Алтынды бағалау туралы шешен сөз

Кіріспе

1896 жылы АҚШ саясаткері Уильям Дженнингс Брайанның биметалл стандартын қолдаған сөзі. "Алтын крест" сөзін Небраска штатының бұрынғы АҚШ өкілі Уильям Дженнингс Брайан 1896 жылғы 9 шілдеде Чикагодағы Демократиялық ұлттық конвенцияда сөйледі. Сөз сөйлегенде Брайан "еркін күміс" (яғни биметализмді) қолдады, ол елге гүлдену әкеледі деп сенді. Ол алтын стандартын сынап, сөзін: "Сіздер адамзатты алтын крестке айдамайсыз!" деп аяқтады. Брайанның сөзі оны Демократиялық партияның президенттікке кандидаттығына ие қылды және ол американ тарихындағы ең ұлы саяси сөздердің бірі саналады. Жиырма жыл бойы американдықтар елдің ақша стандарты мәселесінде қатыгез дауласып жүрді. 1873 жылдан бері АҚШ қолданып келе жатқан алтын стандарты ақша айналымын шектеді, бірақ Ұлыбритания сияқты алтынға негізделген валютасы бар елдермен сауда жасауды жеңілдетті. Дегенмен, көптеген американдықтар биметализмнің (алтын мен күмістің екеуін де заңды төлем құралы етудің) елдің экономикалық салауаттылығы үшін қажет деп ойлады. 1893 жылғы қаржылық дағдарыс пікірталасты одан әрі қыздырды, ал президент Гровер Кливленд (демократ) өз партиясының көп бөлігінің қалауына қарамастан алтын стандартын қолдауын жалғастырғанда, белсенділер Демократиялық партия ұйымын басып алып, 1896 жылы күміс қолдайтын кандидатты ұсынуға бекінді. Брайан конвенцияда аз қолдауға ие болған "қара ат" кандидат еді. Ол партиялық платформа бойынша пікірталас аяқталғанда сөйлеген сөзі конвенцияны қоздырып, президенттікке кандидат болуына мүмкіндік берді. Бірақ ол жалпы сайлауда Уильям МакКинлиге жеңіліп, АҚШ 1900 жылы ресми түрде алтын стандартын қабылдады.

Ақша стандарттары және АҚШ

1791 жылдың қаңтар айында Конгресс сұрауы бойынша Қазынашылық министрі Александр Гамильтон валюта туралы есеп дайындады. Ол кезде АҚШ-та монета соғу зауыты болған жоқ; шетелдік монеталар қолданылып келді. Гамильтон екіметалдық жүйеге негізделген ақша жүйесін ұсынды, онда жаңа валюта белгілі бір мөлшердегі алтынға немесе одан көп мөлшердегі күміске тең болар еді; сол кезде белгілі бір салмақтағы алтынның құны сол салмақтағы күмістен шамамен 15 есе артық болатын. Гамильтон бағалы металдар бағасының өзгеруіне байланысты уақыт өте келе түзетулер қажет болуын түсінгенімен, егер ұлттың құндылық өлшемі монеталар үшін қолданылатын екі бағалы металдың біреуімен ғана анықталса, екіншісі жай ғана тауарға айналып, құнды сақтау құралы ретінде қолданылмай қалады деп сенді. Ол сондай-ақ, азаматтар алтын мен күмісті әкеліп, одан ақша соғып алатын монета соғу зауытын құруды ұсынды. 1792 жылдың 2 сәуірінде Конгресс 1792 жылғы Монета соғу туралы заңды қабылдады. Бұл заң жаңа мемлекет үшін доллар деп аталатын құндылық өлшемін анықтады. Жаңа валюта бірлігі алтынның немесе күмістің белгілі бір мөлшеріне тең деп белгіленді, ал алтын мен күміс арасындағы құн қатынасы 15:1 болды. Заң сонымен қатар АҚШ-тың Монета соғу зауытын құрды. 19 ғасырдың басында Наполеон соғыстарынан туындаған экономикалық дағдарыс АҚШ-тың алтын монеталарының құнын ақша ретінде емес, алтын ретінде бағалауға себеп болды, және олар айналымнан жоғалып кетті. Үкіметтің бұл мәселеге жауап беруіне кедергі келтірген фактор – шенеуніктердің не болғанын толық түсінбеуі болды. 1830 жылы Қазынашылық министрі Сэмюэл Д. Ингем АҚШ валютасындағы алтын мен күміс арасындағы қатынасты 15,8:1-ге түзетуді ұсынды, бұл шамамен бірнеше жылдан бері Еуропада қолданылып келді. Бірақ Конгресс 1834 жылға дейін әрекет етпеді, алтын мен күміс арасындағы қатынасты 16,002:1-ге өзгертіп, осылайша АҚШ-тың алтын немесе күміс монеталарын экспорттауды экономикалық тұрғыдан тиімсіз етті. Калифорниядағы алтын ашуға байланысты күміс бағасының алтынға қатысты өсуі күміс монеталардың номиналды құнынан асып кетуіне және олардың тез арада шетелге сатылып, қайтадан қорытуға жіберуіне әкелді. Теннесси штатының өкілі (кейін президент болған) Эндрю Джонсон бастаған қарсылыққа қарамастан, 1853 жылы кішігірім күміс монеталардың құрамындағы бағалы металл мөлшері азайтылды. Соның салдарынан күміс Монета соғу зауытында арзан бағаланды, сондықтан ақша соғу үшін оны әкелушілердің саны азайды. 1873 жылғы Монета соғу туралы заң стандартты күміс долларды жойды. Бұл заң сонымен қатар күміс құймаларын Монета соғу зауытына әкеліп, оларды айналымдағы ақшаға айналдыруға рұқсат беретін заңдық ережелерді де жойды. Монета соғу туралы заңды қабылдау арқылы Конгресс екіметалдық жүйені жойды. 1873 жылғы экономикалық дағдарыс кезінде күміс бағасы күрт төмендеді, бірақ Монета соғу зауыты оны заңды төлем құралына айналдыруға қабылдамады. Күміс өндірушілер наразылық білдірді, ал көптеген американдықтар екіметалдық жүйеге оралу арқылы ғана ел өркендеуге жете алады деп сенді. Олар 1873 жылға дейінгі заңдарға қайта оралуды талап етті, бұл Монета соғу зауытын барлық ұсынылған күмісті қабылдауға және оны күміс долларларға айналдыруға міндеттендіретін еді. Бұл ақша ұсынымын арттырып, жақтастарының пікірінше, елдің өркендеуін қамтамасыз ететін еді. Сынаушылар мұндай саясаттың енгізілуінен кейін болатын инфляция жұмысшыларға зиян келтіретінін, олардың жалақысы бағалармен салыстырғанда баяу өсетінін және Грешем заңының күшімен алтын айналымнан шығарылып, АҚШ күміс стандартына көшетінін мәлімдеді.

In January 1791, at the request of Congress, Secretary of the Treasury Alexander Hamilton issued a report on the currency. At the time, there was no mint in the United States; foreign coins were used. Hamilton proposed a monetary system based on bimetallism, in which the new currency would be equal to a given amount of gold, or a larger amount of silver; at the time a given weight of gold was worth about 15 times as much as the same amount of silver. Although Hamilton understood that adjustment might be needed from time to time as precious metal prices fluctuated, he believed that if the nation's unit of value were defined only by one of the two precious metals used for coins, the other would descend to the status of mere merchandise, unusable as a store of value. He also proposed the establishment of a mint, at which citizens could present gold or silver, and receive it back, struck into money. On April 2, 1792, Congress passed the Mint Act of 1792. This legislation defined a unit of value for the new nation, to be known as a dollar. The new unit of currency was defined to be equal to of gold, or alternatively, of silver, establishing a ratio of value between gold and silver of 15:1. The legislation also established the Mint of the United States. In the early 19th century, the economic disruption caused by the Napoleonic Wars caused United States gold coins to be worth more as bullion than as money, and they vanished from circulation. Governmental response to this shortage was hampered by the fact that officials did not clearly understand what had happened. In 1830, Treasury Secretary Samuel D. Ingham proposed adjusting the ratio between gold and silver in US currency to 15.8:1, which had for some time been the ratio in Europe. It was not until 1834 that Congress acted, changing the gold/silver ratio to 16.002:1. This was close enough to the market value to make it uneconomic to export either US gold or silver coins. When silver prices rose relative to gold as a reaction to the California Gold Rush, silver coinage was worth more than face value, and rapidly flowed overseas for melting. Despite vocal opposition led by Tennessee Representative (and future president) Andrew Johnson, the precious metal content of smaller silver coins was reduced in 1853. Silver was now undervalued at the Mint; accordingly little was presented for striking into money. The Coinage Act of 1873 eliminated the standard silver dollar. It also repealed the statutory provisions allowing silver bullion to be presented to the Mint and returned in the form of circulating money. In passing the Coinage Act, Congress eliminated bimetallism. During the economic chaos of the Panic of 1873, the price of silver dropped significantly, but the Mint would accept none for striking into legal tender. Silver producers complained, and many Americans came to believe that only through bimetallism could the nation achieve and maintain prosperity. They called for the return to pre 1873 laws, which would require the Mint to take all the silver offered it and return it, struck into silver dollars. This would inflate the money supply, and, adherents argued, increase the nation's prosperity. Critics contended that the inflation which would follow the introduction of such a policy would harm workers, whose wages would not rise as fast as prices would, and the operation of Gresham's law would drive gold from circulation, effectively placing the United States on a silver standard.

Ертедегі күміспен айналысу

1873 жылғы акті «73 жылғы қылмыс» деп белгілі болды. Күміс жақтастары, Миссури штатының өкілі Ричард П. Блэнд сияқты конгресс басшыларымен бірге, күміс қоймаларын сақтаушыларға оны монета түрінде қайтарып алуға мүмкіндік беретін заң қабылдауға тырысты. Блэндтің демеушілігімен ұсынылған мұндай заң жобалары 1876 және 1877 жылдары Өкілдер палатасынан өтті, бірақ Сенатта екі рет те қабылданбады. Үшінші рет 1878 жылдың басында палатада қайтадан қабылданды, содан кейін Сенатта түзетулер енгізілгеннен кейін екі палата да мақұлдады. Айова штатының сенаторы Уильям Б. Эллисон ұсынған түзетулерге сәйкес, заң жобасы 1873 жылғы ережелерді күштен шығармады, бірақ Қаржы министрлігін айына кемінде 2 миллион долларлық күміс қоймасын сатып алуға міндеттеді; күмісті монеталандырудан түскен пайда немесе иелік ақысы одан да көп күміс қоймасын сатып алуға жұмсалуы керек еді. Күміс айналымға доллар монеталары түрінде жіберілді немесе сақталып, күміс сертификаттарына кепіл ретінде пайдаланылды. Блэнд-Эллисон актісіне президент Рутерфорд Б. Хейс вето қойды, бірақ Конгресс 1878 жылдың 28 ақпанында оның ветосын жеңіп, заңды қабылдады. Блэнд-Эллисон актісін іске асыру «тегін күміс» талаптарын тоқтатпады. 1880-ші жылдарда астық және басқа да ауыл шаруашылығы тауарларының бағасы күрт төмендеді. Күміс жақтастары бұл құлдыраудың себебі – үкіметтің ақша ұсынымын жеткілікті деңгейде арттыра алмауы болды, себебі жан басына шаққандағы ақша мөлшері өзгермеді деп мәлімдеді. Алтын стандартын қолдаушылар құлдырауды өндіріс пен көліктің жетістіктеріне байланыстырады. 19-ғасырдың соңында экономикадағы көзқарастар әртүрлі болды, өйткені жас экономистер laissez faire доктринасына күмән келтірді, ал екі тарап та өз пікірлерін теориялық тұрғыдан қолдайтын жандарды тапты. 1890 жылы Шерман күміс сатып алу актісі үкіметтің күміс сатып алуын едәуір арттырды. Үкімет осы акті бойынша шығарылған күміс долларлар мен қазына вексельдерін алтынмен айырбастау арқылы олардың артында тұруға уәде берді. Осы уәдеге сәйкес, келесі үш жылда үкіметтің алтын қоры азайды. 1893 жылғы экономикалық дағдарыстың бірнеше себептері болғанымен, президент Гровер Кливленд Шерман актісінің тудырған инфляциясы оның басты факторы деп есептеді және оны жою үшін Конгресстің арнайы сессиясын шақырды. Конгресс осылай істеді, бірақ пікірталастар екі үлкен партияда күміс және алтын фракциялары арасындағы терең дауды көрсетті. Кливленд қазынаны толтыру үшін тек алтынмен сатып алуға болатын облигациялар шығаруға тырысты, бірақ бұл аз нәтиже берді, керісінше мемлекеттік қарызды арттырды, өйткені алтын қағаз және күміс валютасын өтеу үшін қайтарылып алынды. Көптеген адамдар облигациялардың елге емес, банкирлерге пайда әкелетінін ойлады. Банкирлер инфляциялық валютамен төленген қарыздарды қайтаруды қаламайтын, өйткені алтын стандарты дефляциялық еді және кредиторлар ретінде олар осындай валютада төленгенді жөн көреді, ал борышкерлер инфляциялық валютада төлеуді қалаған. 1893 жылы басталған және 1896 жылға дейін жалғасқан депрессияның салдары көптеген американдықтардың өмірін қиын жағдайға түсірді. Заманауи бағалаулар бойынша, жұмыссыздық деңгейі 25%-ға жетті. Жұмыссыздарға көмек көрсету міндеті шіркеулер мен басқа да қайырымдылық ұйымдарының, сондай-ақ еңбек одақтарының үстіне жүктеді. Фермерлер банкротқа ұшырады, олардың шаруашылықтары қарыздарын өтеу үшін сатылды. Кейбір кедейлер аурудан немесе аштықтан қайтыс болды, ал басқалары өз-өздерін өлтірді.

To advocates of what became known as free silver, the 1873 act became known as the "Crime of '73". Pro silver forces, with congressional leaders such as Missouri Representative Richard P. Bland, sought the passage of bills to allow depositors of silver bullion to receive it back in the form of coin. Such bills, sponsored by Bland, passed the House of Representatives in 1876 and 1877, but both times failed in the Senate. A third attempt in early 1878 again passed the House, and eventually both houses after being amended in the Senate. The bill, as modified by amendments sponsored by Iowa Senator William B. Allison, did not reverse the 1873 provisions, but required the Treasury to purchase a minimum of $2 million of silver bullion per month; the profit, or seignorage from monetizing the silver was to be used to purchase more silver bullion. The silver would be struck into dollar coins to be circulated, or else stored and used as backing for silver certificates. The Bland–Allison Act was vetoed by President Rutherford B. Hayes, but was enacted by Congress over his veto on February 28, 1878. Implementation of the Bland–Allison Act did not end calls for free silver. The 1880s saw a steep decline in the prices of grain and other agricultural commodities. Silver advocates argued that this dropoff, which caused the price of grain to fall below its cost of production, was caused by the failure of the government to adequately increase the money supply, which had remained steady on a per capita basis. Advocates of the gold standard attributed the decline to advances in production and transportation. The late 19th century saw divergent views in economics as the laissez faire orthodoxy was questioned by younger economists, and both sides found ample support for their views from theorists. In 1890, the Sherman Silver Purchase Act greatly increased government purchases of silver. The government pledged to stand behind the silver dollars and treasury notes issued under the act by redeeming them in gold. Pursuant to this promise, government gold reserves dwindled over the following three years. Although the economic Panic of 1893 had a number of causes, President Grover Cleveland believed the inflation caused by Sherman's act to be a major factor, and called a special session of Congress to repeal it. Congress did so, but the debates showed bitter divides in both major parties between silver and gold factions. Cleveland tried to replenish the Treasury through issuance of bonds which could only be purchased with gold, with little effect but to increase the public debt, as the gold continued to be withdrawn in redemption for paper and silver currency. Many in the public saw the bonds as benefiting bankers, not the nation. The bankers did not want loans repaid in an inflated currency—the gold standard was deflationary, and as creditors, they preferred to be paid in such a currency, whereas debtors preferred to repay in inflated currency. The effects of the depression which began in 1893, and which continued through 1896, ruined many Americans. Contemporary estimates were an unemployment rate as high as 25%. The task of relieving the jobless fell to churches and other charities, as well as to labor unions. Farmers went bankrupt; their farms were sold to pay their debts. Some of the impoverished died of disease or starvation; others killed themselves.

Делегаттарды таңдау

1896 жылғы Демократиялық ұлттық конвенция Азамат соғысынан кейінгі американ тарихындағы ерекше оқиғалардан кейін өтті. Бірінен соң бірі, Чикагодағы ұлттық конвенцияға делегаттар сайлау үшін өткен штаттық конвенциялар өз партиясының қайта сайланған президентінен бас тартысты, ол қайтадан ұсынылуға түсетінін жарияламаған еді. Барнстың сөзінше:

Көптеген штаттық конвенциялар партия платформасында биметализмді қолдауға міндеттенген делегаттарды сайлады. "Алтын демократтар" Солтүстік-Шығыстағы бірнеше штаттарда сәттілікке жетті, бірақ басқа жерлерде оларға бәрі де оңай болмады. Кейбір штаттарда сөз сөйлеушілер Кливлендті айыптады; Оңтүстік Каролина конвенциясы оны жақтырмады. Кливленд демократиялық сайлаушыларды алтынды қолдауға шақырып мәлімдеме жасады. Иллинойста өткен келесі конвенцияда күміс бірауыздан қолдау тапты; бас сөз сөйлеуші Кливлендтің 1892 жылғы ұсынылуы үшін Құдайдан кешірім тіледі. Брайнның Небраска штаты сияқты кейбір штаттардағы "алтын" және "күміс" фракциялары конвенцияға қарсы делегациялар жіберді.

Тағайындауға үміткерлер

Күміс делегаттардың өздерінің сенімдерімен бөлісетін үміткерді ұсынуға деген ниеттеріне қарамастан, және бірнеше штаттар өз делегаттарына нақты бір үміткерге дауыс беруді тапсырғанмен, конвенцияға дейін ешқандай үміткер басымдыққа ие болған жоқ. Үміткерді ұсыну үшін делегаттардың үштен екісінің дауысы қажет болғандықтан, күміс делегаттардың барлығы дерлік жеңіске жету үшін бірдей үміткерге дауыс беруі керек еді, алайда алтын делегаттардың ұйымдасқан қолдауы күміс үміткердің мүмкіндіктерін күрт төмендетуі мүмкін. Демократиялық партияның үміткерлігіне кез келген науқанды бастаған жалғыз алтын адамы – қазынашылық министрі Джон Г. Карлайл болды, бірақ ол сәуір айында партияның бағдарламасына, оны кім басқаратынынан гөрі көбірек алаңдап, бас тартты. Дегенмен, маусым айының соңына дейін Демократиялық Ұлттық Комитетті (ДҰК) бақылап отырған алтын күштері үміткердің алтынға жақтас болуы мүмкін екеніне сенуді жалғастырды. Кливлендтің досы және бұрынғы пошта министрі Дональд М. Дикинсон 1896 жылғы маусымда президентке делегаттардың «ақылға қонымды шешімді» қабылдап, радикалды үміткерді ұсынудан қорқуын тіледі. Күміс қозғалысының жетекшілерінің бірі – Иллинойс штатының губернаторы Альтгельд болды; Германияда туған ол шетелдік тууына байланысты конституциялық түрде президенттікке үміткер бола алмады. Конвенцияға кірер кезде, үміткерлікке ең басты талапкерлер бұрынғы конгрессмен Блэнд, ол Блэнд-Эллисон заңын жасаған, және бұрынғы Айова губернаторы Хорас Бойес еді, Блэнд көшбасшы саналды. Осы екі үміткер ғана делегаттардың дауысын алуға тырысқан ұйымдар құрды, бірақ екі күш-жігер де қаржы тапшылығына тап болды. Екеуінің де сайлауда қиындықтары болды: 61 жастағы Блэндті кейбіреулер өзінің уақытын өткізіп алған адам деп қарады; Бойс – бұрынғы республикашыл, ол бір кезде биметализмді сынаған. Тағы да көптеген үміткерлер аз қолдауға ие болды; олардың қатарында Иллинойс штатының вице-президенті Адлай Стивенсон, Кентукки штатының сенаторы Джозеф К. Блэкберн, сенатор Теллер және Брайан болды.

Despite the desire of silver delegates to nominate a candidate who shared their beliefs, and although several states instructed their delegates to vote for a specific candidate, there was no overwhelming favorite for the nomination going into the convention. With a two thirds vote of the delegates needed to nominate, almost every silver delegate would have to vote for the same candidate to assure success, though any organized support from gold delegates would greatly damage a silver candidate's chances. The only gold man who put together any sort of campaign for the Democratic nomination was Treasury Secretary John G. Carlisle, but he withdrew in April, stating that he was more concerned about the platform of the party than who would lead it. However, as late as June, the gold forces, which still controlled the Democratic National Committee (DNC), continued to believe that the nominee could be pro gold. Cleveland friend and former Postmaster General Donald M. Dickinson wrote to the President in June 1896 hoping that the delegates would recognize "common sense" and be frightened at the thought of nominating a radical. One of the leaders of the silver movement was Illinois Governor Altgeld; a native of Germany, he was constitutionally barred from the presidency by his foreign birth. Going into the convention, the two leading candidates for the nomination were former Congressman Bland, who had originated the Bland Allison Act, and former Iowa Governor Horace Boies, with Bland considered the frontrunner. These were the only two candidates to put together organizations to try to secure delegate votes, though both efforts were cash starved. Both men had electoral problems: Bland at age 61 was seen by some as a man whose time had passed; Boies was a former Republican who had once decried bimetallism. There were a large number of potential candidates seen as having less support; these included Vice President Adlai Stevenson of Illinois, Senator Joseph C. Blackburn of Kentucky, Senator Teller, and Bryan.

Күміс қорғаушылар билікті қолға алады

Брайан өзінің номинацияны жеңіп алу стратегиясын – делегаттардың көзінде оны логикалық кандидат ететін сөз сөйлеуді – қабылдағанмен, жолында кедергілерге тап болды. Біріншіден, ол 1896 жылғы конвенцияны ресми мәртебесіз бастады. Демократиялық Ұлттық Комитет, делегациялардың қайсысын отырғызатынын бастапқыда шешкен комитет, өз штатынан алтын жақтасы Небрасканы таңдады. Брайан қарсыластары 27-23 дауыспен отырғанда комитет бөлмесінің сыртында күтіп тұрды. Заманауи есептерде ол нәтижеге «біраз таңқалды» делінген. Демократиялық партияның бұл шешімі кері қайтарылуы мүмкін еді, бірақ конвенцияның өкілеттік комитеті есеп бергенге дейін емес. Алайда Барнс комитеттің әрекеттерін конвенциядағы күміс күшіне байланысты маңызды емес деп санады. Брайанға сәттілік келді – күміс жақтастары оны түрлі конвенциялық лауазымдарға қарастырды, бірақ әр жолы таңдалмады. Мысалы, уақытша төрағалық оған негізгі сөз сөйлеуге мүмкіндік бермек. Алайда, конвенция басталғанда орын болмағандықтан, Брайан уақытша төраға болып сайлана алмады. Брайан мұны ешқандай шығын деп санамады. Конвенцияның басты назары партиялық платформаға және оны қабылдау алдындағы пікірталасқа аударылды. Платформа Кливленд пен оның саясатын бүлікшілердің ұзақ күресінен кейін жоққа шығаруды білдіретін болады, ал Брайан платформадағы пікірталасты аяқтауға бекінді. Брайан отырысқа қатысқаннан кейін, Небрасканың Резолюциялар комитетіндегі (көбінесе «платформа комитеті» деп аталатын) өкілі болды. Бұл комитет пікірталаста әр тарапқа 80 минут бөлді және Брайанды баяндамашылардың бірі ретінде таңдады. Оңтүстік Каролина сенаторы Бенджамин Тиллман күміс жақтасы екінші спикер болуға тиіс еді және бастапқыда пікірталасты аяқтағысы келді. Алайда сенатор сөз сөйлеуге 50 минут қажет етті, бұл соңғы сөз үшін тым ұзақ болды. Брайанның өтініші бойынша ол оның орнына пікірталасты ашуға келісті. Осылайша Брайан платформадағы соңғы баяндамашы болды. Делегаттар комитеттер жұмысын аяқтауын күтіп, алғашқы екі күннің көп бөлігін түрлі баяндамашыларды тыңдауға жұмсады. Олардың ішінде күміс жақтасы сенатор Блэкберн ғана көп реакция тудырды, және бұл тек бір сәтте ғана болды. Делегаттар Альтгельд немесе Брайан сияқты жақсы танымал спикерлерді шақырды, бірақ ол кезде олардың біреуі де келмеді. Иллинойс губернаторы бас тартты, ал Небраска, отырысқа қатысқаннан кейін, көп уақытын Палмер Хаусындағы платформа комитетінің отырысында өткізді. 1896 жылдың 9 шілдесінде конвенция үшінші күнінің басында платформа бойынша пікірталас басталды. Сессия сағат 10:00-де басталуы тиіс еді, бірақ қонақ үйден Колизейге дейінгі ұзақ жолдың және алғашқы екі күннің шаршауынан делегаттар уақытында келмегендіктен, іс-шара 10:45-те ғана басталды. Дегенмен, көпшілік кіреберіс алдында жиналды және залдар тез толды. Конвенция тәртіпке келгеннен кейін Арканзас сенаторы, Резолюциялар комитетінің төрағасы Джеймс К. Джонс көптеген делегаттардың құттықтауларына ие болған платформаны оқыды. Алтын жақтастарының азшылық баяндамасын оқығанда, қол соғу азырақ болды. «Пичфорк Бен» Тиллман өзінің лақап атына сай, азаматтық соғыстың басталуындағы өз штатының рөліне сілтеме жасай отырып, жанғыш сөз сөйледі. Тиллман күміс жақтасы болғанымен, оның сөзі секционализмге толы болды, сондықтан күміс делегаттарының көпшілігі оны қолдағандай көрінбеу үшін үнсіз қалды. Тиллманның сөзін, Брайаннан басқа күміс жақтауға арналған жалғыз сөз деп жоспарланған, соншалықты нашар қабылдады, сөйлеуді жоспарламаған сенатор Джонс күміс ұлттық мәселе екенін мәлімдеген қысқаша сөз сөйледі. Алдымен алтын жақтасы Нью-Йорк сенаторы Дэвид Б. Хилл келді. Хилл подиумға көшкенде, бір репортер досы Брайанға секционализмге жол берместен патриоттық сөз сөйлеуге шақырған хат берді. Брайан: «Сен көңілің қалмайды» деп жауап берді. Хилл алтын позициясын қорғап, бірнеше делегатқа әсер етті. Оның соңынан тағы екі алтын жақтасы, Висконсин штатының сенаторы Уильям Вилас және Массачусетс штатының бұрынғы губернаторы Уильям Э. Расселл келді. Вилас Кливленд әкімшілігінің саясатын ұзақ қорғады, сондықтан Расселл Виластың сөзі оның уақытын қысқартады деп қорыққандықтан, алтын жақтаушыларына берілген уақытты он минутқа ұзартуды сұрады. Брайан өзінің де уақытын сол мөлшерде ұзарту шартымен келісті. Бұл келісілді. «Мен оған баяндама жасауым керек еді», – деп жазды кейін Брайан. «Бұл мен үшін тағы бір күтпеген сәттілік болды. Мен өмірімде мұндай мүмкіндікке ие болған емеспін және енді де болмаймын». Вилас өзінің аудиториясын тез жоғалтты, олар Кливлендтің қорғалуын естігісі келмеді. Расселлдің сөзін Колизейдің көп бөлігі естімеді. Ол ауру болды және бір аптадан астам уақыттан кейін қайтыс болды. Алтын жақтастар сөз сөйлегенде, Брайан асқазанын тыныштандыру үшін сэндвич жеді. Ол үлкен сөздер алдында көбінесе шаршаған болатын. Тағы бір репортер оған кімнің номинацияны жеңіп алатынын сұрады. «Қатаң түрде құпия, жариялануға болмайды: Мен жеңемін», – деді ол.

Although Bryan had decided on a strategy to gain the nomination—to give a speech which would make him the logical candidate in the eyes of delegates—he faced obstacles along the way. For one thing, he began the 1896 convention without any official status—the Democratic National Committee, which made the initial determination of which delegations would be seated, had chosen the pro gold Nebraskans to represent their state. Bryan had been waiting outside the committee room when his rivals were seated by a 27–23 vote; contemporary accounts state he was "somewhat surprised" at the result. The DNC's action could be reversed, but not until the convention's credentials committee reported. However, Barnes deemed the actions by the committee immaterial to the outcome due to the silver strength in the convention:

Good luck favored Bryan—he was considered for various convention roles by the silverites, but each time was not selected. The temporary chairmanship, for example, would have permitted him to deliver the keynote address. However, Bryan, lacking a seat at the start of the convention, could not be elected temporary chairman. Bryan considered this no loss at all; the focus of the convention was on the party platform and the debate which would precede its adoption. The platform would symbolize the repudiation of Cleveland and his policies after the insurgents' long struggle, and Bryan was determined to close the debate on the platform. Bryan, once seated, was Nebraska's representative to the Committee on Resolutions (generally called the "platform committee"), which allocated 80 minutes to each side in the debate and selected Bryan as one of the speakers. South Carolina Senator Benjamin Tillman was to be the other pro silver speaker, and originally wished to close the debate. However, the senator wanted 50 minutes to speak, too long for a closing address, and at Bryan's request agreed to open the debate instead. Accordingly, Bryan became the final speaker on the platform. Delegates, as they waited for the committees to complete their work, spent much of the first two days listening to various orators. Of these, only Senator Blackburn, a silver supporter, sparked much reaction, and that only momentary. Delegates called for better known speakers, such as Altgeld or Bryan, but were granted neither then; the Illinois governor declined, and the Nebraskan, once seated, spent much of his time away from the convention floor at the platform committee meeting at the Palmer House. The debate on the platform opened at the start of the third day of the convention, July 9, 1896. The session was supposed to begin at 10:00 a. m., but as delegates, slowed by the long commute from the hotels to the Coliseum and fatigue from the first two days, did not arrive on time, proceedings did not begin until 10:45. Nevertheless, large crowds gathered outside the public entrances; the galleries were quickly packed. Once the convention came to order, Arkansas Senator James K. Jones, chair of the Committee on Resolutions, read the proposed platform to cheers by many delegates; the reading of the pro gold minority report attracted less applause. "Pitchfork Ben" Tillman lived up to his nickname with an incendiary address which began with a reference to his home state's role in beginning the Civil War. Although Tillman endorsed silver, his address was so laced with sectionalism that most silver delegates remained silent for fear of being seen as supporting him. Tillman's speech, scheduled to be the only one in support of silver except Bryan's, was so badly received that Senator Jones, who had not planned to speak, gave a brief address asserting that silver was a national issue. Senator David B. Hill of New York, a gold supporter, was next. As Hill moved to the podium, a reporter friend passed Bryan a note urging him to make a patriotic speech without hint of sectionalism; Bryan responded, "You will not be disappointed." Hill gave a calm speech defending the gold position, and swayed few delegates. He was followed by two other gold men, Senator William Vilas of Wisconsin and former Massachusetts Governor William E. Russell. Vilas gave a lengthy defense of the Cleveland administration's policies, so long that Russell, fearing that Vilas' speech would cut into his time, asked that the time given to the gold proponents be extended by ten minutes. Bryan consented, on condition that his own time was extended by the same amount; this was agreed to. "And I needed it for the speech I was to make." Bryan later wrote, "This was another unexpected bit of good fortune. I had never had such an opportunity before in my life and never expect to have again." Vilas quickly lost his audience, which did not want to hear Cleveland defended. Russell's address was inaudible to most of the Coliseum; he was ill and died just over a week later. As the gold men spoke, Bryan ate a sandwich to settle his stomach; he was often nervous before major speeches. Another reporter approached him and asked him who he thought would win the nomination. "Strictly confidential, not to be quoted for publication: I will be."

Конгресс оқиғалары

Кейінірек Брайан осы үндеуді «шын азапты» деп сипаттады және бір сәт өзі сәтсіздікке ұшырады деп ойлады. Ол өз орнына қарай жылжығанда, Колизейде қызу шайқас басталды. Делегаттар шляпаларын, пальтоларын және орамалдарын ауаға лақтырып жіберді. Басқалары штаттарының аттары жазылған туларды әр делегациямен бірге алып, Небраска штатының жанына тіктеді. Брайан трибунадан түсіп бара жатқанда, оған екі полицей қосылып, толқуды күткен. Полицейлер делегаттардың ағынына араласып кетті, олар Брайанды иықтарына көтеріп, зал айналасында алып жүрді. «Вашингтон Пост» газеті «жақсылықсыздық басталды, есінен шығу билік құрды» деп жазды. Бэнселдің сөзіне қарағанда, тәртіпті қалпына келтіруге шамамен 25 минут кетті, және «конгресс залын дүр сілкіндірген жаппай демонстрация кезінде күміс саясатынан Брайанға президенттік үміткер ретінде көңіл ауысты». Конвент туралы газеттерде жарияланған мәліметтерге қарағанда, егер сол сәтте дауыс беру өткізілсе (көптеген адамдар оны талап еткендей), Брайан ұсынылған болар еді. Сенатор Джонс Брайанды рұқсат беруге шақырды, бірақ ол оның сәні бір түнге созылмаса, қараша айына дейін созылмайтынын айтып бас тартты. Ол көп ұзамай конвенттен шығып, қонақ үйіне оралып, нәтижені күтті. Конвент Брайанның қатысусыз платформаны қабылдап, жұмысын тоқтатты. Дауыс беру келесі күні, 10 шілдеде басталды, үміткерді ұсыну үшін үштен екі дауыс қажет болды. Брайан қонақүйінде болып, Небраска делегациясына өзінің атынан келісімдер жасауға тыйым салды. Бірінші раундта ол он төрт үміткердің арасында Блэндтен кейін екінші орынға шықты. Екінші раундта Брайан екінші орында қалды, бірақ басқа үміткерлердің қалың қыруынан кейін дауыс жинады. Үшінші раундта Блэнд әлі де көшбасшы болып тұрды, бірақ төртінші раундта Брайан көшбасшылыққа шықты. Джонстың сөзіне қарағанда, Блэнд жеңе алмайтыны және Брайанды тоқтату мүмкін емес еді. Бесінші раундта Иллинойс делегациясы, губернатор Алтгельдтің басшылығымен, Блэндке берген дауыстарын Брайанға аударды. Басқа делегациялар да Брайанның ұсынылатынын көріп, дауыстарын ауыстырып, жеңіске жетті. Дегенмен, ол алтын делегаттардың дауысысыз жеңіске жетті, олардың көпшілігі конвентті тастап кетті немесе дауыс беруден бас тартты.

Bryan later described the silence as "really painful" and momentarily thought he had failed. As he moved towards his seat, the Coliseum burst into pandemonium. Delegates threw hats, coats, and handkerchiefs into the air. Others took up the standards with the state names on them with each delegation, and planted them by Nebraska's. Two alert police officers had joined Bryan as he left the podium, anticipating the crush. The policemen were swept away by the flood of delegates, who raised Bryan to their shoulders and carried him around the floor. The Washington Post newspaper recorded, "bedlam broke loose, delirium reigned supreme." It took about 25 minutes to restore order, and according to Bensel, "somewhere in the mass demonstration that was convulsing the convention hall, the transfer of sentiment from silver as a policy to Bryan as a presidential candidate took place". Newspaper accounts of the convention leave little doubt but that, had a vote been taken at that moment (as many were shouting to do), Bryan would have been nominated. Bryan was urged by Senator Jones to allow it, but refused, stating that if his boom would not last overnight, it would never last until November. He soon retired from the convention, returning to his hotel to await the outcome. The convention passed the platform in Bryan's absence and recessed. The balloting began the following morning, July 10, with a two thirds vote necessary to nominate. Bryan, who remained at his hotel, sent word to the Nebraska delegation to make no deals on his behalf. He stood second out of fourteen candidates in the first ballot, behind Bland. On the second ballot, Bryan still stood second, but had gained as other candidates had fallen away. The third ballot saw Bland still in the lead, but Bryan took the lead on the fourth ballot. According to Jones, it was clear that Bland could not win, and that Bryan could not be stopped. On the fifth ballot, the Illinois delegation, led by Governor Altgeld, switched its votes from Bland to Bryan. Other delegations, seeing that Bryan would be nominated, also switched, securing the victory. Nevertheless, he won the nomination without the votes of the gold delegates, most of whom either left the convention or refused to vote.

Престің реакциясы

Қазіргі кездегі баспасөздің көпшілігі Брайанның кандидатурасын оның шешендігіне байланыстырды, бірақ Республика және басқа да алтынды қолдаған газеттерде бұл оның популизм деп саналды. Кливленд Plain Dealer газеті Брайанның сөзін "әсерлі, құлшындыратын және ер жүрекке толы үндеу" деп бағалады. "Чикаго трибьюн" газеті Брайанның "оқ-дәрі ұшын тұтандырған оққыш" жаққандығын хабарлады. Сент-Луис Пост Диспетч газеті Брайанның бұл сөзімен "өзін тарихқа мәңгілікке сақтап қалған" деген пікір білдірді. "Нью-Йорк Ворлд" газетінің мәлімдемесінше, "Платформаны ақылсыздық диктанттағандықтан, кандидаттың гистерияға берілуі, мүмкін, табиғи нәрсе болған шығар". "Нью-Йорк таймс" газеті Брайанды "Небраскадан келген шешен, бірақ мағынасыз сөздерді көп айтуға бейім адам" деп сипаттады. Брайан сөз сөйлегеннен кейін оның кандидатурасы ұсынылмайды деп болжаған жалғыз газет The Wall Street Journal болды, онда "Брайанның уақыты өтті" деп жазылған. Брайанға жақын емес "Акрон Журнал" және "Республикан" газеттері "ұлттық конвенттің демократиялық конвент сияқты бір ғана сөзбен қозғалып немесе әсер еткені бұрын болған емес" деген пікірді жеткізді.

Антисемитизм туралы дау

Өмірбаясын жазған Паоло Э. Колетта, сөзден кейін кейбір делегаттардан антисемиттік ұран естілгенін айтты: "Уолл-стриттегі иісқан мұрынды Шейлоктарды құлатайық! Мәсіхті өлтірген алтын іздеушілерге қарсымыз!" Бұл цитатаны көптеген кейінгі сарапшылар атап өтті, және ол "The Sun" газетіндегі белгілі неміс антисемиті (Брайанды қолдаған) Германн Ахлвардттың өмірбаянымен байланысты. Автор Джеймс Ледбеттер бұл цитатаның ойдан шығарылған немесе пародия болуы мүмкін екенін көрсететін бірнеше жағдайды атап өтті, сондай-ақ тарихшылар популисттік қозғалыстағы антисемиттік сезімнің деңгейі туралы пікірде келіспейді. Газет Маккинлиді және алтын стандартын қолдады, бұл оқиға сөзден екі ай өткен соң анонимді түрде жарияланды, ал мақаланың авторы сөзді тыңдаған-тыңдамағаны белгісіз. Бұл цитата сол кездегі конвент туралы жаңалықтарда еске алынбады.

Үгіт-жарыс және оның салдары

Pullman компаниясы Брайанға үйіне сапар үшін жеке вагон ұсынды; ол корпоративтік игіліктерді қабылдағысы келмегендіктен бас тартты. Линкольнге пойызбен бара жатқанда ол теміржол бойында тұрған шаруалар мен басқа адамдарды көрді, олар жаңа Демократиялық үміткерді көруге үміттенеді. Ол қолдаушыларынан көптеген хаттар алды, олар оған деген сенімдерін айқын түрде білдірді. Индиана штатының бір сайлаушысы: «Құдай сізді халқымыздың арасына кедейлерді аштықтан құтқару үшін жіберді, және біз сіз бізді құтқаратыныңызға сенеміз» деп жазды. Айова штатының бір шаруасы Брайанға жазған хатында: «Сіз – мен ең алғаш хат жазған үлкен адамсыз», - деді. Маккинли Брайанның үміткер болары туралы естігенде, бұл хабарды «әуесқойлық» деп атап, телефонды қойды. Республикалық үміткер Брайанның үміткерлігінен кейін қолдауының артып келе жатыр екенін түсінуге көп уақыт кетті, ол күміс көңілі бір айда жоғалады деген пікірін білдірді. Маккинли және оның кеңесшілері, мысалы, өнеркәсіпші және болашақ сенатор Марк Ханна, көзқарастардың уақытша емес екенін түсінгенде, корпорациялар мен байлардан қаржы жинауды бастады. Ақша спикерлерге, жарнамалық буклеттерге және олардың «нақты ақша» науқанын сайлаушыларға жеткізудің басқа да құралдарына жұмсалды. Маккинлиден әлдеқайда аз ақшасы болған Брайан, бұрын-соңды болмаған масштабта пойызбен бүкіл елді аралап сайлау науқанын жүргізді. Маккинли болса, алдыңғы верандада науқан жүргізуді жөн көрді. Екеуі де өздері таңдаған орындардан жүздеген мыңдаған адамдарға сөз сөйледі. Брайанның үміткерлігі партияны екіге бөлді. Оппозициядағылар өздерінің үміткерлерін тікелей ұсынды; дауыс бөлінуі Брайанның жеңілісіне себеп болды. Алайда Брайан популисттердің, сондай-ақ Күміс Республикалықтардың конвенциясынан қолдау алды. Брайан науқан бойында күміс туралы сөйледі; ол басқа мәселелерге сирек тоқталды. Брайан Оңтүстік және Батыс штаттарында жеңіске жетті, бірақ Маккинлидің халық саны көп Солтүстік-Шығыс және Орта Батыстағы жеңістері оны президенттікке жеткізді. Демократиялық үміткер жұмысшы дауысының көпшілігін ала алмады; Маккинли жұмысшы табының аудандарында, сондай-ақ бай аудандарда жеңіске жетті. Маккинли одан 600 000 дауыспен көп алғанмен, Брайан бұрынғы президенттікке үміткерлердің бәрінен көп дауыс жинады. 1897 жылдың наурыз айында Маккинлидің қызметке кірісуінен кейін жаңа табылған алтынның көбеюі және оны тазарту әдістерінің жақсаруы ақша айналымының айтарлықтай өсуіне әкелді. Дегенмен, 1900 жылы Конгресс Алтын стандарты заңын қабылдап, Америка Құрама Штаттарын ресми түрде осы стандартқа қосты. Брайан 1900 жылғы президенттік сайлауда күміс платформасымен қайта қатысты, бірақ бұл мәселе сайлаушылар арасында бұрынғыдай резонанс тудырмады. Маккинли 1896 жылға қарағанда оңай жеңіске жетіп, күміс Батысқа еніп алды.

The Pullman Company offered Bryan a private car for his trip home; he declined, not wishing to accept corporate favors. As he traveled by rail to Lincoln, he saw farmers and others standing by the tracks, hoping for a glimpse of the new Democratic nominee. He received many letters from supporters, expressing their faith in him in stark terms. One Indiana voter wrote, "God has sent you amongst our people to save the poor from starvation, and we no you will save us." A farmer in Iowa, in a letter to Bryan, stated, "You are the first big man that i ever wrote to." When McKinley heard that Bryan was likely to be the nominee, he called the report "rot" and hung up the phone. The Republican nominee was slow to realize the surge of support for Bryan after the nomination, stating his view that the silver sentiment would be gone in a month. When McKinley and his advisers, such as industrialist and future senator Mark Hanna, realized that the views were more than transitory, they began intensive fundraising from corporations and the wealthy. The money went for speakers, pamphlets, and other means of conveying their "sound money" campaign to the voter. With far less money than McKinley, Bryan embarked on a nationwide campaign tour by train on a then unprecedented scale. McKinley on the other hand, opted for a front porch campaign. Both men spoke to hundreds of thousands of people from their chosen venues. Bryan's nomination divided the party. The dissidents nominated their own ticket; the split in the vote would contribute to Bryan's defeat. However, Bryan did gain the support of the Populists, as well as a convention of Silver Republicans. Bryan spoke on silver throughout the campaign; he rarely addressed other issues. Bryan won the South and most of the West, but McKinley's victories in the more populous Northeast and Midwest carried him to the presidency. The Democratic candidate failed to gain a majority of the labor vote; McKinley won in working class areas as well as wealthy precincts. Although McKinley outpolled him by 600,000 votes, Bryan received more votes than any previous presidential candidate. After McKinley's inauguration in March 1897, increases in gold availability from new discoveries and improved refining methods led to a considerable increase in the money supply. Even so, in 1900, Congress passed the Gold Standard Act, formally placing the United States on that standard. Although Bryan ran again on a silver platform in the 1900 presidential election, the issue failed to produce the same resonance with the voters. McKinley won more easily than in 1896, making inroads in the silver West.