Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тарих және әлеуметтік-саяси әсері нәсілдік стереотиптер комикстерде Этникалық стереотиптер комикстерде (басқыншы комикстердегі нәсілдік және этникалық азшылықтардың бейнесі) уақыт өте келе саяси климаттың өзгеруін көрсетеді.
History and Sociopolitical Impact of Racial Stereotyping in Comics
Ethnic stereotypes in comics (the representation of racial and ethnic minorities in mainstream comic books) have evolved over time, reflecting the changing political climate.
Комикстің әлеуметтік-саяси әсері
Тарих бойы комикстер өздерінің жазушылары мен оқырмандарының әлеуметтік-саяси көзқарастарын бейнеледі. Америкада ертедегі комикстер негізінен газеттерде басылған қысқа, күлкілі комикстерден тұратын. 1930 жылдары комикстер ұзақ, экшнге бағытталған сюжет желілеріне айналып, комикстік форматтағы форматқа көшті. Ол қазіргі заманғы маңызды саяси мәселелерді қарастыра бастады. Мысалы, кейбіреулер Әсем әйел кейіпкері мен атағы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде америкалық көзқарасты білдіру құралы ретінде дамыды деп болжайды. X-Men шығармашылы Стэн Ли өзінің супербатырлар командасының мутант командасының шыдамдысы ретінде Азаматтық құқық қозғалысын жиі келтіреді және көпшілік азшылықтың нәсіл саясатының көптеген шиеленістерін X-Men атауына аударады. Дегенмен, көптеген жылдар бойы комикс кейіпкерлері нәсілдік және этникалық әртүрліліксіз болды. Комикстердегі әртүрлілік алғаш рет 1940 жылдары басталды, бірақ ондаған жылдар бойы сақталды. Комикстердің жазушысы және суретшісі Кев Ф. Сазерленд "алмаға қарап, сатылатын атаулардың жартысын Супермен, Бэтмен, Жәндік адам сияқты кейіпкерлер деп көрсеңіз, бұл кейіпкерлерге өздерінің жаратушылары сияқты еврей болуға рұқсат етілмеген, қара болуды айтпағанда". 2007 жылы ғылыми журнал MELUS (АҚШ-тың көп ұлтты әдебиетті зерттеу қоғамының басылымы) күллі бір санын нәсіл мен этникалық топтың әдеби және әлеуметтанушылық бейнелеуіне арнады. Бұл санға Derek Parker Royal қонақ редакторы болды және ондағы ескі графикалық повестерге (мысалы, Джеки Орместің Torchy Brown және Мине Окубоның Citizen 13660), жақында шыққан графикалық романдарға (Хо Че Андерсонның King, Бен Катчордың Нью-Йорк еврейі және Марк Калесниконың Пошта арқылы тапсырылатын қалыңдық), сондай-ақ түрлі комикс серияларына (Двейне МакДаффидің Deathlok, Адриан Томининнің Optic Nerve және Лос Брос Эрнандестің Love and Rockets). Бұл журналдың мұқабасына Гилберт Эрнандес сурет салып, оның берген сұхбатын да жариялады.
Throughout history, comics have reflected the sociopolitical attitudes of their writers and readers. In America, early comics consisted primarily of short, humorous comic strips printed in newspapers. In the 1930s, comics evolved into longer, action oriented storylines and transitioned into the comic medium format. It began addressing important contemporary political issues. For example, some have suggested that the Wonder Woman character and title evolved as a vehicle to communicate pro American attitudes during World War II. X Men creator, Stan Lee has frequently cited the Civil Rights Movement as the inspiration for his mutant team of superheroes, and has translated many of the tensions of majority minority race politics into the X Men title. Nonetheless, for many years, comic book characters noticeably lacked racial and ethnic diversity. Diversity in comics first started during the 1940s but persisted during the decades. Comics writer and artist Kev F. Sutherland said " when you look at the shelves and see half the titles on sale are characters like Superman, Batman, Spider Man—dammit, these characters weren't even allowed to be Jewish like their creators, let alone be black". In 2007 the scholarly journal MELUS (publication of The Society for the Study of the Multi Ethnic Literature of the United States) devoted an entire issue to the literary and sociological representations of race and ethnicity in comics. The issue was guest edited by Derek Parker Royal, and it included essays on older graphic narratives (such as Jackie Ormes's Torchy Brown and Miné Okubo's Citizen 13660), more recent graphic novels (Ho Che Anderson's King, Ben Katchor's The Jew of New York, and Mark Kalesniko's Mail Order Bride), as well as various comic book series (Dwayne McDuffie's Deathlok, Adrian Tomine's Optic Nerve, and Los Bros Hernandez's Love and Rockets). Gilbert Hernandez illustrated the cover, and the issue included an interview with him as well.
Арабтар
Екінші жағынан, Джек Шахин, Оңтүстік Иллинойс университетінің бұқаралық коммуникация профессоры, американдық бұқаралық ақпарат құралдарында арабтардың жағдайы туралы көп жазды. Ол жазғандай, білімсіздік, қорқыныш және саяси сенімдер арабтарды жаман адамдар ретінде бейнелеуге мүмкіндік бермейді. Бұл бірнеше оң бейнелер көбінесе пассивті, олар көп жағдайда ақ түсті кейіпкерлерден назар аудармайды, сондай-ақ кітаптағы зұлым арабтардың белсенді рөлін көлеңкелендірмейді. Мысалдарға Marvel's Fasaud, Apocalypse, Shadow King, Living Monolith, Asp, Desert Swords, Abdul Alhazred, Saracen, түпнұсқа Араб салт аттысы және DC комикстерінен Ra's al Ghul және Talia al Ghul кіреді.
On the other hand, Jack Shaheen, professor emeritus of mass communications at Southern Illinois University has written extensively on the plight of Arabs in the American mass media. He wrote that due to ignorance, fear, and political beliefs, Arabs are rarely portrayed as anything but villains. Those few positive portrayals are often passive, neither taking the limelight away from the most often Caucasian protagonists, nor overshadowing the active role of the evil Arabs in the book. Examples include Marvel's Fasaud, Apocalypse, Shadow King, Living Monolith, Asp, the Desert Swords, Abdul Alhazred, Saracen, the original Arabian Knight and from DC comics Ra's al Ghul and Talia al Ghul.
Террористік
1953 жылы Джон Уэйн Әңгіме-сауық комиксінің бір санында Джон Уэйн террористік науқан бастау арқылы американдық мұнай компанияларын қуып шығаруға тырысатын арабты ұстап алады.
As far back as 1953, in an issue of John Wayne Adventure Comics, John Wayne captures an Arab who is attempting to drive American oil companies out by launching a terrorist campaign.
Қара
Синдикаттық комикске енгізілген алғашқы қара кейіпкер - 1930 жылдары "Тылсымшы Мандракеде" пайда болған Лотар. Ол Мандракедің көмекшісі болды: цирк мықтысы, Тарзан стиліне ұқсас костюм киіп, кедей, білімсіз болды. Лотар пайда болғаннан бері қара нәзік кейіпкерлер комикстерде әр түрлі емделуді алды, олардың барлығы да оң емес.
An early black character to be incorporated into a syndicated comic strip was Lothar, who appeared in Mandrake the Magician in the 1930s. He was Mandrake's sidekick: the circus strongman, who wore a Tarzan style costume and was poor, and uneducated. Since the introduction of Lothar, black characters have received a variety of treatments in comics, and not all of them positive.
Физикалық карикатуралар
Әр түрлі ертедегі графикалық өнер көбінесе қара тұлғаларды стильді түрде бейнеледі, кейбір физикалық ерекшеліктерге назар аударып, қара адамдардың танымал нәсілдік карикатурасын құрады. Бұл белгілерге көбінесе ұзын, тазаланбаған шашы, кең мұрны, үлкен қызыл түстес тіл, қара тері және қара құлдардың кигенін еске түсіретін жыртық киім кіреді. Бұл кейіпкерлер ағылшын тілінде акцентпен сөйлегендей суреттелген. XX ғасырдың басында АҚШ-та мұндай бейнелер газеттегі комикстер мен саяси мультфильмдерде, сондай-ақ кейінірек комик журналдарда жиі көрінді. Сондай-ақ, Дисней мен Луни Тюньстің ертедегі мультфильмдерінде де болды. Комикстерде аты-жөні жоқ қара көрермендер, тіпті кейбір елеулі батырлар мен зұлымдар, соның ішінде Рухтың серігі Эбони Уайт және Билли Батсонның парнясы Стимбоат осы стильде жасалды.
Early graphic art of all kinds often depicted Black characters in a stylized fashion, emphasizing certain physical features to form a recognizable racial caricature of Black faces. These features often included long unkempt hair, broad noses, enormous red tinted lips, dark skin and ragged clothing reminiscent of those worn by Black slaves. These characters were also depicted as speaking accented English. In the early 20th century United States, these kinds of representations were seen frequently in newspaper comic strips and political cartoons, as well as in later comic magazines, and were also present in early cartoons by Disney and Looney Tunes. In comics, nameless Black bystanders and even some notable heroes and villains were developed in this style, including The Spirit's sidekick Ebony White and Billy Batson's valet Steamboat.
Эбон ақ
Жазушы-суретші Уилл Эйснер кейде 1940-1950 жылдардағы Эйснердің "Рух" кейіпкерінің жас афроамерикалық серігі Эбони Уайтты бейнелеуі үшін сынға ұшырайды. Кейінірек Айснер кейіпкерді саналы түрде стереотипке айналдырғанын мойындады, бірақ ол мұны "жауапкершілікпен" жасауға тырысқанын айтты және "ол кездегі әзіл біздің қоғамдағы жаман ағылшын және жеке басының физикалық айырмашылығынан тұратын" деп дәлелдеді. Кейіпкер сериалдың дамуы барысында стереотиптен тыс дамыды, ал Эйснер танымал стереотиптерге қарсы шыққан қара нәсілді кейіпкерлерді (мысалы, ашық сөйлеуші детектив Грей) таныстырды. 1966 жылы Нью-Йорк Herald Tribune журналында бұрынғы кеңсе менеджері журналист болған Мэрилин Мерсер былай деп жазды: "Эбони ешқашан негр топтарынан сынға ұшыраған емес (әрине, Айснерді оны пайдаланғаны үшін кейбіреулер мақтаған), мүмкін, өйткені оның сөйлеу үлгісі ертедегі Минстрель Шоу болса да, ол өзі басқа әдеби дәстүрден шыққан: ол Том Сойер мен Пенродтың үйлесімі, Хорацио Алгердің кейіпкерімен, ал түстер оған шынымен кірмеді ".
Writer artist Will Eisner is sometimes criticized for his depiction of Ebony White, the young African American sidekick of Eisner's 1940s and 1950s character The Spirit. Eisner later admitted to consciously stereotyping the character, but said he tried to do so with "responsibility", and argued that "at the time humor consisted in our society of bad English and physical difference in identity". The character developed beyond the stereotype as the series progressed, and Eisner also introduced black characters (such as the plain speaking Detective Grey) who defied popular stereotypes. In a 1966 New York Herald Tribune feature by his former office manager turned journalist, Marilyn Mercer wrote: "Ebony never drew criticism from Negro groups (in fact, Eisner was commended by some for using him), perhaps because, although his speech pattern was early Minstrel Show, he himself derived from another literary tradition: he was a combination of Tom Sawyer and Penrod, with a touch of Horatio Alger hero, and color didn't really come into it".
"Қырғаулар"
Ертедегі қара кейіпкерлердің суреттеуін сынға алғандар қара кейіпкерлердің "жабайылар" ретінде жиі көрсетілетінін, жиі құлақтарында, мұрындарында және шаштарында сүйектері бар немесе адам жегіштер ретінде суреттелгенін атап өтті. алғашқы комикстері үшін. Конгодағы Тинтин, 1930 жылдан бастап алғаш рет сериялы түрде шығарылды, Бельгиялық Конгодағы адамдар туралы бельгиялықтардың колониалды көзқарасын, оның ішінде миссионер білімсіз қара адамдарға өркениет әкелгенін ұсынды. Бір сыншының айтуынша, "африкалықтар қарапайым, қарапайым халық ретінде суреттелген". Альбомды жазған кезде 23 жастағы Эрже өзін нағыз нәсілшіл емес, нағыз ақылсыз деп қорғады.
Critics of the portrayal of early Black characters note the frequency with which Black characters were shown as "savages", frequently shown with bones in their ears, noses, and hair, or depicted as cannibals. for his first comics. Tintin in the Congo, first serialized beginning in 1930, presented the typical colonial view Belgians had about the people in Belgian Congo, including the missionary bringing civilization to the uneducated blacks. According to one reviewer, "the Africans are portrayed as primitive, simple minded folk". Hergé, 23 years old when he began the album, defended himself as being naïve instead of intentionally racist.
Жануарлар
Тарихшы Иан Гордон, автор комикстер және тұтынушылық мәдениет, 18901945, комикстердің АҚШ-тағы әртүрлі ұлттық аудиторияға тартымды болу қажеттілігі, бұл минстрельдің растық карикатуралары комикстерге коммерциялық табысқа жетпегенін білдіреді. Оның орнына суретшілер мен жазушылар "расалық" қара стереотиптерді күлкілі жануарлар кейіпкерлері түрінде жасады, олардың біріншісі Феликс мысық өзінің өмір сүруін тікелей "Самбо және оның күлкілі шулары" деп аталатын комикстің нәсілдік әзіл-ойымына байланысты болды. Мұндай кейіпкерлердің басқа мысалдары - Джордж Херриманның екі нәсілді және Микки Маустың жасаған Krazy Kat.
The historian Ian Gordon, author of Comic Strips and Consumer Culture, 1890–1945, argues that the need for comic strips to appeal to diverse national audiences in the US meant that the outright racial caricatures of minstrelsy did not translate to the comic strips with any commercial success. Instead artists and writers developed "de raciate" Black stereotypes in the form of funny animal characters the first of which Felix the Cat owed his existence directly to the racialized humor of a strip named "Sambo and His Funny Noises". Other examples of such characters include Krazy Kat, created by George Herriman who was biracial, and Mickey Mouse.
Қара шапқыншылық дәуірі
1960 жылдардың аяғында және 1970 жылдары бірнеше афроамерикалық батырлар пайда болды. Олар қара нәсілділер қозғалысына тікелей жауап ретінде көрінді. Бұл (негізінен еркек) батырлар көбінесе жекпе-жек өнерінің мамандары, геттодан шыққан және саяси ынталы болған. Олар жиі ақ нәсілдік қастандықтарға қарсы шығып, "Адамға" қарсы күресті білдірді: Азаматтық құқық қозғалысы кезінде ақ билік құрылымын білдіру үшін кең тараған барлық сөз тіркестері. Алайда, блэксплойтинг дәуіріндегі супербатырлар комикстердегі қара нәсілділердің ертедегі нәсілдік карикатураларына қарама-қарсы болғандықтан, бір атрибут жалпы - гиперсексуалдық болып қалды; көптеген блэксплойтинг батырлары әлі де мандинго стереотипін еске түсіретін, өте еркектік болған және ақ нәсілді әйел кейіпкерлерді жиі жыныстық жағынан үстемдік ететін көрінді. Мұндай блэксплойт кейіпкерлерінің мысалдары: Люк Кейдж, Мсти Найт, Бронзалы жолбарыс және Қара Найт.
In the late 1960s and throughout the 1970s, several African American heroes were created in the vein of blaxploitation era movie protagonists, and seemed to be a direct response to the notable Black Nationalist movement. These (predominantly male) heroes were often martial artists, came from the ghetto, and were politically motivated. They were frequently pitted against White villains, representing the Black struggle against 'The Man': a catch all phrase popularized during the Civil Rights Movement to represent the White power structure. However, as much as the blaxploitation era superheroes contrasted earlier racial caricatures of Blacks in comics, one attribute remained common—hypersexuality; many Blaxploitation heroes were still highly masculinized, reminiscent of the Mandingo stereotype, and were frequently seen sexually dominating White female characters. Examples of such blaxploitation characters include Luke Cage, Misty Knight, Bronze Tiger and Black Lightning.
Қара протездер
1970 жылдары бірнеше афроамерикалық батырлар құрылды және ақ батырлармен қатар қатар, қосалқы және қара қорғаныш ретінде құрылды. Мысалы, қара Голиат өзінің ақ ақыл-кеңесшісінің қара және сәл төмен (ғылыми қабілет пен жауынгерлік тәжірибе жағынан) нұсқасына айналды.
In the 1970s, several African American heroes were created and paired with established white heroes as sidekicks and black proteges. Black Goliath, for example, became a black and slightly inferior (in terms of scientific ability and combat experience) version of his white mentor.
Сары қауіп
Көптеген азиялық кейіпкерлер ертедегі американдық комикстерде ақ американдық кейіпкерлерге қарсы қойылып, Американың шынайы әлемдегі ренжітулері мен шетелдік азиялық державаларға деген саяси сенімсіздіктерін түсірді. Американың "Сары қауіптен қорқуын" бейнелейтін бұл кейіпкерлер көбінесе шетелдік ұлттың (әдетте қытай) және көбінесе стереотиптік азиялық сыртқы түрге ие болды (мысалы, ұзын, жұмсақ бұршақ және сары түстес тері). Олар көбінесе өте ақылды немесе күшті, табиғаттан тыс қабілетке ие болды және әдетте өздерінің әлемге үстемдік етудің күрделі жоспарларымен айналысты, бірақ оларды әдетте өз уақытындағы американдық батырлар бұзған. Әдетте, бұл қатерлер өте ауыр болса да, біршама күлкілі сары қауіптің зұлым кейіпкері DC-дің Egg Fu болды, ол бет ерекшеліктері мен тұтқыр мұрты бар алып коммунистік жұмыртқа.
Many Asian characters were pitted against White American protagonists in early American comics, capturing America's real world frustrations and political distrust of foreign Asian powers. Symbolizing America's "phobia of the "Yellow Peril", these characters were frequently of foreign nationality (usually Chinese) and often possessed a stereotypically Asian appearance (for example, a long wispy moustache and yellow tinted skin). They were often highly intelligent or in possession of a powerful, supernatural ability and generally occupied themselves with elaborate plans for world domination, although they were usually thwarted by the American heroes of their time. While usually serious threats, one somewhat humorous Yellow Peril villain was DC's Egg Fu, a giant Communist egg with facial features and a prehensile moustache.
Фу Маньчжу
XX ғасырдың басында жазушы Сакс Ромер Қытайдың танымал зұлым кейіпкері доктор Фу Манчу туралы романдар сериясын жариялады. Осы табысты пайдаланып, DC Comics және Marvel Comics екі компаниясы да физикалық жағынан Фу Манчуға ұқсайтын және бірдей тұлғаға, жыныстық екіталайлыққа және әлемді билеуге ұмтылуға ие қытайлық зұлымдарды бейнелейтін комикс кітаптар шығарды. Негізі, баспагердің Фу Манчу кейіпкеріне лицензиясы болмағандықтан, бұл ертедегі қытай комикс-қаһармандары аты-жөнсіз немесе Фу Манчудан басқа аты бар. Мысал ретінде DC-нің Red Dragon, Marvel-дің Yellow Claw және The Mandarin секілді фильмдерді қарастырып көрейік. 1938 жылы DC Comics Sax Rohmer кейіпкеріне лицензия алды, ал кейінгі атауларда Фу Манчу қайталанатын зұлым кейіпкер ретінде көрінді. Marvel Comics 1972 жылы Fu Manchu құқықтарына ие болды, және ол, атап айтқанда, Marvel's Shang Chi, Master of Kung Fu атағының басты кейіпкерінің әкесі ретінде таныстырылды. DC және Marvel екеуі де Фу Манчу кейіпкеріне лицензиясын жаңартудан бас тартса да, Фу Манчу қазіргі заманғы комикстерде қысқаша пайда болды. Marvel Comics кейіннен Фу Манчу атына құқықты жоғалтып алғандықтан, оның кейінгі пайда болуы оған шын есімін береді.
In the early 20th century, author Sax Rohmer published a series of novels focusing on the wildly popular Chinese villain, Dr. Fu Manchu. Attempting to capitalize on this success, DC Comics and Marvel Comics both published comic books featuring Chinese villains physically resembling Fu Manchu and possessing the same personality, sexual ambiguity, and ambitions for world domination. Because neither publisher possessed a license for the Fu Manchu character, these early Chinese comic book villains were either unnamed or had a different name than Fu Manchu. Examples include DC's Red Dragon and Marvel's Yellow Claw and The Mandarin. In 1938, DC Comics obtained the license for Sax Rohmer's character, and subsequent titles featured Fu Manchu as a recurring villain. Marvel Comics obtained the rights for Fu Manchu in 1972, and he was notably introduced as the father of Marvel's Shang Chi, protagonist of the Master of Kung Fu title. Although both DC and Marvel have since declined to renew their license for the Fu Manchu character, Fu Manchu has made brief appearances in modern comics, As the result of Marvel Comics later losing the rights to the Fu Manchu name, his later appearances give him the real name of Zheng Zu, usually referred to merely as 'The Doctor' (as in Alan Moore's League of Extraordinary Gentlemen).
Құли
Азиялық шығу тектес кейіпкерлер ақ нәсілді ер супербатырлардың әуесқой, ақымақ және құлаққапшыл серіктері ретінде таныстырылды. Бұл кейіпкерлер көбінесе қытай кулиінің карикатуралары болды, олар кіші бойлы, тістері мен кезегі бар, және пиджин ағылшынша сөйледі. Бұл кейіпкерлер көбінесе комедиялық көмек ретінде немесе сол кездегі зұлымдық үшін ыңғайлы тұтқын ретінде қызмет етті. Мұндай кейіпкерлердің мысалдары DC Blackhawk командасының даулы Чоп Чоп (оң аты Ву Ченг) және Кримсон Аңсарының көмекшісі Уинг Хоу.
Several early characters of Asian descent were introduced as the clumsy, foolish and bumbling sidekicks of White male superheroes. These characters were frequently caricatures of the Chinese coolie, appearing short in stature, sporting bucked teeth and a queue, and spoke pidgin English. These characters often served as comedy relief or as a convenient hostage for the villain of the day. Examples of such characters include the controversial Chop Chop (aka Wu Cheng) of DC's Blackhawk team and Wing How, sidekick of the Crimson Avenger.
Шоп-шоп
Чоп-Чоп екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Уилл Эйснер, Чак Куайдера және Боб Пауэлл Quality Comics үшін құрған Blackhawk командасының ең жас мүшесі болды. Сол дәуірге тән басқа қытай карикатураларына ұқсайтын Чоп-Чоп қысқа, ашық сары түсті терісі, тістері және кезегі бар. Оның басты рөлі Blackhawk командасының шеф-повары болды. Бір қызығы, Чоп Чоп Блэкхоуктардың жалғыз мүшесі болды, ол Блэкхоук киімін кимеген; оның орнына ол дәстүрлі қытайлық көйлек пен шалбар киді. Азиялық америкалық қауымдастықтың көптеген мүшелері Чоп-Чоптың кейіпкерін өте даулы және қорлаушы деп тапты. Комикстер индустриясындағы Азиялық америкалық кейіпкерлердің айырмашылығы мен ертедегі кейіпкерлердің стереотиптік бейнелеріне тоқталып, белгілі Азиялық америкалық комикс жазушысы Ларри Хама былай деді: "Көптеген компаниялар әлі күнге дейін азиялықтарды ашық сары түске бояды. 40-шы және 50-ші жылдары "Blackhawks" фильміндегі Чоп-Чоп кейіпкерінің үлкен тістері, ұзын құйрығы және көптеген кесірлері болды. Ол 60-шы жылдары ғана қысқа, арық, сары түсті жігітке айналды". Хама атаған оқиға Blackhawk #197 (маусым 1964) журналында орын алды. Бұл мәселе "Жаңа Блэкхоксты" бастады, бұл жаңа форманы қамтитын команданы жаңғыртуға тырысу. Чоп-Чоп киім-кешегі мен жеке ұшағын алды (ол осы уақытқа дейін Blackhawk немесе басқа команда мүшелерімен бірге жүретін). Chop Chop команданың толыққанды мүшесі ретінде қарастырылды, бірақ кейбір стереотиптік факторлар әлі де қолданыста болды. Азияның көптеген комикс кейіпкерлері сияқты, ол да жекпе-жек өнерінің шебері болды. Бұл стереотип алғаш рет "Терри және қарақшылар" комиксінде пайда болған сол есімді танымал зұлымдыққа сілтеме жасайды. Кейіннен Анна Мэй Вонгтың "Аждаһаның қызы" фильміндегі басты кейіпкері ретінде танымал болды. Вонг басқа кейіпкерлерді Аждаһа ханым ретінде ойнағаны үшін танымал болды.
Chop Chop was the youngest member of the Blackhawk team created by Will Eisner, Chuck Cuidera, and Bob Powell for Quality Comics during World War II. Resembling other Chinese caricatures typical of the era, Chop Chop was short with bright yellow skin, bucked teeth, and a queue. His primary role seemed to be as the chef of the Blackhawk team. Strangely, Chop Chop was also the only member of the Blackhawks who did not wear a Blackhawk uniform; instead, he wore traditional Chinese shirt and pants. Many members of the Asian American community found the character of Chop Chop to be highly controversial and offensive. Addressing the disparity of Asian American characters in the comic industry and the stereotypical images of early characters, noted Asian American comics writer Larry Hama said: "Many companies were still coloring Asians bright yellow In the '40s and '50s, the character Chop Chop in the 'Blackhawks' had big buck teeth, a long pigtail and lots of cleavers. It wasn't until sometime in the '60s that he evolved into a short slim guy who was a jaundiced shade of orange". The event to which Hama refers occurred in Blackhawk #197 (June 1964). That issue began the "New Blackhawks", an attempt to modernize the team that included new uniforms. Chop Chop got a uniform and his own aircraft (he had nearly always ridden with Blackhawk or one of the other team members prior to this time). Chop Chop was treated and portrayed as a full member of the team from this point on but certain stereotypical factors were still in play. Like most Asian comic book heroes, he was now a martial arts expert. This stereotype references the popular villainess of the same name who first appeared in the vintage comic strip, Terry and the Pirates, and was later popularized in film by roles such as that of Anna May Wong's title character in the film, Daughter of the Dragon, where she played Princess Ling Moy, daughter of Fu Manchu, inspired by Fah Lo Suee, daughter of the villain in the literary series Fu Manchu by Sax Rohmer. Wong became famous for playing other characters classified as Dragon Lady.
Фа Ло Суе
Фах Ло Суэ - Сакс Ромердің доктор Фу Манчуды бейнелейтін романдық сериясындағы кейіпкер. Фа Ло Сюэ дегеннің мағынасы "Тәмді хош иіс" дегенді білдіреді. Marvel Comics-те Фа Ло Суэ Шан Чидің қарындасы және гипноз күші бар гиперсексуалдық азғырушы болды. Ол тек қана өз абыройына адалдық танытты, егер ол өзіне пайда әкелсе, кез келген адамға, тіпті өз әкесіне де қарсы шығуға дайын болды. Ақырында ол құпия құпия қызметіне (МИ6) қосылды, ол жоғары лауазымды лауазымды адам болды, бірақ ол мұны тек өз бетімен билік іздеу үшін жасады. Marvel Comics кейіннен Фу Манчуға құқықтарды жоғалтып алғандықтан, ол қазіргі уақытта Чжэн Бао Ю / Cursed Lotus ретінде белгілі, ал оның әкесі қазір Чжэн Цу деп аталады.
Fah Lo Suee was a character in Sax Rohmer's series of pulp novels featuring Dr. Fu Manchu. Fah Lo Suee's name meant "Sweet Perfume", and she was Fu Manchu's daughter. In Marvel Comics, Fah Lo Suee was Shang Chi's sister, and a hypersexualized temptress with the power of hypnosis. Her loyalties lay only with her own ambitions, and she was willing to turn on anyone, including her own father, if it would benefit her. She eventually joined the Secret Intelligence Service (MI6), a top secret British intelligence agency, where she became a high ranking official, although she did this only in further pursuit of power for herself. As the result of Marvel Comics later losing the rights to the Fu Manchu, she is currently known as Zheng Bao Yu / Cursed Lotus and his father is now called Zheng Zu.