи түрде үлкен әсер еткен, өздерінің пансиондық түстеріне ие болды. (Толығырақ мәлімет алу үшін «Пансиондар» бөлімін қараңыз). 1960-шы жылдары қалпақтар мен қайықтар жойылды және блейзерлердің әртүрлілігі азайды. Гилкес ойынға қатысты уәкілетті мәртебеге ие жалғыз шеберлер – Rifle Corps капитаны және Спорт кеңесінің қазынашысы болды. 1894 жылы Далалық спорт комитетінде шеберлер болған жоқ. Сол кездегі басқарма капитандарды тағайындауды бақылады және киім үлгісі ретінде киетін блейзерлер стиліне қатысты пікір білдірді. Мысалы, колледждің ең беделді түстерін, ақ блейзерді беруді басқарған Далалық спорт комитеті болды. Қазіргі жүйе өте өзгеше, қазір ойынға көмекші шеберлер жауапты, олар жаттықтырушылар ретінде әрекет етеді. Спорттық жетістіктерге арналған түстер колледжде алғаш рет құрылды (оқушы киімін және түстерін төменде қараңыз). Бастапқыда түстер негізгі спорт түрлерінің 1-ші және 2-ші командалары, регби және крикеттен (сонымен қатар галстуктар, қалпақтар мен шаршылар) және кіші спорт түрлерінің түстерінен (толық блейзерге емес, блейзер белгілеріне, қалпақтар мен галстуктерге дейін) тұрды. және регбиден ерекшеленетін ерекше заттар, мысалы, сирек кездесетін регбиден ерекшеленетін шапка және ақ блейзер, тек Далалық спорт комитетінің ұсынысы бойынша беріледі, оның негізгі талабы – жігіттің Крикет 1-ші XI және Регби 1-ші XV құрамаларының мүшесі болуы және кіші спорт түрінде көзге көрінуі керек. Комиссияның пікірін растайтын дәлел ретінде осы марапатты алған кейбір түлектердің мансабы, мысалы, Англияның крикет клубының ойыншысы Тревор Бейли, ол сондай-ақ сквошпен ойнайтын танымал ойыншы болғандықтан марапатталды. Колледж әлі күнге дейін спортты негізгі және кіші деп бөледі. Негізгі спорт түрлеріне әрдайым регби мен крикет кіреді, олар Майклмас және жазғы мерзімде және көптеген онжылдықтар бойы тек осы екеуі ғана ірі деп саналды. XX ғасырда 1953 жылы енгізілген далалық хоккей ораза мерекесінде басты спорт түріне айналды. 1970 жылы рұқсат етілген футбол 2000 жылы хоккеймен теңестірілді. Көптеген жағдайларда, ғасырдан астам уақыт бойы колледжде көптеген кіші спорт түрлері де танылды. Кіші спорт түрлеріне 1864 жылдан бастап жеңіл атлетика; 1894 жылдан бастап Бес (екінші дүниежүзілік соғыста қарсыластың бомбаларымен жойылған соттармен аяқталды); 1878 жылдан бастап ату (қауіпсіздік ережелеріне және .22 диапазонды жоғалтуға байланысты аз қолданылады); 1879 жылдан бастап бокс (1960-шы жылдары тоқтатылды, бірақ енді жаңадан пайда болған жартылай әскери өнерлермен алмастырылды), 1880 жылдан бастап теннис (А.Х. Гилкестің кезінде тыйым салынған, бірақ кейін қайта жаңғыртылды); 1883 жылдан бастап жүзу (колледж алғашқы мектептердің бірі болып жүзу бассейнін салған); 1891 жылдан бастап гимнастика; фехтование (бокс сияқты, 1960-шы жылдары азайды, бірақ әлі де өкілді командасы бар); сквош және су полосы. Мектеп сонымен қатар гольф, бадминтон, баскетбол, крокет, велосипед, шаңғы, үстел теннисі және регби бестену командаларына ие. Спорт орталығы, көптеген ракеткалық спорт түрлеріне арналған корттар, жеңіл атлетика жолы, теннис корттары, жүзу бассейні және ойын алаңдары бар кешендер спорттық талаптардың көп бөлігін қанағаттандырады. Крикеттегі «Сиыр мүйізі» позициясы колледжде крикет ойналатын алаңдағы алаңшадан, онда сиырлар жиналатын, себебі онда ойыншыны орналастырудың қандай да себебі болмаған деп есептеледі.
All boys are members of one of eight day houses or Athletic Houses as they were originally known. (see table below). The name of Shakespeare was omitted as being considered pre eminent. Upon their original creation Boarders and Day Boys were divided thus: Grenville included Blew House, Marlowe included The Orchard, Spenser included Elm Lawn, Sidney included Ivyholme and two entirely Day boy houses were created: Drake and Raleigh. In 1982 two more Houses (Jonson and Howard) were added due to an increased College roll. The athletic houses were created to improve the standard of games at the college, which had deteriorated during the First World War. Before the creation of these houses, the most keenly anticipated matches were the Boarders vs Day Boys or the Prefects vs The Rest of the School. The Athletic Houses produced, and still produce, Big Sides and Little Sides for competition. This is how boys were dressed for more than two centuries, until the new foundation in 1857. In 1863, the Master, Alfred Carver, decreed the uniform should be "Short tunic buttoned to the chin, trousers of an Oxford mixture, an ordinary rifle cap with a broad band and narrow peak, and a dark coloured Inverness cape for winter." Under Carver, boys still wore waistcoats of varied hues and "the latest creations in neckties". This was suppressed in 1883 by the new Master, Welldon, whose first rule on arrival was that the boys should wear uniform, a forerunner of the subfusc jackets of today. The colours of the college, blue and black, according to tradition are based on Marlborough College although Haileybury is more likely the model. It is known that in 1864 caps were introduced, with cross ribbons of purple soon altered to blue. The college arms were added in 1875. From this time, the colour scheme arose for rewarding achievement, limited at first to sport with blazers for the 1st and 2nd team of the major sports, rugby and cricket (as well as ties, caps and squares). The minor sports also had colours, although these did not extend to a full blazer. Rather, athletics, fives, shooting, boxing, tennis, swimming, gymnastics, fencing and waterpolo had blazer badges (plus caps and ties). Additionally, the boarding houses, which historically had a disproportionate effect on the sporting life of the college, had their own boarding house colours. (For more details see Boarding Houses) The 1960s saw the demise of caps and boaters and a reduction in the variety of blazers, Gilkes had it that the only masters with authorised status with regards to games were the captain of the Rifle Corps, and treasurer of the Sports Board. By 1894 there no more masters on the Field Sports Committee. The Board at the time controlled the appointment of captains and had some say in the style of blazers that could be worn as uniform. It was the Field Sports Committee, for example, that governed the award of the college's most prestigious colours, the white blazer. The system today is very different with assistant masters now being in charge of games, and acting more as coaches. Colours for sporting achievement were the first such colours to be established at the college (see School uniform and colours below). Originally colours consisted of blazers for the 1st and 2nd team of the major sports, rugby and cricket (as well as ties, caps and squares) and colours for minor sports, (not extending to a full blazer but blazer badges plus caps and ties). and more exclusive items such as the rare rugby honours cap, and the white blazer, only awarded on the recommendation of the Field Sports Committee with the essential requirement being that a boy be a member of both the Cricket 1st XI and the Rugby 1st XV and display prominence in a minor sport. Testament to the judgment of the committee are the careers of certain alumni who received this blazer such as Trevor Bailey the England cricket all rounder, who was so awarded because he was also a distinguished squash player. The college still divides sport into Major and Minor. The major sports have always included rugby and cricket in the Michaelmas and summer terms respectively and for many decades just these two were deemed as major. In the 20th century, field hockey became a major sport in the Lent term, having been introduced in 1953. Soccer, a minor sport since it was allowed in 1970, became of equal status to hockey in 2000. A raft of minor sports have also been recognised at the college for well over a century in many cases. Minor sports have included athletics from 1864; Fives from 1894 (effectively ended by the courts being destroyed by enemy bombs in the Second World War); shooting from 1878 (less applicable due to safety regulations and the loss of the .22 range); boxing from 1879 (abandoned in the 1960s but with martial arts now filling the void), tennis from 1880 (although banned during A H Gilkes' time); swimming from 1883 with the college being one of the first schools to erect a swimming pool; gymnastics from 1891; fencing (like boxing, saw a demise in the 1960s but still has a representative team); squash and water polo. The school also has teams for golf; badminton; basketball; croquet; cycling; skiing; table tennis and Rugby fives. The facilities, which include a sports centre complex, courts for most racquet sports, an athletic track, tennis courts, a swimming pool and acres of playing fields, cater to almost all sporting requirements. The Cow corner position in Cricket is said to be named after a field at the College where cricket was played, a position that cows would congregate as there was little reason to place a fielder there.
Қайықтану
Мектепте Дулуич колледжінің қайық клубы деп аталатын белсенді клуб бар (жақында 1991 жылы құрылған – мектепте қазір Темза өзенінде қайық үйі бар). Клуб Британдық ескек спорты федерациясына (кеме коды DUL) мүше және 2001 жылғы Британдық ескек спорты чемпионатында, 2008 жылғы Британдық ескек спорты чемпионатында, 2014 жылғы Ұлттық мектептер регатасында және 2016 жылғы Мектептер арасындағы өзен жарысының бас жүлдесінде төрт британдық чемпиондық команданы дайындады.
The school has an active rowing club called the Dulwich College Boat Club (a recent introduction in 1991 – the school now owns a boathouse on the River Thames). The club is affiliated to British Rowing (boat code DUL) and has produced four British champion crews at the 2001 British Rowing Championships, 2008 British Rowing Championships, 2014 National Schools' Regatta, and 2016 Schools' Head of the River Race
Регби
Майклмас семестрінің басты спорты – Дулич колледжінің регбиі ұзақ жылдар бойы зор беделге ие. Мектеп регби дәстүрін 1859 жылы Лондон қалалық мектебіне қарсы 1:0 есебімен жеңісмен бастады, бұл Регби футбол одағы құрылғанға дейін 12 жыл бұрын болған. Осы уақыттан бері 30-дан астам ескі аллейниан халықаралық деңгейде ойнады, ал тағы да көптегені мектептер арасындағы халықаралық жарыстарда, ұлттық құрама резервінде және кәсіби клубтарда регбимен айналысты, сондай-ақ «Варварлар» сияқты шақырылған командалар құрамында өнер көрсетті. Колледжден үш британдық және ирландтық арыстан шықты. 1909 жылы жеңіліссіз бірінші XV құрамында «Атақты Бес» деп аталған бес болашақ халықаралық ойыншы болды. 2012 мен 2014 жылдар аралығында Дулич колледжі үш рет қатарынан Natwest Schools Cup (бұрын Daily Mail Cup деп аталған) турнирін жеңіп алды, ал 2017 жылы тарихи жетістікке қол жеткізіп, мектеп кубогын (аталған жылдары) және Чемпиондар кубогын жеңіп алған тұңғыш команда болды, Чемпиондар кубогы – мектептер арасындағы регби турнирінің ең жоғары деңгейі.
The major sport of the Michaelmas term, Dulwich College rugby has long enjoyed a powerful reputation. The school began its rugby tradition with a 1–0 victory over City of London School in 1859, 12 years before the founding of the Rugby Football Union. Since that time the school has had upwards of 30 Old Alleynians play at full international level, with more playing at schoolboy international level, national reserve and professional club rugby as well as representatives for invitational sides such as the Barbarians. Three British and Irish Lions have emerged from the college. 1909 featured an unbeaten first XV which contained five future internationals dubbed the "Famous Five". Between 2012 and 2014, Dulwich College won the Natwest Schools Cup (previously known as the Daily Mail Cup) three times in a row, then in 2017 secured an historic double, becoming the first ever team to win both the schools cup (in the years mentioned) and the Champions Trophy, the highest Tier of School Cup Rugby.
КҚК
Дулич колледжінде 1859 жылы құрылғаннан бері жұмыс істеп келе жатқан Біріктірілген кадет әскерінің бөлімшесі бар. Кадеттер үш бағыттың бірін таңдауға мүмкіндік алады: Корольдік теңіз күштері, Армия және Корольдік әуе күштері, көпшілігі 9-сыныпта қатысады. 2018 жылдан бері DCCF (Дулич кадет әскері) JAGS (Джеймс Аллен қыздар мектебі) қабылдауына қыздар-кадеттерді де қабылдайды. DCCF тұрақты түрде тактикалық жаттығулар, RAF Бенсон әуежайындағы ұшу күндері және Арктика немесе шөлге экспедициялар ұйымдастырады. DCCF «Кембрий патрулі» жарысында алтын медаль жеңіп алды, сондай-ақ Гатри кубогы, Лондон аймақтық атыс жарысы, аймақтық бірінші медициналық көмек бойынша 1-орын, Ұлттық бірінші медициналық көмек бойынша 2-орын және Әуе эскадрильясы кубогы жарысында жеңіс тойлады.
Dulwich College has a well established Combined Cadet Force contingent that has been running since the organisation was founded in 1859. The cadets can choose between three sections: Royal Navy, Army and Royal Air Force, with most cadets joining in year 9. Since 2018 the DCCF has accepted female cadets from JAGS (James Allen Girls School). The DCCCF regularly conducts battlecraft trips, flying days at RAF Benson and expeditions to the arctic or desert. The DCCCF are Gold medal winners in the Cambrian Patrol and have won both the Guthrie cup, London district shooting competition, 1st place regional first aid, 2nd place in National First Aid and the Air Squadron Trophy Competition.
Скауттар
Дулич колледжінде екі топшасы бар скаут жасағы бар. Ол 6-шы сыныптан 13-шы сыныпқа дейін, скауттар мен зерттеушілердің қатысуымен жұмыс істейді. Бұл жасақ 25-ші Камбервелл деп аталады және 80 жылдан бері қызмет етеді.
Dulwich College has a scout troop which has two patrols within it. It runs from year 6 to year 13 with both scouts and explorers. The troop is called the 25th Camberwell and has been running for more than 80 years.
Дулич колледжінің одағы
Дулич колледжінде 50-ден астам қоғамды қамтитын, клубтар мен қоғамдардың ірі одағы бар. Клубтардың спектрі ракета жасаудан тарихқа дейін өте кең, сонымен қатар бұрын колледжде тауықтар қоғамы болған, онда оқушылар колледждің тауықтарына күтім жасаған. Клубтар мен Одақты 12 және 13 сынып оқушылары басқарады, бұл олардың Эдинбург герцогінің жүлдесін алуына көмектеседі. Осы клубтар мен қоғамдардың көпшілігінің жекелеген галстуктері бар.
Dulwich College has a large union for clubs and societies containing over 50 societies. There is a wide range of clubs ranging from Rocketry to History and the college used to have a Chicken society in which boys tended to the college's chickens. The clubs, and Union, are run by boys in Year 12 and 13 and contribute to their The Duke of Edinburgh's Awards. Most of these clubs and societies have their own personalised ties.
Талқылау
Дулич колледжінің бірігінде пікірсайыс маңызды рөл атқарады. Дулич колледжінің қоғамы оқу жылы бойы жұмыс істейді, бірақ ұлттық және халықаралық жарыстарда қатысады. Қоғам 7-ден 13-ке дейінгі сыныптардың оқушыларын қамтиды және шамамен 50 мүшеден тұрады. Соңғы жылдары үлкен жетістіктерге қол жеткізді, атап айтқанда, 2014, 2015 және 2016 жылдары Оксфорд Одағының пікірсайыс жарысын, 2014, 2015 және 2018 жылдары Кембридж Одағының мектептер арасындағы пікірсайыс жарысын, сондай-ақ 2014 және 2015 жылдары ESU (Англия тілді Одақ) мектептер арасындағы Mace пікірсайыс жарысын жеңіп алды. Бұған қоса, Англия құрамасының құрамында халықаралық аренада басқа елдердің командаларымен, Техас, Сингапур және Штутгарт сияқты қалаларда жарысқан. Осылайша, Дулич колледжі Ұлыбританиядағы және әлемдегі үздік пікірсайыс мектептерінің қатарында саналады.
Within the Dulwich College Union debating plays a large role. The Dulwich College society runs during the school terms but competes both nationally and internationally. The society runs from year 7 to 13 and has around 50 members. It has recently enjoyed great success, winning the Oxford Union Debating Competition in 2014, 2015 and 2016, the Cambridge Union Schools Debating Competition in 2014, 2015, and 2018, and the ESU (English Speaking Union) Schools Mace Debating Competition, also in 2014 and 2015. It has also represented Team England and competed internationally against other national teams, including in Texas, Singapore and Stuttgart. Dulwich College is, therefore, ranked as one of the top debating schools in the UK and one of the best in the world.
Мектеп журналы
Дулич колледжінің мектеп журналы мектептің негізін қалаушы Эдвард Аллейннің құрметіне "Алейниан" деп аталды. Бұл журнал алғаш рет 1873 жылы жарық көрді, алайда мектептің алғашқы журналы "Дулич колледжінің журналы: Мектеп жаңалықтары мен жалпы оқу" деген атпен 1864 жылы шығарылған, бірақ редакторы Кембридж университетіне кеткен соң он төрт нөмірі ғана жарық көрді.
The Dulwich College school magazine is called the Alleynian, named after the school's founder Edward Alleyn. This magazine was first published in 1873, although the school's first magazine under the name the Dulwich College Magazine for School News and General Reading had been published in 1864 but only lasted for fourteen issues after its editor left for Cambridge University.
Ескі аллейниандар
Дулич колледжінің түлектерін мектептің негізін қалаушысының құрметіне "Ескі аллейниандар" деп атайды. Бұл әдетте "О. А." деп қысқартылады және мектеп басылымдарында немесе мектеп туралы жарияланымдарда, есімдерден кейін жақша ішіндегі пост-номиналды әріптер ретінде қолданылады. Бұл терминді Аллейн мектебінің түлектеріне қатысты қолданылатын "Аллейннің ескі түлектері" деген сөзбен шатастырмау керек. Қазіргі мектеп оқушылары аллейниандар деп танылады. 1880 жылға дейін "аллейниан" және "ескі аллейниан" терминдері қолданылмаған, ал оқушылар мен бұрынғы оқушылар дуличтіктер деп аталған. Белгілі ескі аллейниандардың қатарында сэр Эрнест Шеклтон, сэр П. Г. Вудхаус, Реймонд Чандлер, сэр Эдвард Джордж, Боб Монкхаус, Майкл Ондаатже, Чиветель Эджиофор, саясаткер және тележүргізуші Найджел Фарадж, крикетші Тревор Бейли, С. С. Форестер, архитектор С. Ф. А. Войси және комик Пол Синха бар.
Old boys of Dulwich College are called "Old Alleynians", after the founder of the school. This is often abbreviated to "O. A." as post nominal letters in brackets in school publications or publications specifically concerning the school. The term should not be confused with "Alleyn's Old Boys" used for alumni of Alleyn's School. Current pupils of the school are known as Alleynians. Prior to around 1880, the terms "Alleynian" and "Old Alleynian" were not used and the pupils and ex pupils were known as Dulwichians. Notable Old Alleynians include Sir Ernest Shackleton, Sir P G Wodehouse, Raymond Chandler, Sir Edward George, Bob Monkhouse, Michael Ondaatje, Chiwetel Ejiofor, politician and broadcaster Nigel Farage, the cricketer Trevor Bailey, C. S. Forester, the architect C. F. A. Voysey, and the comedian Paul Sinha.
Жинақтар
Мектепте өте кең мұрағат бар, әсіресе драма және өнерге қатысты материалдар, олардың көпшілігі Эдвард Алленнің (құрылтайшының) жеке кітапханасынан алынған. Сонымен қатар, Нимродтың бұрынғы экспедициясынан әкелінген шаналар сияқты басқа да заттар да бар. Мастерлер кітапханасындағы камин үстінде Эдвард Аллен 1618 жылы Елизавета I-нің мемлекеттік баржасынан сатып алған, "Қасиетті қайғы" (Pietas) және "Көңілжомарттық" (Liberalitas) бейнеленген екі панель орналасқан. Олардың бастапқыда Фрэнсис Дрейктің "Алтын құс" кемесінен алынғаны айтылады. Спенс бұл "аса қынжырлы және мүлдем қабылдауға болмайтын әлеуметтік және жыныстық тәртіпсіздіктер" екенін, оларды "күдіксіз айыптайтынын" мәлімдеді.
The school has a very extensive archive, especially of material relating to drama and the arts, much of which is from Edward Alleyn's (the founder) own library. as well as other items such as sledges from the earlier Nimrod expedition. Above the fireplace in the Masters' Library are two panels depicting pietas (Duty) and liberalitas (Generosity) bought by Edward Alleyn in 1618 from Elizabeth I's state barge. They are reputed to have originally come from Francis Drake's Golden Hinde. Spence said he "condemned unreservedly the alleged social and sexual misconduct" which he said was "distressing and entirely unacceptable".
Колледждің суреті
1870 жылы Камил Писсаро импрессионист суретшісі Жаңа колледж ғимараттарын суреттеді. Писсаро сол кезде Франция-Пруссия соғысынан қашып, Жоғарғы Норвудта тұрып, Лондонның көріністеріне әсерленген болатын.
In 1870, the buildings of the New College were painted by the impressionist artist, Camille Pissarro. Pissarro was at the time living in Upper Norwood, having fled from France at the time of the Franco Prussian War, and was entranced by the London landscapes.