Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1878 жылғы АҚШ ақша-несие саясаты заңы
1878 United States law on monetary policy
Блэнд-Эллисон заңы, сондай-ақ 1878 жылғы Ұлы Блэнд жоспары деп те аталады, АҚШ Конгресінің АҚШ Қаржы министрлігіне белгілі бір көлемде күміс сатып алып, оны күміс долларлар түрінде айналымға шығаруды талап ететін заңы болды. Президент Рутерфорд Б. Хейз бұл заңға вето қойғанымен, Конгресс 1878 жылғы 28 ақпанда Хейзтің ветосын күштен шығарып, заңды қабылдады. Заңның мәтінін осы мақаланың «Қосымша оқу» бөліміндегі Конгресс жазбаларынан табуға болады.
The Bland–Allison Act, also referred to as the Grand Bland Plan of 1878, was an act of the United States Congress requiring the U. S. Treasury to buy a certain amount of silver and put it into circulation as silver dollars. Though the bill was vetoed by President Rutherford B. Hayes, the Congress overrode Hayes's veto on February 28, 1878, to enact the law. The text of the act can be found in the Congressional Record under the further reading section of this article.
Өмірбаян
1873 жылғы үрейден кейінгі бес жылдық экономикалық төмендеу арзан ақша жақтастарын (Миссури штатының демократ өкілі Ричард П. Блэнд басқарған) күміс өндірушілермен біріктіріп, екіметалды жүйеге – күміс пен алтынды ақша стандарты ретінде қолдануға шақыруға әкелді. Айова штатының сенаторы Уильям Б. Эллисонмен бірлесіп, олар күмісті нарықтық бағамен сатып алуға, одан күміс долларлар соғуға және АҚШ Қаржы министрлігінің батыс кендерінен әр ай сайын 2-4 миллион долларға дейін күміс сатып алуын міндеттейтін ұсынысқа келісті. Өнеркәсіп және банк ісінде мүдделері бар президент Рутерфорд Б. Хейс бұл шараны ветолады, бірақ Конгресс оның ветосын жойды. Осының нәтижесінде Хейс әкімшілігі әр ай сайын белгіленген мөлшерде күміс сатып алды. Бұл заң алтын мен күміспен қамталған екіметалды жүйені қайта орнатуға көмектесті. Дегенмен, алтын күміске қарағанда басымдыққа ие болды, бұл алтын стандартының қалыптасуына жағдай жасады.
The five year depression following the Panic of 1873 caused cheap money advocates (led by Representative Richard P. Bland, a Democrat of Missouri), to join with silver producing interests in urging a return to bimetallism, the use of both silver and gold as a standard. Coupled with Senator William B. Allison of Iowa, they agreed to a proposal that allowed silver to be purchased at market rates, metals to be minted into silver dollars, and required the US Treasury to purchase between $2 million to $4 million silver each month from western mines. President Rutherford B. Hayes, who held interests in industrials and banking, vetoed the measure, which was overturned by Congress. As a result, the Hayes administration purchased the limited amount of silver each month. This act helped restore bimetallism with gold and silver both supporting the currency. However, gold remained heavily favored over silver, paving way for the gold standard.
Еркін күміс қозғалысы
XIX ғасырдың аяғындағы еркін күміс қозғалысы күмістің шексіз соғылуын жақтады, бұл инфляциялық ақша саясатына алып келуі мүмкін еді. 1873 жылы Конгресс 1873 жылғы Монета жасау туралы заңға сәйкес күміс долларды рұқсат етілген монеталар тізімінен алып тастады (оппоненттер бұл заңды "73 жылғы қылмыс" деп атады). 1878 жылғы Блэнд-Эллисон заңы Қазыналыққа "батыстың ең жақсы" кеншілерінен күміс сатып алуға бағыт бергенімен, президент Гровер Кливленд 1893 жылы бұл заңды күштен жойды. Еркін күміс жақтастарының арасында батыстағы күміс кендерінің иелері, күміс қосылса егін бағасының артатынына сенген фермерлер және борыштарын жеңілдетуге үміттенген борышкерлер болды. Еркін күміс қозғалысы аяқталғанымен, инфляция және ақша-кредит саясаты жөніндегі пікірталас бүгінге дейін жалғасуда.
The free silver movement of the late 19th century advocated the unlimited coinage of silver, which would have resulted in inflationary monetary policy. In 1873, Congress had removed the use of silver dollar from the list of authorized coins under the Coinage Act of 1873 (referred to by opponents as 'the Crime of '73'"). Although the Bland–Allison Act of 1878 directed the Treasury to purchase silver from the "best western" miners, President Grover Cleveland repealed the act in 1893. Advocates of free silver included owners of silver mines in the West, farmers who believed an inclusion of silver would increase crop prices, and debtors who believed it would alleviate their debts. Although the free silver movement ended, the debate of inflation and monetary policy continues to this day.
1873 жылғы монета жасау туралы заң
Төртінші монета жасау туралы заң күміске қарағанда алтын стандартын мойындады. Күміс жақтастары бұл заңды 1873 жылғы қылмыс деп атады. Күмістің құнсыздануы нәтижесінде АҚШ-та алтын жалғыз металл стандарты болып бекітілді және дефолтты стандартқа айналды. Алтын бағасы күміске қарағанда тұрақтырақ болды, себебі Невада және Батыс аймақтарында күміс кені табылды, соның салдарынан күмістің алтынға шаққандағы бағасы 1873 жылы 16:1 болса, 1893 жылы шамамен 30:1-ге дейін төмендеді. Бұл мәселені "ақсаң биметализм" деп сипаттауға болады. АҚШ үкіметі Батыс штаттарының тау-кен өндірушілерінің қысымына көніп, 1878 жылы Блэнд-Эллисон заңы күшіне енді. 1890 жылы бұл заң ұқсас Шерман күміс сатып алу заңымен алмастырылды, бірақ 1893 жылы Конгресс оны жойды. Бұл – АҚШ-тың биметалл стандарттарын орнатуға жасаған екі әрекеті болды.
The Fourth Coinage Act acknowledged the gold standard over silver. Those who advocated for silver labeled this act as the Crime of '73. As a result of demonetized silver, gold became the only metallic standard in the United States and became the default standard. The price of gold was more stable than that of silver, largely due to silver discoveries in Nevada and other places in the West, and the price of silver to gold declined from 16 to 1 in 1873 to nearly 30 to 1 by 1893. The term limping bimetallism describes this problem. The U. S. government finally ceded to pressure from the western mining states and the Bland–Allison Act went into effect in 1878. The law was replaced in 1890 by the similar Sherman Silver Purchase Act, which in turn was repealed by Congress in 1893. These were two instances where the United States attempted to establish bimetallic standards in the long run.
Реакциялар мен экономикалық әсер
Батыс кеншілері мен қарыздар Блэнд-Эллисон заңын күмістің шектеусіз айналымын қамтамасыз ету үшін жеткіліксіз шара деп есептеді, бірақ оған қарсылар заңды жойып, алтын стандартын қолдады. Блэнд-Эллисон заңының әсері Хейс әкімшілігінің күміс сатып алуын минималды деңгейде шектеуімен әлсіретілді. Бұл заң биметализм үшін маңызды мүмкіндік болғанымен, алтын биметалдық стандарттан басымдық сақтады. 1860-1871 жылдар аралығында Қаржы министрлігі алтын және күміс доллар монеталары арқылы биметалдық стандартты орнатуға бірнеше рет әрекеттенді. Дегенмен, күміс кенінің табылуы оның бағасын төмендетіп, күміс өндірісінің артуына әкелді. Блэнд-Эллисон заңы мен алтын стандартын қабылдау сияқты биметалдық стандарттан бас тарту 19 ғасырдың соңында ақша-кредит тұрақтылығын құруға ықпал етті. Жаңа банкноттардың шығарылымын шектеу және Қаржы министрлігінің жаңа банкноттарды бақылауы экономикалық тұрақтылықты қамтамасыз етті. Қабылданғанға дейін күмістің құнсыздануы жергілікті билік органдарын қаржылық қиындыққа душар етті. Сонымен қатар, несие жүйесінің кеңеюімен және ірі банктердің штаттарда құрылуымен ақша ұсынымын арттыру қажеттігі туындады. Күміс долларларды айналымға шығаруға басымдық берілгендіктен, кіші номиналдағы күміс монеталарды, әсіресе жарты доллар мен ширек долларды шығаруға жеткілікті күміс қалмады. Осының салдарынан, осы монеталардың тиражы өте төмен болды (1879, 1882 және 1884 жылдары 5000-нан аз жарты доллар, ал 1886 жылы 5000-ға жуық ширек доллар соғылды), 1892 жылы Барбер монетасы айналымға енгенге дейін.
Western miners and debtors regarded the Bland–Allison Act as an insufficient measure to enforce unlimited coinage of silver, but opponents repealed the act and advocated for the gold standard. The effect of the Bland–Allison act was also blunted by the minimal purchase of silver required by the Hayes administration. Although the act was a near turning point for bimetallism, gold continued to be favored over the bimetallism standard. Throughout 1860 to 1871, several attempts were made by the Treasury to establish the bimetallic standard by having gold and silver dollar coins. However, the discovery of silver led to an influx of supply, lowering the price of silver. The eventual removal of the bimetallic standard, including the Bland–Allison Act and the acceptance of the gold standard formed the monetary stability in the late 19th century. The limitation placed on the supply of new notes and the Treasury control over the issue of new notes allowed for economic stability. Prior to the acceptance, the devaluation of silver forced local governments into a financial turmoil. In addition, there was a need for money supply to increase as the credit system expanded and large banks established themselves across states. In addition, the priority that was placed on the coinage of silver dollars left very little available silver for the coinage of silver coins of lesser denominations, particularly half dollars and quarters. As a result, these coins had extremely low mintages (fewer than 5,000 half dollars were struck in 1879, 1882, and 1884, and 5,000 quarters were struck in 1886) until the Barber coinage began in 1892.