Кіріспе

Британдық джаз музыканты (1940-2000) ирландтық харлер Ричард Эдвин Моррисси (1940 жылы 9 мамырда Дик Моррисси 1960 жылдардың басында сол кездегі Ұлыбританияның танымал саксофонист Табби Хейздің артынан пайда болды. Өзін-өзі оқытқан ол 16 жасында мектептегі "The Delta City Jazzmen" тобында кларинет ойнай бастады. Оның оқушылары Робин Мейхью (труба), Эрик Арчер (тромбон), Стив Пеннеллз (банжо), Глин Гринфилд (барабан) және жас бауыры Крис бас бас аспапта ойнайды. Содан кейін ол "Original Climax Jazz Band" тобының құрамына кірді. Тромпеттер Гас Галбрейттің Септетке қосылып, алльто саксофоны Питер Кинг оны Чарли Паркердің жазбаларымен таныстырды, ол көп ұзамай тенор саксофоны бойынша маманданды. Ол 1960 жылдың тамызынан бастап Marquee Club-та тұрақты түрде өнер көрсетіп, 21 жасында өзінің алғашқы жеке альбомын жазды. (1961) Fontana үшін, Стен Джонс пианинода, Колин Барнс барабанда және The Jazz Couriers негізін қалаушы мүшесі Малкольм Сесил басста. 1962 жылдың көп бөлігін ол Калькуттада, Үндістанда, Эшли Козак квартеті құрамында өткізді, аптасына жеті күн екі сағаттан тұратын үш сессияда ойнады, кейін Ұлыбританияға оралып, Гарри Саутпен квартетті құрды, ол да Калькутта квартеті құрамында болды. Олармен бірге The Jazz Couriers бассысы Phil Bates болды. Ол сонымен қатар Тед Хиттің Big Band-інде қысқа уақыт ойнады, онда көптеген жыл бойы көптеген джаз музыканттары болды, сондай-ақ классикалық Джонни Данкворт пен оның оркестрінің What the Dickens! және Гарри Саут биг-бэнд. Сол сияқты, Дик Моррисси басқа тенорлар Стэн Робинсон және Ал Гей, баритон саксофонист Пол Кэрролл және трубашылар Ян Карр, Кенни Уилер және Грег Браунмен бірге (Эрик Бердон және) The Animals' Big Band құрамына кірді. Бұл топ Richmond-те өткен 5-ші жыл сайынғы Британдық джаз және блюз фестивалінде (1965 ж.) алғаш рет және жалғыз рет пайда болды. 1960 жылдардың ортасына қарай ол екі жыл қатарынан Melody Maker Jazz Poll-де (1966 және 1967) Хейзден кейін екінші орынға ие болды. Ол 1960-шы және 1970-ші жылдардың басында Ұлыбританияда гастрольге шыққан көптеген американдық музыканттармен бірге жазды. Олардың қатарында Brother Jack McDuff, Jimmy Witherspoon-пен бірге жазылған әндер, J. J. Jackson-пен бірге екі LP және гитарист Эрнест Ренглинмен бірге Сонни Стит (Ronnie Scott's-те). Дик Моррисси 1960-шы жылдары Ұлттық джаз фестивалінде үнемі өнер көрсетті; оның өзінің атымен соңғы рет Виндзорда өткен 6-шы фестивальде (1966), бірақ ол 1972 жылы If-пен бірге фестивальге қайта оралады. 1969 жылы Дик Моррисси, Melody Maker Jazz Poll-тің бірнеше рет жеңімпазы және екінші орынды иеленген, басқа Melody Maker сыйлығының жеңімпазы, гитарист Терри Смитпен бірлесіп, J. J. Jackson's Band-те жұмыс істеді, If.

Моррисси-Муллен

If 1975 жылы таратылған кезде Дик Моррисси Алексис Корнермен Германияға гастрольге, содан кейін Америка Құрама Штаттарына Average White Band тобымен гастрольге барып, жазды. Ол AWB-тің кейбір мүшелерімен Брайан Аугердің Oblivion Express тобында ойнаған Глазвегиялық гитарист Джим Малленмен кездесті. Олар бірге MorrisseyMullen (aka M&M) тобы құрылып, Нью-Йоркте алғашқы альбомын жазды. Нью-Йоркте болған кезде, бұл туралы хабар тарады, көп ұзамай үлкен есімдер оларға қосылу үшін джем сессияларына қосыла бастады, мысалы Стив Гадд, Дэвид Санборн, Джордж Бенсон және бір апта бойы әр түнде Брекер Брадерс. Ұлыбританияға оралғаннан кейін Моррисси-Маллен бригада құрды, ол тез арада Ұлыбританияның ең танымал джаз-фьюжн тобына айналды, бастапқыда жаңа Зеландияның екі үздік сессия музыканттары, Фрэнк Гибсон, Дж. және Брюс Линч. M&M бірге болған 16 жыл ішінде жеті альбом жазды, Моррисси мен Маллен бір-бірінің сололық альбомдарында, атап айтқанда After Dark (1983) Джон Кричинсон, Рон Мэтьюсон, Мартин Дрю, Барри Уитвортпен бірге жұмыс істеді. Кейінгі концерттерге Джон Бёрч пианинода, Дик Моррисси "Our Band" деп аталатын бейресми топ құрды, сонымен қатар Луи Стюарт және / немесе Джим Маллен гитарада, сондай-ақ жоғарыда аталған Рон Мэтьюсон мен Мартин Дрю болды. The Average White Band алғашқы UP альбомында ойнаған және шығарған. Сол кезеңде Дик Моррисси Souliloquy (1986) жазды, онда Макс Миддлтон, Кума Харада, Роберт Ахвай (олардың үшеуі де Моррисси Мюлленнің 1979 жылы Ұлыбританияда жазылған алғашқы альбомында, Cape Wrath), Стив Феррон, Дэнни Каммингс, Боб Уэстон және Ленни Закатек болды.

Басқа да ынтымақтастық

Дик Моррисси өзінің жеке джаз комболарын жүргізумен қатар, "музыканттардың музыканты" ретінде басқа британдық немесе Ұлыбританияда тұратын джаз музыканттарымен, әсіресе триолар мен квартеттермен қонақ әртісі ретінде үздіксіз сұранысқа ие болды. Осылайша ол жиі танымал есімдермен бірге жұмыс істеді: Табби Хейс, Билл Ле Сейдж, Рой Бадд, Иан Хамер, Иан Карр, Тони Ли, Тони Арчер, Майкл Гаррик (оған 1965 жылы "Лепрекон секіруін" арнады), Спайк Робинсон, Аллан Ганли, альт саксофонист Питер Кинг, Рэй Уорли және т.б. Дик Моррисси тұрақты M&M концерттері арасында Иан "Сту" Стюарт, Чарли Уоттс, Алексис Корнер, Джек Брюс, Колин Ходжкинсон, Дон Уэллер, Зоут Мэнни, Джон Пикард және Колин Смитпен кездесіп, Стюарт буги-вуги пианисті Боб Холлмен бірге құрған Rocket 88 рок-жырлы тобының арқасында буги-вуги / джаз / рок ойнайтын. Жоғарыда аталған АҚШ-қа келген орындаушылармен алғашқы жаздырулардан басқа, Дик Моррисси Чарли Антолинимен, Алексис Корнермен (бірнеше альбом), Хоаги Кармайклмен гастрольге шығып, Хоагидің соңғы альбомына қатысты, Хоаглендте (1981) Георги Фейм және Энни Росс, Гарри Саут, Майк Карр, Георги Фейм, Брайан Оугер, Дасти Спрингфилд, Фредди Мак, Пит Йорк, Пол Маккартни, Оранж шырыны, Гэри Нуманның (ол 1980-жылдар бойы Нуманның бірқатар альбомдарында пайда болды), Фил Кармен, Херби Манн, Шакат, Питер Габриэль ("Старт" соло және оның үшінші альбомындағы басқа да бірнеше тректер), Джон Андерсон (және 1980 жылы "The Song of Tour" тобының мүшесі ретінде), Джон Роусс, Джон Демос, Джон Роусс және Ван Ван Ван, сондай-ақ, Ван Джино Ван, Ван Ван, 1982 жылы "Love Blade Runner" фильміне Ван Ванелис композициясында соло саксофон ойнады. Дик Морриссидің сахнада бірге болған музыканттары мен орындаушылары: Аллан Холдсворт, Роберт Фрипп, Дэвид "Фатхед" Ньюман, Томи Кёрберг, Боз Скаггс, Джонни Гриффин, Дэвид Санборн, Стив Гадд, Ричард Ти, Билли Кобхам, Майкл Брекер, Рэнди Брекер, Сонни Фортуна, Сонни Шаррок және Тедди Эдвардс (онымен ол Лондонның 100 клубында 1980 жылдардың басында "дуэль" ойнаған), Мел Коллинз, Дик Хексталлл Смит, Джон Сурман, Грэм Бонд, Клаус Долдингер, Ал Кейси, Миллер Андерсон, Бриджит Сент Джон, Пол Каррак, Стиль кеңесі, Дарил Холл, Кит Эмерсон, Шакатак және т.б. Ол қандай стильді музыкалық аспаптарда ойнаса да, поп, рок, хард боп немесе джаз болса да, Дик Моррисси музыканы әртүрлі деңгейде бағалауға болатынын және тіпті ең қарапайым поп немесе рок әнін дәлме-дәл джаз саппен әшекейлеуге болатынын көрсетті. Осылайша ол жаңа аудиторияға қол жеткізе алды және жанама түрде болса да, адамдарды джазбен таныстырды. Карьерасының әртүрлі кезеңдерінде журналистер одан стилін анықтауын сұрағанда, ол Дьюк Эллингтонның анықтамасын келтіріп: "Барлығы музыка" деп, Эллингтон үшін музыканың тек екі түрі бар екенін атап өтті: "жақсы" немесе "жаман". Осы мақсатта оның соңғы бірнеше жазған әндері джаз стандарттары мен Ұлы американдық ән кітабына бұрынғыдан да көбірек көңіл бөлді.

Өлім

Моррисси 2000 жылы 8 қарашада 60 жасында, көп жылдар бойы әртүрлі қатерлі ісікпен күрескеннен кейін қайтыс болды. Өмірінің соңына дейін ол дөңгелек арбасында отырып, Кенттегі Дилдегі "Алма" атты жергілікті барада толы үйге ойнап, көруге және естуге болатын. Оның соңғы концерті - Дилдегі Астор театрында Морриси Муллен тобымен (Джим Муллен мен Пит Джейкобсенді қоса алғанда) қайта қосылу болды. Оның Дилде өткен жерлеу рәсіміне көптеген музыканттар, соның ішінде Аллан Ганли қатысты. Оның өліміне байланысты Ұлыбританияның ұлттық баспасөзінде келесі некрологтар (өлеңдер) жарияланды: "The Times" газетінде жарияланған некрологта британдық музыка сыншысы Крис Уэлч Дик Моррисиді "жаз және рок әлемдерін аралаған, бірақ бибопқа негізделген стилі бар және Табби Хейзден кейін пайда болған ең жарқын британдық саксофонист деп танылған отты музыкант" деп жазды. Оның джаз-рок фьюжнін жақтаушысы джазды рок тыңдаушыларына, ал рокты джаз тыңдаушыларына табысты әкелді". Стив Вос "The Independents" журналының некрологында Морриссидің аудиторияға жету қабілеті бар екенін жазды. Ол джаздың ең үздік коммуникаторларының бірі болды және тыңдаушыларымен тез қарым-қатынас жасап, олармен байланысқа шыға алды. Өзінен бұрын Чарли Паркер сияқты, ол өз музыкасы туралы аз немесе ештеңе білмейтін аудиторияны көтере алды ". Морриссидің шығармаларында американдық ойыншылар Сонни Роллинс немесе Джонни Гриффиннің әсерін кез-келген уақытта елестетуге болатын болса да, ол өзінің түпнұсқалығы үшін британдық ойыншылар арасында ерекше болды. Оның идеяларының күрделілігіне қарамастан, оның ұшқыр және қатты сольді сололарына жиі үй сапасы болды, бұл оның құдайы, теноршы Стэнли Туррентиннің бейнесі болды. Ол - жарқын импровизатор, оның өнертабыстарының ағыны оның саусақтары арқылы оңай ұшып өтті, өйткені ол шебер ойыншы еді ". Рональд Аткинс "Гардиан" газетінде былай деп жазды: "Джон Колтрейннің тенорға деген көзқарасы әлі де Британияда үлкен әсер қалдырмаған еді, ал Моррисси Стэн Гетц пен Сонни Роллинстің таңғажайып және жылы көңілге бөленген қоспасын ойлап тапты, бірінің сөз тіркесі екіншісінің абразивті тондарына қосылды. Сондай-ақ, оған Табби Хейздің үлгісі әсер етті, оның жарықпен жылдам [sic] күрделі гармониялар арқылы шабуыл жасағаны, ол, бәлкім, бірінші болып еліктеген шығар ". "Дейли телеграф" газетінің некрологында былай делінген: "60 жасында қайтыс болған Дик Моррисси өз заманындағы ең үздік еуропалық джаз музыканттарының бірі болды. Оның тенорлық саксофонды шеберлікпен меңгергенімен, ең үлкен құрметті өзіне тартқан, оның өзінен-өзі кең және кең ауқымды дыбысталған ойнауының еркіндігі болды. Стильдік жағынан Моррисси өте икемді болғандықтан, ол көптеген контексттерге, қарапайым хард боптан бастап, джаз-рок пен джаз-фанкке дейін жанды поп музыкаға сәтті сыятын. Ол өзінің барлық ойнаған әндерін қызықты ғана емес, қуанышты да етіп орындауға қабілетті еді".