Кіріспе
Француз суретшісі (туған 1964) Филипп Паррено (туған 1964 жылы Оран, Алжир) - француз қазіргі заманғы суретшісі, Парижде тұрады және жұмыс істейді. Оның шығармалары кино, инсталляция, спектакль, сурет және мәтін. Парреноның шығармашылығы уақыт пен ұзақтықтың идеясын кеңейту арқылы және көрмелердегі көрнекілік туралы ерекше түсінікпен айналысады. Ол 1990-шы жылдары баяндау мен бейнелеудің бірегей тәсілдерін зерттей бастады және содан бері халықаралық деңгейде көрме өткізді.
Philippe Parreno (born 1964 in Oran, Algeria) is a French contemporary artist, living and working in Paris. His works include films, installations, performances, drawings, and text. Parreno's work centers around both expanding ideas of time and duration through his artworks and distinctive conception of exhibitions as a medium. He began examining unique approaches to both narration and representation in the 1990s, and has been exhibiting internationally since.
Ерте өмір және білім
Паррено Алжирдің Оран қаласында дүниеге келген. 1983 жылдан 1988 жылға дейін Гренобльдегі сәндік мектепте және 1988 жылдан 1989 жылға дейін Париждегі Токио сарайындағы Institute des hautes études en arts plastiques-те оқыды.
Жұмыс
Паррено өзінің шығармаларын 1990 жылдардың басынан бері көрмеге қойып келеді, сонымен қатар өзінің мансабында басқа суретшілермен әртүрлі медиада бірлесіп жұмыс істейді. 2009 жылы Цюрихтің Кунстхале көрмесінің баспасөз хабарламасында оның көрмелер туралы кеңінен түсінігінен басқа, "Парреноның жұмысының ерекше ерекшелігі жанрларды, әсіресе фильмді бейнелеу өнеріне айналдыру" деп жазылған.
Ынтымақтастық
Парреноның жұмысында ынтымақтастық маңызды. 2006 жылдың маусым айында Universal Parreno және шотланд суретшісі Дуглас Гордонның "Зидан: ХХІ ғасыр портреті" атты деректі фильмін шығарды, ол 2006 жылғы Канн кинофестивалінде байқаудан тыс көрсетілді. 17 камераны пайдалана отырып, бұл бірегей футбол фильмі Сантьяго Бернабеу стадионында 80 000 жанкүйердің алдында өткен "Реал" мен "Вильярреал" арасындағы матчтың барысында француздық легендарлық жартылай қорғаушы Зиннедин Зиданның ойынды бақылайды. Екі камера АҚШ армиясынан қарыз алынған және ең үлкен зумы бар. Фильм Зиданның ойынның жан-жақтылығындағы әрбір қозғалысын көрсетеді. Субтитрлер ойыншының ойын мансабындағы ойлары мен байқауларын қамтиды. Бұл қозғалысты шотландтық "Могвай" рок-жыр тобының эмоционалды оригиналды музыкасы ерекшелендіреді. 2007 жылы Паррено Ханс Ульрих Обристпен бірге Манчестер халықаралық фестивалі үшін Il Tempo del Postino (Пошташы уақыты) атты топтық көрмені басқарды және басқарды, содан кейін 2009 жылы Art Basel көрмесінде көрсетілді. Бұл жобада он бестен астам суретші жұмыс істеді, соның ішінде Дуг Айткен, Мэтью Барни және Джонатан Беплер, Тацита Дин, Триша Доннели, Олафур Элиассон, Лиам Гиллик, Доминик Гонсалес Фёрстер, Дуглас Гордон, Карстен Хёлер, Пьер Хьюге, Ку Чжон А, Филипп Паррено, Анри Сала, Тино Сехгал, Риркрит Тираваниа, Томас Деманд және Питер Фишли / Дэвид Вайс. 2012 жылы Паррено суретші Лиам Гилликпен To the Moon via the Beach альбомында бірлесіп жұмыс істеді. Арльдегі амфитеатрда көрсетілген бұл шығарманың атауы оның өзгермелі табиғаты мен саяхат уәдесімен жұмыс, өндіріс және өзгерістер туралы болды. Көрмеге кіргенде, келушілер тонналап құм салынған аумақты көрді. Төрт күн бойы осы "жағажай" аймағын құм мүсіншілері ай көрінісіне айналдырды, ол 22 суретшінің жобаларының бірқатарсына үнемі өзгеріп отыратын фон болды. Бүкіл процесс көрнекілендірілді, идеяларды шығару, ұсыну және алмасу да маңызды болды. 2014 жылы Паррено көптеген суретшілермен және кураторлармен бірегей ынтымақтастыққа қатысты, оның ішінде Тино Сеггал, Лиам Гиллик, Ханс Ульрих Обрист, Асад Раза және Пьер Булез, ол сондай-ақ куратор болды. LUMA Foundation Arles Campus-те Solaris Chronicles көрмесі екі кезеңде ұсынылды және бірқатар көркемдік интервенциялар мен жобалар арқылы сәулетші Франк Геридің шығармашылық көзқарасын зерттеді. Геридің көптеген туындыларының ірі масштабтағы модельдеріне негізделген суретшілер жасаған мизансцена әрдайым өзгеріп отырады, ол өнер мен сәулет арасындағы көпір болып табылады, екі практика арасындағы әдеттегі қарым-қатынас пен ынтымақтастық процестерін өзгертеді. 2019 жылы Паррено, Арка және Николас Беккер Bronze деп аталатын генеративтік музыка технологиясын пайдаланып, Нью-Йорктегі MoMA фойесінде екі жыл бойы тұратын жаңа жұмыс жасады. "Эхо" - дыбыс, жарық және жанды физикалық нысандарды қамтитын, белгілі бір жерге арналған жұмыс. Суретші оны авто поэтикалық жүйе деп сипаттаған, жұмыс кеңістікте өмір сүреді, өзі мен қоршаған ортаға шексіз жауап береді.
Ерекше көрмелер мен шығармалар
Паррено өзінің ерекше көрмелер тұжырымдамасын 2013 жылы "Ер жерде, әлемнен тыс жерде" көрмесінде пайдаланды, онда ол Париждегі Токио сарайының монументалды кеңістігін түбегейлі өзгертті. Паррено ғимаратты өзінің ескі де, жаңа да шығармалары арқылы сапарға шығарып, тыңдау, бейнелеу және орындау арқылы үнемі дамып келе жатқан тірі организмге айналдырды. Көрме драмалық композиция желісі бойынша ұйымдастырылды, онда заттардың, музыканың, жарықтың және фильмдердің спектрлік болуы осы монологты полифонияға айналдырып, келушінің тәжірибесін жетелеп, манипуляциялады. 2012 жылы Филадельфия өнер мұражайында Карлос Басуальдоның Эрика Ф. Батлмен бірлесіп жасаған "Күйеудің айналасында билеу" ролі бойынша Паррено Джон Кейдж, Мерс Каннингэм, Жаспер Джонс, Роберт Раушенберг және Марсель Дюшанның өнер туындыларын қолданып, уақыт пен қозғалысты шақыру үшін сахнада ойнатушы (оркестратор) ретінде әрекет етті. 2013 жылы Лондонның Барбикан театрында өткен "Күйеуші мен еркек жігіттер" атты көрмеде дыбыс басты элемент болды. Парреноның тікелей эфирдегі және алдын ала жазылған дыбыстарды Cage, Cunningham, Johns, Rauschenberg және Duchamp шығармаларынан әртүрлі ретпен әртүрлі етіп ойнатуы, тікелей эфирдегі би қойылымдарымен бірге ұйымдастырылды, бұл көрмеге уақыт өте келе өзгеруге мүмкіндік берді. 2012 жылы Art Basel кезінде Паррено Fondation Beyeler Marilyn (2012) және C. H. Z. (Біріне бірден қоныстанған аймақтар) (2011). Кейін Мэрилин Парреноның Ресейдегі алғашқы жеке көрмесіне, Москвадағы Заманауи мәдениеттің гараж орталығында және Франсуа Пиноның мұражайындағы 55-ші Венеция биенналесіне қатысты. H {N) Y P N(Y} OSIS, Парреноның АҚШ-тағы алғашқы ірі көрмесі 2015 жылдың маусым айынан тамыз айына дейін Нью-Йорктегі Парк-авеню армориесінің Уэйд Томпсон Дрилл залының монументальді интерьерінде өтті және фильм, мүсін және дыбыс пен жарықтың спектрлік болуы арқылы дәстүрлі көрме тәжірибесін өзгертті. Көп ұзамай, 2015 жылдың қазан айынан 2016 жылдың ақпанына дейін Паррено Миландағы HangarBicocca-да Hypothesis атты алғашқы зерттеу көрмесін ұсынды. Андреа Лиссони кураторлық еткен көрмеде Паррено ойлап тапқан мизансценаға сәйкес соңғы жұмыстар мен музыкамен бірге бірқатар негізгі шығармалар болды. 2016 жылдың қазан айында [2017 жылдың сәуіріне дейін] Паррено Hyundai комиссиясын Лондонның Tate Modern-тегі Турбина залы үшін алды. "Anywhen" деп аталатын бұл Hyundai Commission, халықаралық танымал суретшілер турбиналар залына арнап жасаған сайтқа арналған жұмыстар сериясы. 2017 жылы 2 ақпаннан 7 мамырға дейін Паррено Портодағы Серральвес қазіргі заманғы өнер мұражайында "Уақыт боялған кеңістік" атты көрме өткізді. Мұражайдың бүкіл аумағын алып, онда Парреноның ең танымал шығармалары мен жаңа шығармалары көрсетілген. 2022 жылы Паррено Мадридтегі Прадо мұражайында Франсиско Гояның "Қара суреттерін" сақтайтын бөлменің жанында "Квинта дель Сордо" (2021) көрмесіне қатысты. Қырық минуттық аудиовизуалды шығармада П.Парреноның 3D компьютерлік моделі негізінде Гойяның үйінің атмосферасын қайта құру үшін алдыңғы қатарлы технология қолданылады. 2024 жылы Паррено Жапонияның Окаяма қаласында әр үш жылда бір рет өткізілетін халықаралық қазіргі заманғы өнер көрмесі - Окаяма Art Summit 2025 көркемдік директоры болып тағайындалды.
Жинақтар
Оның шығармалары көптеген мекемелердің коллекцияларына кіреді, мысалы, Франциядағы Жорж Помпиду орталығы; 21 ғасырдағы қазіргі заманғы өнер мұражайы, Каназава, Жапония; Қазіргі заманғы өнер мұражайы (MoMA), Нью-Йорк; Уокер өнер орталығы (АҚШ); Париж қаласының қазіргі заманғы өнер мұражайы, Франция; Сан-Франциско қазіргі заманғы өнер мұражайы, АҚШ; Нью-Йорк Гуггенхайм мұражайы, АҚШ; және Tate Modern, Лондон.