Бұлтты жад – мәлімет сақтау технологиясы. Магниттік домендерді қолданып, ақпаратты сақтайды. 1970-жылдары перспективалы болған, бірақ қазірде қолданылмайды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ескірген типтегі ұшпайтын компьютерлік жад
Obsolete type of non volatile computer memory
Көпіршік жады – магниттік материалдың жұқа қабатын пайдаланып, әрқайсысы бір бит дерек сақтайтын, көпіршіктер немесе домендер деп аталатын шағын магниттелген аймақтарды ұстайтын ұшпайтын компьютерлік жадтың бір түрі. Материал сыртқы магнит өрісінің әсерімен көпіршіктер жылжи алатын параллель жолдар сериясын құру үшін орналастырылған. Көпіршіктер материалдың шетіне жылжытылып оқылады, онда оларды дәстүрлі магниттік оқу құрылғысы оқи алады, содан кейін жад материал арқылы айналымды сақтау үшін алыс шетке қайта жазылады. Жұмыс істегенде, көпіршік жады кешіктірілген желілік жад жүйелеріне ұқсас. Көпіршік жады 1970-ші жылдарда перспективалы технология ретінде пайда болды, қатты дискілерге ұқсас жад тығыздығын ұсынады, бірақ орталық жадқа салыстырылатын өнімділікпен, ал қозғалатын бөліктері болмады. Бұл көптеген адамдарды оны барлық сақтау қажеттіліктері үшін "әмбебап жад" деп қарастыруға итерді. Жарымөткіш жад чиптерінің жылдам дамуы оны баяу технологиялар қатарына жіберді, ал қатты дискілердің сыйымдылығының күрт артуы оны баға бойынша бәсекеге қабілетсіз етті. Көпіршік жады 1970-ші және 1980-ші жылдарда техникалық қызмет көрсету немесе соққыға төзімділік қажет болған жағдайларда біраз уақыт қолданылды. Флэш-жад және ұқсас технологиялардың енгізілуі тіпті осы нишаны да бәсекеге қабілетсіз етті, ал 1980-ші жылдардың соңына қарай көпіршік жады толығымен жоғалып кетті.
Bubble memory is a type of non volatile computer memory that uses a thin film of a magnetic material to hold small magnetized areas, known as bubbles or domains, each storing one bit of data. The material is arranged to form a series of parallel tracks that the bubbles can move along under the action of an external magnetic field. The bubbles are read by moving them to the edge of the material, where they can be read by a conventional magnetic pickup, and then rewritten on the far edge to keep the memory cycling through the material. In operation, bubble memories are similar to delay line memory systems. Bubble memory started out as a promising technology in the 1970s, offering memory density of an order similar to hard drives, but performance more comparable to core memory, while lacking any moving parts. This led many to consider it a contender for a "universal memory" that could be used for all storage needs. The introduction of dramatically faster semiconductor memory chips pushed bubble into the slow end of the scale, and equally dramatic improvements in hard drive capacity made it uncompetitive in price terms. Bubble memory was used for some time in the 1970s and 1980s in applications where its non moving nature was desirable for maintenance or shock proofing reasons. The introduction of flash storage and similar technologies rendered even this niche uncompetitive, and bubble disappeared entirely by the late 1980s.
Алдын ала өнімдер
Көпіршік жадының негізін салушы – Эндрю Бобек. Бобек 1960 жылдары магниттік байланысты көптеген жобалармен айналысты, ал оның екі жобасы оны көпіршік жадының дамуы үшін ерекше жағдайға қойды. Біріншісі – транзисторлық басқарумен жұмыс істейтін алғашқы магниттік ядролық жад жүйесін жасау, ал екіншісі – твистор жадын жасау. Твистор – бұл, негізінен, «ядроларды» магниттік таспаның бөлігімен алмастыратын ядролық жадтың бір түрі. Твистордың басты артықшылығы – оны қолмен құрастырылатын ядроға қарағанда автоматтандырылған машиналармен құрастыру мүмкіндігі. AT&T компаниясы твисторға үлкен үміт артып, оның компьютерлік жадтың құнын едәуір төмендетіп, оларды өнеркәсіпте көшбасшылыққа шығарады деп сенді. Бірақ 1970 жылдардың басында DRAM жады нарыққа шығып, барлық бұрынғы кездейсоқ сұраныс жад жүйелерін жылдам ауыстырды. Твистор тек бірнеше қолданбаларда қолданылды, олардың көп бөлігі AT&T-нің өзінің компьютерлерінде. Твистор тұжырымының бір қызықты қосымша салдары өндірісте байқалды: белгілі бір жағдайларда таспаның ішіндегі электр сымдарының бірінен ток өткенде таспадағы магниттік өрістер ток бағытында қозғалады. Дұрыс пайдаланғанда, сақталған биттерді таспаға итеріп, соңынан шығаруға болады, бұл кідіріс желісі жадының бір түрін құрайды, бірақ бұл жағдайда өрістердің таралуы компьютерлік бақылауда болады, ал қолданылған материалдармен анықталған белгілі бір жылдамдықпен автоматты түрде жылжудың орнына. Дегенмен, мұндай жүйенің твистордан көп артықшылығы болған жоқ, әсіресе ол кездейсоқ қол жеткізуге мүмкіндік бермегендіктен.
Bubble memory is largely the brainchild of a single person, Andrew Bobeck. Bobeck had worked on many kinds of magnetics related projects through the 1960s, and two of his projects put him in a particularly good position for the development of bubble memory. The first was the development of the first magnetic core memory system driven by a transistor based controller, and the second was the development of twistor memory. Twistor is essentially a version of core memory that replaces the "cores" with a piece of magnetic tape. The main advantage of twistor is its ability to be assembled by automated machines, as opposed to core, which was almost entirely manual. AT&T had great hopes for twistor, believing that it would greatly reduce the cost of computer memory and put them in an industry leading position. Instead, DRAM memories came onto the market in the early 1970s and rapidly replaced all previous random access memory systems. Twistor ended up being used only in a few applications, many of them AT&T's own computers. One interesting side effect of the twistor concept was noticed in production: under certain conditions, passing a current through one of the electrical wires running inside the tape would cause the magnetic fields on the tape to move in the direction of the current. If used properly, it allowed the stored bits to be pushed down the tape and pop off the end, forming a type of delay line memory, but one where the propagation of the fields was under computer control, as opposed to automatically advancing at a set rate defined by the materials used. However, such a system had few advantages over twistor, especially as it did not allow random access.