Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Чарльз Генри Кеффин (4 маусым 1854 - 14 қаңтар 1918) - Англияның Кент штатының Ситтбоурн қаласында туған ағылшын-американдық жазушы және өнер сыншысы. Ол Оксфордтағы Магдалена колледжін 1876 жылы бітіргеннен кейін, мәдениет пен эстетика бойынша кең ауқымды білімге ие болды. 1888 жылы ол британдық актриса және жазушы Каролина Скарфилдке үйленді. Олардың екі баласы болды, қыздары Донна және Фреда Каффин. 1892 жылы ол АҚШ-қа көшіп барды. Ол Чикаго көрмесі сәндік бөлімінде жұмыс істеді, 1897 жылы Нью-Йоркке көшіп келгеннен кейін, ол Харпердің апталық, Нью-Йорк кешкі пошта, Нью-Йорк Күн (1901-04), Халықаралық студия және Нью-Йорк американдықтарының өнер сыншысы болды. Оның жарияланымдары ғылыми емес, танымал сипатқа ие, бірақ ол Америкадағы қазіргі заманғы өнердің маңызды ертедегі, егер екіжақты қорғаушысы болса. Оның шығармалары оқырмандарға әсерлі, әрі көптеген өнер салаларына қызығушылық туғызған. Соңғы кітаптарының бірі - "Өмір үшін өнер" (1913) - оның философиясын сипаттап, өнерді "өмірдің ажырамас бөлігі [не] өмірдегі орхидея сияқты паразит" немесе арнайы немесе элиталық ләззат ретінде қарастыру керек деп айтқан. Ол сонымен қатар американдық бастауыш және орта мектептердегі өнер білімін жан-жақты қорғады және жиі лектор болды.
Charles Henry Caffin (June 4, 1854 – January 14, 1918) was an Anglo American writer and art critic, born in Sittingbourne, Kent, England. After graduating from Magdalen College, Oxford, in 1876, with a broad background in culture and aesthetics, he engaged in scholastic and theatrical work. In 1888, he married Caroline Scurfield, a British actress and writer. They had two children, daughters Donna and Freda Caffin. In 1892, he moved to the United States. He worked in the decoration department of the Chicago Exposition, and after moving to New York City in 1897, he was the art critic of Harper's Weekly, the New York Evening Post, the New York Sun (1901–04), the International Studio, and the New York American. His publications are of a popular rather than a scholarly character, but he was an important early if equivocal advocate of modern art in America. His writings were suggestive and stimulating to laymen and encouraged interest in many fields of art. One of his last books, Art for Life's Sake (1913), described his philosophy, which argued that the arts must be seen as "an integral part of life [not] an orchid like parasite on life" or a specialized or elite indulgence. He also argued strenuously for art education in American elementary schools and high schools and was a frequent lecturer.
Мансап
Каффиннің алғашқы жазбалары оның дәстүрлі эстетикалық құндылықтарға қарсы модернистік шабуылға ешқашан жанашырлық танытпайтынын білдірген жоқ. Оның көптеген мақалалары мен кітаптары, жалпы аудиторияға арналған зерттеулер, он жетінші және он сегізінші ғасырдағы еуропалық сурет салу мен мүсін өнеріндегі ірі аттарға назар аударды, ал он тоғызыншы ғасырдың аяғындағы өнерді қарастырған кезде, Модернизмнің барлық нәрселерін қабылдамайтын Эбботт Тейер және Джордж де Форест Бруш сияқты суретшілердің жұмысын мақтады. Ол Тонализмнің және Гари Мелхерстің реализміне құлшылық еткен. Каффиннің суретке сурет салуға деген қызығушылығы оның өміріндегі ең маңызды және өнімді достығына әкелді Альфред Стиглиц . Стиглиц Каффинді өзінің журналы Camera Work үшін жазушы ретінде жалдады, ол Стиглицтің фотосуреттеріне, сондай-ақ Эдвард Штайхеннің, Франк Юджиннің, Джозеф Кейлидің және Гертруда Казебьердің суреттеріне баға берді. 1902 жылы құрылған Camera Work журналы 1917 жылға дейін жарияланып келді. Стиглицтің өмірбаянының жазушысы Кейфиннің айтуынша, Кафин "журналдың өмір бойы [Стиглицтің] мақсаттарына жанашырлық танытқан жалғыз ірі сыншы болды". Стиглицпен қарым-қатынас жаңа өнерге көбірек ұшырауға әкелді. Стиглиц галереясындағы көрмелерді қарап, "291" Каффинге Абрахам Уолковиц, Альфред Маурер, Джон Марин, Артур Дов және Марсден Хартли сияқты әртүрлі сынға ұшыраған суретшілерді бағалау мүмкіндігі болды. Ол көрген кейбір жаңа өнер (мысалы, кубизм және синхромизм) оған шатастырды және бұрмалады, бірақ оның көп бөлігі ол өзінің газет және журнал бағандарында талқылауға қуанышты болған аян болды. Ол Ескі шеберлер немесе жас кезінде Джеймс Эбботт МакНилл Уистлер сияқты суретшілер туралы жазуға әрдайым ыңғайлы болса да, ол ашық ойлы жазушы ретінде беделге ие болды. Сондай-ақ, ол уақыт өте келе өзінің көзқарасы өзгергенін мойындаған. 1916 жылы Нодлер галереясындағы көрмеде Томас Уилмер Дьюингтің портреті қаралғанда, Каффин былай деп жазды: "Бір адам оның өлі түстер гармониясын, оның инерттік тербелістерін зерттейді және олар бір кезде адамның қиялында жауап ояту сияқты екенін еске алады. Қайырлы ескі фин де секуль экзистивтілік, суретшіден басқа бәрі сізден қаншалықты өсті!" Каффиннің модернисттер лагерінде оған қарсыластары болды, олар оның консервативті талғамдарын кешіре алмады. Виллард Хантингтон Райт абстрактілі сурет салудың алғашқы қорғаушысы, Каффиннің озық өнерге деген қызығушылығы күмәнді болып көрінді және гипноз оның кеңірек көзқарасқа айналуына себепші болуы керек деп болжады, өйткені "сурет салудың балабақшасындағы директор" жарықты өз бетінше көруге жеткілікті ақылды емес еді. Стиглиц шеңберіндегі тағы бір жазушы Темпл Скотт "histoire à clef" деп аталатын "істеуші" деп аталады, ол Каффиннің ерекше көңілге қонымды портреті болды, ол "Шарльз Коккейне" деп жамылған, өзін-өзі сенімді сыншы ретінде ұсынды. 1913 жылы Армори шоусының арасында болған жылдары, ол әсерлі, бірақ қауіпті сенсациялық деп тапты, және 1918 жылы қайтыс болғаннан кейін, Каффин Нью-Йорктің өзгеріп жатқан өнер әлемін белсенді түрде қамтыды және оқырмандарын қиын жаңа суретшілерге мүмкіндік беруге шақырды. Ол скептик көрермендерге Анри Матисс, Константин Бранкуси және Франсис Пикабия сияқты еуропалық модернистердің шығармаларын ұсынды. Алайда ол өзінің күмәндануымен бөлісті. Ол Пол Сезанн мен Жорж Брактың инновациялық қасиеттерін көре алса да, Марсель Дюшанның "пинолисттік юморын" жоққа шығарды және Джозеф Стелланың Кони Айленд суреттерін агрессивті түрде қарапайым деп тапты. 1915 жылы Пикассоның көрмесі туралы жазған ол барлық суретшілер "өздерінің дарындылығының сөзсіз шақыруын" орындауы керек екенін, бірақ Пикассо "мен, атап айтқанда, орындай алмайтын қасақана абстракция деңгейіне жетті" деп мойындады. Чарльз Каффин модернизмге қарсылық білдірген реакционер де, авангардты қолдаушы да емес еді. Өзінің құлшынысы мен күмәнданушылығымен бөлісіп, ол дәлелді пікірталасқа алаң жасады және эстетикалық шекаралар мен стандарттарды сынауға құттықтады. Ол өзгерген заманда өмір сүріп жатқанын түсінген.
Caffin's earliest writings did not suggest that he would ever be sympathetic to the modernist attack on traditional aesthetic values. His many articles and books, which were surveys intended for a general audience, focused on the major names in seventeenth and eighteenth century European painting and sculpture, and when considering art from the late nineteenth century, praised the work of artists like Abbott Thayer and George de Forest Brush, who came to epitomize everything Modernism would reject. He was an admirer of Tonalism and the realism of Gari Melchers. Caffin's interest in pictorial photography led to the most important and productive friendship of his life with Alfred Stieglitz. Stieglitz enlisted Caffin as a writer for his journal Camera Work, for which he wrote appreciations of Stieglitz's photographs as well as those of Edward Steichen, Frank Eugene, Joseph Keiley, and Gertrude Kasebier, among others. Camera Work, which was founded in 1902, continued publication until 1917 and, in the words of Stieglitz's biographer, Caffin was "the only major critic sympathetic to [Stieglitz's] goals to last the full life of the magazine." The relationship with Stieglitz also led to more exposure to new art. Reviewing exhibitions at Stieglitz's gallery, "291," Caffin had the opportunity to assess challenging artists as different as Abraham Walkowitz, Alfred Maurer, John Marin, Arthur Dove, and Marsden Hartley. Some of the new art he saw (e. g., Cubism and Synchromism) was confusing and disorienting to him, but much of it was a revelation which he was pleased to discuss in his newspaper and magazine columns. Though he was always more comfortable writing about the Old Masters or painters from his youth like James Abbott McNeill Whistler, he acquired a reputation as a writer with an open mind. He could also acknowledge that his own perspective had changed over time. Examining a portrait by Thomas Wilmer Dewing at a 1916 exhibition at the Knoedler gallery, Caffin wrote, "It is with curious reflection that one studies its dead harmonies of color, its inert vibrations and recalls that they once seemed to awaken a response in one's imagination Poor old fin de siècle exquistiveness, how completely everybody but the artist has grown beyond you!" Caffin had his enemies in the modernist camp, who could not forgive him his more conservative tastes. Willard Huntington Wright, an early advocate of abstract painting, found Caffin's growing interest in advanced art suspicious and suggested that hypnotism must be responsible for his conversion to a broader view, as "the headmaster in the kindergarten of painting" was not clever enough to see the light on his own. Another writer in the Stieglitz circle, Temple Scott, wrote an "histoire à clef" that offered a particularly unflattering portrait of Caffin, thinly disguised as "Charles Cockayne," a critic of complacent self assurance. In the years between the 1913 Armory Show, which he found impressive but dangerously sensationalistic, and his death in 1918, Caffin energetically covered the changing New York art world and urged his readers to give the difficult new painters a chance. He made a case to skeptical viewers for the work of European modernists like Henri Matisse, Constantin Brâncuși, and Francis Picabia. Yet he also shared his own doubts. While he could see the innovative qualities of Paul Cézanne and Georges Braque, he dismissed the "pinhead humor" of Marcel Duchamp and found the Coney Island paintings of Joseph Stella aggressively vulgar. Writing about a 1915 Picasso exhibition, he admitted that all artists must follow "the inevitable call of their own genius" but that Picasso "has reached a point of intentional abstraction which I, for one, cannot follow." Charles Caffin was neither a reactionary opposed to Modernism nor an unabashed avant garde supporter. Sharing his enthusiasm and his skepticism, he provided a forum for reasoned debate and applauded the testing of aesthetic boundaries and standards. He understood that he lived in changing times.