Кіріспе
Британдық джаз музыканты (1940-2000) ирландтық харлер Ричард Эдвин Моррисси (1940 жылы 9 мамырда Дик Моррисси 1960 жылдардың басында сол кездегі Ұлыбританияның танымал саксофонист Табби Хейздің артынан пайда болды. Өзін-өзі оқытқан ол 16 жасында мектептегі "The Delta City Jazzmen" тобында кларинет ойнай бастады. Оның оқушылары Робин Мейхью (труба), Эрик Арчер (тромбон), Стив Пеннеллз (банжо), Глин Гринфилд (барабан) және жас бауыры Крис бас бас аспапта ойнайды. Содан кейін ол "Original Climax Jazz Band" тобының құрамына кірді. Тромпеттер Гас Галбрейттің Септетке қосылып, алльто саксофоны Питер Кинг оны Чарли Паркердің жазбаларымен таныстырды, ол көп ұзамай тенор саксофоны бойынша маманданды. Ол 1960 жылдың тамызынан бастап Marquee Club-та тұрақты түрде өнер көрсетіп, 21 жасында өзінің алғашқы жеке альбомын жазды. (1961) Fontana үшін, Стен Джонс пианинода, Колин Барнс барабанда және The Jazz Couriers негізін қалаушы мүшесі Малкольм Сесил басста. 1962 жылдың көп бөлігін ол Калькуттада, Үндістанда, Эшли Козак квартеті құрамында өткізді, аптасына жеті күн екі сағаттан тұратын үш сессияда ойнады, кейін Ұлыбританияға оралып, Гарри Саутпен квартетті құрды, ол да Калькутта квартеті құрамында болды. Олармен бірге The Jazz Couriers бассысы Phil Bates болды. Ол сонымен қатар Тед Хиттің Big Band-інде қысқа уақыт ойнады, онда көптеген жыл бойы көптеген джаз музыканттары болды, сондай-ақ классикалық Джонни Данкворт пен оның оркестрінің What the Dickens! және Гарри Саут биг-бэнд. Сол сияқты, Дик Моррисси басқа тенорлар Стэн Робинсон және Ал Гей, баритон саксофонист Пол Кэрролл және трубашылар Ян Карр, Кенни Уилер және Грег Браунмен бірге (Эрик Бердон және) The Animals' Big Band құрамына кірді. Бұл топ Richmond-те өткен 5-ші жыл сайынғы Британдық джаз және блюз фестивалінде (1965 ж.) алғаш рет және жалғыз рет пайда болды. 1960 жылдардың ортасына қарай ол екі жыл қатарынан Melody Maker Jazz Poll-де (1966 және 1967) Хейзден кейін екінші орынға ие болды. Ол 1960-шы және 1970-ші жылдардың басында Ұлыбританияда гастрольге шыққан көптеген американдық музыканттармен бірге жазды. Олардың қатарында Brother Jack McDuff, Jimmy Witherspoon-пен бірге жазылған әндер, J. J. Jackson-пен бірге екі LP және гитарист Эрнест Ренглинмен бірге Сонни Стит (Ronnie Scott's-те). Дик Моррисси 1960-шы жылдары Ұлттық джаз фестивалінде үнемі өнер көрсетті; оның өзінің атымен соңғы рет Виндзорда өткен 6-шы фестивальде (1966), бірақ ол 1972 жылы If-пен бірге фестивальге қайта оралады. 1969 жылы Дик Моррисси, Melody Maker Jazz Poll-тің бірнеше рет жеңімпазы және екінші орынды иеленген, басқа Melody Maker сыйлығының жеңімпазы, гитарист Терри Смитпен бірлесіп, J. J. Jackson's Band-те жұмыс істеді, If.
the Irish hurler
Richard Edwin Morrissey (9 May 1940 Dick Morrissey emerged in the early 1960s in the wake of Tubby Hayes, Britain’s pre eminent sax player at the time. Self taught, he started playing clarinet in his school band, The Delta City Jazzmen, at the age of sixteen with fellow pupils Robin Mayhew (trumpet), Eric Archer (trombone), Steve Pennells (banjo), Glyn Greenfield (drums), and young brother Chris on tea chest bass. He then joined the Original Climax Jazz Band. Going on to join trumpeter Gus Galbraith's Septet, where alto sax player Peter King introduced him to Charlie Parker's recordings, he began specialising on tenor saxophone shortly after. Making his name as a hard bop player, he appeared regularly at the Marquee Club from August 1960, and recorded his first solo album at the age of 21, It’s Morrissey, Man! (1961) for Fontana, featuring Stan Jones on piano, Colin Barnes on drums, and The Jazz Couriers founding member Malcolm Cecil on bass. He spent most of 1962 in Calcutta, India as part of the Ashley Kozak Quartet, playing three two hour sessions seven days a week, before returning to the UK and forming his quartet with Harry South – who had also been in the quartet in Calcutta – on piano. They were joined by former The Jazz Couriers bassist Phil Bates
He also played briefly in Ted Heath's Big Band, which featured many name jazz musicians over the years, as well as appearing as a featured guest on the classic Johnny Dankworth and his Orchestra recording, What the Dickens! and the Harry South Big Band. Likewise, together with fellow tenors Stan Robinson and Al Gay, baritone sax Paul Carroll, and trumpets Ian Carr, Kenny Wheeler and Greg Brown, Dick Morrissey formed part of (Eric Burdon and) The Animals' Big Band that made its one and only public appearance at the 5th Annual British Jazz & Blues Festival in Richmond (1965). By the mid 1960s, he had over two consecutive years come in second place behind Hayes in the Melody Maker Jazz Poll (1966 & 1967). Many US musicians touring Britain during the Sixties and early Seventies recorded with him. They included Brother Jack McDuff, a live recording with Jimmy Witherspoon, two LPs with J. J. Jackson, and Sonny Stitt together with guitarist Ernest Ranglin (live at Ronnie Scott's). Dick Morrissey performed regularly at the National Jazz Festival in the 1960s; his last appearance under his own name there was at the 6th festival held at Windsor (1966), although he would return to the festival with If in 1972 for their only appearance. In 1969, Dick Morrissey, by then many time winner and runner up of the Melody Maker Jazz Poll, teamed up with another Melody Maker award winner, guitarist Terry Smith, with whom he had worked in J. J. Jackson’s Band, to form an early jazz rock group, If.
Моррисси-Муллен
If 1975 жылы таратылған кезде Дик Моррисси Алексис Корнермен Германияға гастрольге, содан кейін Америка Құрама Штаттарына Average White Band тобымен гастрольге барып, жазды. Ол AWB-тің кейбір мүшелерімен Брайан Аугердің Oblivion Express тобында ойнаған Глазвегиялық гитарист Джим Малленмен кездесті. Олар бірге MorrisseyMullen (aka M&M) тобы құрылып, Нью-Йоркте алғашқы альбомын жазды. Нью-Йоркте болған кезде, бұл туралы хабар тарады, көп ұзамай үлкен есімдер оларға қосылу үшін джем сессияларына қосыла бастады, мысалы Стив Гадд, Дэвид Санборн, Джордж Бенсон және бір апта бойы әр түнде Брекер Брадерс. Ұлыбританияға оралғаннан кейін Моррисси-Маллен бригада құрды, ол тез арада Ұлыбританияның ең танымал джаз-фьюжн тобына айналды, бастапқыда жаңа Зеландияның екі үздік сессия музыканттары, Фрэнк Гибсон, Дж. және Брюс Линч. M&M бірге болған 16 жыл ішінде жеті альбом жазды, Моррисси мен Маллен бір-бірінің сололық альбомдарында, атап айтқанда After Dark (1983) Джон Кричинсон, Рон Мэтьюсон, Мартин Дрю, Барри Уитвортпен бірге жұмыс істеді. Кейінгі концерттерге Джон Бёрч пианинода, Дик Моррисси "Our Band" деп аталатын бейресми топ құрды, сонымен қатар Луи Стюарт және / немесе Джим Маллен гитарада, сондай-ақ жоғарыда аталған Рон Мэтьюсон мен Мартин Дрю болды. The Average White Band алғашқы UP альбомында ойнаған және шығарған. Сол кезеңде Дик Моррисси Souliloquy (1986) жазды, онда Макс Миддлтон, Кума Харада, Роберт Ахвай (олардың үшеуі де Моррисси Мюлленнің 1979 жылы Ұлыбританияда жазылған алғашқы альбомында, Cape Wrath), Стив Феррон, Дэнни Каммингс, Боб Уэстон және Ленни Закатек болды.
During that period, Dick Morrissey also recorded Souliloquy (1986), featuring Max Middleton, Kuma Harada, Robert Ahwai (all three of whom had also appeared on Morrissey–Mullen's first UK recorded album, Cape Wrath, in 1979), Steve Ferrone, Danny Cummings, Bob Weston and Lenny Zakatek.
Басқа да ынтымақтастық
Дик Моррисси өзінің жеке джаз комболарын жүргізумен қатар, "музыканттардың музыканты" ретінде басқа британдық немесе Ұлыбританияда тұратын джаз музыканттарымен, әсіресе триолар мен квартеттермен қонақ әртісі ретінде үздіксіз сұранысқа ие болды. Осылайша ол жиі танымал есімдермен бірге жұмыс істеді: Табби Хейс, Билл Ле Сейдж, Рой Бадд, Иан Хамер, Иан Карр, Тони Ли, Тони Арчер, Майкл Гаррик (оған 1965 жылы "Лепрекон секіруін" арнады), Спайк Робинсон, Аллан Ганли, альт саксофонист Питер Кинг, Рэй Уорли және т.б. Дик Моррисси тұрақты M&M концерттері арасында Иан "Сту" Стюарт, Чарли Уоттс, Алексис Корнер, Джек Брюс, Колин Ходжкинсон, Дон Уэллер, Зоут Мэнни, Джон Пикард және Колин Смитпен кездесіп, Стюарт буги-вуги пианисті Боб Холлмен бірге құрған Rocket 88 рок-жырлы тобының арқасында буги-вуги / джаз / рок ойнайтын. Жоғарыда аталған АҚШ-қа келген орындаушылармен алғашқы жаздырулардан басқа, Дик Моррисси Чарли Антолинимен, Алексис Корнермен (бірнеше альбом), Хоаги Кармайклмен гастрольге шығып, Хоагидің соңғы альбомына қатысты, Хоаглендте (1981) Георги Фейм және Энни Росс, Гарри Саут, Майк Карр, Георги Фейм, Брайан Оугер, Дасти Спрингфилд, Фредди Мак, Пит Йорк, Пол Маккартни, Оранж шырыны, Гэри Нуманның (ол 1980-жылдар бойы Нуманның бірқатар альбомдарында пайда болды), Фил Кармен, Херби Манн, Шакат, Питер Габриэль ("Старт" соло және оның үшінші альбомындағы басқа да бірнеше тректер), Джон Андерсон (және 1980 жылы "The Song of Tour" тобының мүшесі ретінде), Джон Роусс, Джон Демос, Джон Роусс және Ван Ван Ван, сондай-ақ, Ван Джино Ван, Ван Ван, 1982 жылы "Love Blade Runner" фильміне Ван Ванелис композициясында соло саксофон ойнады. Дик Морриссидің сахнада бірге болған музыканттары мен орындаушылары: Аллан Холдсворт, Роберт Фрипп, Дэвид "Фатхед" Ньюман, Томи Кёрберг, Боз Скаггс, Джонни Гриффин, Дэвид Санборн, Стив Гадд, Ричард Ти, Билли Кобхам, Майкл Брекер, Рэнди Брекер, Сонни Фортуна, Сонни Шаррок және Тедди Эдвардс (онымен ол Лондонның 100 клубында 1980 жылдардың басында "дуэль" ойнаған), Мел Коллинз, Дик Хексталлл Смит, Джон Сурман, Грэм Бонд, Клаус Долдингер, Ал Кейси, Миллер Андерсон, Бриджит Сент Джон, Пол Каррак, Стиль кеңесі, Дарил Холл, Кит Эмерсон, Шакатак және т.б. Ол қандай стильді музыкалық аспаптарда ойнаса да, поп, рок, хард боп немесе джаз болса да, Дик Моррисси музыканы әртүрлі деңгейде бағалауға болатынын және тіпті ең қарапайым поп немесе рок әнін дәлме-дәл джаз саппен әшекейлеуге болатынын көрсетті. Осылайша ол жаңа аудиторияға қол жеткізе алды және жанама түрде болса да, адамдарды джазбен таныстырды. Карьерасының әртүрлі кезеңдерінде журналистер одан стилін анықтауын сұрағанда, ол Дьюк Эллингтонның анықтамасын келтіріп: "Барлығы музыка" деп, Эллингтон үшін музыканың тек екі түрі бар екенін атап өтті: "жақсы" немесе "жаман". Осы мақсатта оның соңғы бірнеше жазған әндері джаз стандарттары мен Ұлы американдық ән кітабына бұрынғыдан да көбірек көңіл бөлді.
Өлім
Моррисси 2000 жылы 8 қарашада 60 жасында, көп жылдар бойы әртүрлі қатерлі ісікпен күрескеннен кейін қайтыс болды. Өмірінің соңына дейін ол дөңгелек арбасында отырып, Кенттегі Дилдегі "Алма" атты жергілікті барада толы үйге ойнап, көруге және естуге болатын. Оның соңғы концерті - Дилдегі Астор театрында Морриси Муллен тобымен (Джим Муллен мен Пит Джейкобсенді қоса алғанда) қайта қосылу болды. Оның Дилде өткен жерлеу рәсіміне көптеген музыканттар, соның ішінде Аллан Ганли қатысты. Оның өліміне байланысты Ұлыбританияның ұлттық баспасөзінде келесі некрологтар (өлеңдер) жарияланды: "The Times" газетінде жарияланған некрологта британдық музыка сыншысы Крис Уэлч Дик Моррисиді "жаз және рок әлемдерін аралаған, бірақ бибопқа негізделген стилі бар және Табби Хейзден кейін пайда болған ең жарқын британдық саксофонист деп танылған отты музыкант" деп жазды. Оның джаз-рок фьюжнін жақтаушысы джазды рок тыңдаушыларына, ал рокты джаз тыңдаушыларына табысты әкелді". Стив Вос "The Independents" журналының некрологында Морриссидің аудиторияға жету қабілеті бар екенін жазды. Ол джаздың ең үздік коммуникаторларының бірі болды және тыңдаушыларымен тез қарым-қатынас жасап, олармен байланысқа шыға алды. Өзінен бұрын Чарли Паркер сияқты, ол өз музыкасы туралы аз немесе ештеңе білмейтін аудиторияны көтере алды ". Морриссидің шығармаларында американдық ойыншылар Сонни Роллинс немесе Джонни Гриффиннің әсерін кез-келген уақытта елестетуге болатын болса да, ол өзінің түпнұсқалығы үшін британдық ойыншылар арасында ерекше болды. Оның идеяларының күрделілігіне қарамастан, оның ұшқыр және қатты сольді сололарына жиі үй сапасы болды, бұл оның құдайы, теноршы Стэнли Туррентиннің бейнесі болды. Ол - жарқын импровизатор, оның өнертабыстарының ағыны оның саусақтары арқылы оңай ұшып өтті, өйткені ол шебер ойыншы еді ". Рональд Аткинс "Гардиан" газетінде былай деп жазды: "Джон Колтрейннің тенорға деген көзқарасы әлі де Британияда үлкен әсер қалдырмаған еді, ал Моррисси Стэн Гетц пен Сонни Роллинстің таңғажайып және жылы көңілге бөленген қоспасын ойлап тапты, бірінің сөз тіркесі екіншісінің абразивті тондарына қосылды. Сондай-ақ, оған Табби Хейздің үлгісі әсер етті, оның жарықпен жылдам [sic] күрделі гармониялар арқылы шабуыл жасағаны, ол, бәлкім, бірінші болып еліктеген шығар ". "Дейли телеграф" газетінің некрологында былай делінген: "60 жасында қайтыс болған Дик Моррисси өз заманындағы ең үздік еуропалық джаз музыканттарының бірі болды. Оның тенорлық саксофонды шеберлікпен меңгергенімен, ең үлкен құрметті өзіне тартқан, оның өзінен-өзі кең және кең ауқымды дыбысталған ойнауының еркіндігі болды. Стильдік жағынан Моррисси өте икемді болғандықтан, ол көптеген контексттерге, қарапайым хард боптан бастап, джаз-рок пен джаз-фанкке дейін жанды поп музыкаға сәтті сыятын. Ол өзінің барлық ойнаған әндерін қызықты ғана емес, қуанышты да етіп орындауға қабілетті еді".
In the obituary published in The Times, British music critic Chris Welch wrote that Dick Morrissey was a "fiery musician who straddled the worlds of jazz and rock, but with a style built firmly on bebop and widely regarded as the most brilliant British saxophonist to emerge in the wake of Tubby Hayes. His advocacy of jazz rock fusion successfully brought jazz to a rock audience and rock to a jazz audience". Steve Voce wrote in The Independents obituary that Morrissey had the"ability to get through to an audience. He was one of the great communicators of jazz and able to communicate with his listeners and quickly to establish a bond with them [l]ike Charlie Parker before him, he was somehow able to lift audiences that knew little or nothing about his music". Although one could from time to time imagine a feel of the American players Sonny Rollins or Johnny Griffin in Morrissey's work, he was outstanding among British players for his originality. Despite the sophistication of his ideas there was often a down home quality to his punchy and hard swinging solos, and this was a reflection of one of his idols, the tenorist Stanley Turrentine. He was a lightning improviser and the flood of his inventions flew through his fingers with ease, for he was a masterful player." Ronald Atkins, writing in The Guardian, put it thus: "John Coltrane's approach to the tenor had yet to make much of an impact in Britain, and Morrissey came up with a startling and warmly appreciated blend of Stan Getz and Sonny Rollins, the phrasing of one allied to the abrasive tones of the other. He was also influenced by the example of Tubby Hayes, whose lightening quick [sic] forays through complex harmonies he was probably the first to emulate". The obituary in The Daily Telegraph read: "Dick Morrissey, who has died aged 60, was among the finest European jazz musicians of his generation. His command of the tenor saxophone was masterly, but it was the unforced fluency of his playing, expressed in a characteristically broad and sweeping tone, that attracted the greatest admiration. Stylistically, Morrissey was so flexible that he was able to fit happily into many contexts, from straightforward hard bop, through jazz rock and jazz funk to soul inflected pop music. He possessed the remarkable knack of making everything he played sound not only exciting but happy."