Sandown Castle, Kent

Кіріспе

Кенттегі Сандоун қаласындағы бұрынғы артиллериялық бекініс Сандоун қамалы - Генри VIII-дің 1539 және 1540 жылдар аралығында Кенттегі Сандоун қаласында салған артиллериялық бекінісі. Ол Франция мен Киелі Рим империясының шабуылынан қорғану үшін Корольдің құрылғысы бағдарламасының бір бөлігін құраған және Англия жағалауындағы Downs анкерін қорғаған. Мұнара мен төрт дөңгелек қорғаннан тұратын, тас қамал жабық және артиллерия үшін жоғарғы деңгейлерде 39 оқ ату орны, жертөледе 31 тапанша бар. Корольге жағалау бойында бір-біріне іргелес жатқан және жер қорғанысымен байланыстырылған Сандоун, Уолмер және Дилдің үш қамалының құрылысы үшін барлығы 27 092 фунт стерлинг жұмсалды. Бастапқы басқыншылық қаупі өтті, бірақ 1648 - 49 жылғы Екінші ағылшын азаматтық соғысы кезінде Сандоунды роялистік көтерілісшілер басып алды және бірнеше айлық ұрыстан кейін ғана Парламент күштеріне қайтарып берілді. 19 ғасырда қамал жағалаудағы эрозияның әсерінен қатты зардап шекті, бірақ 1863 жылға дейін әскери мақсатта пайдаланылды. Соғыс кеңсесі жоғары қабаттарды жарылғыш заттармен бұзып, 1882 жылы екінші бұру жұмыстарын жүргізді және 1893 жылы сақталған тас жұмыстарының көпшілігін жойды. Сандоунның қалдықтарын Дил қаласы жергілікті теңіз қорғанысының бір бөлігін құру үшін 35 фунтқа сатып алды. Қалған қабырғалар 1980 жылдардың соңында теңіз қабырғасын құру үшін бетонмен қоршалған, бірақ теңіздің ерозиясына ұшырайды.

XVI ғасыр

Сандоун қамалы Англия, Франция және Киелі Рим империясы арасындағы халықаралық шиеленістердің салдарынан король Генрих VIII билігінің соңғы жылдарында салынған. Дәстүрлі түрде Тақ жағалауды қорғауды жергілікті иелер мен қауымдастықтарға қалдырды, олар бекіністерді салу мен күтіп-ұстауда кішігірім рөл атқарды, ал Франция мен империя бір-бірімен қақтығыста болған кезде, теңіз шабуылы жиі болды, бірақ Англияға шабуыл жасау мүмкін емес сияқты. Қарапайым блокхаустар мен мұнаралар айналасында қарапайым қорғаныс, оңтүстік-батыста және Сассекс жағалауында, Англияның солтүстігінде тағы бірнеше әсерлі жұмыстар жасалды, бірақ жалпы алғанда бекіністер өте шектеулі болды. 1533 жылы Генрих өзінің әйелі Арагондық Екатеринамен ұзақ уақыттан бері тұрған некелерін бұзу және қайтадан үйлену үшін Папа Пауль III-тен бөлінді. Екатерина - Рим императоры Карл V-нің әпкесі еді, сондықтан Карл оның күйеуінің күйеуін жоюын жеке қорлық деп қабылдады. Нәтижесінде 1538 жылы Франция мен империя Генрихке қарсы одақ құрды, ал Папа екі елді Англияға шабуыл жасауға шақырды. Англияға шабуыл жасау сөзсіз болып көрінді. 1539 жылы Генрих "құрылғы" деп аталатын бұйрық шығарды. Сандоун және Дил мен Уолмердің іргелес қамалдары шығыс Кенттегі Даунс жерін қорғау үшін салынған, бұл Гудвин құмдарынан құралған маңызды зәкір, ол Дил жағасына кіруге мүмкіндік берді, онда жау сарбаздарын оңай түсіруге болады. Тас қамалдарды Ұлы шөп, Кіші шөп қорғаны, Ұлы ақ балшық қорғаны және Уолмер қорғаны және 4 км қорғаныс арық және жағалау деп аталатын төрт жер қамалы тізбегі қолдады. Қамалдар "Донс қамалдары" деп аталып, Корольге 27 092 фунт стерлингке шықты. Қалдықты 1539 жылдың сәуірінен 1540 жылдың күзіне дейін Ричард Бенизе, Уильям Клемент, Кристофер Дикенсон сияқты құрылысшылар құраған. Ол өзінің қарындас қамалы Уолмермен бірдей болды, ортасында 83 фут (25 м) биік, ортасында төрт дөңгелек бастион, сондай-ақ лунеттер деп аталатын және өз кезегінде перде қабырғасымен қоршалған ормен қоршалған. Оның қисық қабырғалары қалың болатын. Тарихшы Джон Хейл қаланы ескі ортағасырлық ағылшын дизайны мен жаңа итальяндық қорғаныс стилі арасындағы ауыспалы дизайн деп қарастырды. Сандоунда үш қабатты артиллерия болды. Ең ауыр және ең ұзақ қашықтықтағы қару-жарақтар жоғарғы қабаттарды иеленді. Жалпы 39 атыс орны бар, ал жертөледе 31 пистолеттер үшін 31 пистолеттер қажет болса, қорғаныс қажет. Қабырғадағы амбразуралар кеңінен жайылып, мылтықтардың жұмыс істеуіне және өтуіне мүмкіндігінше кеңірек орын берді, ал қамалдың ішкі бөлігі оның қаруларынан түтіннің шығуына мүмкіндік беру үшін желдеткіштермен жабдықталды.

Sandown Castle was built as a consequence of international tensions between England, France and the Holy Roman Empire in the final years of the reign of King Henry VIII. Traditionally the Crown had left coastal defences to the local lords and communities, only taking a modest role in building and maintaining fortifications, and while France and the Empire remained in conflict with one another, maritime raids were common but an actual invasion of England seemed unlikely. Modest defences, based around simple blockhouses and towers, existed in the south west and along the Sussex coast, with a few more impressive works in the north of England, but in general the fortifications were very limited in scale. In 1533, Henry broke with Pope Paul III to annul the long standing marriage to his wife, Catherine of Aragon, and remarry. Catherine was the aunt of Charles V, the Holy Roman Emperor, and Charles took the annulment as a personal insult. This resulted in France and the Empire declaring an alliance against Henry in 1538, and the Pope encouraging the two countries to attack England. An invasion of England appeared certain. In response, Henry issued an order, called a "device", in 1539, giving instructions for the "defence of the realm in time of invasion" and the construction of forts along the English coastline. Sandown and the adjacent castles of Deal and Walmer were constructed to protect the Downs in east Kent, an important anchorage formed by the Goodwin Sands that gave access to Deal Beach, on which enemy soldiers could easily be landed. The stone castles were supported by a line of four earthwork forts, known as the Great Turf, the Little Turf Bulwark, the Great White Bulwark of Clay and the Walmer Bulwark, and a 2.5 mile (4 km) long defensive ditch and bank. Collectively the castles became known as the "castles of the Downs" and cost the Crown a total of £27,092. The castle was built between April 1539 and the autumn of 1540, by a team including Richard Benese as the surveyor, William Clement as the master carpenter, and Christopher Dickenson as the master mason. It was nearly identical to its sister castle at Walmer, with a tall keep, 83 feet (25 m) across, at the centre, and flanked by four rounded bastions, also called lunettes, and a moat, which was surrounded in turn by a curtain wall. Its curved walls were thick. In total it was approximately across, covering The historian John Hale considered the castle to form a transitional design between older medieval English designs and newer Italian styles of defence. Sandown had three tiers of artillery – the heaviest and longest range weapons occupying the upper levels – with a total of 39 firing positions, and 31 gunloops in the basement for handguns should close defence be required. The embrasures in the walls were all widely splayed to provide the maximum possible space for the guns to operate and traverse, and the interior of the castle was designed with vents to allow the smoke from its guns to escape.

17 ғасыр

Түпнұсқалық басқыншылық қаупі өткенімен, Сандоун 17 ғасырда әскери қолданыста болды. 1616 жылғы зерттеуде жөндеу жұмыстарының көлемі 437 фунт стерлинг, ал 1634 жылғы зерттеуде 1243 фунт стерлинг болғаны анықталды. Ал 1635 жылы жүргізілген тексеруде қамалдың құрылымы дұрыс, бірақ дизайны ескірген екені анықталды. 1641 жылы шығарылған есеп бойынша Даунс қалашықтарында 8000 фунт инвестиция қажет болды, оның ішінде қосымша теңіз қорғанысына 3000 фунт қажет болды. Қазіргі заманның бастапқы кезеңіндегі шығындар мен бағаларды қазіргі заманғы кезеңдегі бағалармен салыстыру қиын. 1616 жылы 43 фунт стерлингтің бағаны салыстыруға байланысты 2014 жылы 73 000 фунт стерлинг пен 23 миллион фунт стерлингке тең болуы мүмкін; 1634 жылы 1243 фунт стерлинг 179 000 фунт стерлинг пен 51 миллион фунт стерлингке, ал 1641 жылы 8 000 фунт стерлинг 1,2 миллион фунт стерлинг пен 351 миллион фунт стерлингке тең болуы мүмкін. 1645 жылдан кейін бірер жыл тұрақты емес бейбітшілік орнағаннан кейін 1648 жылы Екінші Азамат соғысы басталды, бұл жолы Карлдің роялистерін шотландтық одақтастары қосылды. Парламент теңіз флоты Даунс аймағында орналасқан, оны Сандоун және басқа да Генрика қамалдары қорғады, бірақ мамыр айында Кент арқылы Роялистердің көтерілісі жүріп жатты. Вице-адмирал Уильям Баттенді Парламент қызметкерлері өткен жылы флоттың қолбасшысы лауазымынан кетуіне мәжбүр етті, ал енді ол флотты роялист фракциясына қосылуға шақырды. Бұрынғы теңізші сэр Генри Палмер мен Кенттің басқа да ақсүйектері флотты көтерілуге шақырып, экипаждағы көптеген Кенттік ер адамдарды пайдаланды. Сандоун қамалы корольге жарияланды, содан кейін біраздан кейін Дил мен Уолмердегі гарнизондар да соңынан ерді. Жағалаудағы бекіністер мен әскери-теңіз флоты қазір роялистердің бақылауында болғандықтан, Парламент шет елдік күштердің жағалауға жетіп қалуы немесе шотландтарға көмек жіберілуі мүмкін деп қорқыды. Парламент маусым айының басында Мейдстоун шайқасында бүлікшілерді жеңіп, кейін полковник Натаниел Ричтің қолбасшылығымен Сандуан мен Даунс бойындағы басқа да қамалдарды жоюға күш жіберді. Уолмер қамалы тұңғыш рет қоршауға алынып, 12 шілдеде берілді. Содан кейін Сандоун мен Дилдің арасында жер қамалы салынды, оны әрқайсысын 150-ге жуық адам қорғаған болуы мүмкін. Операциялардың ешқайсысы да сәтті болмады және Сандоун 5 қыркүйекте, Дилдің берілуінен бірнеше апта өткен соң, берілді. 1649 жылы Парламент Сэндоунға және Даунс аймағындағы басқа да қамалдарға оқ-дәрі мен оқ-дәрі жеткізуді бұйырды. Голландиялық шабуыл қаупіне қарсы тұру үшін Сандоун мен Дил арасындағы аралықта жаңа жер жұмыстары жүргізілді. 1688 жылғы Ұлы революцияда Карлдің ағасы король Джеймс II-ге қарсы Диль қаласының тұрғындары Оранж князі Уильям III атынан Сандоун қақпасын басып алды. Бұрынғы парламентарий, полковник Джон Хатчинсонды 1664 жылы Сандоун қаласында патша әскері тұтқындады. Оның әйелі Люси, кейінірек оның ісі кеңінен жарияланды, қамалды қираған және оның қамауындағы адамгершіліксіз деп сипаттады. Бірнеше айдан кейін Хатчинсон қамалда қайтыс болды, оның дәрігері оның физикалық құлдырауында оны ұстаған жағдайды кінәлады. Бастапқыда қамал "тұрақты өмір сүруге жарамсыз" деп сипатталған, бірақ 1793 жылы ол "тұрақты өмір сүруге жарамсыз" деп танылды. XIX ғасырдың басында қамал жергілікті контрабанданы басу үшін алғашқы жағалау күзетшілері ретінде пайдаланылды. Жағалау эрозиясы 19 ғасырда да жалғасты. Соның салдарынан Соғыс кеңсесі 1863 жылы бекіністің қайта пайдалануға болатын материалдарын 564 фунтқа сатып жіберді және қамалдың жоғарғы бөліктерін қиратып, төменгі бөліктердегі платформаны қалдырды. Тастың бір бөлігін Гранвилл графы сатып алып, Уолмер замогында құрылыс жұмыстарында қолданған, ал басқа тас тас Дил-Пирдің құрылысында қайта пайдаланылған. Теңіз қалған тас құрылыстарын бұзып, көрші артиллерия батареяларының бірін жойды, екіншісі жағалау күзетшілері үшін қайта құрылды. 1883 жылы сәулет тарихшысы Хейтер Льюис Британдық археологиялық қауымдастыққа қираған ғимараттарды қорғау үшін көбірек жұмыс істеу керектігін айтып, олардың жағымсыз күйде қалғанын жағалаудағы басқа да қамалдармен салыстырды. Осыған қарамастан, теңіз бойындағы қираған үйінділердің қауіпсіздігі туралы алаңдаушылықтар туындады, ал 1894 жылы Корольдік инженерлер бастиондарды және теңіз жағындағы қамалдарды мақта матасын қолдана отырып, жарылқады. Кейін Дил қаласы жергілікті теңіз қорғанысының бір бөлігі ретінде пайдалану үші...

Although the original invasion threat passed, Sandown continued in military use into the 17th century. A 1616 survey nonetheless reported that a range of repairs were needed, at an estimated total cost of £437, while a 1634 survey noted that work estimated at £1,243 was required. In contrast, an inspection in 1635 showed the castle to be in reasonable structural condition, but antiquated in design. A report produced in 1641 suggested that £8,000 of investment was required in the three castles of the Downs, including £3,000 for additional sea defences. efn|name=Money17thC|Comparing early modern costs and prices with those of the modern period is challenging. £43 in 1616 could be equivalent to between £73,000 and £23 million in 2014, depending on the price comparison used; £1,243 in 1634 to between £179,000 and £51 million, and £8,000 in 1641 to between £1.2 million and £351 million. Following the few years of unsteady peace after 1645, the Second Civil War broke out in 1648, this time with Charles' Royalist supporters joined by Scottish allies. The Parliamentary navy was based in the Downs, protected by Sandown and the other Henrician castles, but by May a Royalist insurrection was underway across Kent. Vice Admiral William Batten had been forced by Parliamentary officials to resign from his post as Commander of the Fleet the previous year, and he now encouraged the fleet to join the Royalist faction. Sir Henry Palmer, a former sailor, accompanied by other members of the Kentish gentry, also called on the fleet to revolt, taking advantage of the many fellow Kentish men in the crews. Sandown Castle declared for the King, followed shortly afterwards by the garrisons at Deal and Walmer as well. With both the coastal fortresses and the navy now under Royalist control, Parliament feared that foreign forces might be landed along the coast or aid sent to the Scots. Parliament defeated the wider insurgency at the Battle of Maidstone at the start of June, and then sent a force under the command of Colonel Nathaniel Rich to deal with Sandown and the other castles along the Downs. Walmer Castle was the first to be besieged and surrendered on 12 July. An earthwork fort was then built between Sandown and Deal, which may have been defended by around 150 men each. Neither operation was successful and Sandown finally surrendered on 5 September, a few weeks after the surrender of Deal. In 1649, Parliament ordered that supplies of ammunition and powder be sent to Sandown and the other castles of the Downs. Fresh earthworks were erected during the Interregnum between Sandown and Deal to address with the threat of Dutch attack. In the Glorious Revolution of 1688 against Charles' brother, King James II, the townsfolk of Deal seized Sandown Castle on behalf of William III, the Prince of Orange. The former Parliamentarian, Colonel John Hutchinson, was infamously detained by the Crown at Sandown in 1664; his wife, Lucy, who subsequently widely publicised his case, described the castle as ruinous and his imprisonment there as inhumane. After several months Hutchinson died in the castle, his doctor blaming his physical decline on the conditions in which he had been kept. The castle was initially described as being "barely habitable", but by 1793 it was considered "unfit for habitation." Early in the 19th century the castle was used as by the early coastguard for the suppression of local smuggling. Coastal erosion continued during the 19th century. As a consequence, the War Office sold off the reusable materials of the fortification for £564 in 1863 and demolished the upper parts of the castle, leaving a level platform across the lower parts of the keep and the bastions. Part of the stone was purchased by the Earl of Granville and used in his building work at Walmer Castle, while other masonry was reused in the construction of Deal Pier. The sea continued to erode the remaining stonework and destroyed one of the adjacent artillery batteries – the other was converted for use by the coastguard. In 1883 architectural historian Hayter Lewis complained to the British Archaeological Association that more needed to be done to protect the ruins, contrasting their poor treatment with that of the other castles along the coast. Despite this, concerns continued to be raised about the safety of the ruins facing along the sea, and in 1894 the Royal Engineers blew up the bastions and the keep on the seaward side using guncotton. The town of Deal then bought the remains from the government for £35 for use as part of their local sea defences. The remains of the castle are protected under UK law as a scheduled monument.