Кіріспе
Француз діни қызметкері және құрметті Жан Мари Роберт де Ла Менне, FICP (немесе де Ламенне; 1780-1860) - бритондық католик діни қызметкері және философ Фелисити Роберт де Ламеннедің ағасы, ол жастарында оған ықпал етті. Ол Француз революциясынан кейін Францияда католик шіркеуінің қайта жаңғыруының жетекші тұлғасы болды, бұл әрекеттің бір бөлігі ретінде үш діни институтты құруға қатысты. Папа Пауль VI оны 1966 жылы құрметті деп жариялады және оның канонизациялау ісі жалғасуда.
Jean Marie Robert de La Mennais, FICP (or de Lamennais; 1780–1860) was a Breton Catholic priest and brother of the philosopher Felicité Robert de Lamennais, whom he influenced in their youth. He was a leading figure in the revival of the Catholic Church in France after the French Revolution, involved in founding three religious institutes as part of this effort. Pope Paul VI proclaimed him to be Venerable in 1966 and his cause of canonization is ongoing.
Ерте өмір
Жан-Мари 8 қыркүйек 1780 жылы Бреттан провинциясындағы Сен-Мало қаласында Робер де ла Меннес отбасында дүниеге келген. Ол патшадан герб алған бай саудагер Роберт де Ламенна мен Мари де Саудрастың ұлдарының бірі. Анасы қайтыс болғанда ол бес жаста болған, сондықтан ол мен інісі Сен-Мало маңындағы Ла-Шенаиде тұратын ағасы Роберт де Саудрейске оқуға жіберілді. Революция кезінде отбасы түн ортасында өз үйінде жасырын түрде месса оқыған ант бермейтін діни қызметкерлерді баспана етті. Жан-Мари діни қызметкер болуға қызығушылық таныта бастады. 1790 жылдың қазан айында ол Бірінші Қауымдықты қабылдады және келесі мамыр айында жер аударылған Сент-Малоның соңғы епискобы Габриэль Кортуа де Прессиньиден растауды алды. 1793 жылдың желтоқсан айында Бретаньде террорлық режим орнады. Олардың әкесі Роберт тұтқындалып, гильотинадан арашалап құтқарылды. Ол жер аударылудан оралғаннан кейін көп ұзамай епископ Кортуа де Прессиньи Ламеннайды 1801 жылдың 21 желтоқсанында Париждегі Урсулиндер часовнясында субдиакон етіп тағайындады. Келесі жылы Ламенна бұрынғы шіркеудің басқаратын орта мектебінің бұрынғы ректорына Революция кезінде жабылған мекемені қайта ашуға көмектесті. Мектепті қайта жаңғырту үшін ол ағасы Хью Фелиситимен бірге бұрынғы аурухананы сатып алды. Ол Ренн кафедральді соборында диякон болып тағайындалды 24 қыркүйек 1803 жылы епископ Жан Батист Мари де Майль, Ренн епискобы. және тез арада Сент-Мало аймағындағы епархияның викарі болып тағайындалды, ол жергілікті епархияның бұрынғы сотында орналасқан, ол соңғы 1801 жылғы Конкорд бойынша бас тартылды. 1807 жылы ректор қайтыс болғаннан кейін, Сент-Мало колледжі кіші семинарияға айналдырылды және Ламенна ағайындар екеуі де мектептің факультетіне қосылды. Бірге отырып, ағайындылар екі үлкен еңбек жазды: "Францияда шіркеудің жағдайы туралы ойлар" және "Оның қазіргі жағдайы" және "Епископтар институтына қатысты шіркеу дәстүрі" 1808 жылы Парижде жасырын түрде жарияланды. Кітаптар діни қызметкерлердің белсенді рөлін атқара отырып, елдегі діни жаңғыруды шақырды. Олар Францияда Католик шіркеуінің үстінен Киелі орынның билігі бар екенін қорғады. Император Наполеонның үкіметі кітаптардың идеяларын қауіпті деп бағалап, олардың одан әрі басылуына тыйым салды. Келесі жылы олар XVI ғасырдағы рухани жазушы, бенедиктин абысы Луи де Блуаның еңбегінің аудармасын басып шығарды. Сондай-ақ, ол бүкіл елдегі қайырымдылық істеріне жауапты Францияның Бас қайырымдылығының өкілі болып тағайындалды. Ламенне өзінен талап етілген жұмысты қажырлы атқарды. Сен-Брюктің бас викарі лауазымына ие болумен қатар, Ренн епискобы, оның каноникалық жетекшісі, оны бір мезгілде өз епархиясы үшін сол лауазымға тағайындады. Осы басқа міндеттерге қоса, ол діни семинарияны және приходтық миссияларын басқаруға арналған Санкт-Петер қауымын құруға белсенді атсалысты, қысқа уақыт бойы оның Бас жетекшісі болып қызмет етті. Бір епископ, Нью-Йорк епискобы Джон Дюбуа, Ламеннаның ерлікпен атқарған қызметіне таңғалып, оны өзінің АҚШ-тағы епархиясының бас викарі етіп тағайындады.
Мәсіхшілердің тәлімін беретін бауырластар
Ламенне өзінің епархиясындағы жас жігіттердің қажеттіліктері туралы да алаңдайтын және олар үшін мұғалімдер іздейтін. Ол ең алдымен Джон Баптист де ла Салдың кедей балаларды оқыту үшін құрған "Христиан мектептері ағайындарының" көмегіне жүгінді. Алайда, ол бұл бауырластардың ережелері олардың жалғыз жұмыс істеуіне тыйым салғандықтан, оның ойына келді, ал ол ойлаған миссионерлік қызметке аз оқушылы оқшау жердегі бір ғана мұғалім қажет болды. Ол егіндікте жұмыс істейтін, үйренуге қабілетті деп санаған жас жігіттерді жұмысқа алды. Ол оларды өз үйіне алып, негізгі білімдерін берді. Ламеннес Габриэль Дешейес (1767-1841), Аурей пасторы және Ванн епархиясының бас викарімен діни бауырластардың шағын тобын құру туралы білді. Олар ынтымақтастыққа келісті және осы мақсатта 1819 жылы 6 маусымда өздерінің халқына "нағыз дін мұғалімдерін" ұсыну туралы келісімге қол қойды. Жаңа епископтың келуіне байланысты Ламенне өзінің күш-жігерін осы жобаға көбірек жұмсай алды. Осыған жауап ретінде екі діни қызметкер діни қауымның бір бөлігі ретінде осы өмірге өздерін арнауға ер адамдарды жалдауға кірісті. Алғашқы жауынгерлер христиан мектептерінің бауырларынан каноникалық білім алды. Ол Францияда діни ордерлердің ажырауымен тоқтады.
Өлім
Дешайес қайтыс болғаннан кейін, Ламенна ағалардың толық уақытты жетекшісі болды және ана үйінде тұрды. 1860 жылдың желтоқсан айында қайтыс болған кезде, бауырластардың 852 мүшесі бүкіл Францияда және оның алыс орналасқан отарларында, яғни Француз Гвианасынан бастап Сенегалға дейін қызмет етіп жүрді. 1897 жылы қаламгерлер Канадада алғашқы шетел миссиясын құрды, кейіннен 1903 жылы Англияда мектеп құрды.