Кіріспе

Поухатан халқының туған жері Tsenacommacah (ағылшын тілінде Tscenocomoco, Tsenacomoco, Tenakomakah, Attanoughkomouck, Attan Akamik) - Поухатан халқының туған жеріне берген атауы, бұл аймақ бүкіл Таидаутер Вирджиниясын және Шығыс жағалаудың кейбір бөліктерін қамтиды. Нақтырақ айтқанда, оның шекарасы Джеймс өзенінің сағасының оңтүстік жағынан Потомак өзенінің оңтүстік шетінен солтүстікке дейін және Шығыс жағалаудан батысқа қарай өзендердің құлау сызығына дейін 100 миль (161 км) арақашықтықта орналасқан. Tsenacommacah термині Powhatan тілінен шыққан және "жаппай мекенделген жер" дегенді білдіреді.

Шығуы және байланысы

Поухатан Вирджинияның индей тайпаларының қуатты саяси желісінің бөлігі болды, ол Поухатан Конфедерациясы деп аталды. Отырысқа қатысушылар поухатан тілінде сөйледі. 16 ғасырдың аяғы мен 17 ғасырдың басында Powhatan халқының ең басты басшысы Вахунсенакау бастапқыда тек алты тайпаны басқарып отырған, бірақ 16 ғасырдың аяғында ол дипломатия немесе күш арқылы өз ұлтына көбірек тайпаларды қосты. 1598 жылы Кекоутанды қосты. 1607 жылы Вахунсенакау 30 - дан астам тайпаны басқарады. Вахунсенакаудың алғашқы алты руы: Поухатан (оң), Арохатек, Аппаматтук, Памунки, Маттапони және Чискак. Басқа топтарға Rappahannocks, Weyanoak, Paspahegh, Warraskoyack және Nansemond кірді. Сол тіл тобының тағы бір жақын туысы Чиккахомини болды, бірақ олар Паухатанның ең басты басшылығынан өз дербестігін сақтап қалды. Аквамаккелер Чесапик шығанағының шығыс жағалауында орналасқан, олар Поухатан басшылығына атаулы құрмет көрсетті, бірақ өздерінің ең басты бастысы немесе "Император" Дебедеавон (яғни "Күлкілі патша") астында автономияға ие болды.

Соғыс жүргізу

1609 жылдың басында поухатандықтар мен ағылшын отаршылдарының қарым-қатынасы нашарлай бастады. Нәтижесінде Вахунсенакау өзінің негізгі орнын Йорк өзенінің бойындағы Верувокомокодан Чикахомини өзенінің басында батпақта орналасқан Орапаксқа (немесе Орапакс) көшірді. 1614 жылы Вахунсенакау өзінің негізгі орнын тағы да солтүстік-батысқа, Мачут деп аталатын Памунки өзенінің солтүстік жағалауындағы жерге көшірді. 1646 жылғы келісім бойынша Ценакомаканың көлемі қысқартылды. Келісімде көрсетілген шекаралар Вирджинияның түпкүлдік жерлерін отарлы аумақ деп саналған жерлерден бөліп, ресми іс бойынша өтуді шектеді. Барлық келушілерден белгі талап етілді. Сондай-ақ, келісім бойынша ағылшындарға жыл сайынғы алым-салық төленеді, сондай-ақ тайпалардың жерлерін бөліп береді. Қазір таратылған конфедерацияның тірі қалған тайпалары арасында Аппоматтоктар, Нансемондтар және Вейанокстар оңтүстікке кері шегінді, олар Поухиттер немесе Поухатан сияқты Некотуанстан тәуелсіз болды. Памунки, Маттапони, Чиккахомини, Раппаханнок, Кискиак, Викокомико, Патомек, Мораттико, Нанзатико, Секакавон және Онауманиент, Йорктың солтүстігіндегі жарты аралдарды алып, ағылшын отаршылдық билігі оңтүстік тайпалардан бөлінді. Вирджиния колониясы ұзақ уақыт бойы осы келісіммен белгіленген оңтүстік шекарасын құрметтеп, 1705 жылға дейін одан тыс елді мекендерді танудан бас тартты. Алайда 1649 жылы 1 қыркүйекте Йорк өзенінің солтүстігіне қоныстануға тыйым салынды. Сол жылы Памунки руы Тотопотомой өз руы үшін Памунки өзенінің жоғарғы жағының екі жағында, ал Кискиак руы Осакикан Пянкатанк өзенінде қалдырылды. 1650 жылы тағы бір келісім бойынша жерді үндістердің қалаларын құруға бөлді, онда әрбір жауынгерге жер берілді. Бұл жерлер кейінгі жылдары кішірейіп кетті.

Халық саны

1607 жылы Ценакомаканың халқы 14000 - 21000 адамнан құралған. Бұл тайпалар Powhatan тілінің өзара түсінікті диалектілерін бөлісті. Алайда, 1790 жылдары ағылшын тіліне ауысқаннан кейін бұл тіл жойылып кетті. Тілдің көп бөлігі ұмытылды, ол тек Уильям Стречи мен капитан Джон Смит жасаған екі сөз тізімі арқылы белгілі. Алайда, тілдің қайта құрылуына тырысулар болды, әсіресе Франк Т. Сиберт және Блэр А. Рудс сияқты лингвистер.

Өмір салты

Поухатандар Вирджинияның Таидвотер қаласында өмір сүрген. Олардың ехакин деп аталатын үйлері жас бұталарды иіп, үстіне мата немесе қабық төсеу арқылы салынған. Вирджинияның барлық жерлестері жерді кесу және өртеу шаруашылығымен айналысты және жүгері өсірді. Топырақ өнімділігі біртіндеп төмендеп, жергілікті балық пен аңдар сарқылып кеткендіктен, ауылдар жарамсыз болып қалды, сондықтан олар өз ауылдарын мезгіл-мезгіл бір жерден екінші жерге көшіріп отырды. Ауыл тұрғындары ағаштарды кесу, орамдау немесе ағаш түбін өртеп тазарту арқылы егістікті тазартады. Жергілікті тұрғындар сондай-ақ Шығыс бойынша ашық ойын тіршілік ету аймақтарын сақтау үшін отты қолданды, кейінірек Еуропа отаршылары "барренс" деп атады. Сонымен қатар, Паухатанның балық аулайтын мол жерлері болды. Бисон бұл жерге 15 ғасырдың басында көшіп келген. Поухатандықтар отты негізінен өздерінің ұйықтайтын бөлмелерін жылыту үшін қолданған. Нәтижесінде төсек-орынға қажеттілік азайды, ал төсек-орынға арналған материалды күндіз оңай жинауға болады. Ерлі-зайыптылар әдетте бас-аяқ ұйықтайтын. Поухатан еркектері жауларды немесе аңдарды қуып жету үшін орман арқылы жаяу жүріп жүрген жауынгерлер мен аңшылар еді. Әйелдер егіндік жерлерді және бақтарды басқаратын. Әйелдер егіндікті күтіп, жүгері ұнын ұнтақтау сияқты азық-түлік өңдеумен айналысты және жаңғақтарды қоса алғанда, жабайы өсімдіктерді жинады. Әйелдер ерлерге дейін аң аулау лагерьлерін де құрды. Әйелдер де шаштараз болған. Олар үйлерді әшекейлеп, сәнді киімдер жасап шығарды. Поухатанның ішкі экономикасы екі жыныстың еңбек күшінен де тәуелді.