Кіріспе
АҚШ-тағы қаржы дағдарысы 1896 жылғы дүрбі АҚШ-тағы экономикалық дағдарыс болды, ол сол дәуірдегі басқа дүрбілерге қарағанда аз ауыр болды, күміс қорларының құлдырауынан және нарықтың алтын стандартына әсер етуінен қорқыныштан туындады. Тауар бағасының дефляциясы қор нарығын жаңа төменгі деңгейге жеткізді, бұл үрдіс 1896 жылы Клондайк алтын Rush-тен кейін ғана кері қарай бастады. Қауіп кезінде ақшаны шақыру 125 пайызға жетеді, бұл Азамат соғысынан бері ең жоғары деңгей.
The Panic of 1896 was an acute economic depression in the United States that was less serious than other panics of the era, precipitated by a drop in silver reserves, and market concerns on the effects it would have on the gold standard. Deflation of commodities' prices drove the stock market to new lows in a trend that began to reverse only after the 1896 Klondike Gold Rush. During the panic, call money would reach 125 percent, the highest level since the Civil War.
Себептер
1896 жылғы паника 1893 жылғы паникадан бастау алады және осы экономикалық депрессияның жалғасы ретінде қарастырылады. Американың алтын қорының құлдырауы 1893 жылғы паниканың әсерін күшейтті, ал 1896 жылғы паникаға өз ерекшелігі берілді. 1873 жылғы Монеталық заң Америкада күмісті пайдалануды бұзды, ал 1875 жылғы қайта бастау туралы заң алтын стандартын одан әрі бекітті. Бұл дефляция кезеңі кейбір қарсылықтарға тап болды, өйткені алтын стандартты қабылдауға наразылық білдіру үшін аграрлық популистік партия құрылды және фермерлердің борышты төмен бағамен өтеуге қабілетсіздігіне байланысты қос металл стандартын қалпына келтірді. Сондай-ақ, фермерлер өнімдерін жоғары бағаға сата алу үшін биметалл стандартын қабылдағысы келді. 1890 жылғы Шерман күмісін сатып алу американдық экономикада күмісті шектеулі қолдануға рұқсат берді, бірақ "Бейкершілік күміс" қозғалысының жақтастары қалағандай, шексіз ақша жасауға рұқсат бермеді. Күміс сатып алу көптеген қолдаушылар ойлағандай жұмыс істемеді, өйткені сатып алушылардың көп бөлігі өз монеталарын алтынмен сатып алды, бұл Американың алтын қорын тозуға әкелді. 1895 жылдың қаңтар айында АҚШ-тың алтын қоры 60 миллион долларға дейін төмендеді, бұл кейіннен JP Morgan облигациялық эпизодымен біріктірілді, онда Морган Еуропалық Ротшильдтермен бірлесіп, АҚШ қазынасына тікелей алтын сатып, жұртшылықтың алтын стандартты көтеру туралы алаңдаушылығын тудырды. Брайан демократиялық және популистік партияның кандидаты болды, оның бір бөлігі алтын стандарты мәселелеріне қатысты ұстанымымен байланысты, ол 1896 жылғы үрейді жеңілдете алады деп сенді. Брайан өзінің алтын крест баяндамасына дейін қара ат кандидаты болды, бірақ оның қарқынды риторикасы көптеген американдықтар арасында қоңырау шалып, аз бай американдықтар үшін заңды төлем құралының екінші, құнды емес түрі қажет деп ойлады. Ол тез арада популистік және демократиялық партиялардың алдыңғы қатарынан шықты.
Уильям Маккинли
Республикалық партияның кандидаты Уильям Маккинли қарсыласы Брайаннан айырмашылығы, алтын стандартта қалуды қалайды. Көптеген банкирлер мен бизнесмендер Брайанның күміс риторикасынан алаңдаушылық білдірді, ал Маккинли сайлауда жеңіске жетті. Маккинли 1900 жылы Алтын стандарт туралы заңға қол қою арқылы АҚШ-ты алтын стандартында ұстады, екі металл қозғалысының күшін және 1896 жылғы дүрбелеңнен табысты шығу арқылы алтын стандартына қатысты қоғамдық қорқынышты азайтты, өйткені экономика 1900 жылға қарай қалпына келді. Алтын стандарт туралы заң ресми түрде АҚШ-та қағаз ақшаны сатып алудың жалғыз стандарты ретінде алтынды қабылдады, бұл екі металлдықты тиімді тоқтатты.
Әсерлер
Экономикалық қиындықтар Американың алтын стандартта қалуы немесе биметалды стандартты қолдануы керектігі туралы пікірталастарға себеп болды. 1893 жылғы паникадан кейінгі экономикалық қиындықтар және 1895 жылғы Морган облигациялары 1896 жылғы паникаға қатысты американдықтардың американдық экономиканың күші туралы алаңдаушылығын арттырды. Популистік партияның көптеген мүшелері Ротшильдтердің еврейлік ата-бабаларын теріс деп қабылдады және партия ішінде антисемитизм толқыны пайда болды. Қауіпті кезең кезінде ұлттық жұмыссыздық деңгейі 1895 жылы 13,7% -дан 1896 жылы 14,5% -ға дейін өсті, бұл 1898 жылға дейін сақталды. 1896 жылдың желтоқсаны мен 1897 жылдың қаңтарында Чикагода Адольф Лютгерт өлтіру ісімен бірге Иллинойс Ұлттық Банкінің құлдырауынан кейін бірқатар жоғары деңгейдегі банкирлік өзін-өзі өлтірулер орын алды.