Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Девон темір жолының қозғалтқыш үйлері Англияның Девон қаласында, Эксетер Сент-Дэвидс пен Плимут Миллбей темір жол станциялары арасындағы Оңтүстік Девон темір жолының атмосфералық пойыздарын қуаттандыру үшін салынған. Олардың ішінде казандар бар, олар пойыздарды қозғалту үшін ішінара вакуумды пайда ететін сорғыларға қуат береді. Олардың үшеуі әлі күнге дейін желі бойымен тұрып жатыр.
The South Devon Railway engine houses were built in Devon, England, to power the atmospheric trains on the South Devon Railway between Exeter St Davids and Plymouth Millbay railway stations. They contained boilers that provided the power to pumps that created the partial vacuum to move the trains. Three of them still stand largely intact alongside the line.
Тарих
Оңтүстік Девон теміржолын Изамбард Кингдом Брунел құрды, ол пойыздарды атмосфералық қуатпен қозғалтуды ұсынды. Брунел және басқа да инженерлер 1843 жылы Ирландиядағы Далькиге барып, осындай жүйенің Дублин мен Кингстаун темір жолында сынақтан өтуін көрді. Ол жерде Брунелдің GWR локомотивтерінің инженері Дэниел Гуч, әдеттегі локомотивтер ұсынылатын желіде арзанда жұмыс істей алатынын есептеп шығарды, бірақ Брунелдің ауыр дәрежелер туралы уайымдары оны жүйеге қарамастан сынап көруге мәжбүр етті. Оңтүстік Девон темір жолының директорлары 1844 жылы 28 тамызда Брунелдің өз желілерінде атмосфералық энергияны пайдалану ұсынысына келісті. Брунелдің бағалауы бойынша, екі рельсті локомотивті жұмыс желісін бір рельсті атмосфералық желіге қысқарту арқылы жылына 8000 фунт стерлинг үнемдеуге болады. Екі рельсті желілер сол кезде тіпті жеңіл жұмыс істелген желілер үшін де артықшылықты болды, өйткені бұл пойыздар арасындағы соқтығысу мүмкіндігін азайтты, бірақ атмосфералық жүйе бір рельстің екі бөлігінде қарама-қарсы бағытта жүретін екі пойыздың мүмкіндігін болдырмайды. Құбырлар Джордж Хеннетке тапсырылды, ол Брунелдің көптеген желілерінде жұмыс істеген инженерлік мердігер. Ол соларды жасау үшін Бриджвотерде (Соммерсет) зауыт құрды. Плимут пен Торквей тармағына қарай қозғалтқыш үйлер салынғанға қарамастан, жүйе Ньютоннан тыс кеңеймеді. Сол сияқты, Брунелдің Корнуолл теміржолында Плимут, Фалмут және Пэдстоу арасындағы сол жүйені қолдану ұсынысы да жүзеге асырылмаған. Мүмкін, Дж. және Г. Реннилер шығар. Қозғалтқыштар тоқтағаннан кейін қазандық үйін 1981 жылға дейін көмір саудагерлері қолданды. Қозғалтқыш ауданы 1867 жылдан 1958 жылға дейін Веслиан шіркеуі ретінде пайдаланылды, одан кейін ол бірнеше жыл бойы жастар клубы ретінде пайдаланылды. Бүкіл ғимарат сатылып, 1982 жылы атмосфералық темір жолдың мұражайы ретінде қайта ашылды. Бұл ғимарат жабылып, ғимарат жергілікті "Старкросс" балық аулау және серуендеу клубы үшін пайдалануға берілді.
The South Devon Railway was built by Isambard Kingdom Brunel who proposed moving the trains by atmospheric power. Brunel and other engineers travelled to Dalkey in Ireland in 1843 to view such a system undergoing tests on the Dublin and Kingstown Railway. There, Brunel's engineer of locomotives for the GWR, Daniel Gooch, calculated that conventional locomotives could work the proposed line at lower cost, but Brunel's concerns about the heavy grades led him to try the system regardless. The South Devon Railway directors agreed on 28 August 1844 to Brunel's proposal to use atmospheric power on their line. Brunel estimated that by reducing the double track locomotive worked line to a single track atmospheric line a saving of £8,000 per year could be made. Double track lines were favoured at that time even for lightly worked lines as this reduced the chances of a collision between trains, but the atmospheric system precludes the possibility of two trains travelling in opposite directions on the same section of track. The pipes were ordered from George Hennet, an engineering contractor who worked on many of Brunel's lines. He established a factory at Bridgwater, Somerset, to make them. Despite the building of engine houses on towards Plymouth and on the Torquay branch the system never expanded beyond Newton. Similarly, the proposal to use the same system on Brunel's Cornwall Railway between Plymouth, Falmouth and Padstow was not pursued. probably J. and G. Rennie. After the engines ceased work, the boiler house was used by coal merchants until 1981. The engine area was used as a Wesleyan Church from 1867 to 1958, after which it was used as a youth club for a few years. The whole building was sold and reopened as a museum for the atmospheric railway in 1982. This has since closed and the building was developed internally for use by the local Starcross Fishing and Cruising Club.
Тотықтар
Тотнес теміржол вокзалына жақын орналасқан машина үйі ешқашан пайдалануға берілмеген. Ол Dairy Crest сүт өңдеу зауыты ретінде пайдалануға арналған, бірақ ол жабылып қалды. 1925 жылы түсірілген фотосуретте әлі де бар алғашқы шымшықты көп жыл бұрын алып тастаған.
The engine house adjacent to Totnes railway station was never brought into use. It was converted for use as a milk processing plant for Dairy Crest but this has since closed. The original chimney, still present in a photograph of 1925, was removed many years ago.