Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Отбасы құқығы туралы 1975 жылғы заң (Cth) - Австралия Парламентінің Заңы. Ол 15 бөлімнен тұрады және ажырасу, ажырасқан ата-аналар арасындағы (ерлі-зайыпты не болмаса) ата-аналық келісімдер, мүліктерді бөлу және балаларды немесе ажырасқан немесе ажырасқан де-факто серіктестерді қамтитын қаржылық қамтамасыз етуді қарастыратын негізгі заң жобасы болып табылады: Австралияда. Ол сонымен қатар отбасылық зорлық-зомбылықты қамтиды. Ол 1976 жылы 5 қаңтарда күшіне енді, бұл негізінен кінәға негізделген 1961 жылғы некелік істер туралы заңның күшін жойды. Заң күшіне енген алғашқы күні Австралияның отбасылық сотының Мельбурндағы тіркеу кеңсесіне 200 ажырасу туралы өтініш, Аделаидаға 80 өтініш, ал Сиднейге 32 өтініш келіп түсті.
The Family Law Act 1975 (Cth) is an Act of the Parliament of Australia. It has 15 parts and is the primary piece of legislation dealing with divorce, parenting arrangements between separated parents (whether married or not), property separation, and financial maintenance involving children or divorced or separated de facto partners: in Australia. It also covers family violence. It came into effect on 5 January 1976, repealing the Matrimonial Causes Act 1961, which had been largely based on fault. On the first day of its enactment, 200 applications for divorce were filed in the Melbourne registry office of the Family Court of Australia, and 80 were filed in Adelaide, while only 32 were filed in Sydney.
Өмірбаян
1901 жылы федерация құрылғаннан бері, одақ ажырасуға және қамқорлық пен асыраушылық сияқты байланысты мәселелерге қатысты заңдар қабылдауға құқылы болса да, ол 1961 жылға дейін, 1959 жылғы Некеге қатысты заң күшіне енгенге дейін, мұндай ұлттық бірыңғай заңдарды қабылдамады. Заң мемлекеттік билікте жұмыс істейтін ақаулық негізделген жүйені жалғастырды. Ал, заң бойынша, неке бұзу үшін 14 себептің бірі болуы керек, олар: неке адалдығын бұзу, үйден кету, қатыгездік, әдеттегі маскүнемдік, түрмеге қамау және ақылсыздық. Шын мәнінде, бұл жүйе өте қымбат және жұбайлар үшін қорлау болды, адвокаттарды, көбінесе жеке детективтерді тағайындауды, дәлелдемелер жинауды, куәгерлердің мәлімдемелерін, фотосуреттер мен қонақ үйдің қолхаттарын алуды және т.б. қажет етті. Егер жұбайының кінәлі екенін дәлелдемесе, сот оны ажырасуға рұқсат бермейтін болады. 1959 жылғы Некеге байланысты заң 1975 жылғы Отбасы құқығы туралы заңның кінәсіз ажырасу жүйесімен ауыстырылды. Заң алғаш рет 1973 жылы 13 желтоқсанда заң жобасы ретінде енгізілді. Заң жобасы заңға айналғанға дейін күшін жойды және 1974 жылы 3 сәуірде қайта енгізілді. Заң жобасы екінші рет күшін жойғаннан кейін үшінші рет қайта енгізілген, соңғысы 1974 жылы 1 тамызда қосымша өзгерістермен жасалды. Ажырасу туралы заңның реформасына байланысты бұл заң дау туды. Заң бойынша, ажырасу 12 айлық бөлек болу шартымен ғана мүмкін. Заң жобасы талқыланған кезде жүргізілген Gallup сауалнамасы ерлердің 64% -ы мен әйелдердің 62% -ы осы өзгерістерді қолдайтынын көрсетті.
Though the Commonwealth had the power since federation in 1901 to make laws affecting divorce and related matters such as custody and maintenance, it did not enact such national uniform laws until 1961, when the Matrimonial Causes Act 1959 came into operation. The Act continued the fault based system operating under state authority. Under the Commonwealth law a spouse had to establish one of the 14 grounds for divorce set out in the Act, including adultery, desertion, cruelty, habitual drunkenness, imprisonment and insanity. In reality, the system was very expensive and humiliating for the spouses, necessitating appointment of barristers, often private detectives, collection of evidence, obtaining witness statements, photographs and hotel receipts, etc. Failure to prove a spouse's guilt or wrongdoing would result in a judge refusing to grant a divorce. The Matrimonial Causes Act 1959 was replaced by no fault divorce system of the Family Law Act 1975. The Act was first introduced as a Bill on 13 December 1973. Before the Bill became law, it lapsed and was reintroduced on 3 April 1974 with substantial changes. A third reintroduction was made after the Bill lapsed a second time, with the final reintroduction made on 1 August 1974 with additional changes. The Act was contentions due to its reform of divorce laws. The legislation meant divorce could be obtained with one requisite being 12 months separation. A Gallup Poll taken during negotiation of the Bill showed 64% of men and 62% of women respectively supporting these changes.
Заң
Аталған заңды 1975 жылы Австралия үкіметі, сол кездегі премьер-министр Гоф Уитлэм бастаған. Негізгі жаңалықтардың бірі - кінәсіз ажырасудың енгізілуі болды. Енді ерлі-зайыптылар ажырасуға негіздер көрсетуді қажет етпейді, тек олардың қарым-қатынастары қайта қалпына келмейтін күйге жетті. Австралия Конституциясына сәйкес, Австралия Құрама Штаттары мен Австралия штаттары арасындағы билікті бөлуден кейін, Заң бастапқыда тек некеде туған немесе асырап алынған балалармен ғана айналыса алатын, бірақ кейінірек жылдарда ғана Заң некеден шыққан балаларға қатысты мәселелерді қарастырды. Алайда, штаттар бұл өкілеттіктерді Комонвеллге тапсырды және 2006 жылғы заңға енгізілген түзетулерге дейін олардың барлығы Актінің VII тарауында орналасты. Австралияның ішінде және сыртында де-факто жұптарды тануға қатысты шектеулер үшін Австралия Конституциясының 51-бабын қараңыз.
The Act was enacted in 1975 by the Australian government, led by then Prime Minister Gough Whitlam. One of the main innovations was the introduction of no fault divorce. Couples no longer needed to show grounds for divorce, but instead, just that their relationship had suffered an irreconcilable breakdown. Due to the division of power between the Commonwealth and the Australian states under the Australian Constitution, the Act initially could deal with children born or adopted only within a marriage, it was not until later years that the Act dealt with matters relating to ex nuptial children. However, the states referred these powers to the Commonwealth and, until the 2006 amendments to the law, were all located under Chapter VII of the Act. For limitations on recognition of de facto couples inside and outside of Australia see Section 51(xxxvii) of the Australian Constitution.
Баланың мүддесі
Ата-аналардың құқықтары емес, балалардың құқықтары туралы заңда айтылған. Заң бойынша, сот кез келген іс бойынша "балалардың құқықтарын қорғау және олардың әл-ауқатын жақсарту қажеттілігін" ескеруі тиіс.
The Act focuses on the rights of children, rather than the rights of parents. The Act requires courts to have regard to the 'need to protect the rights of children and promote their welfare' in any matter under the legislation.
Ата-аналық нұсқаулар
Заңның VII бөлімі Австралиядағы балаларды асырау мен қамқорлыққа алу туралы, ата-аналар арасындағы қарым-қатынасқа қарамастан. Осы бөлім 1995, 2006 және 2011 жылдары елеулі түрде өзгертілді. Балалардың мәселесі баланың кіммен "тұрақта" және кіммен "болашатында" (бұрынғы кезде "тұрғылықты" және "байланысты" деген терминдер қолданылған) негізінде анықталады. Балаларды асыраушы деген термин көбінесе балалардың тұратын жеріне қатысты болса да, бұл ұғым 1995 жылы Отбасы заңын реформалау туралы заңмен жойылған. Балаларды асыраушы ата-анаға "тұрғылықты" немесе "тұрғылықты" деген түсініктен гөрі, баламен бірге тұратын ата-анаға шешім қабылдау құқығына көбірек мүмкіндік берді. 1995 жылдан бастап, егер сот өзгеше шешім шығармаса, балалардың қайда және кіммен тұрғанына қарамастан, ата-аналардың екеуінің де балаларына қатысты бірдей (бірақ ортақ емес) жауапкершілігі бар. Ата-ананың жауапкершілігі - баланың күнделікті және ұзақ мерзімді қамқорлығы мен әл-ауқатына әсер ететін шешімдер қабылдау мүмкіндігі, және олар қандай мектепке барады және олардың аты қандай болуы мүмкін. Заңда баланың тұратын немесе уақыт өткізетін адамының міндетті түрде оның табиғи ата-анасы болуы керектігі көрсетілмеген, ал "баланың күтіміне, әл-ауқатына немесе дамуына мүдделі" кез келген адам сотқа бұйрық беру туралы өтініш бере алады. Барлық іс-қимылдарда ең бастысы "баланың мүддесі" болып табылады және Сот осы мүдделерге қайшы келетін қаулы шығармайды. Егер ата-ананың тәрбиесі туралы дау туындаса және іс сотқа берілсе, онда сот балалардың мүддесіне қарай ата-аналардың балаға қатысты тең ата-аналық жауапкершілігін бөлісуі керек деген болжамды қолдануы керек. Бұл ата-аналар бала күтіміне қатысты маңызды шешімдер (бірақ күнделікті шешімдер емес) туралы бір-бірімен кеңесулері керек дегенді білдіреді, ал мұндай тәртіп болмаса, ата-аналар шешімдерді бірге немесе бір-бірімен кеңеспей қабылдауы мүмкін. Бұл тұжырым отбасылық зорлық-зомбылық жағдайында немесе балаға, ата-анасына немесе баламен бірге тұратын отбасы мүшесіне қатысты қандай да бір зорлық-зомбылық (соның ішінде жыныстық зорлық-зомбылық) болған жағдайда қолданылмайды. Баламен бірдей уақыт өткізу деген болжам жоқ, бірақ ата-аналық жауапкершілікті тең бөлісу деген болжам жоққа шығарылмаған жағдайда, Сот бұл баланың мүддесіне сай ма және оны жүзеге асыру мүмкін бе, жоқ па, соны қарастыруы тиіс. Егер осындай жағдайларда тең уақытты бөлу туралы шешім қабылданбаса, онда Сот оның орнына "көп және маңызды" уақытты бөлуді қарастыруы керек. Елеулі және маңызды уақыт демалыс күндерін, апта күндерін, ерекше күндер мен мерекелерді қамтиды және тәжірибе жүзінде әр екінші демалыс күнінен көп уақытты білдіреді. Баланың кіммен бірге тұрғаны және бірге уақыт өткізгені (соның ішінде қанша уақыт өткізгені) ең алдымен ең жақсы мүдделер қағидатына сүйене отырып анықталады. және осы факторларға сілтеме жасау арқылы Федералды округ соты мен Австралияның Отбасы сотында дәлелдеу жүргізіледі. Баланың толық қамқорлығын ("тұрақта тұру" туралы) балаға ең жақсы қамқорлық жасай алатынын дәлелдейтін ата-анаға береді.
Part VII of the Act deals with the custody and welfare of children in Australia, regardless of the relationship between the parents. The Part has been amended significantly in 1995, 2006, and 2011. Children's matters are determined on the basis of who the child will 'live with' and 'spend time with' (terms which were formerly labelled 'residence' and 'contact' respectively). Although the term custody often refers to where children live, the concept was abolished in 1995 with the Family Law Reform Act. The concept of custody gave much wider decision making powers to the parent with whom children lived, than either the concept of 'residence' or 'live with'. Since 1995 both parents legally have the same (but not shared) parental responsibility for children, regardless of where and with whom the children live, until and unless a court makes a different order. Parental responsibility is the ability to make decisions that affect the day to day and long term care and welfare of the child, and can include things such as what school they attend and what their name is. The Act does not specify that the person with whom the child is to reside or spend time with must necessarily be their natural parent, and provision is made for anyone 'concerned with the care, welfare or development of the child' to apply to the Court for orders. In all proceedings, the paramount consideration is the 'best interests of the child', and the Court will not make an order that is contrary to these interests. If there is a dispute about parenting matters and the case is placed before a court, then the Court must apply a presumption that it is in the best interests of children that their parents have equal shared parental responsibility for the children. In practical terms this means that parents must consult one another about major decisions affecting the care of children (but not day to day decisions), whereas without that order parents can make decisions together or without consulting each other. The presumption does not apply in circumstances of family violence or there has been any abuse (including sexual abuse) of a child, a parent or any family member living with the child. There is no presumption of equal time with the child, however, if the presumption of equal shared parental responsibility has not been rebutted, the Court must consider whether it is in the best interests of the child and whether it is reasonably practicable. If the decision is made to not allocate equal time in such circumstances, then the Court is required to consider allocating 'substantial and significant' time instead. Substantial and significant time includes weekends, weekdays, special days and holidays, and in practical terms usually means more than every second weekend. The basis on which who the child lives with and spends time with (and how much time is spent) is determined firstly with reference to the best interests principle. and it is by reference to these factors that argument proceeds in the Federal Circuit Court and the Family Court of Australia. Full custody (a 'live with' order) will usually be awarded to the parent who is better able to demonstrate that they can meet the child's best interests.
Басқа ережелер
120-бапқа сәйкес қылмыстық әңгімелесу, неке адалдығын бұзу және некеге тұруға мәжбүрлеу бойынша іс-әрекеттер жойылған, бірақ ол уәде бұзу туралы заңды өзгертпеді. Оңтүстік Австралияда уәде бұзу бойынша іс-қимыл тоқтатылды.
Section 120 of the Act abolished the actions for criminal conversation, damages for adultery and enticement of a party to a marriage, but it did not change the law relating to breach of promise. The action for breach of promise has been abolished in South Australia.
Соттарды құру
Заң Австралияның Отбасы сотын, Австралияның Федералды сотына тең мәртебемен, сот ретінде және бастапқы және апелляциялық төрелік ету қабілетімен құрды. Австралияның отбасылық сотының толық сотынан (апелляциялық төрелік) апелляциялар Австралияның жоғары сотына беріледі. 2000 жылы Австралия үкіметі біршама даулы қадам жасап, Заң бойынша мәселелерді қарау үшін Австралияның Федералды округтік сотын екінші сот ретінде құрды. Федералды округтік соттың апелляциялық шағымдары Австралияның Отбасы сотына беріледі, бірақ оның шешімдері Отбасы сотынан төмен деп саналмайды. Батыс Австралия 1997 жылғы "Отбасылық сот туралы" заңға сәйкес отбасылық құқық мәселелерін Батыс Австралияның отбасылық сотына беруді жалғастырды.
The Act created the Family Court of Australia, with equal status to the Federal Court of Australia, as a court of record and with both original and appellate jurisdiction. Appeals from the Full Court of the Family Court of Australia (the appellate jurisdiction) are to the High Court of Australia. In 2000, in a somewhat controversial move, the Australian government created the Federal Circuit Court of Australia as a second court to handle matters under the Act. Appeals from the Federal Circuit Court are to the Family Court of Australia, but its decisions are not considered inferior to the Family Court. Western Australia has continued to refer its family law matters to the Family Court of Western Australia by virtue of the Family Court Act 1997 (WA).
Соттың өкілеттігі
Заңға сәйкес, сотқа тұрмыстық зорлық-зомбылықты тоқтату, ерлі-зайыптылардың мүліктік меншігін (оның ішінде зейнетақы сияқты қаражатты), ата-аналық жауапкершілікті, балалардың өмір сүру жағдайларын және бұрынғы жұбайлар мен балаларды қаржылай қамтамасыз ету туралы бұйрықтар шығару құқығы берілген. Сот тараптар Сот бұйрықтарын орындамаған жағдайда бірқатар салаларда жазалау шараларын қолдану мүмкіндігін сақтайды. Ең ауыр жағдайларда, 2006 жылғы түзетулерде расталғандай, бұл бас бостандығынан айыру (12 айға дейін), айыппұл, жұмыс ордерлері, облигациялар және т.б. жазаларды қамти алады. Алайда, көп жағдайда, адамды жазалаудың ең тиімді әдісі - оған сот шығындарын тағайындау. 2006 жылғы түзетулер адамдардың басқа біреу туралы дұрыс емес немесе жалған айыптаулар жасағанда, оны сот алдында жазалау ретінде қолдануға шақырады.
The Act gives the Court powers to make orders to restrain domestic violence, dispose of matrimonial property (including resources such as superannuation), parental responsibility, the living arrangements of children, and financial maintenance for former spouses or children. The Court retains its ability to hand down punitive sanctions in a number of areas where parties do not comply with Court orders. In the most extreme cases, as confirmed by the 2006 Amendments, this can include sentences of imprisonment (up to 12 months), fines, work orders, bonds, and the like. In most cases, however, the most effective method of penalizing a person is to award legal costs against them. In fact, the 2006 Amendments encourage this to be used as a sanction where people make improper or false allegations about someone else before the Court.
Бір жынысты некелер
Заңда неке институтын екі адамның арасындағы одақ ретінде сақтау және қорғау қажеттілігі танылған, басқа барлық ерікті түрде өмір бойы жасалатын одақтар алынып тасталған. Австралияның Федералды округтік соты Заңның VI бөлігі бойынша бір жынысты некелердің (яғни ажырасулардың) бұзылуын қарау үшін құзыретті.
The Act recognises the need to preserve and protect the institution of marriage as the union between 2 persons, to the exclusion of all others voluntarily entered into for life. The Federal Circuit Court of Australia holds jurisdiction to handle the dissolution of same sex marriages (i. e. divorces) through Part VI of the Act.
Басқа қатынастар
Австралияда көп әйел алуға тыйым салынған. Заң бойынша, некеде тұрғандарға екінші некеге отыруға тыйым салынады. Алайда, Заң бірнеше фактілік қатынастарға жол береді, сондай-ақ Австралиядан басқа елдерде көп әйел алуды заңды түрде қабылдауға болады және осы көп әйел алу некелерінің қатысушыларына Заң бойынша құқықтарды береді. Де-факто жұптар туралы заңда да көзделген.
Polygamous marriages are generally not permitted in Australia. The relevant law prohibits those who are married from proceeding with a second marriage. However, the Act does permit multiple de facto relationships, and also recognises polygamous marriages may be lawfully entered into in countries other than Australia and grants rights under the Act to participants of these polygamous marriages. De facto couples are also provided for under the Act.
Басқа ережелер
Отбасылық сот ісінде әр тарап өз шығынын өзі көтереді. Сондай-ақ, бұл заңмен алимент төлеуді тоқтатқандарға жаза ретінде түрме жазасы алынып тасталды және сотқа қарама-қайшылық жасағандарды түрмеге қамауға алды.
The default position in family law proceedings is that each party pays his or her own costs. The Act also abolished prison as a penalty for maintenance defaulters and imprisoned those held in contempt of the court.