Кіріспе
Қозғалтқыштың тұтану жүйесінің бөлігі
Тұтану магнитосы (кейде жоғары кернеу магнитосы деп те аталады) – бұл ұшқыш тұтану қозғалтқыштарында (мысалы, бензинді қозғалтқыштарда) қолданылатын тұтану жүйесінің ескі түрі. Ол магнит және трансформаторды пайдаланып, ұшқыштарға жоғары кернеулі импульстарды жасайды. "Жоғары кернеу" деген ескі термин "жоғары вольтаж" дегенді білдіреді.
Дизайн
Қарапайым магнит (тұрақты магниттерді пайдаланатын электр генераторы) салыстырмалы түрде төмен кернеулі электр энергиясын өндіре алады, бірақ ол көптеген заманауи қозғалтқыштарда қолданылатын (дизельді қозғалтқыштардан басқа) ұшқын шығару шамдарына қажетті жоғары кернеуді өндіре алмайды. Ұшқын шығару магниттері электрлік трансформаторды да қамтиды. Электрлік трансформатор құрастыру үшін, біріншісінен әлдеқайда көп айналымдары бар екінші катушка, сол темір өзекке оралады. Екіншілік орамадағы айналымдар санын біріншілік орамадағы айналымдар санына қатынасын, айналымдар қатынасы деп атайды. Біріншілік катушкадағы кернеудің нәтижесінде, катушканың екіншілік орамасында пропорционалды кернеу туындайды. Біріншілік және екіншілік катушкалар арасындағы айналымдар қатынасы, екіншілік катушкадағы кернеу ұшқын шығару шамдарының арасындағы кеңістікті жеңуге жеткілікті, өте жоғары мәнге жетуі үшін таңдалады. Біріншілік ораманың кернеуі бірнеше жүз вольтқа дейін көтерілгенде, екіншілік ораманың кернеуі бірнеше он мың вольтқа дейін көтеріледі, себебі екіншілік орама әдетте біріншілік орамадан 100 есе көп айналымға ие. Сондықтан, кейбір магниттерде импульстік байланыс болады – қозғалтқыш пен магнит жетек білігі арасындағы серіппелі механикалық байланыс, ол магнит білігін айналдыру үшін қажетті уақытта "кернеуді жинап", содан кейін "босатады". Импульстік байланыс серіппе, ұшқыш салмақтары бар торап және қабықтан тұрады. Магниттік тұтануды қолданған алғашқы автомобиль – 1901 жылғы неміс Mercedes 35 ат күшімен жарыс машинасы болды, одан кейін Benz, Mors, Turcat Mery және Nesseldorf өндірген әртүрлі автомобильдер пайда болды. Ұшқын шығару магниттері көп ұзамай көптеген автомобильдерде, төмен кернеулі жүйелерде (ұшқын шығару шамдарын тұтандыру үшін екіншілік катушкаларды пайдаланған) және жоғары кернеулі магниттерде (ұшқын шығару шамдарын тікелей тұтандырған, индукциялық катушка тұтануына ұқсас) қолданылды.
A second coil, with many more turns than the primary, is wound on the same iron core to form an electrical transformer. The ratio of turns in the secondary winding to the number of turns in the primary winding, is called the turns ratio. Voltage across the primary coil results in a proportional voltage being induced across the secondary winding of the coil. The turns ratio between the primary and secondary coil is selected so that the voltage across the secondary reaches a very high value, enough to arc across the gap of the spark plug. As the voltage of the primary winding rises to several hundred volts, the voltage on the secondary winding rises to several tens of thousands of volts, since the secondary winding typically has 100 times as many turns as the primary winding. Therefore, some magnetos have an impulse coupling, a spring like mechanical linkage between the engine and magneto drive shaft which "winds up" and "lets go" at the proper moment for spinning the magneto shaft. The impulse coupling uses a spring, a hub cam with flyweights, and a shell. The first car to use magneto ignition was the 1901 German Mercedes 35 hp racing car, followed by various cars produced by Benz, Mors, Turcat Mery, and Nesseldorf. Ignition magnetos were soon used on most cars, for both low voltage systems (which used secondary coils to fire the spark plugs) and high voltage magnetos (which fired the spark plug directly, similar to induction coil ignition).