Кіріспе

Чарльз Генри Кеффин (4 маусым 1854 - 14 қаңтар 1918) - Англияның Кент штатының Ситтбоурн қаласында туған ағылшын-американдық жазушы және өнер сыншысы. Ол Оксфордтағы Магдалена колледжін 1876 жылы бітіргеннен кейін, мәдениет пен эстетика бойынша кең ауқымды білімге ие болды. 1888 жылы ол британдық актриса және жазушы Каролина Скарфилдке үйленді. Олардың екі баласы болды, қыздары Донна және Фреда Каффин. 1892 жылы ол АҚШ-қа көшіп барды. Ол Чикаго көрмесі сәндік бөлімінде жұмыс істеді, 1897 жылы Нью-Йоркке көшіп келгеннен кейін, ол Харпердің апталық, Нью-Йорк кешкі пошта, Нью-Йорк Күн (1901-04), Халықаралық студия және Нью-Йорк американдықтарының өнер сыншысы болды. Оның жарияланымдары ғылыми емес, танымал сипатқа ие, бірақ ол Америкадағы қазіргі заманғы өнердің маңызды ертедегі, егер екіжақты қорғаушысы болса. Оның шығармалары оқырмандарға әсерлі, әрі көптеген өнер салаларына қызығушылық туғызған. Соңғы кітаптарының бірі - "Өмір үшін өнер" (1913) - оның философиясын сипаттап, өнерді "өмірдің ажырамас бөлігі [не] өмірдегі орхидея сияқты паразит" немесе арнайы немесе элиталық ләззат ретінде қарастыру керек деп айтқан. Ол сонымен қатар американдық бастауыш және орта мектептердегі өнер білімін жан-жақты қорғады және жиі лектор болды.

Мансап

Каффиннің алғашқы жазбалары оның дәстүрлі эстетикалық құндылықтарға қарсы модернистік шабуылға ешқашан жанашырлық танытпайтынын білдірген жоқ. Оның көптеген мақалалары мен кітаптары, жалпы аудиторияға арналған зерттеулер, он жетінші және он сегізінші ғасырдағы еуропалық сурет салу мен мүсін өнеріндегі ірі аттарға назар аударды, ал он тоғызыншы ғасырдың аяғындағы өнерді қарастырған кезде, Модернизмнің барлық нәрселерін қабылдамайтын Эбботт Тейер және Джордж де Форест Бруш сияқты суретшілердің жұмысын мақтады. Ол Тонализмнің және Гари Мелхерстің реализміне құлшылық еткен. Каффиннің суретке сурет салуға деген қызығушылығы оның өміріндегі ең маңызды және өнімді достығына әкелді Альфред Стиглиц . Стиглиц Каффинді өзінің журналы Camera Work үшін жазушы ретінде жалдады, ол Стиглицтің фотосуреттеріне, сондай-ақ Эдвард Штайхеннің, Франк Юджиннің, Джозеф Кейлидің және Гертруда Казебьердің суреттеріне баға берді. 1902 жылы құрылған Camera Work журналы 1917 жылға дейін жарияланып келді. Стиглицтің өмірбаянының жазушысы Кейфиннің айтуынша, Кафин "журналдың өмір бойы [Стиглицтің] мақсаттарына жанашырлық танытқан жалғыз ірі сыншы болды". Стиглицпен қарым-қатынас жаңа өнерге көбірек ұшырауға әкелді. Стиглиц галереясындағы көрмелерді қарап, "291" Каффинге Абрахам Уолковиц, Альфред Маурер, Джон Марин, Артур Дов және Марсден Хартли сияқты әртүрлі сынға ұшыраған суретшілерді бағалау мүмкіндігі болды. Ол көрген кейбір жаңа өнер (мысалы, кубизм және синхромизм) оған шатастырды және бұрмалады, бірақ оның көп бөлігі ол өзінің газет және журнал бағандарында талқылауға қуанышты болған аян болды. Ол Ескі шеберлер немесе жас кезінде Джеймс Эбботт МакНилл Уистлер сияқты суретшілер туралы жазуға әрдайым ыңғайлы болса да, ол ашық ойлы жазушы ретінде беделге ие болды. Сондай-ақ, ол уақыт өте келе өзінің көзқарасы өзгергенін мойындаған. 1916 жылы Нодлер галереясындағы көрмеде Томас Уилмер Дьюингтің портреті қаралғанда, Каффин былай деп жазды: "Бір адам оның өлі түстер гармониясын, оның инерттік тербелістерін зерттейді және олар бір кезде адамның қиялында жауап ояту сияқты екенін еске алады. Қайырлы ескі фин де секуль экзистивтілік, суретшіден басқа бәрі сізден қаншалықты өсті!" Каффиннің модернисттер лагерінде оған қарсыластары болды, олар оның консервативті талғамдарын кешіре алмады. Виллард Хантингтон Райт абстрактілі сурет салудың алғашқы қорғаушысы, Каффиннің озық өнерге деген қызығушылығы күмәнді болып көрінді және гипноз оның кеңірек көзқарасқа айналуына себепші болуы керек деп болжады, өйткені "сурет салудың балабақшасындағы директор" жарықты өз бетінше көруге жеткілікті ақылды емес еді. Стиглиц шеңберіндегі тағы бір жазушы Темпл Скотт "histoire à clef" деп аталатын "істеуші" деп аталады, ол Каффиннің ерекше көңілге қонымды портреті болды, ол "Шарльз Коккейне" деп жамылған, өзін-өзі сенімді сыншы ретінде ұсынды. 1913 жылы Армори шоусының арасында болған жылдары, ол әсерлі, бірақ қауіпті сенсациялық деп тапты, және 1918 жылы қайтыс болғаннан кейін, Каффин Нью-Йорктің өзгеріп жатқан өнер әлемін белсенді түрде қамтыды және оқырмандарын қиын жаңа суретшілерге мүмкіндік беруге шақырды. Ол скептик көрермендерге Анри Матисс, Константин Бранкуси және Франсис Пикабия сияқты еуропалық модернистердің шығармаларын ұсынды. Алайда ол өзінің күмәндануымен бөлісті. Ол Пол Сезанн мен Жорж Брактың инновациялық қасиеттерін көре алса да, Марсель Дюшанның "пинолисттік юморын" жоққа шығарды және Джозеф Стелланың Кони Айленд суреттерін агрессивті түрде қарапайым деп тапты. 1915 жылы Пикассоның көрмесі туралы жазған ол барлық суретшілер "өздерінің дарындылығының сөзсіз шақыруын" орындауы керек екенін, бірақ Пикассо "мен, атап айтқанда, орындай алмайтын қасақана абстракция деңгейіне жетті" деп мойындады. Чарльз Каффин модернизмге қарсылық білдірген реакционер де, авангардты қолдаушы да емес еді. Өзінің құлшынысы мен күмәнданушылығымен бөлісіп, ол дәлелді пікірталасқа алаң жасады және эстетикалық шекаралар мен стандарттарды сынауға құттықтады. Ол өзгерген заманда өмір сүріп жатқанын түсінген.