Кіріспе

Тамил Надудағы мұралық ауыл, Үндістан Дакшина Читра ("оңтүстік суреті") - Үндістанның Тамил Наду штатындағы тірі тарих мұражайы, Оңтүстік Үндістанның мұрасы мен мәдениетіне арналған. Ол Ченнаидің оңтүстігінде орналасқан. 1996 жылы 14 желтоқсанда ашылған мұражай Мадрас қолөнер қоры (MCF) арқылы басқарылады. МКФ 1984 жылы құрылған. Мұражайдың басқарушысы американдық тектес үнді өнер тарихшысы Дебора Тиагаражан. Мұражай Тамил Наду үкіметінен 33 жылға жалға алынған жерді пайдаланып салынған. Мюткадуда орналасқан, ШҚО-да орналасқан, ол Ченнаи мен Пондичерриді байланыстыратын шығыс жағалау жолында орналасқан. Мұралық ауыл ретінде дамыған Дакшина-Читрада Оңтүстік Үндістанның штаттарындағы адамдардың өмір салтын бейнелейтін үйлердің түпнұсқалары мен көрнекі экспонаттары бар. Көрмеде Оңтүстік Үндістанның сәулет, өнер, халықтық өнер және қолөнер түрлері бейнеленген. Бұл ғимараттарда зерттеу бөлімі, қолөнер базары, ойын алаңы, діни рәсімдер өткізілетін аймақ, тас өңдеу цехы және сувенирлер дүкендері бар. Дақшина-Читрада тұрақты жұмыс істейтін қолөнершілер өздерінің бұйымдарын қалай жасағанын көрсетеді немесе түсіндіреді. Сонымен қатар, әр түрлі қолөнер шеберлері мен суретшілер үшін қоғамдық студияны жалға алған суретшілер тұрақты түрде семинарлар өткізеді.

Тарих

"Оңтүстік суреті" деген мағынаны білдіретін Дакшина-Читра - бұл Оңтүстік Үндістанның өмір салты өз штаттары бойынша, аймақтың сәулеті мен халықтың тұрмыс жағдайы мен әдеттері арқылы көрсетілген мұралық ауыл. Бұл ұйым 1984 жылы Дебора Тиагаражан бастаған Мадрас қолөнер қоры (MCF) үкіметтік емес ұйымымен құрылған. Тьягаражан 1970 жылы Мадрасқа (қазіргі Ченнаи) келіп, Тамил Наду мен Кераланың бірнеше ауылдық ауылдарына барды. Ол 1984 жылы MCF-ті аймақтық мәдениет пен мұраны сақтау мақсатында құрды. 1991 жылдың шілдесінде MCF жоба үшін жерді Тамил Наду үкіметінен 33 жылға жалға алды. Мұражайды құруда мемлекеттік ұйымдар, өнеркәсіп және консервация саласындағы мамандар арасында ынтымақтастық орнатылды. Мұражайдың құрылуына ұзақ мерзімді корпоративтік донорлар [Форд қоры] және қолөнерді дамыту жөніндегі комиссар кеңсесі де қатысты. Бұл мұражайдың тамырлары Еуропа, АҚШ, Жапония және Оңтүстік-Шығыс Азияның ашық аспан астындағы мұражайларына барып тығады, бірақ оның ең жақын іргетасы - Ұлттық қолөнер және қолөнер музейі, Нью-Дели. Дебора Тиагаражанға "Олд Стурбридж" ауылы мен "Плимот" плантациясы (АҚШ) және Жапония мен Румынияның белгісіз жерлері әсер етті. Орталықтың өнеркәсіптік технологияға дейінгі және материалдық мәдениетке баса назар аударғаны көптеген қолданыстағы мұражайлардан таңдамалы түрде алынған. Дакшина Читраның көрмелері негізінен архитектураға арналған, мысалы, Скансен, Гринфилд Виллидж (АҚШ) және Уэльд және Даунленд мұражайында (Англия). Көрмеге көшірілген түпнұсқалар қойылады. Барлық құрылымдар түпнұсқалар емес, өйткені отарлы Уильямсберг пен Плимот плантацияларында көрініс тапқан, бірнеше құрылымдар жергілікті стильдердің жалпы көшірмелері, ал басқалары нақты құрылымдардың нақты рекреациялары. Сонымен қатар, көрмелер кең ауқымды. "Дақшина-Читра" өзінің көшірілген түпнұсқалары мен қайтадан жасалған көшірмелерімен XVIII ғасырдың аяғынан ХХ ғасырдың ортасына дейінгі кезеңді бейнелеуді мақсат етеді.

Дизайн

Мұражайдың бас жоспарын сәулетші Лори Бейкер ауылдық сәулет дизайнына қызығушылығы болғандықтан тегін әзірледі. Бас жоспар - жобаның барлық негізгі элементтерін көрсететін шағын масштабтағы графикалық сызба. Лори Бейкер өзінің әдеттегіден тыс тәсілдерімен танымал, оның құрамында жергілікті материалдарды пайдалану және қоршаған ортаға бейімделген қолөнер өндірісі әдістерін жобалау. Бейкер Дахшина-Читраның бас жоспарын карта ретінде бастады, ол орындалу кезінде сайтта басқаша болды. Ол әр оңтүстік штаттың сәулетімен бірге кішкентай көшелері мен жаяу жүргінші жолдары бар ауылдарды бейнелеуді жоспарлаған. Бейкер университет аумағында үлкен ғимараттар болғанын қаламады. Ол "бұл орын" қарапайым адамдардың өнер мен қолөнермен айналысуы керек деп ойлады. Ол "кіші - әдемі" деген философиясын ұстанды. Кейіннен бұл жұмысты жүргізген архитектор Бени Куриакос өзінің мақалаларының бірінде Бейкердің: "Идея - үлкен көрме павильоны жүйесін толығымен тастау. Біріншіден, олар үлгілі немесе шынайы бола алмайды, өйткені біздің ата-бабаларымызда мұндай нәрселер болмаған, ал екінші жағынан, халықтық заттар негізінен кішкентай. Оны көбейтіп, өлшемін өзгертуге болмайды. Бұл өзгеріс орын алған жердің айналасындағы жағдайдың өзгеруіне байланысты болды. Мұндай мысалдардың бірі - кіреберіс жолдың жақтағы жолдан шығыс жағалау жолына ауысуы. Бейкер бас жоспарды дайындаған кезде сатып алынатын ғимараттардың өлшемдері мен стилі белгісіз болды. Бұл ауыстырылған ғимараттарды орналастыру үшін бас жоспарды өзгерту қажет болды.

Өнер бұйымдары

Жинақ оңтүстік штаттарда қолданылатын күнделікті тұрмыс заттарынан тұрады. 2014 жылы көрмеге 4220 артефакт қойылды; 3200 - бұйымдар, 950 - тоқыма бұйымдар және 70 - заманауи жұмыстар. Тоқыма коллекциясына ерлер (дхоти, лунги, курта, тюрбан, шапшақ, салтанатты киім), әйелдер (сары, блуз, жарты сари, толық итәк, мунду, парда, шарф), жиһаз, жарайды (Реал Мадрас қолғап, Икат, Каламкари және т.б.) ), Telia Rumal, декоративті қабырғалық ілгектер және діни рәсімдер үшін тоқыма бұйымдар. Бүкіл көрініс ағылшын тілінде, ал көрініс халықтың мәдени аспектілерін және Оңтүстік Үндістанның мұралық үйлерінің қолөнер дәстүрлерін көрсетеді. Білім беру, ойын-сауық және тамашаның бірігуімен ол космополиттік аудиторияға арналған негізгі бағыт болып табылады. Бұл - Оңтүстік Үндістанның ауылдарын еліміздің көрінісі ретінде көрсететін, оңаша ой жүгіртуді және ностальгиялық сезімді шақыратын кеңістік. Сонымен қатар, "Дақшина-Читра" индустриялық өмір салтын жойып, аза тұтудың қарама-қайшылығын білдіреді, бірақ ол еркін нарықтық экономикалық тәжірибеге негізделген.